ภูเสือ

แป้งก้าวขาลงจากรถ แล้วเดินขึ้นตึกของโรงพยาบาลชื่อดังไปอย่างชำนาญทาง เพราะตั้งแต่แม่เธออยู่ที่นี่ สถานที่นี่ก็เป็นสถานที่สองรองจากคอนโดที่แป้งมาบ่อย จึงถือว่าชำนาญรู้ทุกเส้นทางในตึกนี้ก็ว่าได้

“คุณแป้งสวัสดีค่ะ.”

“สวัสดีค่ะ  คุณแม่ละคะ"

“เข้าห้องน้ำค่ะ ”

"อ่อ แล้ววันนี้แม่แป้งเป็นยังไงบ้างคะ”

“เมื่อเช้าทานอาหารได้เยอะแล้วค่ะ อาการดีขึ้นเรื่อยๆ ดิฉันว่าอีกไม่นานก็กลับบ้านได้แล้ว”

“ดีค่ะ เอ้าแม่ ออกมาพอดีเลย”

แป้งรีบเดินเข้าไปประคองแม่ที่กำลังเดินเข็นเสาน้ำเกลือออกมาจากห้องน้ำ แล้วพามานั่งที่เตียงอย่างเบามือ โดยมีคุณพยาบาลพิเศษที่เฮียเสือจ้างมาช่วยอีกแรง

“แม่เช็ดตัวมั้ยคะ แป้งเช็ดให้”

“นุชทำให้แม่แล้วละลูก แล้วแป้งไม่ทำงานหรอวันนี้”

“มีตอนบ่ายสามค่ะ แป้งมีออกรายการแฉวงในค่ะ”

สองแม่ลูกนั่งพูดคุยกันอย่างสนิทสนม จึงทำให้พยาบาลชื่อนุชได้มีเวลาส่วนตัวในการทานอาหารและพักผ่อน แถมแป้งยังใจดีสั่งกาแฟและขนมปังมาให้อีกด้วย

ตัดภาพมาที่เสือร้าย ที่บัดนี้พึ่งออกมาจากห้องประชุมมาอย่างเคร่งเครียด กับปัญหาที่เริ่มจะเข้ามาด้วยโรคระบาดโควิด 19 ที่ทำให้เศรษฐกิจของเขามีผลกระทบอย่างแรง จนต้องสั่งพักงานและสั่งปิดร้านบางสาขาที่มีโรคแพร่อยู่จังหวัดนั้น อีกทั้งยังต้องปิดกาสิโนที่เพิ่งจะลงตัวไปอย่างหน้าเสียดาย รายได้จากหลักพันล้านต่อเดือนต้องมาลดเหลือไม่กี่สิบล้าน นับว่าสาหัสเอาการ กับรายรับที่ลดลงอย่างเป็นประวัติศาสตร์ ของคำเพชรบูรณ์

“ฮันโหล คุณแป้งอยู่ไหน”

“อยู่โรงพยาบาลนายใหญ่ครับนาย”

คงไม่ต้องเดาก็รู้ว่าแป้งไปทำอะไรที่นั้น คงไปหาแม่ก่อนจดทะเบียน เออใช่สิในเมื่ออยากให้เธอประทับใจก็ต้องจดต่อหน้าแม่ของเธอ  จึงทำการสั่งเสทให้โทรหาป๊ากับม๊า และสั่งให้พันไปรับนายอำเภอไปที่โรงพยาบบาลที่แม่แป้งอยู่ ส่วนตัวเองก็รีบเดินออกจากห้องทำงานไปยังรถส่วนตัวที่จอดอยู่ในชั้นวีไอพี ที่มีเพียงระดับผู้บริหารสูงสุดเท่านั้นที่สามารถจอดได้

ฟารารี่สีแดงสด ขับออกมาจากตึกสูงอย่างแรง โดยมีรถกระบะ4ประตู ยี้ห้อโตโยต้าสีดำขับตามหลังมาติดๆ แม้การจารจรจะติดขัดนิดๆ ก็ไม่ได้ทำให้เสือหงุดหงิดอะไร ในเมื่อวันนี้เป็นวันดี ที่ตัวเองและคนที่รักจะได้เป็นคนๆเดียวกันด้วยการจดทะเบียนสมรสผูกพันธะกันทั้งกายและใจ

อีทั้งยังโทรไปหาผู้จัดการส่วนตัวแป้งด้วยตัวเอง เพื่อเชิญมาเป็นสักขีพยานรัก และร่วมยินดีกับเขาและแป้งด้วย และยังไม่ลืมบอกให้เอมอรไปรับปายและนิดที่คอนโดมาที่โรงพยาบาลด้วย

ผ่านไปเกลือบครึ่งชั่วโมง ทุกอยากที่เสือคิดวางแผนไว้ก็เสร็จสมบูรณ์เมื่อทุกคนที่เชิญมา บัดนี้ได้มานั่งอยู่ห้องนี้แล้วกันถ้วนหน้า รวมทั้งนายอำเภอคนสำคุญของงานนี้ด้วย

“ไหนว่าจะไปจดที่อำเภอไงค่ะ”

“พี่อยากให้แม่แป้งอยู่ในเหตุการณ์ของสำคัญของเราด้วยครับ”

“ขอบคุณนะคะ”

แป้งหันไปไหว้เสืออย่างสุดซึ้ง กับสิ่งที่เสือทำให้ทุกอย่างในวันนี้ แถมยังคิดเผื่อแผ่มายังความรู้สึกของครอบครัวเธออีก 

“เอาละๆ ได้เวลาจดละ จดก่อนลูก”

“ครับม๊า”

เสือจับปากกาขึ้นจรดลายเซ็นต์ลงบนกระดาษแผ่นสำคัญที่นายอำเภอยื่นมาให้เซ็นต์  เมื่อเซ็นต์เสร็จ นายอำเภอก็ยื่นมาให้แป้งเซ็นต์เหมือนกัน แป้งก็รับปากกามาจากเสืออย่างเต็มใจ และเซ็นต์ลงไปยังกระดาษเป็นอันสมบูรณ์ ในความรักสองเราที่เริ่มต้นด้วยคำว่าครอบครัว และเป็นคนๆเดียวกันทั้งทรัพย์สมบัติและนามสกุลที่แป้งได้เปลี่ยนมาใช้คำเพชรบูรณ์เหมือนกับเสือร้าย

<ยินดีด้วยครับ คุณทั้งสองเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฏหมายแล้ว จากนี้ไปขอให้ชีวิตคู่รักกันไปจนแก่เฒ่านะครับ>

“ขอบคุณครับ พันส่งนายอำเภอด้วย”

เมื่อนายอำเภอที่เชิญมาได้เดินออกไป ทุกคนก็ร่วมอวยพรกันอย่างยินดี เริ่มจากป๊าและม๊า ต่อมาก็แม่แป้งที่นั่งยิ้มอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยน้ำตาคลอ และถัดมาก็เป็นเจ๊เอมอรที่กอดและอวยพรน้องสาวอย่างซึ่งใจในวาสนาที่น้องสาวได้เจอคนดีๆ 

“แม่ฝากแป้งด้วยนะคะคุณเสือ แต่ถ้าวันหนึ่งคุณเสือหมดรักลูกแม่ ขออย่าได้ทำร้ายลูกแม่นะคะ แค่ส่งเขากลับมาหาแม่ก็พอ”

“แม่….”

“ผมจะไม่มีวันหมดรักแป้งครับ”

และเมื่อเวลาผ่านไปพอสมควร ทั้งหมดก็ออกจากห้องเมื่อคุณหมอเจ้าของไข้บอกว่าได้เวลาคนไข้ทานอาหารทานยาและพักผ่อน คนที่เหลือจริงไปยังร้านอาหารที่เสือได้โทรจองไว้ และร้านนั้นก็ถูกเหมาไว้ เพื่อความเป็นส่วนตัวของภรรยาเขา

โซนวีไอพีที่เสือได้ทำการเลือกไว้นั้น ถูกจัดแต่งด้วยดอกไม้นาๆพันธ์ที่เสือสั่งจัดมา และมีดนตรีนักร้องดังร่วมร้องให้ในงานนี้โดยที่ไม่เอาค่าเหนื่อยใดๆ เนื่องจากสนิทกับเสือในระดับหนึ่ง จึงถือโอกาศนี้ร้องซ้อมคอก่อนวันแต่งจริง

โต๊ะอาหารยาวสีขาว ประดับหัวโต๊ะด้วยท่านเจ้าสัวที่นั่งเป็นประธาน รองลงมาฝั่งซ้ายก็คุณนายเจ้าสัวและผา ส่วนฝั่งขวาก็เป็นเสือและแป้งที่นั่งเรียงลำดับกันมา และต่อมาทั้งซ้ายและขวาก็ถูกนั่งด้วยเจ๊เอมอรเรนนี่ปายและนิด 

“วันนี้จะไปออกรายการกันใช่มั้ยลูก”

“ครับม๊า สายม๊านี่ไวนะครับ ผมกับแป้งพึ่งรู้กันเมื่อวานนี้เอง”

“จ๊ะพ่อลูกชาย ก็มีเรื่องไหนบ้างที่รอดหูรอดตาม๊ากับป๊าไป”

“คร๊าบบบ เสือรู้คร๊าบบบ”

“เดี๋ยวเทอะ แล้วจะเอายังไงละ หนูจะพูดความจริงไปเลยใช่มั้ย”

“ใช่ค่ะม๊า แป้งไม่อยากอยากโกหก อย่างน้อยการที่พูดความจริงไปก็ทำให้สบายใจ ผลจะเป็นไงก็ต้องยอมรับค่ะ”

“ดีแล้วละลูก วันนี้โกหก วันหน้าความจริงเปิดเผย วันนั้นมันอาจจะหนักกว่าที่เราพูดความจริงในวันนี้ก็ได้”

“ค่ะ”

รับประทานอาหารวันนี้ผ่านพ้นไปด้วยดี มีเพียงเสือเท่านั้นที่เหม็นกลิ่นไข่ปลาจนต้องให้พนักงานของร้านมายกเอาออกไปอย่างไว บอกกับที่แป้งได้เตรียมยาหอมมา จึงทำให้เสือคลายความคลื่นใส้ได้บ้าง 

เมื่อรับประทานอาหารกันอิ่มหนำสำราญ ประจวบกับเป็นเวลาที่เสือและแป้งต้องไปตึกที่ถ่ายทำรายการ โดยที่เจ๊เอมอรขับรถมาตามหลัง ส่วนน้องๆภรรยานั้นก็เป็นหน้าที่เสทที่ต้องไปส่งให้แทน