F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขณะที่วิทย์กำลังเลือก สนับมือให้กับแพรวอยู่นั้น สาวน้อยคนหนึ่งก็เดินเข้ามาเงียบๆ มือถือจานปาท่องโก๋ ที่ทอดใหม่ๆ ใช่แล้ว หมวย แผนของเธอคือทำทีว่าเอาปาท่องโก๋มาให้ เป็นของแถม เธอจะอ้างว่าเป็นแป้งสูตรใหม่ เลยเอามาให้ทั้งสองลองชิมดู ตอนนี้ไม่มีลูกค้าในร้านเลยที่แค่ วิทย์พับแพรวเท่านั้น แผนนี้น่าจะใช้ได้ เธอจึงแอบเดินเข้ามาเงียบๆ สายตาของเธอจ้องมองไปยังจอมือถือของแพรว ทันทีที่เห็นว่ามันคืออะไร ร่างของเธอสั่นสะท้านด้วนความดีใจ มือไม้อ่อน ก่อนจะปล่อยจานที่ถือมาร่วงลงไปที่พื้น เพล้ง! ปาท่องโก๋ลอยออกจากจานกระจัดกระจายไป “RGRD..”เธอพูดออกมาแผ่วเบาน้ำตาไหลพราก เฮ้ย! วิทย์ร้องออกมาด้วยความตกใจ แพรวก็เหมือนกัน นอกจากตกใจเสียงจานตกแล้ว เธอยังได้ยินคำอุทานของหมวย เธอหน้าเสียทันที นี้มันเรื่องใหญ่แล้ว มี App RGRD จะให้ใครรู้ไม่ได้ หากเรื่องนี้ไปถึงหูตำรวจทหารหรือผู้ใหญ่บ้าน คงไม่วายถูกจับแน่นอน แพรวคว้าแขนของหมวยไว้หมับ “เธอ..”ยังไม่ทันที่แพรวจะได้พูดอะไรต่อ หมวยก็คว้ามือของเธออีกข้าง “พี่...หนูโหลดมันมาเหมือนกัน หนูไม่รู้ หนูกลัว...ช่วยหนูด้วย”เธอพูดพร้อมทั้งร้องไห้ออกมา แพรวหันไปมองหน้าวิทย์ “เฮ้อ...”เสียถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมาจากปากของวิทย์ เล่นเอาใจหายหมด นึกว่าจะเกิดเรื่องเสียแล้ว เขาพลาดกันเองที่ทำอะไรไม่คิดให้รอบคอบ นี้ถือเป็นบทเรียน RGRD มันหนักกว่าครอบครองยาบ้าเสียอีกตอนนี้ จะทำอะไรต้องระวังตัวให้มากกว่านี้เสียแล้ว เขาคิด ก่อนจะมองดู หมวย ที่ยังสะอื้นอยู่ ไม่รู้ว่าเธอร้องให้ทำไม แต่เด็กอายุ เท่านี้ก็คงกลัวเป็นธรรมดา ทั้งผี ทั้งตำรวจ ไม่มีอะไรน่ากลัวน้อยไปกว่ากัน ตอนนี้โจรยังไม่น่ากลัวเท่านี้ “เอาหยุดร้องไห้ เก็บจานก่อน แล้วเอาปาท่องโก๋มาใหม่ 10 ตัว”แพรวพูด วิทย์อึ้ง ในใจของเขาก็คิดว่า ยัยนี้มันยังเห็นแก่กินได้อีก ...หมวยเก็บจาน แล้วเอาปาท่องโก๋มาใหม่ 10 ตัวก่อนจะนั่งลงที่ม้านั่งอีกตัวที่ว่างอยู่“RGRD มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม วิญญาณร้ายอีกมิติหนึ่งฆ่าเขาจริงๆใช่ไหม”เธอถามเปิดประเด็น ถึงจะรู้มาก่อนแล้วแต่ก็มิวายถามมันออกมาให้แน่ใจ วิทย์ พยักหน้า แพรวก็พยักหน้าอีกคน “โหลดมันมาเมื่อไร”วิทย์ถาม “เมื่อเช้าตอนอาบน้ำ”หมวยตอบ “จัดการพื้นฐานทุกอย่างเรียบร้อย?” วิทย์ถามอีกครั้ง หมวยทำหน้างง “พี่หมายถึงเต็นท์นอน สแกนตัว เปิดระบบผู้ช่วย”วิทย์พูดอธิบาย “อืมเรียบร้อยหมดแล้ว”เธอตอบ “รู้เรื่องพื้นฐานหมดแล้ว”วิทย์ถามถึงขอบเขตความเข้าใจของหมวยเกี่ยวกัย RGRD “อืม เรน(ผู้ช่วยของเธอ) บอกหมดแล้ว” วิทย์ก็ไม่ได้ถามอะไรอีก “รอแพรวมาก่อน”แพรวพูด ทั้ง 3 คนนั่งกันเงียบๆ ผ่านไปไม่นาน สาวน้อยคนที่ 3 ก็เดินเข้ามา นั่งตรงที่เก้าอี้ที่ว่างอยู่ “หมวย เธอมาทำไม”แพรขมวดคิ้วถามด้วยน้ำเสียไม่พอใจ เธอกับหมวยไม่ค่อยถูกชะตากันเท่าไร่ เรื่องนี้ แพรวและวิทย์เองก็รู้ดีว่าทั้งคู่ไม่ค่อยจะลงรอยกัน ต้นสายปลายเหตุเกิดจากอะไรก็ไม่มีใครรู้ นอกจากทั้งสองคนเท่านั้นที่รู้ดี “หมวยมี RGRD” แพรวพูดขึ้น เพื่อให้แพรรับรู้ “หึ แล้วไงแพรไม่ต้อนรับ”เธอพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่ “เอาละเอาละ พวกเราก็เดือดร้อนเพราะมันกันทั้งนั้น มาเข้าเรื่องกันดีกว่าว่าทำยังไงพวกเราจะผ่านคืนนี้ไปได้”วิทย์พูดขัดขึ้นมาพร้อมกับขหมวดคิวน้อยๆ เขาไม่ยากเสียเวลาเพราะเด็กๆทะเลาะกัน แพรได้ยินแล้วนั้นก็เงียบไป หมวยเองก็ถอนหายใจออกมา เธอยอมรับว่าไม่ค่อยชอบหน้าแพรจริงๆแต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกมากนักและเธอก็ไม่อยากให้มีอะไรค้างคากันอีก “หนูขอโทษพี่แพรวด้วยที่เคยทำอะไรให้พี่ไม่พอใจหนูรู้ว่าหนูผิด หนูขอโทษ” เธอขอโทษออกมาอย่างจริงใน แพรเองก็ไม่คิดว่าจะได้ยินคำๆนี้ออกมาจากปากของหมวย แต่ก็ต้องยอมรับคำขอโทษเอาไว้ เพราะอีกฝ่ายต้องการจบเรื่องบาดหมางระหว่ากัน เธอก็ควรที่จะปล่อยไป วิทย์ที่ได้ยินหมวยพูดออกมาแบบนั้น ก็ได้แต่ต้องมองสติปัญญาของผู้หญิงคนนี้ไหม เธอยอดถอยสำหรับเรื่องนี้ เพื่อทำในเรื่องที่สำคัญกว่า เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นคนที่มองการไกลคนหนึ่งและไม่ได้มีความคิดแบบเด็กๆที่ชอบเอาชนะเพียงอย่างเดียวโดยไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมา “เอาละเข้าใจกันได้ก็ดี มาเข้าเรื่องกันดีกว่า พี่มีสองทางเลือกที่คิดเอาไว้ 1. เลือกที่ตั้งเต็นท์นอนของพวกเราให้ใกล้กับเขตแดนเทวามากที่สุด อาจจะเลือกบ้านหมวยก็ได้ แล้ว พวกเราก็รีบเข้าไปในวงแสงให้เร็วที่สุด หลังจากถูก Jump แต่วิธีนี้ก็ยังมีอันตรายอยู่บ้าง 2. สร้างยันต์ บารมีพระพุทธเจ้า สร้างเป็นเขตปลอดภัยขึ้นชั่วคราว แล้วพวกเราก็ไปกางเต็นท์อยู่ที่นั้น ที่สร้างยันต์ต้องเป็นลานโล่งแจ้ง และไม่เป็นที่สังเกตของผู้คน ไม่อย่างนั้นมันจะกลายเป็นจุดสนใจเกินไป พี่ว่าวิธีที่ 2 อาจจะปลอดภัยที่สุด” วิทย์พูดจบทุกคนก็มีท่าทีครุ่นคิด ไม่พูดไม่ได้ว่าวิญญาณร้ายที่นี้มันมีมากมายเหลือเกิน คืนก่อนทั้งสองสาวถูก Jump เข้ามาเธอเห็นพวกมันเดินวนเวียนไปทั่วทุกที่ วิธีแรกคงไม่ปลอดภัยอย่างที่วิทย์ว่าจริงๆ แต่วิธีที่สองจะปลอดภัยจริงหรือเปล่าพวกเธอก็ไม่รู้เพราะไม่เคยสัมผัสกับ 6 ***ยันต์ บารมีพระพุทธเจ้า*** มาก่อน แต่ก็เลือกที่จะเชื่อใจวิทย์ยังไงเธอสองคนก็มีเขาคอยช่วยมาตลอด .. “เอาตามพี่วิทย์ว่าเลย” แพรพูด แพรวก็พยักหน้าตาม หมวยนั่งเฉยๆเธอไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก สิ่งเดียวที่คิดได้คือ ไปกับคนพวกนี้อาจจะปลอดภัยกว่าเธอตัวคนเดียว “อืม..ตกลงเราจะใช้วิธีที่ 2”วิทย์พูดและพยักหน้าเบาๆ “แล้วมีที่ไหน เป็นลานโล่งและคนไม่ค่อยผ่านบ้าง”วิทย์ถามเข้าต้องการสถานที่แบบนั้น เพื่อสร้างยันต์เขาไม่ยากให้ชาวบ้านชาวช่องมาเห็นมันมากนัก “มีนะพี่”หมวยพูดขึ้น “ที่ไหน”วิทย์ถาม “วัดร้างตรงทางโค้งไง ตรงนั้นเขาสร้างสนามบาสเอาไว้ แต่ไม่มีคนไปใช้ ตอนนี้หญ้าขึ้นรกเต็มของสนามไม่ค่อยมีคนเข้าไปตรงนั้นหรอก “ใช่ๆตรงทางโค้งที่หญ้าขึ้นรกๆ ที่เราขี่รถผ่านเมื่อวานไงพี่จำได้ไหม” แพรพูดเสริม “อืมถ้าอย่างนั้นเราก็ได้ที่ละ ทีนี้ของที่ต้องเตรียม หมึก แบบไหนก็ได้ ถ้าเป็นปากาเคมีก็ดีใช้ง่ายหน่อย 2 สายสิน 3 ขันต์ 5 พานทอง ขันต์น้ำมนต์ ธูป กระถางธูป เราแยกกันไปเตรียมของ แพรกับแพรว ไปหา ขันต์ 5 พานทอง ขันต์น้ำมนต์ พี่จะไปซื้อธูปเทียนกระถางธูป สายสิน ปากกาเคมี หมวยไปกับแพรวและแพรก็ได้ แล้วมาเจอกันที่ บ้านแพรว ก่อนบ่าย 2 เราจะทำพิธีบ่าย 3 ”วิทย์ร่ายยาวออกมา เขาสั่งงาน อย่างมืออาชีพ สามสาวได้แต่ผงกหัวรับเป็นลูกไก่จิกข้าวสาร แล้วคนทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปหาของอีกด้านหนึ่งที่ศูนย์กลางของประเทศ ณ ตึกที่รวบรวมอำนาจสูงสุดทั้งหมดของประเทศเอาไว้ ชายผู้กุมอำนาจบริการสูงสุดกำลังนั่งหน้างิ้วคิ้วขมวดอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขา ในมือถือหนังสือพิมพ์ ฉบับหนึ่งเอาไว้ พวดหัวข่าววันนี้ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก ***นายกรัฐมนตรีแจกมินิฮาทให้ญาติผู้เสียชีวิต จากการสังหารหมู่*** เนื้อข่าว สุดสลดผู้เสียชีวิตพุ่งนายกรวมไว้อาลัยด้วยรอยยิ้มและโปรยมินิฮาทให้ฝูงชล ท่ามกลางคราบน้ำตาของประชาชนและญาติผู้เสียชีวิต .... “เลขา...”เสียงเรียกอันดุดันดังออกมาจากปากของเขา เลขาวิ่งหน้าตั้ง เข้ามายืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา “ครับท่าน” “สำนักพิมพ์นี้พาดหัวข่าวแบบนี้มาได้ไง ปัดโธ่ ทำไม่ไม่มีใครดูแลเรื่องนี้ หรือต้องรอให้ผมสั่ง ไปจับมันมาปรับทัศนคติ ซัก 2-3 อาทิตย์สิ” เขาสั่งเสียงดังออกมาสีหน้าไม่พอใจเป็นที่สุด นี้มันไม่ดีเอาเสียเลย รูปอันแสนจะดูดีของเขาในชุดสีดำ กำลังส่งยิ้ม และโปรยมินิฮาท ให้กับประชาชน มันผิดตรงไหน เขาพยายามจะเป็นมิตรกับทุกคนแล้ว เมื่อก่อนเขาอารมณ์ฉุนพูดไม่ดีนักข่าวก็ด่า ตอนนี้เขายิ้มแย้มเป็นมิตร ยังจะมาด่าเขาอีก แบบนี้มันอะไร เขาไม่เข้าใจ มันต้องไม่ใช่ตัวเขาแล้วที่เป็นปัญหา นักข่าวพวกนี้ตางหากที่ทำให้เขาดูแย่ ต้องจักการพวกมันให้หมดเสียแล้ว“ท่านนายกครับ รัฐมนตรี ท่องเที่ยวมาขอพบครับ” เลขาอีกคนเข้ามารายงาน“เชิญมา”เขากระแทกเสียงด้วยอารมที่ยังฉุนเฉียวอยู่ เพียงไม่นาน รมต.ท่องเที่ยวก็เดินดุยๆเข้ามา เขาเป็นชายร่างเล็ก ผมสีขาว ใบหน้าของเขาเปื้อนรอยยิ้มตลอดเวลา “ว่าไงพัฒน์”นายกชำเลืองตาขึ้นมาแวบหนึ่งแล้วถามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผมมีข่าวมาแจ้งครับ” รมต.ตอบ “ว่ามา”เขาถามก่อนจะละสายตาจากหนังสือพิมพ์ “ตอนนี้มีนักท่องเที่ยวจากจีน แห่เข้ามาในไทยอย่างมากมายผิดปกติเอามากๆ เราจะทำยังไงดี”รมต.กล่าวมาอีกครั้ง นายกทำท่าครุ่นคิดนิดหน่อย ไม่รู้ว่าในใจของเขากำลังคิดอะไร “ก็ดีแล้วนี้”เขาตอบ รมต.ท่องเที่ยวมองตาของเขา แล้วฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม “ผมคิดว่าเราน่าจะทำอะไรซักอย่างให้มันดูเหมือนว่า เป็นเพราะ นโยบายรัฐบาล นักท่องเที่ยวถึงได้เข้ามา”เขาพูดเสนความคิดเห็น แน่นอน อะไรที่พอจะเป็นผลงานได้ก็ควรคว้าเอาไว้ เพื่อคะแนนนิยมของพรรค จะได้สูงขึ้นไปอีกหน่อย นายกยิ้มร่าออกมาเป็นครั้งแรก “อื้อ ความคิดดีพัฒน์ความคิดดี เอาอย่างนี้สิ ทำคูปองแจก นักท่องเที่ยวที่จะมาเที่ยวไทยได้สิทธิ์ลุ้นคูปองเงินสนับสนุนการเที่ยว หัวละ 1000 บาท เป็นไง"นายกเสนอไอเดียร์ “เยี่ยมยอดมากครับท่าน ผมจะรีบไปจัดการ รมต.ท่องเที่ยวรีบเดินออกไปจัดการเรื่องนี้ทันที นายกหันมาสนใจ หนังสือพิมพ์อีกครั้ง ก่อนที่สายตาของเขาจะตกไปอยู่ที่กรอบข่าวอันเล็กๆ ***การระบาดของเชื้อประหลาดในจีน ทำให้ยอดผู้เสียชีวิตพุ่ง***เขากวาดสายตาผ่านไปไม่ค่อยจะสนใจมันมากนัก “หึอยู่ตั้งไกลคงมาไม่ถึงไทยหรอก” เขาคิด ก่อนจะเปิดไปหน้าที่ 2

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

32.หมวย

นิยายแนะนำ

F-Hunter (ภาคแรก โลกวิบัติ+ภาค 2 เมืองศูนย์กลาง)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

32.หมวย

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้