ถาพเบื่องหน้าของอาสึกะเปลียนไปสินเชิ่งจากทางเดินหน้าระเบียงที่แทบไม่เห็นอะไรถ้าไม่มีแสงจาก จันทราช่วยแต่ตอนนี้
มันต่างหันโดยสินเชิง แสงบ้างอย่างพึ่งเข้ามาในตาเค้าจนแทบแสบตา แต่กลับรู้สึกอบอุ่นแทนที่จะเป็หนาว และความอบอุ่นนี้
ช่างช่วนให้คิดถึงอย่างบอกไม่ถูก เมื่อเค้ามองไปยังเบื่องหน้าหลังจากที่ค่อยๆหายแสบตาแล้ว สิ่งที่เค้าเห็นนั่นเป็สิ่งไม่สิ
เป็ถาพที่สวยงามอย่างมากจนเค้าอธิบายไม่ถูก ไม่สิไม่ใช้ถาพแต่เป็สถานที่ต่างหากที่สวยงามเกินคำบรรยาย
เป็สถ่านทที่กว่างๆ กว่างใหญ่ เปลียนจากเพดานเป็ท้องฟ้าสีสมอ่อนเหมื่อนพระอาทิตร์ที่กำลังตกดิน อย่างไง
อย่างงั่น บนพื้นจากพื้นที่แสดงความเก่าออกมาแต่รักษาอย่างดี เปลียนเป็พื้นน้ำที่กำลังสะท้อนกับท้องฟ้าสีสมร่าว
กับเป็เนื่อเดี่ยวกันทำให้เป็ถาพที่ดูงดงามอย่างมาก ถาพเบื่องหน้าจากทางเดินระเบี่ยงที่เต็มไปด้วยความวังเว้งเปลียนเป็
ถาพแสงแดดอ่อนๆ ที่กำลังฉ่ายแสงที่กำลังลับจากขอบฟ้า
อาสึกะ มองไปอย่างเมอร่อยในใจของเค้ากำลังบอกว่ามันไม่ใช้ถาพที่สวยงามอย่างเดียวแต่เป็ความรู้สึกที่เหมือน
จากมานานแสนนาน
ทั่นใดนั่นเองอาสึกะ ก็ พึ่งรู้สึกตัวว่ามีใครบ่างคนอยู่กับเค้าด้วย ร่างของเด็กสาวสวมชุดดีสสีขาวใบ้หน้าอันงดงาม
ใบ้นั่นกำลังหันมามองที่อาสึกะ ด้วยความเศร้าป่นกับความคิดถึง ท่ามกลางความเงียบเสียงก็ดังขึ้น
"เธอเป็ใครทำไมถึง"ก่อนที่เค้าจะพูดจบ
"เธอจำชันไม่ได้จริงๆด้วยสิน่ะ"
คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคยิ่งทำให้ตัวเค้ายิ่งสงสัยเข้าไปอีก จากที่เคยสงสัยมากอยู่แล้ว
(ตัวเราเคยเจอเธอมาก่อนเหรอไม่สิทำไมเราจำเธอไม่ได้เลยแต่ความรู้ในใจนี่มันคืออะไรกัน)
"จำไม่ได้จริงด้วยสิน่ะ" ประโยคเดิมและประโยคต่อไป "เอาเถอะเป็เื่ที่ช่วยไม่ได้หรอกเพราะเราเคยเจอกันเมื่อนานมากแล้ว
แต่ไม่เท่าเธอ"
"ทำไมเธอถึงรู้ว่าชันคิดอะไรอยู่"
"เื่นั่นไม่สำคัญหรอกเพราะที่นี้คือของชันและเธอ"
"งั่นชันพูดออกเสียงละกัน"
"อือ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดีใจออกมาเล็กหน่อย
"เธอเป็วิณญาณ"
"จะใช้ไหมไม่เชิ่งหรอก"
"ยังไงกันแน่"
" นั่นสิน่ะ พูดตามตรงเลยละกันชันไม่เคยคิดเลยว่าจะเจอเธออีกน่ะ"
" เอะ แปลว่าเราเคยเจอกัน งั้นตอบทีชันเป็ใครกันแน่"
"ชันไม่รู้จักเธอในตอนนี้หรอน่ะ"
"แต่เธอ"
"ให้ตายสิน่า เธอเนียน่ะ งั่นก็"
มือของเธอชี้ไปทางด้านขวาก่อนจะมีของที่ไม่เคยมีปรากฎขึ้นนั่นคือ 'เปียนโน' นันเองเปียนโนจากไหนไม่รู้ปรากฏขึ้นมา
แต่เค้าคุนเคยร่าวกับว่าเค้าเคยเล่นมันมาก่อนแต่เื่นั่นไม่สำคัญเท่ากับทำไมเธอถึงชี้มาที่เปียนโนนี้
"เธอจะให้ชันทำอะไรกันแน่" ชายหนุ่มถามด้วยความกังวลเล็กหน่อยถึงแม้จะเป็ของรู้สึกคุณเคยแต่เค้าไม่มีทางจะจับมันแน่
"ชันอย่ากให้เธอเล่นเปียนโน"
"เอะ" อาสึกะ ใมากทำไมถึงอย่ากให้ตัวเราเล่นขนาดนั่น
" เธอจะเข้าใจเอง และมันก็ขึ้นอยู่กับเธอว่าจะเล่นหรือไม่เท่านั่น"
ไม่มีทางเลือก อาสึกะ ค่อยเดินไปที่เปียนโนอย่างช้าเพราะไม่ได้อยู่ไกลอะไรมากมายอะไร เค้ามาถึงหน้าเปียนโนในเวลาไม่กี่
วินาที เค้าค่อยๆย่อนตัวนั่งบนเก้าอีอันเรียบง่าย โดยรวมแล้วเปียนโนตัวนี้เป็รุ้นเก่าแต่ ตัวเปียนโนทำด้วยไม่สีดำ ตัวคีเป็สีขาว
เหมื่อนทั่วไป แต่มันงดงาม เหมือนสถานที่แห่งนี้
นิวของชายหนุ่มค่อยๆ กดไปอย่างช้าๆเสียงดังขึ้น ชายหนุ่มเล่นไปโดยที่ไม่มองตัวโนตเลยตัวเค้าเล่นจนเหมื่อนกับว่า
ตัวเค้าเลยมานานมาก เป็เพลงที่เค้าไม่เคยได้ยินที่ไหนแต่กับเล่นได้ อย่างสบายๆ
อยู่ดีๆ น้ำตาของเค้าก็ไหลออกมาอย่างช้าไหลผ่านแก้มไปอย่างเงียบๆ โดยที่เด็กสาวในชุดเดสก็ยังยืนมองเค้าอยู่
แต่ถึงอย่างงั่นเค้าก็ยังเล่นต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง
เด็กสาวในชุดดีสยิ้มอย่างอ่อนโยน โดยที่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มเล่นเพลงที่ไม่รู้จัก มาเป็เวลาเท่าไรปล้วตัวเค้ายังไม่รู้เลย แต่ที่เค้ารู้คือตัวเค้าในตอนนี้เต็มไปด้วความรู้สึกที่เศร้าสร้อย
เพลงนี้เต็มไปด้วยตวามรู้สึกมากมายโดยคนที่เล่นยังไม่รู้ตัวเลย ความคิดถึง ความเศร้า และความเหง้า
ถึงจะเป็งั้นตัวเค้าก็คงเล่นต่อไป ไม่ยอมหยุดจนกรพทั่งมีถาพหนึ่งที่พุ้งเข้ามาในหัว
เป็ถาพของขายคนหนึ่งที่กำลังเล่นเปียนโนในชุดสูท และคนที่กำลังเล่นไวโอลีนอยู่ข้างของชายหนุ่มข้างๆอย่างมีความสุขเต็มไปด้วยร้อยยิ้ม
เพียงไม่กี่วินาทีถาพนั่นก็หายไปและถาพเบื้องหน้าก็มืดลง
23K
