หลังจากสำรวจคฤหาสน์เสร็จ อลิซก็ถูกพาไปยังห้องพักของเธอ
“ั้แ่นี้ไป เธอจะอยู่ที่นี่” ลีออนพูดก่อนจะเปิดประตูห้องกว้าง
มันเป็ห้องที่หรูหรากว่าที่เธอเคยอยู่มาในชีวิต
แต่เธอรู้ดีว่าเธอไม่ได้ถูกเชิญมาที่นี่ในฐานะแขก
แต่ในฐานะ ‘นักโทษ’ ที่ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมของชายคนนี้
“ฉันจะให้คนเตรียมเสื้อผ้าและของใช้ให้เธอ” ลีออนพูดต่อ “มีอะไร้าเพิ่มเติมไหม?”
อลิซลังเล ก่อนจะส่ายหน้า “ไม่ค่ะ…”
ลีออนพยักหน้า “ถ้างั้นพักผ่อนซะ”
อลิซมองตามแผ่นหลังของเขาขณะที่เขาเดินออกจากห้อง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถาม
‘ผู้ชายคนนี้เป็ใครกันแน่…’
อลิซเดินเข้าไปในห้องอย่างช้า ๆ ความเงียบงันทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกกักขังไว้ในกรงทอง
แม้มันจะหรูหรา แต่มันก็เป็กรงขังที่เธอไม่อาจหนีไปไหนได้
เธอถอนหายใจ เดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่ม ร่างกายอ่อนล้าจากเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น
‘ฉันควรทำยังไงต่อไป…’
ก่อนที่เธอจะทันได้คิดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น
“เข้ามา” เธอพูดเสียงแ่
บานประตูเปิดออก และลีออนก็เดินเข้ามา เขายืนอยู่ที่ปลายเตียง ดวงตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่เธอ
“เธอคิดว่าฉันเป็ปีศาจหรือเปล่า?” เขาถามขึ้นกะทันหัน
อลิซชะงักไป ไม่คิดว่าเขาจะถามอะไรแบบนี้
“ฉัน…” เธอลังเล ไม่แน่ใจว่าควรตอบยังไง “ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็ใครกันแน่”
ลีออนหัวเราะเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้เธอขนลุก
“ฉันเป็ปีศาจหรือเปล่า มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอมองฉันแบบไหน”
อลิซขมวดคิ้ว “ฉันมองคุณเป็…”
“เป็อะไร?” ลีออนเลิกคิ้ว จ้องเธออย่างกดดัน
เธอเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ “เป็คนอันตราย”
ลีออนหัวเราะอีกครั้ง “ถูกต้อง ฉันอันตราย” เขาก้มลงเล็กน้อย ลดระยะห่างระหว่างเขากับเธอ
“และเธอควรจำไว้ ว่าอย่าทำอะไรโง่ ๆ”
อลิซจ้องเขากลับ “แล้วฉันมีทางเลือกด้วยเหรอ?”
“ไม่มี” เขาตอบทันที “แต่เธอมีโอกาสที่จะอยู่รอด ถ้าเธอทำตามกฎของฉัน”
อลิซถอนหายใจ เธอรู้ว่าเธอไม่อาจเอาชนะผู้ชายคนนี้ได้
“ทำไมคุณถึงช่วยฉัน?” เธอถาม เปลี่ยนเื่
ลีออนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ “เพราะฉันมีเหตุผลของฉัน”
“คุณไม่คิดจะบอกฉันเหรอ?”
“ยังไม่ถึงเวลา”
อลิซจ้องเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ลีออนไม่ได้ให้โอกาสเธอถามต่อ
“พักผ่อนซะอลิซ” น้ำเสียงของเขานุ่มขึ้นนิดหน่อย แต่ยังคงเต็มไปด้วยอำนาจ
เธอมองตามแผ่นหลังของเขาขณะที่เขาหันหลังเดินออกไป
‘ปีศาจผู้เ็า… นั่นคือสิ่งที่เขาเป็จริง ๆ’
2K
