กลรัก หนุ่มปริศนา

สิทธานำวัตถุดิบที่ต้องใช้ออกมาจากตู้เย็น โดยมีรดาตามมาเป็นลูกมือ สิทธายื่นผักให้รดานำไปทำความสะอาด ส่วนสิทธาจัดการเนื้ออกไก่ รดาชำเลืองดูสิทธาบ่อยครั้งเธอสังเกตเห็นว่าเขามีความคล่องแคล่วอย่างมากในการทำอาหาร

“นายจะทำอะไรเหรอ” รดาถาม

“เกียงเขียวหวานไก่” สิทธาตอบ

“ว้าว…นายทำเป็นใช่มั้ย เพราะฉันทำไม่เป็นหรอกนะ” รดาพูดตามตรง

“เป็นครับ” สิทธาตอบพร้อมกับอมยิ้ม

“นายดูคล่องแคล่วดีจังนะ นายทำอาหารบ่อยเหรอ” รดาถามขณะที่ยกตะกร้าผักที่ล้างแล้วมาให้เขา

“ผมชอบทำอาหารครับ สักวันผมจะเปิดร้านอาหาร” สิทธาตอบหันมายิ้มให้รดา

“อืมมม…ก็ดีถึงวันนั้นฉันจะไปเป็นลูกค้าคนแรกเลย” รดาพูด 

สิทธาไม่ได้กล่าวอะไรหันมามองหน้าหญิงสาวนิดนึงก่อนหันกลับไปทำอาหารต่อ

“นายมีพี่น้องกี่คน” รดาชวนคุย

“ผมเป็นลูกคนเดียวครับ” สิทธาตอบ

“ออ พ่อแม่นายทำอะไร อาชีพน่ะ” รดาถามไปเรื่อย

“พ่อผมรับจ้าง แม่ผมไม่ได้ทำงาน” สิทธาตอบแต่ใบหน้าของเชษฐากับสุนีย์ผู้เป็นพ่อกับแม่ลอยมาในชุดของเจ้าของสายการบินและคุณนายไฮโซ

“นายคงลำบากสินะ หาเงินส่งครอบครัว” รดาพูดอย่างเห็นอกเห็นใจ

“ห๊ะ…!!..อ๋อ..ก็ลำบากอยู่ครับ” สิทธาตอบ

“นายต้องหางานประจำทำรู้เปล่า อาชีพนายจะได้มั่นคงเป็นที่พึ่งให้พ่อกับแม่ได้” รดาพูด

“นายสนใจทำงานที่บริษัทฉันมั้ยล่ะ ฉันจะหาตำแหน่งที่เหมาะให้” รดายื่นข้อเสนอ

“ไม่เห็นหน้าคุณลุง รปภ. หน้าป้อมมา3-4วันแล้ว ออกหรือยังน๊า ฉันว่าฉันลองไปถามเขาดูดีกว่าเผื่อได้ฝากงานให้นาย” รดาพูดอย่างจริงจัง

“คนทั้งบริษัทเค้าคิดว่าผมเป็นแฟนคุณแล้วอยู่ดีๆ ไปเป็น รปภ.เนี่ยนะ คุณรดาคนสวยจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนค๊าบบ” สิทธาพูดพลางหัวเราะเบาๆ

“เออ…ใช่..ฉันมีหวังโดนหัวเราะเยาะตายเลน” รดาที่เพิ่งนึกขึ้นได้ เห็นด้วย

“ฉันอยากช่วยนายนี่นา” รดาพูด

“เข้าใจครับแต่ตอนนี้ ช่วยไปดูข้าวให้ทีว่าสุกรึยัง” สิทธาพูดตัดบท

“อ้อ..ได้สิ” รดาเดินไปดู เมื่อข้าวสุกเธอจึงตักข้าวใส่จันมาสองจาน

ก็เป็นเวลาที่สิทธาปอดแก๊สพอดี แกงเขียวหวานไก่สูตรของสิทธาเสร็จเรียบร้อย เขาตักใส่ถ้วย แล้วยกมาวางที่โต๊ะอาหาร กลิ่นหอมน่ากิน

“ โห..น่ากินจังเลย” รดาพูดชม

“มีกับข้าวอย่างเดียวนะ ทานได้มั้ยครับ” สิทธาถาม

“ได้สิๆ แค่นี้ก็เหลือเฟือ” รดาพูด ทั้งคู่นั่งลงบนโต๊ะอาหารพร้อมกัน

“ทานล่ะนะ” รดาบอก

สิทธาส่งยิ้มให้ หญิงสาวตักแกงเขียวหวานมาราดกับข้าวของตัวเองเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย

“อร่อยมาก นายเปิดร้านได้เลย อันนี้ฉันพูดจริง” รดาพูดจากใจ

สิทธาได้แต่ยิ้มแล้วทานไปด้วยมองดูรดาไปด้วย เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่ารักดี ทั้งที่เขาเองไม่เคยคิดว่าผู้หญิงคนไหนสวยหรือน่ารักมาก่อนเลย

“ทานเยอะๆครับ ในหม้อยังเหลืออีก ถ้าทานไม่หมดคุณเก็บไว้อุ่นทานมื้อหลังได้นะ อย่ากินแต่บะหมื่กึ่งสำเร็จรูปมันไม่มีประโยชน์” สิทธาบอก

“อืม ฉันก็ไม่ได้กินบะหมี่ทุกวันหรอกน่า แค่วันไหนขี้เกียดออกไปหาอะไรข้างนอกกิน ก็กินง่ายๆแค่นั้นเอง” รดาพูด

สักพักทั้งคู่ก็ช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะอาหารเรียบร้อย

ห้องของรดาดูสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบกว่าเมื่อเช้านี้มากเพราะได้สิทธามาช่วยทำงานบ้าน

“ผมจะกลับแล้วนะครับ” สิทธาพูดขึ้นเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“อ้าว…จะกลับแล้วเหรอ” รดาถาม

“หมดเวลาสำหรับสองวันแล้วครับ” สิทธาตอบยิ้มๆ

“อืมมม..โอเค” รดาตอบ 

“พรุ่งนี้ผมไม่ได้มานะครับ” สิทธาพูดซ้ำข้อตกลงเมื่อเช้า

“อืม..รู้แล้ว นายจะไปทำความสะอาดบ้านลูกค้าคนต่อไปสินะ” รดาพูดค่อนแคะ

“ผมจะไปทำธุระส่วนตัวน่ะครับ” สิทธากล่าวเรียบๆ

“อืมๆไม่ถามแล้ว จะไปก็ไปสิ” รดากล่าว

“งั้นผมไปนะ” สิทธากล่าวลา

“อืม” รดาตอบสั้นๆ

“ลุกขึ้นมาล๊อคประตูห้องด้วยครับ” สิทฌาพูด

“นายออกไปแล้วล๊อคให้ฉันด้วย” รดาพูด

“คุณจะไว้ใจผมได้ยังไง ถ้าหากผมทำท่าเป็นว่าออกไป แต่ไม่ได้ล๊อค แล้วนัดโจรให้เข้ามายกเค้าบ้านคุณจะทำยังไง” สิทธาพูด

รดาหันมองหน้าสิทธา

“นายไม่ทำแบบนั้นหรอก” รดาพูดแต่ก็ลุกขึ้นเดินตามออกไปล๊อคประตูโดยดี

รดาเหนื่อยจากการทำงานบ้านมาทั้งวัน

เธอกลับมานอนที่โซฟา โซฟาตัวที่เธอกับสิทธาเกือบจะมีอะไรกัน แค่คิดรดาก็หน้าแดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย