เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        อวี๋ฉิงที่กำลังมุ่งไปยังที่เกิดเหตุไม่ลืมแจ้งข่าวเพื่อให้ผู้เป็นเพื่อนสบายใจ

        “ฉันแจ้งหน่วยปราบจลาจลแล้ว จะไปถึงภายในห้านาที รอเดี๋ยวนะ”

        เมื่อโทรศัพท์สั่นซูอินจึงหยิบมันเข้าไปในห้วงมิติหลังจากเปิดอ่านข้อความเธอก็รู้สึกสงบลง

        เธอรู้ว่าคุณหนูอวี๋เป็นคนกว้างขวางแต่ไม่คิดว่าจะถึงกับทำให้หน่วยปราบจลาจลเคลื่อนไหวได้

        เธอจับมือเด็กชายตัวน้อยและเขย่าก่อนจะก้มลงมองดวงตากลมคู่นั้นที่เหมือนกับผลองุ่น ขยิบตาเล็กน้อยจากมุมมองของอีกฝ่าย เธอยังคงแสดงอาการตัวสั่นเพราะความหวาดกลัว

        หลิงเมิ่งที่ยังคงจมอยู่กับความสุขที่จะได้แก้แค้นไม่รู้เลยว่าตอนนี้มีคนสามกลุ่มที่กำลังตรงมาทางนี้เมื่อเห็นท่าทีกลัวจนหัวหดของซูอิน เธอก็ระบายความคับข้องใจของตนเองออกมาอีก

        ท้องฟ้าเริ่มมีสีดั่งเปลวเพลิง

        ดวงอาทิตย์เคลื่อนไปทางทิศตะวันตก คนทำงานในเมืองกำลังกลับบ้านคนชนบทที่ทำงานอยู่ในทุ่งนามาทั้งวันเสร็จสิ้นภารกิจอันเหน็ดเหนื่อยเพื่อกลับไปกินข้าวที่บ้าน

        สำหรับคนทั่วไปนี่คือการกลับไปกินข้าวเย็นธรรมดาที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษแต่สำหรับสี่สิบกว่าครอบครัวในชนบท การรับประทานอาหารเย็นร่วมกันคือความสุขที่สุด

        ความกลัดกลุ้มใจเรื่องค่าเล่าเรียนของบุตรได้คลี่คลายแล้ว

        กองทุนช่วยเหลือค่าเล่าเรียนนั้นไม่ได้หลอกลวง

        อีกฝ่ายไม่เพียงมอบเงินให้ ยังใส่ใจความรู้สึกของพวกเขาไม่ให้คนจากสถานีโทรทัศน์บันทึกภาพติดหน้าพวกเขา

        ทุกคนล้วนมีความนับถือในตนเองแต่สำหรับคนยากจนที่ถือเป็นชนชั้นล่างของสังคมหลายครั้งที่พวกเขาทำได้เพียงยอมประนีประนอมคนยากจนนั้นหน้าบางราวกับกระดาษติดหน้าต่างบางๆ ที่พร้อมจะขาดทุกเมื่อ

        แต่ในวันนี้พวกเขาเจอสถานการณ์ที่แตกต่างออกไป

        อีกฝ่ายไม่เพียงแก้ปัญหาหนักใจของพวกเขาแต่ยังใส่ใจเคารพศักดิ์ศรีของพวกเขาด้วย

        ทั้งสี่สิบครอบครัวอยู่ในพื้นที่ต่างกันแต่กลับยืนรวมตัวกันมองธนบัตรใหม่เอี่ยมที่อยู่ในซองแดง

        “เป็นของจริง มีลายน้ำด้วย เงินก้อนนี้เป็นของจริง!”

        “แบบนี้ลูกก็ได้เรียนหนังสือต่อแล้ว”

        “คนที่มอบเงินให้ช่างเป็นคนดีจริงๆ”

        “เป็นคนดีจริงๆ”

        ตื่นเต้น ประทับใจ…ความรู้สึกมากมายปรากฏบนหน้าของพวกเขาไม่ว่าจะเป็นผู้ที่ไม่เคยเจอกันมาก่อนหรือแม้แต่ผู้ดำเนินการกองทุนที่เคยพบกันเพียงครั้งเดียวตอนที่ไปรับเงินก็ทำให้สมาชิกในครอบครัวเหล่านี้ล้วนเกิดความรู้สึกตื้นตันใจ

        สี่สิบครอบครัวที่มีคนรวมตัวกันนับร้อยมีเส้นด้ายสีทองที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่ารวมจากทุกทิศทางพุ่งตรงมายังน้ำพุแห่งจิตวิญญาณในห้วงมิติ

        เพราะกำลังฟังคำพูดของหลิงเมิ่ง และสมองที่กำลังระดมความคิดทำให้ซูอินถูกคำพูดของหลิงเมิ่งดึงความสนใจ จึงไม่ทันสังเกตความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในน้ำพุแห่งจิตวิญญาณ

        กำแพงสีเขียวเข้มเกิดฟองอากาศขนาดเล็กและใหญ่ลอยขึ้นมาเรื่อยๆแล้วไหลมารวมกัน น้ำเริ่มกลายเป็นกระแสน้ำวน ฟองอากาศค่อยๆ มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจากนั้นทุกอย่างหลอมรวมกันก่อนจะก่อตัวเป็นตาน้ำขนาดใหญ่และไหลลงมา

        ในเวลาเดียวกันหลิงเมิ่งที่กล่าวปราศรัยในฐานะ “ผู้ชนะ” จบก็เอ่ยคำพูดประโยคสุดท้าย

        “สรุปว่าเธอจะไม่ยอมให้ฉันเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมลำดับที่หนึ่งใช่ไหม ได้ถ้าอย่างนั้นเธอก็ไม่ต้องเรียนเหมือนกัน!”

        “จัดการเลย!”

        เมื่อได้ยินคำสั่งจากหลิงเมิ่งเหล่าอันธพาลที่ถูกยั่วยุจนเกิดความไม่พอใจมาก่อนหน้านี้ก็พุ่งตัวเข้ามาทันที

        ซูอินกวาดตามองไปรอบๆ หน่วยปราบจลาจลยังไม่ปรากฏตัว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนักข่าวประจำสถานีโทรทัศน์ประจำเมืองคนนั้นเลย

        เหล่าอันธพาลจำนวนมากถาโถมเข้ามา หากถูกพวกเขาพุ่งชนถ้าไม่ตายก็คงได้รับบาดเจ็บ เธอถอนหายใจอย่างแรงดูท่าทางความลับของเธอคงต้องถูกเปิดเผยสินะ

        ซูอินหันไปปลอบเด็กชายตัวน้อยที่มีสีหน้าหวาดกลัว

        “อันอัน ไม่ต้องกลัวนะ พี่อยู่ที่นี่”

        หลังจากที่เธอได้ครอบครองห้วงมิติเธอเคยลองจับมดและสิ่งมีชีวิตอื่นๆ มาทดลอง ปรากฏว่าสามารถนำสิ่งมีชีวิตเข้าไปในห้วงมิติดังนั้นหากเธอนำน้องชายตัวน้อยเข้าไปไว้ในนั้น เธอก็ไม่ต้องเป็นกังวล

        ส่วนเรื่องที่ความลับจะถูกเปิดเผยยามวิกฤตเช่นนี้ไม่ใช่เวลามาห่วงเรื่องนั้นแล้ว

        เธอช้อนร่างเด็กชายตัวน้อยขึ้นมาก่อนจะวิ่งหนีเข้าไปในโรงงานร้างระยะนี้เธอออกกำลังกายเป็นประจำ เธอวิ่งเข้าไปในห้องหนึ่งและตั้งสติรีบเชื่อมต่อกับห้วงมิติอย่างรวดเร็ว

        ทว่าสิ่งที่เธอไม่คาดคิดมาก่อนก็เกิดขึ้น

        เดิมทีใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีเธอก็สามารถเชื่อมต่อห้วงมิติอย่างง่ายดายแต่ในตอนนี้กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆทำให้เธอรู้สึกราวกับว่าห้วงมิติเป็นเพียงสถานที่ที่เธอจินตนาการขึ้นเอง

        เกิดอะไรขึ้น

        เมื่อถูกล้อม ซูอินที่มีความมั่นใจในตอนแรกกลับตื่นตระหนกโดยสมบูรณ์แบบ

        อันธพาลที่อยู่เบื้องหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนห่างแค่เอื้อมทันใดนั้นความสิ้นหวังก็ผุดขึ้นในใจเธอ

        จบสิ้นแล้ว!

        ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่ทิ้งความหวัง อุ้มน้องชายตัวน้อย พยายามใช้ประโยชน์จากฉากกั้นต่างๆในโรงงานร้างเพื่อหลบเลี่ยง แต่พละกำลังของเธอเทียบไม่ได้กับผู้ชายในวัยเดียวกันไม่นานนักก็ถูกตามทัน

        “เธอกล้าทำให้เมิ่งเมิ่งเข้าสถานพินิจหรือ”

        คนแรกที่พุ่งเข้ามาคือต้าหู่ที่เคยนำกลุ่มอันธพาลเข้าไปสกัดเธอไว้ในวันที่มีสอบเมื่อตามมาทัน เขาเหวี่ยงท่อนเหล็กสามเหลี่ยมใส่เธอโดยไม่ลังเล

        ทันใดนั้นในที่สุดอวี๋ฉิงและหลี่หมิงฉีก็ตามมาทันสิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาของเธอคือภาพเหตุการณ์ที่น่ากลัวเบื้องหน้า

        “กล้าดียังไง!”

        อวี๋ฉิงตะโกน แววตาของเธอมองข้ามกลุ่มอันธพาลไปยังหลิงเมิ่งที่อยู่ด้านหลัง

        “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

        มีคนมาหรือ

        แววตาของหลิงเมิ่งเบิกกว้างเธอรู้สึกเสียดายที่ก่อนหน้านี้มัวแต่เสียเวลาอยู่

        จะพูดอะไรตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์อวี๋ฉิงยกกล้องดิจิทัลที่ห้อยคอไว้ขึ้นมาเปลี่ยนเป็นโหมดบันทึกวิดีโอ “ฉันมีหลักฐานถ้าอินอินได้รับบาดเจ็บ เธอหนีไม่รอดแน่ รีบบอกให้พวกเขาหยุดเดี๋ยวนี้!”

        ในเวลานี้หลิงเมิ่งรู้สึกกลัว แต่เหล่าอันธพาลที่ถูกกระตุ้นอารมณ์กลับอยู่เหนือการควบคุมของเธอแล้ว

        “ฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะ หากฆ่าคนก็ไม่ผิดกฎหมาย”

        ต้าหู่ตะโกนก่อนจะโบกท่อนเหล็กสามเหลี่ยมที่อยู่ในมือออกไปแรงๆ

        การมาถึงของอวี๋ฉิงทำให้ซูอินมีความหวังจึงพยายามวิ่งหนีไปข้างหน้าอย่างสุดกำลังแต่ไม่รู้ว่าทำไมร่างกายของเธอจึงรู้สึกร้อนขึ้นเรื่อยๆความร้อนนั้นก่อตัวอยู่ที่บริเวณศีรษะ

        เธอเดินโซเซ ระหว่างที่ยังมีสติซูอินพยายามกอดเด็กชายตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนก่อนจะล้มลงกับพื้น

        ก่อนที่จะหมดสติ สิ่งสุดท้ายที่เธอได้ยินคือเสียงไซเรนจากรถตำรวจ

        เธอรู้สึกโล่งใจก่อนจะหมดสติไป

        ซูอินที่สลบไปไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้นเด็กชายตัวน้อยออกมาจากอ้อมแขนของเธอ หมวกแพนด้าเบี้ยว ตามตัวเปรอะเปื้อนดินโคลนเด็กชายหน้าตาน่ารักกลายเป็นขอทานขึ้นมาทันที

        เมื่อเห็นภาพการต่อสู้เบื้องหน้าดวงตาโตราวกับผลองุ่นของเด็กชายตัวน้อยก็เอ่อล้นด้วยน้ำตา เมื่อเผชิญกับต้าหู่เด็กชายตัวน้อยอย่างเขากลับยืนขึ้น มือสองข้างกางออกบังร่างของพี่สาวไว้

        “ไม่ได้!”

        “ไม่ให้ทำร้ายพี่สาว!”

        พี่สาวคนสวยและอ่อนโยนเล่นกับเขา ซื้อของเล่นและเสื้อผ้าสวยๆให้เขา พี่สาวคือคนที่ดีกับเขาที่สุดในโลก

        เขาเป็นเด็กผู้ชาย จะต้องปกป้องพี่สาว

        เสียงไซเรนของตำรวจค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ

        “ตำรวจมา!”

        ไม่รู้ว่าเสียงใครตะโกน อันธพาลหลายคนจึงหยุดทว่าต้าหู่กลับไม่คิดใส่ใจก่อนหัวเราะเยาะ “จะขู่ใครเหรอ ต่อให้ตำรวจมาแล้วจะทำไม มาจริงๆฉันก็ไม่กลัว”

        แต่ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มไม่ออก

        รถคันสีดำเลี้ยวเข้ามา แสงไซเรนสีน้ำเงินแดงบนหลังคารถสว่างไสวรถแล่นตามมาทีละคันก่อนจะเข้าจอดจนแน่นไปหมด

        “รีบหนีเร็ว!”

        ไม่รู้ว่าใครเป็นคนนำ เหล่าอันธพาลไม่สนใจอะไรอีกต่อไปพากันหนีเตลิดเปิดเปิงไปทุกทิศทาง

        แต่คนจะวิ่งหนีรถยนต์ได้หรือ

        พื้นที่รกร้างรายล้อมด้วยโรงงานร้างทำให้รถของเจ้าหน้าที่ล้อมไว้ได้อย่างรวดเร็ว ประตูรถเปิดออกเจ้าหน้าที่สวมเครื่องแบบสีดำเดินลงมาในมือยกโล่สีดำขึ้นก่อนจะเข้าล้อมอย่างแน่นหนา

        อันธพาลนับร้อยคนไม่คิดขัดขืน พวกเขาทิ้งอาวุธมือสองข้างวางบนท้ายทอยก่อนจะคุกเข่าลงบนพื้นอย่างว่าง่าย