ทางด้านสวี่จือจือถือเสื้อผ้ากลับมายังห้องของตนเองลู่จิ่งซานได้นำจักรยานไปเก็บเรียบร้อยแล้วและกลับเข้ามาในห้องก่อนหน้า
เมื่อเธอเดินเข้าไป เขาก็กำลังอ่านหนังสืออยู่ในมือพอเห็นเธอเข้ามาก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “กลับมาแล้วเหรอ?”
สวี่จือจือตอบรับในลำคอ แล้ววางเสื้อผ้าลงบนเตียงเตา
“เป็อะไรไป?” ลู่จิ่งซานเงยหน้ามองเธอ “ใครทำให้คุณไม่พอใจเหรอ?”
“ทำไมคุณถึงรู้ว่าฉันไม่พอใจ?” สวี่จือจือยิ้มแล้วหันไปมองเขา
“เสื้อผ้าพวกนั้นก่อนหน้านี้คุณชอบมาก ตอนถือก็ระวังอย่างดี”ลู่จิ่งซานกล่าว “เมื่อกี้คุณโยนเสื้อผ้าลงบนเตียงเลย” ไม่มีความสุขเหมือนก่อนหน้านี้เลยสักนิด
สวี่จือจือเลิกคิ้ว ไม่คิดว่าเขาจะช่างสังเกตขนาดนี้
“ไม่มีอะไรหรอก” เธอเหลือบมองหนังสือในมือของลู่จิ่งซานอีกที“คุณชอบอ่านหนังสือด้วยเหรอ?”
“ก็แค่หยิบมาอ่านเล่น” ลู่จิ่งซานมองเธอแล้วถาม“คุณ...อ่านหนังสือออกไหม?” แล้วเขาก็พูดต่อ “ไม่มีอะไร แค่ถามไปตามประสา”
“ฉันพออ่านออกบ้าง” สวี่จือจือตอบ “เมื่อก่อนตอนที่สวี่เจวียนเจวียนไปโรงเรียนฉันแอบตามไปเรียนบ้าง”
“คุณปู่ของฉันก็เคยสอนฉันบ้าง”
บรรพบุรุษของเ้าของร่างเดิมเป็บัณฑิตเก่าผู้เฒ่าสวี่ก็อ่านหนังสือออก เขาจึงแอบสอนเ้าของร่างเดิมเป็การส่วนตัว
“ถ้าคุณอยากจะเรียนต่อ” ลู่จิ่งซานเอ่ย “ผมจะบอกอาเล็กให้ลองดูว่าจะไปโรงเรียนที่ประชาคมได้ไหม?”
ถึงแม้ว่า่เวลานี้ในหมู่บ้านจะไม่ค่อยมีใครไปโรงเรียนกันจริงจังแต่เมื่อกี้ตอนที่สวี่จือจือเห็นหนังสือ แววตาของเธอมันร้อนรนเหลือเกิน
ความจริงแล้วสวี่จือจือแค่รู้สึกประหลาดใจหนังสือที่ลู่จิ่งซานถืออยู่ในมือนั้น เธอเคยได้ยินชื่อมาก่อนในชาติที่แล้ว เป็หนังสือที่มีชื่อเสียงมากแต่หลังจากเกิดความวุ่นวาย หนังสือเล่มนี้ก็แทบจะกลายเป็หนังสือหายาก อีกทั้งยังถูกประมูลไปด้วยราคาสูงลิ่ว เธอไม่คิดว่าลู่จิ่งซานจะมีหนังสือเล่มนี้
“ไม่ต้องหรอก ฉันโตขนาดนี้แล้ว ถ้าไปโรงเรียนที่ประชาคมกับเด็กๆคงจะถูกคนอื่นหัวเราะเยาะแน่” สวี่จือจือพูดพร้อมกับยิ้ม “แต่ก็ขอบคุณนะ”
“มีอะไรน่าหัวเราะ?” ลู่จิ่งซานกล่าว “ประธานพรรคก็ยังเคยบอกว่า‘เรียนรู้ไปจนวันตาย’ ฉันคิดว่าเรียนรู้ไว้เยอะๆ ก็มีแต่ประโยชน์”
“ไม่ต้องจริงๆ” เธอส่ายหน้าด้วยความรู้สึกขอบคุณ“แต่ว่าคุณช่วยหาหนังสือมาให้ฉันหน่อย ฉันจะเรียนเองก็ได้”
เธอทะลุมิติมาในฐานะนักศึกษาปีหนึ่ง ถึงแม้ว่าจะไม่เคยผ่าน่เวลาที่วุ่นวายแต่ก็พอรู้เื่ราวทางประวัติศาสตร์อยู่บ้าง ถ้าวันนี้ลู่จิ่งซานไม่พูดเื่นี้ขึ้นมาเธอก็คงต้องหาโอกาสบอกทุกคนให้รู้ว่าเธออ่านหนังสือออกอยู่ดี เพราะอีกไม่เกินสองสามปี การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็จะกลับมาเปิดอีกครั้ง เธอไม่อยากจะใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้ไปชั่วชีวิต
ลู่จิ่งซานกำลังจะถามระดับความรู้หนังสือของเธอก็ได้ยินเสียงร้องโวยวายของลู่ไห่เสียดังขึ้นมาจากข้างนอก “คุณแม่ หนูแก่ขนาดนี้แล้วทำไมแม่ยังเอาหมอนมาปาใส่หนูอีก?”
ลู่ไห่เสียเอามือกุมหน้าผาก เมื่อนึกถึงเมื่อกี้ที่เธอเพิ่งพูดไปสองสามคำแล้วถูกหมอนไม้ที่คุณนายลู่ใส่หน้าผากเข้าให้ เจ็บแทบตายแล้ว!
“ก็ดีที่รู้ตัวว่าแก่แล้ว” คุณนายลู่หน้าดำคล้ำ
เดิมทีเธอมีลูกชายสามคน มีลูกสาวคนนี้แค่คนเดียวที่บ้านก็เลี้ยงดูทะนุถนอมมาั้แ่เด็ก แต่ไม่รู้ทำไมถึงเลี้ยงมาได้แบบนี้ อายุปูนนี้แล้วยังจะมาจุ้นจ้านเื่ในบ้านของหลานชาย
“คุณแม่” ลู่ไห่เสียกระทืบเท้า “หนูพูดอะไรไปแม่ถึงได้ตีหนู หนูไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของแม่แล้วเหรอ?”
คุณนายลู่โมโหจนแทบกระอักเื “รีบเก็บข้าวของกลับบ้านแกไปซะ”
“คุณแม่ลำเอียง!” ลู่ไห่เสียกล่าว
“คุณป้า” เธอกำลังจะพูดต่อ ลู่จิ่งซานก็เดินออกมาแล้วทักทายเธออย่างเ็า“มีอะไรก็มาคุยกับผม”
“ถ้าแกไม่มา ป้าก็กำลังจะไปหาแกอยู่พอดี”ลู่ไห่เสียกล่าว
“ลูกสาวที่แต่งออกไปก็เหมือนน้ำที่ถูกเททิ้ง”คุณนายลู่หน้าดำ “รีบกลับบ้านตระกูลจ้าวไปซะ ถ้าไม่มีธุระก็ไม่ต้องกลับมาบ้านนี้อีก”
“คุณแม่!” ลู่ไห่เสียมองคุณนายลู่ด้วยความใ
“คุณแม่รู้ไหมว่าวันนี้จิ่งซานทำอะไรไปบ้าง?”ลู่ไห่เสียพูดด้วยความน้อยใจ“หนูรู้ว่าแม่ลำเอียงเข้าข้างจิ่งซานมาั้แ่เด็ก แต่สะใภ้ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ไม่ควรจะตามใจขนาดนี้” มิฉะนั้นจะไม่เอาข้าวของในบ้านไปหมดเลยเหรอ?
“เสื้อผ้าตั้งสามชุด มันต้องใช้เงินเท่าไหร่?ต้องใช้คูปองเท่าไหร่?”ลู่ไห่เสียร้องเสียงดัง น่าสงสารเธอ ปีหนึ่งยังหาเสื้อผ้าใหม่ใส่ไม่ได้เลย
“เื่ซื้อเสื้อผ้าสามชุด แม่เป็คนอนุญาตเอง”คุณนายลู่มองลู่ไห่เสียอย่างเ็า รวมถึงพวกสะใภ้สามที่ตามออกมาจากห้องของเหอเสวี่ยฉิน
“ทำไม?” หญิงชรามองคนในลานบ้านด้วยสายตาเยาะเย้ย“พวกแกมีความเห็น?”
“ถ้ามีความเห็นก็เก็บไว้ในใจซะ” เธอเหลือบมองไปยังทิศทางของห้องเหอเสวี่ยฉินอย่างแ่เบา
ถึงแม้ว่าหญิงชราจะอายุมากแล้ว แต่หูก็ยังดีตาไม่ฝ้าฟาง เสียงที่พูดออกมาก็ยังหนักแน่น
เหอเสวี่ยฉินที่อยู่ในห้องโมโหจนแทบกระอักเื!
ลู่ไห่เสียเองก็ถึงกับพูดไม่ออก
“แต่สามชุดมันเยอะไปหน่อยไหม?” ลู่ไห่เสียเอ่ยเสียงแ่ “บ้านเราไม่เคยมีธรรมเนียมแบบนี้มาก่อน”
ตอนที่ลู่จิ่งเสวียลูกชายคนโตแต่งงาน ก็ซื้อเสื้อผ้าแค่ชุดเดียวเท่านั้น
“ดังนั้น คุณป้าก็เลยคิดว่าจิ่งซานไม่ควรซื้อเสื้อผ้าให้หนูสามชุดอย่างนั้นเหรอคะ?”สวี่จือจือพูดด้วยรอยยิ้ม“แต่หนูได้ยินมาว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่พี่หญิงใหญ่หมั้นหมาย คุณป้ายังบอกกับฝ่ายชายอย่างชัดเจนว่าตอนแต่งงานจะต้องมีเสื้อผ้าใหม่สามชุดถ้าขาดไปแม้แต่ชุดเดียวก็จะไม่ยอมแต่ง?”
“แก!” ลู่ไห่เสียเบ้ปาก “ฮุ่ยฟางทำงานที่โรงสีข้าวนั่นก็ถือว่าเป็ข้าราชการ แกกล้าเอาตัวเองไปเทียบกับลูกสาวฉันด้วยเหรอ?” สมควรแล้วเหรอ!
“โรงสีข้าวเหรอ?” สวี่จือจือยิ้ม แล้วพูดด้วยท่าทีที่ไม่สะทกสะท้าน“หนูจำได้ว่างานนี้จิ่งซานบ้านเราเป็คนช่วยหาให้นี่ ถ้าไม่มีจิ่งซาน พี่หญิงใหญ่คงไม่ได้งานนี้หรอกมั้งคะ” แล้วยังกล้าพูดอีก!
“แกคิดว่างานนั้นใครก็ทำได้หรือยังไง?นั่นต้องเป็คนที่อ่านหนังสือออกคิดเลขเป็ถึงจะทำได้”ลู่ไห่เสียกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ “ฮุ่ยฟางบ้านฉันเรียนจบชั้นประถมนะ!” ไม่เหมือนใครบางคนที่ไม่เคยเรียนแม้แต่ชั้นประถม!
“ใช่แล้ว เรียนชั้นประถมก็ได้ที่โหล่ทุกปีขนาดจดตัวเลขในโรงสีข้าวยังผิดพลาดได้เลย” สวี่จือจือพูดพร้อมกับยิ้ม
“นั่นมันแค่พลาดไปชั่วคราว” ลู่ไห่เสียหน้าแดงก่ำ“มีเื่ให้จดมากมาย ผิดพลาดไปบ้างจะเป็อะไรไป?”
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ” สวี่จือจือยิ้มแล้วเอ่ย“ก็มีคุณป้าคอยหนุนหลังอยู่ ไม่ว่าจะยังไงก็แค่เสียเงินชดใช้เท่านั้นเอง” เื่นี้ก็เลื่องลือไปทั่วทั้งประชาคมชีหลี่แล้ว
จ้าวฮุ่ยฟางเกือบทำให้การส่งข้าวของหลายหมู่บ้านมีปัญหาเพราะจดตัวเลขผิด สุดท้ายต้องควักเงินตัวเองมาชดใช้ถึงจะทำให้เื่นี้จบลงได้ แน่นอนว่าเื่นี้ก็ขาดไม่ได้ที่คนในตระกูลลู่จะช่วยหนุนหลังอยู่เื้ั!
ลู่ไห่เสียแทบจะโมโหจนหงายหลัง
“คุณแม่ดูสิ” ลู่ไห่เสียสั่นเครือด้วยความโมโหพลางชี้ไปที่สวี่จือจือ “ปากคอเราะรายแบบนี้ ต่อไปหนูจะกล้ากลับบ้านเดิมอีกไหม?”
“ถ้าไม่กล้ากลับมาก็ไม่ต้องกลับมา” คุณนายลู่กล่าวด้วยท่าทีรังเกียจ“ต่อไปไม่ต้องมาที่นี่บ่อยนัก ถ้าแกมาน้อยลง แม่ของแกคงจะมีอายุยืนยาวขึ้นอีกสักร้อยปี” มาทีก็ทำให้เธอโมโหที ลูกสาวคนนี้เกิดมาเหมือนมาทวงหนี้!
“คุณแม่!”
“ถ้าไม่ไปก็ไม่ต้องเรียกแม่ว่าแม่อีก” คุณนายลู่กล่าว“ต่อไปหากเกิดเื่อะไรในบ้านก็ไม่ต้องมาทำเป็รู้ดีอีก ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องเหยียบเข้ามาในบ้านตระกูลลู่อีกก็ได้”
“พี่สะใภ้ใหญ่ใจเย็นก่อน” สะใภ้สามเห็นท่าไม่ดีก็เลยพูดขึ้นตอนนี้เธอไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว “ไห่เสียก็แค่หวังดีเองค่ะ”
เธอพอจะดูออกแล้วว่า หญิงชราคนนี้ใจลำเอียงไปถึงรักแร้แล้ว กับลูกสาวแท้ๆ ยังสามารถพูดได้ว่าอย่ากลับบ้านอีกเลยแล้วนับประสาอะไรกับเธอที่เป็แค่ลูกสะใภ้
ตระกูลลู่คงจะจบสิ้นแล้วกระมัง!
.............................
197
![[จบแล้ว] โชคสะท้านฟ้าของซุปเปอร์สตาร์ชาวไร่](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1739428665_19125809.webp)
