สายฟ้าได้ผ่าลงมาตรงคอมพิวเตอร์ 'เปรี้ยง' กระแสไฟยังคงไหลเวียนตรงหน้าจอที่ตอนนี้หน้าจอแตกร้าว
รอยแตกทางยาวค่อย ๆ ขยายออก มีนิ้วมือสีขาวซีดค่อย ๆ ยื่นออกมาและปรากฏเป็มือสีขาวกำลังแหวกขยายช่องรอยแตกนั้นให้ใหญ่ขึ้นด้วยมือข้างเดียว
จางลี่เจียงได้แต่มองอ้าปากค้างและตกตะลึงเหมือนตัวเองกำลังดูภาพยนตร์ผีสามมิติที่มีผีโผล่ออกมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเองเขาอยากจะร้องะโแต่หาเสียงตัวเองไม่เจอได้แต่ถอยหลังให้ห่างจากหน้าจอคอมให้ไกลที่สุด
ผ่านไปไม่นานมือที่แหวกหน้าจอก็ปรากฏ่หัวของผีและตามมาด้วย่ลำตัวก่อนที่ผีนั้นจะออกมาเต็มตัว'ผีแขนขาด'
จางลี่เจียงได้สติส่งเสียงร้องเสียงดังก่อนจะวิ่งหนี"ช่วยด้วย"แต่พอวิ่งได้แค่ไม่กี่ก้าวก็มีมือมาบีบที่คอของเขาก่อนจะยกสูงขึ้นจากพื้นขาห้อยต่องแต่ง ถีบดิ้นอยู่บนอากาศไปมา ก่อนที่ลมหายใจจะหมดลงร่างของจางลี่เจียงก็ถูกเหวี่ยงกระแทกผนังอย่างแรง 'โครม'
จางลี่เจียงตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่ง สำลักเืออกมาก่อนจะร้องะโอีกครั้ง ผีตนนั้นก็มาประชันชิดกับตัวเขา "หากส่งเสียงข้าจะตัดลิ้นของเ้า" เสียงดุดันดังขึ้น ทำให้จางลี่เจียงเอามือปิดปากตนทันที
พอความเงียบเริ่มปกคลุมภายในห้อง เสียงฟ้าข้างนอกยังคงร้องไม่หยุดแสงจากสายฟ้าทำให้เห็นหน้าของผี เพียงเลือนรางแต่ก็พอมองเห็นหน้าตาที่หล่อเหลาของอีกฝ่ายได้ดี
การแต่งตัวด้วยชุดสีดำ ผมที่ถูกปล่อยยาวสลวยทั้ง ๆ ที่ไร้ซึ่งเครื่องประดับแต่กลับดูสูงส่งหล่อเหลาจนจางลี่เจียงได้แต่จ้องมองใบหน้านั้นด้วยความหลงใหล
"เ้าคือคนที่กำหนดชะตาชีวิตของข้าหรือ"คำพูดออกจากปากบางได้รูป
"ห๊ะ...ผม..." จางลี่เจียงทำหน้าโง่งมเอามือชี้ที่ตนเอง เพราะเขาไม่เข้าใจคำพูดของผีตรงหน้า
"ข้าจะถามเ้าครั้งสุดท้ายเ้าคือคนที่กำหนดชะตาชีวิตของข้าใช่หรือไม่" ชายผู้นั้นยังคงถามด้วยน้ำเสียงกดดัน
"ผม...เปล่า...ผมไม่เคยทำแบบที่คุณบอก"จางลี่เจียงยังคงปฏิเสธเพราะเขาไม่เคยกำหนดชะตาชีวิตใครและผีตนนี้จะมาเคียดแค้นเขาได้อย่างไร
"โกหก" คำพูดสั้นๆแต่กระแทกเข้าไปในหัวใจจากชายผู้นั้น
"ผมไม่ได้ โกหก" จางลี่เจียงยังคงยืนยัน
"ปากแข็ง ข้าจะทำให้เ้ายอมรับด้วยภาพเหล่านี้" ผีบุรุษปริศนาได้เดินมานั่งยองๆตรงหน้าจางลี่เจียงก่อนจะใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางแตะที่หน้าผากของจางลี่เจียงและภาพการต่อสู้การถูกทรมานภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ก็ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของจางลี่เจียง
พอนิ้วมือถูกถอนออกมา จางลี่เจียงก็ฟุบลงกับพื้นสลบไปทันที
จางลี่เจียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองไปรอบ ๆ พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงที่ทำจากแผ่นหิน ภายในห้องไม่มีอะไรเลยมองไปรอบด้านก็เจอแต่ผนังที่เป็หิน ความรู้สึกปวดหัวยังคงอยู่นิดหน่อย เขาพยายามตั้งสติและคิดว่าทำไมเขามาอยู่ที่แห่งนี้และเกิดเื่อะไรกับเขากันแน่
ความทรงจำสุดท้ายเริ่มกลับมาเขาจำได้ว่าอยู่ดีๆก็มีผีออกมาจากคอมพิวเตอร์ของเขาที่ถูกฟ้าผ่าและผีตนนั้นก็ทำให้เขาเห็นภาพในนิยายของตัวเองแต่เป็ภาพเฉพาะเหตุการณ์ของฝั่งตัวร้ายที่เขาแต่งขึ้นนามอู๋ซินหยางเพียงเท่านั้น
'ความฝันหรือเนี่ย' จางลี่เจียงคิดได้เช่นนั้นก็หยิกแก้มตัวเอง"โอ๊ย..เจ็บนี่หว่า"
'ครื้ด......' เสียงประตูที่ทำจากหินถูกเคลื่อนออก
จางลี่เจียงหันไปมองตามเสียง ก็พบบุรุษรูปร่างสูงไม่ผอมแห้งหรืออวบอ้วนจนเกินไปหุ่นดีเหมือนนายแบบ หน้าตาหล่อเหลาคมเข้มดวงตาสีน้ำเงินที่ดูโดดเด่นนั้นทำให้ใบหน้าดูดุดัน สง่างามเป็อย่างมากกำลังเดินเข้ามา
"ฟื้นแล้วหรือ" อู๋ซินหยาง
"ผมไม่ได้ฝันหรอ และคุณพาผมมาที่ไหน"จางลี่เจียง
อู๋ซินหยางเลือกที่จะไม่ตอบแต่กลับเดินมาที่จางลี่เจียงเอามือจับคางและจับพลิกซ้าย พลิกขวา "อัปลักษณ์ยิ่งนัก"
"อ้าว...คุณไม่มีสิทธิ์มาบลูลี่คนอื่นนะครับ"จางลี่เจียงปัดมือออก
"พูดจาวิปลาสยิ่งนัก เ้าคนชั่วช้า"อู๋ซินหยาง
"อ้าวทำไมมาว่ากันเช่นนี้ล่ะผมไปทำอะไรคุณถึงหาว่าผมชั่วช้า" จางลี่เจียงไม่ยอม
"ข้าทำให้เ้าเห็นแล้วมิใช่หรือว่าเ้าทำให้ข้าเป็เช่นไรบ้าง ถูกจับไปทรมานแบบไหนและข้าก็สูญเสียลูกน้องของข้าไปมากมาย ไม่เรียกว่าชั่วช้าแล้วให้เรียกอะไร อ๋อ!หรือให้เรียกไอ้ตัวบัดซบดีล่ะ"
"พูดแบบนี้แถวบ้านเรียกกวนทีนนะครับ"จางลี่เจียงเถียงกลับ
"พูดจาแปลกประหลาดน่ารำคาญยิ่ง เช่นนั้นก็ตายซะข้าหมดความอดทนแล้ว"อู๋ซินหยางยกมือขึ้นฝ่ามือก็มีประกายสีแดงจากจุดเล็กก็รวมเป็จุดใหญ่
จางลี่เจียงใรีบะโลงจากเตียงวิ่งหนีเพียงชั่วพริบตาเตียงก็ะเิ 'ตู้ม...'
เตียงะเิจนเป็เพียงเศษก้อนหินชิ้นเล็กๆ กระจัดกระจายไปทั่ว
"อะไรวะ คิดจะฆ่ากันเลยหรอ"จางลี่เจียงพูดด้วยความใ
"พูดจามิรู้ความ พูดไปก็ไร้ประโยชน์ฆ่าทิ้งเสียดีกว่า" อู๋ซินหยางพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"ทำไมคุณพูดแบบนี้ละ เจรจากันก่อนผมรู้แล้วว่าผมเป็คนสร้างคุณขึ้นมา คุณคือจอมมารอู๋ซินหยาง"จางลี่เจียงรีบพูดเนื่องจากเขาเดาว่าหนึ่งในตัวละครที่เขาสร้างขึ้นมาที่เป็ตัวร้ายนั้นทะลุมิติไปพาเขามายังที่แห่งนี้
ตัวละครที่เก่งขั้นเทพแพ้แค่พระเอกคนเดียวมีวิชาลึกลับสามารถทะลุมิติได้ สามารถเปลี่ยนแปลงกาลเวลาได้ อารมณ์แปรปรวนไม่คงที่จะเป็ใครได้นอกเสียจาก 'อู๋ซินหยาง'
"รู้ตัวแล้วหรือ ดีค่อยคุยกันง่ายหน่อย"อู๋ซินหยางสะบัดมือฝุ่นละอองก็จางหายไปและมีโต๊ะกับเก้าอี้เกิดขึ้นมาแทนและอู๋ซินหยางก็นั่งลง
จางลี่เจียงเห็นคนตรงหน้าเลิกคิดจะฆ่าตัวเองแล้วก็เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามแต่พอนั่งลง
"โอ๊ย"จางลี่เจียงล้มลงก้นจ้ำเบ้ากระแทกพื้นอย่างจัง
"ไอ้บ้าเอ๊ย เอาเก้าอี้ออกทำไม" จางลี่เจียง
"ข้ายังไม่ได้บอกให้นั่ง เ้าคนไร้มารยาท"อู๋ซินหยาง
"เออ ไม่นั่งก็ได้วะ" จางลี่เจียงลุกขึ้นยืน
"นั่งลง" อู๋ซินหยาง
"ห๊ะ...อะไรวะเนี่ย ตกลงนั่งหรือยืน"จางลี่เจียงมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความโมโห
จางลี่เจียงคิดในใจ 'เขาสร้างตัวอะไรมาวะเนี่ยกวนทีนชิป.....'
"เ้ากำลังด่าข้าหรือ อยากตายหรือไง"อู๋ซินหยางทำท่าหงายฝ่ามือเรียกพลัง
จางลี่เจียงเห็นก็ใรีบกล่าวขอโทษทันที
"ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษ ผมไม่ได้ด่าคุณเลยจริงๆมาพูดกันดี ๆ ดีกว่านะคร้าบบบบบ"จางลี่เจียงทำท่าทำความเคารพเพื่อเป็การขอโทษ
'ทำไมกูถึงซวยขนาดนี้ถูกตัวละครที่แต่งลากมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้' จางลี่เจียงคิด
"เสแสร้ง" อู๋ซินหยาง
"คุณพาผมมาที่นี่ทำไม"จางลี่เจียงี้เีต่อล้อต่อเถียงรีบพูดทันที
"ข้า้าเปลี่ยนแปลงเื่ราวที่เกิดขึ้น"อู๋ซินหยาง
"จะเปลี่ยนก็เปลี่ยนไปสิ จะพาผมมาทำไม"จางลี่เจียง
"เ้าคือคนกำหนดว่าใครเป็อย่างไรไม่ใช่หรือไง"อู๋ซินหยาง
"แล้วไง" จางลี่เจียงกอดอกนั่งไขว่ห้าง
"เ้าคงคิดว่าโลกแห่งนี้เป็เพียงสิ่งที่เ้าแต่งขึ้นมาเท่านั้น" อู๋ซินหยาง
"ก็ใช่ แล้วไง" จางลี่เจียง
"ดังนั้นเ้าต้องรู้จุดอ่อนคนอื่นๆรวมถึงคนผู้นั้นที่มันจับข้าไปทรมาน ตัดแขนข้าและมันคิดจะสังหารข้าสังหารลูกน้องของข้า" อู๋ซินหยางพูดออกมาด้วยความเ็ปใจเมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งผ่านมา
"ใครอะ...โอ๊ย"จางลี่เจียงพูดไม่ทันจบก็หล่นไปอยู่ที่พื้นด้วยน้ำมือของอู๋ซินหยาง
"ตบหัวผมทำไม"จางลี่เจียงเอามือลูบหัวและบ่นทันที ที่ได้สติ
"เ้าเป็คนกำหนดชะตาชีวิตคนในโลกนี้มิใช่หรือเ้าต้องรู้สิว่ามันเป็ใคร" อู๋ซินหยางพูดด้วยความหงุดหงิด
"เอ่อ...คนเราก็ลืมกันได้ปะคุณมันพวกหัวรุนแรง" จางลี่เจียง
"ขึ้นมานั่งข้างบน ข้าจะพูดต่อ" อู๋ซินหยาง
จางลี่เจียงลุกขึ้นมานั่งที่เก้าอี้อีกครั้งแต่ขยับเก้าอี้ห่างออกไปด้วยหน้าตาบูดบึ้งและระแวง
อู๋ซินหยางไม่สนใจการกระทำเ่าั้ อู๋ซินหยางเล่าต่อ"ข้า้ารู้เื่ทั้งหมด ที่ไม่ใช่แค่ในส่วนที่ข้ารู้ ดั่งที่ให้เ้าเห็นข้า้าเปลี่ยนแปลงเื่ราวและบทสรุปข้าต้องไม่ถูกเอาไปทรมานหรือถูกสังหาร"
"มันก็แค่นิยายปะ" จางลี่เจียง
"แต่ที่นี่มิใช่นิยาย ที่นี่คือโลกของข้าข้ามีความรู้สึก ข้ามีตัวตน เ้าไม่สามารถกำหนดชะตาชีวิตของข้าได้เ้าต้องช่วยข้าแก้ไข" อู๋ซินหยาง
"หากไม่ทำล่ะ" จางลี่เจียง
"เ้าจะติดอยู่ในโลกใบนี้ตลอดกาลแต่ถ้าเ้าร่วมมือกับข้า เมื่องานสำเร็จข้าจะพาเ้ากลับไปโลกที่เ้าจากมาและกลับไป่เวลาเดิม" อู๋ซินหยาง
"ข้ามีทางเลือกอื่นไหม" จางลี่เจียง
"มี" อู๋ซินหยาง
"อะไรอะ" จางลี่เจียง
"ให้ข้าแล่เนื้อเถือหนังเ้าให้หายแค้นใจและสังหารเ้าเสียก็จบและข้าจะหาทางแก้ไขเอง" อู๋ซินหยาง
"ห๊ะ..นี่คือทางเลือกหรอแบบนี้ที่บ้านผมเรียกข่มขู่นะครับ" จางลี่เจียง
"ข้าให้เ้าคิดหนึ่งคืน 1.เลือกช่วยถ้าสำเร็จเ้าได้กลับไปโลกเดิม 2.ไม่ช่วย เ้าก็อยู่ในโลกใบนี้ตลอดไปหรือ 3.ให้ข้าทรมานเ้าจนกว่าจะตายก็เลือกเอา พรุ่งนี้ข้าจะมาฟังคำตอบ" พูดจบชายอู๋ซินหยางก็ไม่ฟังคำตอบอยู่ ๆ ก็เดินจากไปและประตูก็ปิดลง
"อะไรวะ จะมาก็มาจะไปก็ไป"จางลี่เจียงมองไปยังประตูที่ถูกปิดลง
330
![[จบ] ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับภารกิจเลี้ยงลูกน้อยตัวป่วน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1734689517_73952288.webp)
