กลยุทธ์ที่ 1 เทพธิดาตาเขียว
ตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบ 4 เดือนแล้วทุกคนจะก้าวหน้าไปแค่ไหนจักรพรรดิอดนึกสนุกไม่ได้จริงๆ การเรียนที่อ๊อกซ์ฟอร์ดให้จบนั้นไม่ใช่เื่ง่ายแต่เขาก็เรียนจบแล้ว จักรพรรดิคิดขณะที่กำลังขับรถคันหรูสีดำมายังคฤหาสน์ที่อยู่กลางป่าซึ่งเป็บ้านหลักของตระกูลอเล็กซานเดอร์ ตระกูลมหาเศรษฐีมีเงินล้นฟ้า
พอลงจากรถความเงียบก็เกิดขึ้นเหมือนทุกที ไม่มีใครมาต้อนรับ ไม่มีใครสนใจ ตัวตนของเขามีเพียงไม่กี่คนที่นับนิ้วมือได้เท่านั้นให้การยอมรับมาแต่ไหนแต่ไร
ในขณะที่จักรพรรดิกำลังเดินเข้ามาในคฤหาสน์สายตาของผู้คนที่เฝ้ามองบางจำนวนก็อดพูดไม่ได้ถึงตัวตนของเขาโดยเฉพาะลูกชายแท้ๆของซิลเวอร์
“บ้าจริงๆทำไม่พ่อถึงให้สิทธิ์มันขนาดนี้ เป็แค่เด็กสกปรกจากประเทศด้อยการพัฒนาแท้ๆถ้าไม่มีข้อบังคับแบบนั้นละก็....” เขาทำได้เพียงต่อว่าผู้เป็บิดาของตนเท่านั้น
ผู้ที่เป็ภรรยาเองก็คิดไม่ต่างกันพร้อมมีอีกความคิดเสนอ
“ถ้าอย่างนั้นกำจัดมันทิ้งเลยไหมละ พินัยกรรมของพ่อคุณมันอาจจะเป็แค่คำขู่ก็ได้”
“ยัยโง่!! พ่อน่ะไม่คิดอะไรตื้นๆ แบบนั้นหรอก ลองทำแบบนั้นสิทุกอย่างได้หายไปกับตาจริงๆ แน่!” เขากลับภรรยาทันทีจนเธอได้เพียงแต่สบถใส่ มหาชนคือคำพูดที่ร้ายกาจเกินไปสำหรับพวกเขาในตอนนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้
ซิลเวอร์เป็คนพูดจริงทำจริง หากเขาพูดอะไรก็จะต้องเป็แบบนั้น เหตุและผลคือสิ่งที่อยู่คู่กับเขา เขายังจำวันที่ตนโดนซิลเวอร์ต่อว่าในวันเกิดวันนึงที่เขาเที่ยวก่อเื่วุ่นวายได้ดี หากไม่มีแม่ที่จากไปแล้วก่อนหน้าช่วยเอาไว้ รับรองประวัติของเขาต้องมีคำว่าเคยติดคุกอยู่แน่ๆ ทั้งๆที่เป็ถึงลูกของมหาเศรษฐีรวยล้นฟ้า
พอจักรพรรดิเข้ามาเดินอยู่ในตัวคฤหาสน์ที่ใหญ่โตหลังนี้หน้าตาที่คุ้นตาของสาวใช้คนนึงก็ได้เดินตรงมาที่เขา
“ยินดีต้อนรับกลับค่ะคุณจักรพรรดิ ในห้องของคุณของถูกส่งมาเรียบร้อยแล้วใช้งานได้เลยนะคะ”
เธอนั้นเป็หญิงรับใช้ตัวเล็กผมสีน้ำตาลรวบเป็หางม้าดูทะมัดทะแมงอายุพอๆกับฟุยูกิ ในที่นี้หากไม่มีเธออยู่เขาคงเป็บุคคลไร้เพื่อนจริงๆ
“ขอบใจนะวอเร็น ถ้าฉันได้รับสืบทอดมรดกอยากได้อะไรก็ขอมาเลยก็แล้วกัน”จักรพรรดิพูดออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำจนคนรอบข้างที่ได้ยินต่างพากันหมันไส้
วอเร็นทำท่าทางเขินอายบิดไปบิดมาแล้วทำตาปริบๆ
“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอเป็ภรรยาคุณจะได้ไหมล่ะคะ”
จักรพรรดิที่เห็นยิ้มชอบใจก่อนจะเอานิ้วชี้ดันใบหน้าที่ก้มต่ำของเธอขึ้นมาสบสายตา
“นั่นสินะ เก็บไว้พิจารณาก็ไม่เลว...”
“โธ่ นึกว่าจะได้จริงๆ ซะอีก”วอเร็นทำแก้มป่องก่อนจะหัวเราะชอบใจทำให้จักรพรรดิหัวเราะตามไปด้วย ด้วยอายุที่ไม่ห่างกันมากทั้ง 2 เลยเป็เพื่อนกันในคฤหาสน์หลังนี้
ที่สุดจักรพรรดิก็มาถึงห้องของตน
เบื้องหน้าของจักรพรรดิตอนนี้มันเป็เตียงที่มีฝาคลอบและมีหมวกอยู่ด้านใน ในสมัยนี้มันเรียกว่าเครื่องประคองชีวิต หากเป็เครื่องธรรมดาก็จะทำให้แค่คนหลับสบายแต่นี้เป็เครื่องพิเศษที่มีเอาไว้ร่วมเล่นกับเกมได้ข้ามวันข้ามคืนสบายๆโดยเฉพาะ ตกราคานับเป็ล้านขึ้นเลยก็ว่าได้
“จะกินอะไรก่อนไหมคะ?”วอเร็นที่ยังคงตามมาอยู่ถาม
“ไม่ล่ะฉันเพิ่งกินมา”ว่าจบจักรพรรดิก็ถอดเสื้อเผยให้เห็นผิวพรรณที่เข้มและเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ซ่อนรูป
สิ่งที่เห็นทำให้ดวงตาของวอเร็นลุกวาว
พอจักรพรรดิเห็นแบบนี้ก็นึกตลก
“อยากลงมานอนกับฉันไหมล่ะ...” จักรพรรดิพูดพร้อมนอนลงไปที่เครื่องเกม
วอเร็นที่ได้ยินได้แต่หัวเราะแก้เขิน
“ฮะ ฮะ ดิฉันขอเตรียมตัวรอคุณตื่นดีกว่าค่ะ...” พอวอเร็นพูดจบจักรพรรดิก็ชูนิ้วโป้งให้เธอแล้วหลับตาลง
พอสวมเครื่องสแกนสมองที่เป็เหมือนหมวกสีดำทึบคลุมทั้งหัวรอยยิ้มของเขาก็ได้ผุดขึ้นมา
GAME START
เสียงใสๆ ดังขึ้นมา พร้อมกับฉากแต่ล่ะฉากผ่านสายตาของจักรพรรดิไปเหมือนฉายหนัง
“ยินดีต้อนรับสู่โลกEmperor world onlineค่ะ โลกที่มีจักรพรรดิทั้ง 5 ปกครองอยู่ 5 ทวีปใหญ่ที่พยายามยึดครองและกลืนกินกันและกันอยู่ตลอดเวลา ยังไม่นับรวมเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่พยายามหาผลประโยชน์จากแผ่นดินของพวกเขา เราหวังว่าท่านจะเป็นักผจญภัยที่ผสานรอยร้าวของทั้ง 5 อาณาจักรเป็ 1 และชี้ทางพวกเขาสู่การยุติา ปราบปีศาจร้ายและทำให้โลกเกิดความสงบสุขได้”
ภาพเหมือนฉายหนังหายไป
“โปรดเลือกสถานที่ที่ท่านชอบจากความคิดของท่าน”เสียงใสๆ แนะนำ
จักรพรรดิทำตามเสียงนั้นทันที โดยทำการนึกภาพวิวในหัวที่เขาชื่นชอบ
และแล้วภาพรอบตัวของเขาก็ปรากฏขึ้นมาเป็ภาพผืนทะเลที่ตะวันกำลังยอแสงทอประกายกับน้ำทะเลระยิบระยับดุจดั่งอัญมณีเลอค่า ไม่นานเทพธิดาผมบลอนด์ปีกสีขาวหน้าสวยก็ปรากฎขึ้นมาเบื้องหน้าเขา พอแสงพระอาทิตย์ยามนี้ตกกระทบใบหน้าที่เรียวใสของเธอ ตัวเธอก็ยิ่งดูงดงามยิ่งขึ้นอีก
“สวัสดิ์ดีค่ะ ดิฉันแองเจิ้ล เทพธิดาผู้นำทางให้นักผจญภัยเริ่มต้นค่ะ ฉันคือคนจริงๆ ที่มารับหน้าที่ หากสงสัยสิ่งใดก็ถามมาได้เลยค่ะ”เธอแนะนำตัวขึ้นมาแล้วว่าต่อ
“...หน้าที่ของดิฉันคือตอบคำถามของท่าน และชี้แจงเื่ที่ท่านต้องรู้พร้อมมอบของขวัญมุ่งหน้าสู่โลกใบใหม่ของท่านเพิ่มเติมก่อนเข้าไปในโลกใบใหม่ สุดท้ายเกมนี้ไม่มีระบบเปลี่ยนเพศ ท่านนักผจญภัยทำได้เพียงปรับแต่งตัวเองให้มีรูปร่างตามที่้าได้ 30% จากที่มี....” เธอลังเลที่จะลงท้ายคำพูดของตัวเองว่า “ค่ะ” เพราะคนที่เธอพูดด้วยไม่ได้อยู่ในสายตาเธอแล้ว สายตาของเธอเบนไปยังชายหนุ่มหน้าตาคมคาย ผมหยักศกยาวบังหูกำลังสยายตามสายลมที่ต้องมา เขาสูงประมาณ 180 ซม.
ในเวลานี้เขายืนหันหน้าเข้าทะเลแล้วหันหลังให้เธอ เธอลอยตัวไปใกล้ๆ เขาอย่างเงียบงัน จากที่สายตาของเธอที่เห็นเขา เขากำลังมองภาพแสงอาทิตย์สีส้มที่กำลังลอดผ่านนิ้วมือทั้ง 5 ของตน ก่อนเขาจะยิ้มขึ้นมาแล้วหันมาพูดกับเธอ
“โลกนี้มันสุดยอดจริงๆ เลยนะครับ ไม่นึกเลยว่าปู่จะสร้างของสนุกๆแบบนี้ขึ้นมาได้ ร้ายจริงๆ ตาแก่นั่น”
“ค่ะ โลกที่ท่านซิลเวอร์สร้างช่างวิเศษจริงๆ” พูดจบเธอก็เอามือกุมปากของตัวเองเพราะเธอเผลอพูดนอกบทออกไป
“ขอโทษนะครับ ที่ผมเสียมารยาทเพราะพระอาทิตย์มันแย่งซีนคุณไปหมด”จักรพรรดิกล่าวต่อขึ้นมาเรียบๆ ทำให้แองเจิ้ลมุมปากกระตุกเล็กน้อยก่อนนิ้วเรียวของจักรพรรดิจะลูบใบหน้าของเธอเบาๆพร้อมหยอดคำหวาน
“...แต่พอมองดูดีๆ แล้ว ใบหน้าสีส้มที่สดใสในยามนี้ของคุณมันงดงามยิ่งกว่าผืนทะเลและพระอาทิตย์ยามนี้เสียอีกนะครับ”
เธอหน้าแดงวูบรีบถอยออกมาจากตัวจักรพรรดิ จักรพรรดิที่เห็นหัวเราะชอบใจ
“กรุณารับฟังสิ่งที่ดิฉันพูดด้วยค่ะ หากคุณ...เอ่อ...ท่านนักผจญภัยไม่เข้าใจล่ะก็จะ จะยากต่อการเล่นเกมได้นะคะ”ท่าทางร้อนรนของแองเจิ้ลยิ่งทำให้จักรพรรดิหัวเราะชอบใจ
แองเจิ้ลกระแอ่มกลับมาอยู่ในมาทสุขุม จักรพรรดิเลิกเล่นไปก่อนแล้วว่า
“ผมไม่เปลี่ยนใบหน้าหรอกครับ เอาใบหน้านี้ล่ะ ส่วนเื่ข้อมูลนู่นนี่นั่นก่อนจะมาที่นี่ผมอัพเกรดเื่ราวของเกมนี้และเกมแนวนี้ไว้พอตัวแล้วล่ะไม่มีปัญหา”
“เหรอคะ ถ้าอย่างนั้นดิฉันมีของจะมอบให้เป็อย่างสุดท้ายและคำอธิบายที่สำคัญอีกอย่...”
“เดี๋ยว!” จู่ๆ จักรพรรดิก็ยกมือตัดบทเธอ ทำให้เธอตระหนักถึงสิ่งที่อยู่ในหัวของผู้เล่นคนนี้ มันก็มีบ้างที่มีผู้เล่นหลายคนทำสายตาหยาดเยิ้มมองเธอและทำตัวรุ่มร่าม แต่ท่าทางที่มั่นใจและน่าหมั่นไส้แต่ก็ไม่ถึงกับเกลียดนี้ไม่เคยมีมาก่อน
“มีอะไรเหรอคะ?”เธอยังคงอยู่ในบทบาทของเธอ
“คุณ ทำงานที่นี่นานรึยังครับ?”
“ั้แ่เปิดเกมนั่นล่ะค่ะ” ปกติแล้วข้อมูลแบบนี้จะเป็ความลับ แต่เธอกลับเผลอบอกออกไปเพราะสายตาของเขาที่จดจ้องเธอเหมือนพายามจะหาคำตอบนั้นให้ได้
“ถ้าอย่างนั้นรู้ใช่ไหมครับว่าผมเป็ใคร”
เธอยิ้มขึ้นมา
“รู้สิคะ คุณคือคุณจักรพรรดิเด็กกำพร้าที่ท่านซิลเวอร์เก็บมาเลี้ยงดู ดิฉันยังเคยเห็นคุณอยู่ในงานเลี้ยงเมื่อไม่กี่ปีนี้เลย”
“โห่ ถ้าอย่างนั้นก็รู้สินะครับว่าผมเข้ามาในเกมนี้ทำไม?”
แองเจิ้ลที่ได้ยินอย่างนั้นพร้อมท่าทางที่น่าหมั่นไส้ของจักรพรรดิโชว์ออกมา ทำให้เธอตัดสินใจพูดบางอย่างออกมาทันที
“พูดถึงเื่นั้น ดิฉันเองก็มีคำรับฝากจากท่านซิลเวอร์ถึงคุณเช่นกันค่ะว่า...“ไอ้เด็กบ้า ถ้าแกลืมสิ่งที่ฉันมอบให้แกล่ะก็ฉันจะคืนชีพมาฆ่าแกซะ”” แองเจิ้ลจงใจพูดกระแทกเสียงไปแรงๆ เพราะคิดว่าจักรพรรดิแกล้งตนอยู่
“อะไรกันล่ะนั่นตายแล้วยังพาลอีกเรอะ!!?” จักรพรรดิหัวเราะออกมาแทนหลังจากได้ยินอย่างนั้น
“แล้วถามดิฉันถึงเื่นั้นทำไมคะ?”เ้าจักรพรรดิเลิกคิ้วก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เธอ เธอที่เห็นพยายามเขยิบห่าง แต่ก็ไม่ทันเ้ามือไวจับมือของเธอไว้ แล้วโอบเอวของเธอ
สายตาเ้าเล่ห์ของเ้าจักรพรรดิมองเข้าไปในสายตาของเธอ
“ถ้าอย่างนั้นก็รู้สินะครับว่าหากผมชนะเกมนี้จะมีอะไรเกิดขึ้น คุณไม่สนใจที่จะมาสนับสนุนผมหน่อยเหรอครับผู้ต้อนรับอย่างคุณก็มีเหมือนทุกๆเกม ที่มอบของขวัญสุดวิเศษให้ผู้เล่นเกมทุกคนก่อนเข้าเกมใช่ไหมล่ะ หากคุณมอบของดีดีให้ผม แล้วผมชนะเกมนี้ผมยินดีจะให้คุณเป็ภรรยาของผมเลยก็ได้ แล้วขณะนั้นคุณก็จะเป็ 1 ในผู้หญิงที่รวยล้นฟ้า”
แรกๆเธอก็หน้าแดงแต่พอรับฟังจนจบเธอก็มีริ้วบนใบหน้าพร้อมผละร่างของจักรพรรดิออกไปจากตัวเองสุดแรงแขน
“ขอเตือนนะคะว่า ดิฉันเป็ 1 ในผู้เฝ้าจับตามองคุณในระหว่างเล่นเกมนี้ หากคุณเล่นลูกไม้ตุกติกพยายามซื้อตัวดิฉันล่ะก็ คุณอาจหมดสิทธิ์ที่จะเล่นเกมนี้ทันที 1 ชั่วโมงในโลกจริงเท่ากับ 3 ชั่วโมงในเกม นี่คือความต่างของเวลาที่เกมนี้มี เวลาเกือบ 4 เดือนที่หายไปของคุณ เกือบเท่ากับ 1 ปีของโลกใบนี้ แทนที่จะทำตัวแบบนี้สู้ทำตัวดีๆกับดิฉันและตั้งใจเล่นเกมต่อจากนี้จะดีกว่าไหมคะ คุณจักรพรรดิ”
จักรพรรดิยังคงมีท่าทีดังเดิมรอยยิ้มของเขายังคงอยู่ที่ใบหน้า
“อำนาจ เงินตรา และชื่อเสียงเชียวนะครับไม่สนเหรอ? ยังไงซะผมก็ชนะเกมนี้อยู่แล้ว แค่คุณสนับสนุนอีกนิดหน่อยให้เป็บุญคุณกับผมไม่เห็นจะเป็อะไรเลย”
จากเทพธิดาตาสวยเป็เทพธิดาตาเขียวจ้องมองจักรพรรดิไม่วางตา พอเวลาผ่านไป ผ่านไป และผ่านไปเท่านั้นละ
“ฮึ ฮึ ฮึ ฮ่า! ฮ่า!! ฮ่า!! ฮ่า!!!”เ้าจักรพรรดิก็ะเิเสียงหัวเราะออกมาจนมือกุมท้อง
“มีอะไรน่าหัวเราะเหรอคะ!!!!?”เสียงตวาดของเธอดังขึ้น
จักรพรรดิค่อยๆ สงบสติอารมณ์ของตัวเองลง(น่าจะเป็แองเจิ้ลมากกว่ามั้ง) มือเขายกขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลออกมาขณะหัวเราะสุดเสียง แล้วประนมมือขึ้นมาหยักคิ้วขยิบตาให้แองเจิ้ล
“ขอประทานโทษ ผมก็แค่อยากพิสูจน์ว่าคุณนั้นเป็กลางจริงๆหรือเปล่า แค่นี้ก็รู้แล้วล่ะ”
“นี่คิดว่าดิฉันจะสนับสนุนใครสักคนที่เหมือนกับคุณอย่างงั้นเหรอคะ!?”เทพธิดายังคงรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี
“ก็แค่เผื่อไว้นะครับ”
“....”จักรพรรดิเงยหน้าขึ้นมาชี้ไปยังนิ้วนางข้างซ้ายของแองเจิ้ล
“ผมรู้อยู่แต่แรกแล้วละว่าคุณนั้นมีสามีแล้ว ก็คุณสวมมันเอาไว้ขณะทำงานเลยนี่นาแปลว่าคงรักเขามากใช่ไหมถึงขนาดไม่ยอมถอด ทั้งๆที่ในที่แห่งนี้ตัวตนของคุณไม่มีใครรู้จักแท้ๆ”
เธอยังจ้องจักรพรรดิตาเขียวไม่เลิก แต่ไม่นานปราณแห่งความไม่พึงใจก็ค่อยๆสลายไปเป็ลมหายใจที่พ่นออกมาแทน
“โปรดอย่าทำอะไรแบบนี้อีกนะคะ ดิฉันขอล่ะถึงจะเป็แค่การล้อเล่นก็ตาม”
จักรพรรดิกลับมาพนมมืออีกครั้ง
“ขอรับ...”
เทพธิดาหน้าไม่ตรึงแต่ก็ไม่ยิ้มอีกแล้วว่าต่อ
“ถ้าอย่างนั้นมาเข้าเื่ของเราต่อเถอะค่ะ คุณคงไม่คิดว่าคุณจะได้เล่นเกมแบบสบายๆเหมือนคนอื่นเขาใช่ไหมคะ”
“แต่คุณนี่สวยจริงๆ นั่นละ”
“คุณจักรพรรดิ!!!”จักรพรรดิพนมมือขึ้นมาอีกครั้งพร้อมหลับตา ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าเบิกตามามองเธอ เธอพูดต่อ
“นี่เป็กฎเหล็กสำหรับพวกคุณทั้ง 7 คนที่มีเหมือนกัน 4 ข้อที่จะได้รับมรดก 1 ก็อย่างที่พวกคุณรู้ในพินัยกรรมแล้วว่าต้องเกมนี้ให้ได้ ความหมายของคำว่า “”เอาไปตีความเองแล้วกันนะคะ”
คือจะมีอะไรมาก แค่รู้ว่าอีก 7 คนมีสิทธิเท่าเทียมกับเขาจริงๆก็เพียงพอแล้ว สีหน้าแองเจิ้ลจริงจังขึ้น
“อย่างที่ 2 พวกคุณมีแค่ชีวิตเดียว หากตายถือว่าเกมโอเวอร์ทันที และบอกอย่างที่ 3 ไปเลยว่า เวลาเจ็บพวกคุณนั้นจะมีความรู้สึกเหมือนเจ็บจริงต่างจากผู้เล่นคนอื่นๆที่เลือกระดับความเจ็บได้ แต่มันก็ไม่มีผลต่อร่างกายภายนอกเกมค่ะ ยังดีที่คุณยังถือว่ามีสิทธิ์เหมือนกับผู้เล่นทั่วไปได้รับกล่องทองสุ่มของไปเปิดภายในเกม 1 กล่องค่ะ”
สายตาของจักรพรรดิเบิกกว้าง จุดขายของทุกเกมนอกจากความมันส์แล้วก็มีที่การตายได้ไม่จำกัดนี่ล่ะ
ซิลเวอร์คงอยากเห็นศักยภาพของผู้สืบทอดของตัวเองจนถึงที่สุดถึงได้ทำแบบนี้ ถ้าไม่มีกฎแบบนี้พวกนั้นคงเล่นกันแบบขายของแน่นอนซึ่งน่าจะน่าเบื่อสุดๆ
พอจู่ๆ จักรพรรดิหัวเราะขึ้นมาแองเจิ้ลก็เริ่มระแวงในท่าทีเขามากขึ้น
“และอย่างที่ 4 คือสิ่งนี้” พูดจบแสงใสๆ ก็ปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าจักรพรรดิ พอจักรพรรดิยื่นมือไปรับมันมันก็กลับกลายเป็กล่องไม้สี่เหลี่ยมขนาดพอมือเขา
พอเปิดดูเขาก็พบกำไลข้อมือสีขาวงาช้างที่มีอักขระสีแดงเขียนรายล้อมอยู่
“มันคือกำไลแห่งสัจจะพวกคุณทุกคนล้วนแล้วแต่ต้องสวมสิ่งนี้กันทุกคน มันเป็ข้อห้ามของคุณในเกม และแต่ล่ะคนก็จะมีข้อห้ามที่แตกต่างกันออกไป โปรดสวมให้ดิฉันเห็นเดี๋ยวนี้เลย”
คำพูดของเธอครั้งสุดท้ายเป็เสมือนกึ่งคำสั่งซึ่งจักรพรรดิไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย พอสวมมันเข้าไปมันก็รัดพอดีข้อมือของเขา ไม่นานสีหน้าของจักรพรรดิก็เปลี่ยนไป
“รู้สึกถึงบางอย่างได้แล้วสินะคะ”
“ครับ ยังไงซะผมก็ไม่ชอบใส่เครื่องประดับจริงๆ เกะกะมากๆ”
“ดิฉันไม่ได้ถามถึงเื่นั้นค่ะ!!” มาดเทพธิดาสุขุมหลุดออกไปอีกแล้ว
ลมหายใจหนักๆ ของเธอพ่นออกมาอีกครั้ง
“เอาเหอะ พอเข้าเกมไปแล้วเดี๋ยวคุณก็รู้เองละว่ามันจะเป็ยังไง มีแต่พวกคุณเท่านั้นที่รู้ว่าของที่สวมใส่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ดิฉันขอดูคุณทรมานจากด้านนอกนี้ดีกว่า”
“นั่นไม่น่าจะใช่คำพูดของเทพธิดาแล้วนะครับ”จักรพรรดินึกตลกที่มาดของเธอหลุดออกไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นเื่สุดท้าย โปรดตั้งชื่อตัวละครค่ะ”
“เอาชื่อ จักรพรรดินี่ละครับ”
แองเจิ้ลเอียงหัวด้วยความสงสัยก่อนจะกดดูข้อมูลว่ามีคนอื่นใช้ชื่อนี้รึเปล่าพอสรุปได้เธอก็เลยพูดขึ้นมา
“ยืนยัน นะคะ...” เธอเริ่มพูดเสียงสั่น ทั้งใบหน้า ทั้งชื่อจริง หากเข้าไปในเกมในขณะที่คนอื่นนำไปก่อน 1 ปีแล้วจะเป็ยังไงกันเธออดคิดไม่ได้จริงๆ
“ยืนยันครับ”
ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่งกับพวกเขา นอกจากทำตามหน้าที่ของตน
“เมื่อสถานะยืนยันเสร็จสิ้นแล้วเชิญหมุนลูเล็ตนี้เลยค่ะ”พอเธอพูดจบพร้อมผายมือ ลูเล็ตที่มีเข็มอันใหญ่สีทองตรงกลาง รอบๆ มีชื่อสถานที่ 5 สถานที่อยู่ก็ปรากฏขึ้นมาเบื้องหน้าจักรพรรดิ
“เราจะให้คุณเลือกแผ่นดินเกิด 5 แผ่นดินจากในนี้ค่ะ เชิญหมุนได้เลยค่ะ 1 เพนดราก้อน 2 โนวา 3 นาจาม 4 อากุม 5 เฟอก้า ทุกสถานที่ล้วนแล้วแต่มีจุดเด่นและด้อยที่ต่างกันจนน่าหลงใหลและยังไม่รวมอีกหลายๆสถานที่ที่น่าผจญภัยนับไม่ถ้วน”
ว่าจบจักรพรรดิก็หมุนมันอย่างไม่ใส่ใจ แองเจิ้ลที่เห็นเหมือนจะใส่ใจแทนเขาเสียเอง ในใจเธอคิดว่ามีอยู่ 2 ที่เท่านั้น
แต่แล้วเลขหมายก็ออกที่เพนดราก้อนจนได้
“มีอะไรอีกรึเปล่าครับ?”จักรพรรดิยังคงยิ้มพูดกับแองเจิ้ล
แองเจิ้ลที่คิดว่าจักรพรรดิไม่รู้ชะตากรรมของตนเบื้องหน้าช่างน่าเศร้าแต่ก็ต้องทำใจยอมรับทำตามหน้าที่ไปดังเดิม
“ไม่มีค่ะ” เธอพูดจบตัวของจักรพรรดิก็ค่อยๆทอแสงขึ้นมา จักรพรรดิยิ้มโบกมือให้เธอเหมือนกับไม่รู้อะไร จนร่างของเขาได้หายไป
ไม่เปลี่ยนชื่อ ไม่เปลี่ยนหน้าตา ไม่รีบเล่นเกม ทั้งยังต้องไปยังสถานที่ที่เธอคิดว่าจักรพรรดิไม่สมควรไปเป็ที่แรกอีก ถึงแม้เธอจะไม่เข้าข้างใครแต่เธอกับรู้สึกเห็นใจจักรพรรดิไม่น้อย เธอคิดเพียงอย่างเดียวว่าขอให้กำไลแห่งสัจจะที่จักรพรรดิสวมใส่จะเป็ข้อห้ามที่เบาที่สุดในบรรดาคนทั้ง 7 ที่เข้าร่วมเกมนี้
ความคิดของซิลเวอร์นั้นไม่มีใครอาจเข้าใจ แต่แต่ล่ะครั้งที่เขาคิดและทำอะไรทุกๆอย่างย่อมไม่ธรรมดา นี่เป็สิ่งที่พนักงานอย่างเธอรู้ดีไม่ต่างจากพวกผู้บริหาร
ร่างของจักรพรรดิโผล่ขึ้นมากลางเมืองนึง ซึ่งเป็เมืองเริ่มต้นของอาณาจักรเพนดราก้อนที่มีชื่อว่าเวิร์น ที่นี่นั้นเป็เมืองสไตล์ยุโรปยุคเก่ามีบ้านสูงไม่เกิน 2 ชั้นหลังคามุงด้วยกระเบื้องหิน นอกตัวเมืองหน่อยก็หลังคาฟาง และทั้งเมืองยังรายล้อมด้วยกำแพงเตี้ยๆ
ที่ที่จักรพรรดิอยู่ในตอนนี้คือบริเวณลานกลางเมืองปูด้วยหินที่มีหญ้างอกแสมนิดหน่อย
เขาเริ่มสำรวจดูตัวเอง แล้วทันทีที่สำรวจเขาก็ฉุกใจถึงกำไลที่มือขวา
กำไลแห่งสัจจะ ระดับ 10 ดาว อุปกรต้องสาปที่มีเอาไว้ลงโทษคนบาปไม่มีสิทธิ์ถอดโอนหรือซื้อขาย ผู้ที่สวมใส่จะไม่สามารถทำดาเมจทุกชีวิตได้หากละเมิดจะถูกลงโทษ
จักรพรรดิที่อ่านข้อมูลของมันยิ้มออกมาแล้วพูด
“ไม่บอกเลยล่ะว่าไม่ต้องเล่นแล้ว..?”
609
