หลังจากวันนั้นพัชชาก็คอยหลบหน้าลีวายมาโดยตลอด เธอรู้สึกเขินอายจนไม่กล้าสู้หน้าชายหนุ่ม ทุกๆวันเธอจะรีบไปทำความสะอาดและรีบลงมาอย่างรวดเร็วที่สุด ดังเช่นวันนี้ มือบางปัดฝุ่นบนโต๊ะสายตาก็คอยเหลือบมองมาเฟียหนุ่มไม่รู้ว่าเขาอยู่ห้องหรือไม่
"พัชชา"
"เฮือก~" เด็กสาวสะดุ้งโหยงอย่างใ เมื่อเสียงเรียกดังอยู่ด้านหลัง ตัวเธอแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้ามาเฟียหนุ่ม
ลีวายเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ร่างบางก้าวถอยหลังอัตโนมัติ
"มึงเป็อะไร" ลีวายเอ่ยถามเด็กสาว ั้แ่วันนั้นพัชชาก็หลบหน้าเขามาตลอดทั้งอาทิตย์ เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องหงุดหงิดที่เห็นกิริยาแบบนี้ของเธอ เหมือนเธอรังเกียจเขา
"ปะ..เปล่านี่คะ หนะ..หนูขอตัวก่อนนะคะ ว้าย!" พัชชาทำท่าจะเดินหนีออกไป แต่กลับถูกดึงรั้งด้วยแขนแกร่งจนร่างบางเซถลาปะทะกับอกแกร่งของมาเฟียหนุ่มเข้าอย่างจัง
"............." ลีวายก้มมองหน้าคนตัวเล็กที่สูงระดับอกของเขา ดวงตาใสแป๋วของเธอทำให้หัวใจเขาเต้นแปลกๆ
"อะ..เอ่อ... ขะ..ขอโทษค่ะ" เธอดีดตัวออกจากเขาก่อนจะก้มหน้างุดๆ ใบหน้าแดงระเรื่อเมื่อรู้สึกถูกจ้องมองจากสายตาคม
"มึงหลบหน้ากูทำไม" เขาเอ่ยเสียงเรียบ อยากรู้ว่าเธอหลบหน้าเขาทำไม
"เปล่านี่คะ หนูก็ทำงานทุกวัน" พัชชาเถียงข้างๆคูๆ
"หรอ.. ไม่ใช่เพราะมึงเขินกูหรอกหรอ" ลีวายสาวเท้าเข้าหาเด็กสาวช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองร่างบางที่กำลังก้าวถอยทีละนิดๆ โดยมีเขาตามแนบชิด
"หนูจะเขินอะไรคะ หนูไม่จำเป็ต้องหนีนี่คะ" แม้จะเกรงกลัวแต่ปากก็ยังสู้ไม่ถอย เธอไม่ยอมรับหรอกว่าเธอเขิน
"ก็ที่มึงทำเนี่ย เขาเรียกว่าหนี" มาเฟียหนุ่มเดินต้อนเธอจนชิดขอบเตียง ใบหน้าคมก้มเข้าไปใกล้เพียงแค่คืบ
"ว้าย!!" พัชชาเบิกตาโพลงอย่างใเมื่อตัวเองสะดุดล้มลงไปกับเตียง แต่ที่ใยิ่งกว่านั้นคือเธอคว้าเขาลงมาด้วย ปากหยักสวยปะกบลงบนปากนุ่มอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทั้งคู่ต่างตะลึงงันกับสิ่งที่เกิดขึ้น ลมหายใจอุ่นๆของเธอทำให้เขาไม่อยากผละออก
"อึก" มาเฟียหนุ่มเหลือบมองเรียวปากนุ่มสีระเรื่อที่กำลังอ้าปากค้างใอย่างลืมตัว พัชชาสะดุ้งอีกรอบเมื่อเขาก้มลงบดขยี้เรียวปากของเธออย่างรวดเร็ว
"อื้อ!" มือบางทุบไหล่เขาแรงๆพลางพลักไสให้เขาออกห่าง ก่อนจะรวบแรงเฮือกสุดท้ายผลักเขาอย่างแรงจนร่างสูงเซถลาออกไป
ตุบ!~
ลีวายนั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้น ใบหน้าเหยเกอย่างเ็ปเมื่อสะโพกกระแทกพื้นอย่างแรง
"โอ้ยย! ยัยบ้า! ผลักลงมาได้!" ร่างสูงร้องโอดโอยพลางกุมสะโพกอย่างเ็ป พัชชารู้สึกใเล็กน้อย ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเปลี่ยนเป็บึ้งตึง
"ก็ลุงอยากมากัดปากหนูทำไมล่ะ!" เด็กสาวเอ่ยพลางถูปากแรงๆหลายทีอย่างนึกรังเกียจ ไม่รู้เป็โรคหรือติดเชื้ออะไรมาหรือเปล่า ยี้ๆ! พัชชาคิดอย่างขยะแขยง
"เขาเรียกว่าจูบเว้ย! ไม่ใช่กัด! ซี๊ดด~ " มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างทุลักทุเล สะโพกเขาหักแล้วมั้ง ล้มลงไปเต็มแรงขนาดนั้น
"ไม่ใช่ซะหน่อย หนูเคยดูละครเวลานางเอกกับพระเอกจูบกันเขาแค่แตะปากกันเฉยๆนี่คะ แต่ลุงกัดลิ้นหนู!" เธออธิบายตามความเข้าใจของเธอ จริงอยู่ที่เธอไม่ประสีประสากับเื่แบบนี้ แต่เธอก็เคยดูละครมาบ้างละน่า อย่ามาโกหกเธอเลย
"ยัยบื้อ! นั่นมันละคร ใครเขาจะจูบจริงล่ะ" มาเฟียหนุ่มมองเด็กสาวที่ยืนเถียงฉอดๆ จับกดซะเลยดีไหม ความคิดด้านมืดเข้าครอบงำชายหนุ่มโดยไม่รู้ตัว
"ก็นั่นแหละ เขาเรียกว่าจูบค่ะ" พัชชายังคงเชื่อในความคิดของเธอ ก็เธอเคยเห็นแต่แบบนี้นี่นา
"อยากรู้ไหมว่าจูบจริงๆมันเป็ยังไง" เขามองเธอด้วยสายตาเ้าเล่ห์ เด็กสาวมองเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเริ่มถอยห่างเมื่อเขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
"มะ..ไม่อยากรู้ค่ะ" เธอถอยห่างอย่างรวดเร็วก่อนจะไปหยุดที่ประตู
"เธอกำลังกลัวฉัน?" เขามองเด็กสาวที่หลบหนีเขาไปซะไกล ลีวายหัวเราะในลำคอเบาๆอย่างขำขัน
"กลัวทำไมคะ.. ไม่มีอะไรที่หนูต้องกลัวเลย" พัชชาเอ่ยพลางจับลูกบิดประตูไว้แน่น หากเขาคิดรังแกเธออีกเธอจะได้หนีทัน
"หรอ ไม่กลัวจริงๆ?" เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้เธออีกนิด ไว้เท่าความคิดพัชชาเปิดบิดประตูออกไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่รีรอ เธอวิ่งลงมาด้านล่างก่อนจะปะทะกับหญิงสาวคนนึงที่เดินผ่านมา
"โอ้ยย!!"
"ว้าย! ขะ..ขอโทษค่ะ" พัชชาช่วยพยุงหญิงสาวที่เธอเพิ่งชนล้มเมื่อครู่ให้ลุกขึ้นยืน เธอไม่ทันมองเองแหละ
"นี่! ยัยเอ๋อ! แกวิ่งไม่ดูตาม้าตาเรือเลยหรือไงย่ะ!! ไม่เห็นหรอว่าฉันยืนอยู่ตรงนี้อ่ะ!" ลำดวนกรีดเสียงร้องแว้ดๆ อย่างโกรธเคือง มองหน้าพัชชาอย่างเอาเื่
"ไหนม้า ไหนเรือคะ?" พัชชามองหาม้าและเรืออย่างที่เธอถาม แต่ก็ไม่ยักเห็น
"อีบ้า!! คำเปรียบเปรยย่ะ!! โง่นะแกเนี่ย!"
"อ้าวหรอคะ ก็ฉันไม่รู้นี่คะ ฉันเรียนน้อย" พัชชาบอกไปตามตรง สำนวนสุภาษิตอะไรเธอไม่รู้จักหรอกนะ "ถ้าไม่มีอะไรฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ"
"อีๆๆๆๆ" ลำดวนได้แต่อ้าปากค้างพะงาบๆตามหลังพัชชา เมื่อเธอเดินลิ่วออกไปเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวกระทืบเท้าปึงปังอย่างไม่พอใจ
พัชชาเดินกลับเข้ามาในครัวก่อนจะตรงไปยังอ่างล้างมือ เธอล้างหน้าล้างตาพลางถูปากแรงๆ หวังจะลบจูบเมื่อครู่ออกไป
"พัช! ทำอะไรอ่ะ ทำไมถูปากจนบวมเจ่อแบบนั้น" กุ๊กเดินเข้ามาถามเด็กสาวที่เอาแต่ถูปากแรงๆ จนแดงเถือก
"ก็ลุงน่ะสิคะ มากัดปากพัช ไม่รู้ว่ามีเชื้อโรคติดหรือเปล่า อี้!" เธอว่าพลางถูปากแรงๆอย่างนึกรังเกียจ
"ห้ะ ลุง?...ลุงไหนอ่ะ ลุงชวนหรอ" กุ๊กหมายถึงลุงคนสวนที่อยู่หลังบ้าน
"ไม่ใช่ลุงชวน ก็ลุงไง..." เธอไม่รู้จะเรียกอะไร มันติดปากเธอไปแล้ว "โอ้ยย ช่างมันเถอะค่ะ พัชไม่อยากเก็บมาคิด"
"แล้วเขาทำอะไรพัชหรือเปล่า" กุ๊กถามด้วยความเป็ห่วง
"ไม่ค่ะ พัชหนีอกมาทัน" พัชชาหันไปล้างผักที่อยู่ในตะกร้า
"เห้อ โล่งอก.. แต่บ้านเราไม่น่าจะมีคนโรคจิตแบบนั้นนะ" กุ๊กยังคงสงสัยว่าลุงคนนั้นคือใคร เพราะในบ้านก็มีไม่กี่คน
"มีสิคะ พี่กุ๊กคงไม่รู้" เธอทำแก้มป่อง นึกเคืองมาเฟียหนุ่มไม่หาย
"คงจะอย่างนั้น"
ทั้งคู่ต่างแยกย้ายกันทำงาน พัชชายกมือขึ้นทาบอกเมื่อหัวใจเต้นผิดจังหวะ มันดังจนแทบจะทะลุออกมา เธอแค่เผลอนึกถึงจูบเมื่อครู่เท่านั้นเอง
62K
