จากวันนั้น ผ่านไปแล้วหนึ่งสัปดาห์ที่เบต้าหนุ่มได้เดินทางไปทำสัญญาการจ้างงานถ่ายภาพสินค้า จนได้พบกับอัลฟ่าอย่างกิตติกร คนที่เขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยเป็ครั้งแรกในค่ำคืนที่เขาอยากจะลืม แต่กลับลืมไม่ได้
"พรุ่งนี้จะไปถ่ายงานแล้วเหรอ" เสียงทุ้มพูดขึ้นมา คือนดลที่มาสิงอยู่ในห้องของเขามาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว
“ใช่ พอดีทุกอย่างพร้อมหมดแล้วและทางบริษัทนั้นก็จัดการเตรียมสถานที่ให้เป็อย่างดี” หลังจากที่ไปคุยกับทีมงานของคุณกิตเื่สถานที่ถ่ายทำ ผลปรากฏว่าทางนั้น้าจัดเตรียมเอาไว้ให้เขาแทบทุกอย่าง รวมถึงการติดต่อนางแบบเพื่อถ่ายคู่กับสินค้าด้วย
พรุ่งนี้เขาจึงไปถ่ายงานได้เลยอย่างไม่มีปัญหา
"อืม ้าผู้ช่วยไหม? ่นี้ฉันว่าง"นดลที่ในมือยังเล่นเกมส์อยู่หันมาบอกอย่างใจกว้าง
“ได้ แต่ฉันไม่มีค่าจ้างให้นายหรอกนะ อย่างมากก็แค่เลี้ยงข้าวสักมื้อ" ลัดฟ้าที่นาน ๆ ครั้งจะรับงานแต่ไม่มีผู้ช่วย เมื่อเห็นว่ามีคนอาสาจึงตอบตกลงไปทันที
"ได้ไม่มีปัญหา ว่าแต่ไปถ่ายงานสินค้าของลูกค้าบริษัทไหนล่ะ" ชายหนุ่มถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะการที่เพื่อนตอบตกลงแบบนี้แสดงว่างานที่รับมาต้องทำให้ออกมาดีที่สุด ก่อนจะหยุดเกมส์แล้ววางลง เพื่อหันไปมองคนที่เดินเข้าไปในห้องนอนอย่างขอคำตอบ
"บริษัทเทคโนโลยีกิตติพัฒน์"
ลัดฟ้าที่เดินเอาเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะเดินออกมาตอบคำถามของคนที่หยุดเล่นเกมไปแล้ว ก่อนจะมองเห็นดวงตาที่ตื่นเต้นของเพื่อนสนิทในตอนที่ได้ยินชื่อบริษัทของคุณกิต
"โห บริษัทที่ทำเกือบครบวงจรแห่งนั้นเหรอ ค่าจ้างคงสูงน่าดู"
ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอีกตัวเพื่อตรวจสอบของบนโต๊ะที่เตรียมสำหรับงานพรุ่งนี้ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างโอ้อวด
"ก็พอให้ฉันนอนตีพุงเล่นอยู่ได้ทั้งเดือน แล้ววันนี้ไม่พาแฟนไปเที่ยวหรือไง ถึงได้ถ่อมาหาที่ห้องฉันได้" มือขาวกำลังตรวจของจำเป็ต้องใช้พรุ่งนี้ ก่อนจะถามคนที่มาหากันั้แ่เช้าว่าทิ้งแฟนสาวที่มักไปตามคอยดูแลเอาไว้ที่ไหน
"พอดีเธอไปถ่ายแบบโฆษณาที่ต่างประเทศนะ และอีกอย่างวันนี้วันอาทิตย์"
“่นี้ยุ่งจนลืมไปว่ามันคือวันอาทิตย์ ขอบใจที่บอก"
หลังจากนั้นต่างคนก็ต่างทำกิจกรรมของตนเองจนเวลาใกล้สิบโมงเช้า
"ฟ้า เราออกไปเที่ยวข้างนอกกันเถอะ ฉันอยากไปดูหนังสักเื่" จิ้ม ๆ หน้าจอมือถือก่อนจะยืนมาตรงหน้าของเ้าของห้องอย่างเบื่อ ๆ
“อืม เดี๋ยวฉันเช็กกล้องก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เริ่มถ่ายแล้วจะได้ไม่มีปัญหา”
“นายเคยเห็นเ้าของบริษัทนั่นหรือเปล่า คนที่นายรับงานเขาหน้าตาเป็ยังไงเหรอ พอจะบอกได้ไหม?”
แต่แล้วอยู่ ๆ เพื่อนตัวดีก็พูดถึงคนนั้นที่หลายวันมานี้เจอกันบ่อยขึ้นให้เขาได้ยิน จนมือที่ทำงานอยู่หยุดชะงักลงไป
“...” ชายหนุ่มเงียบไม่ตอบออกไป ทำให้คนที่มองอยู่สงสัยขึ้นมา
เพราะหลายวันมานี้ที่เขาเข้าไปปรึกษากับคนที่ต้องร่วมงานกัน จนคนในบริษัทนั้นเข้าใจว่าเขาถูกเ้าของบริษัทตามจีบกันหมดแล้ว
แต่แล้วเพื่อนเบต้าคนนี้ก็พยายามเปลี่ยนเื่ ทำให้นดลเลือกจะถามเื่อื่นแทนเพราะอาจจะไม่ได้คำตอบที่เขาสงสัย แต่ถ้าเป็เื่นี้แน่นอนว่าถึงขั้นทำให้คนมีพิรุธได้
“จริงสิ เมื่อวันก่อนเหมือนฉันจะเห็นภาพนายถูกโพสในXนะ ว่าแต่พ่อหนุ่มอัลฟ่าคนข้าง ๆ นายคือใคร? คงไม่ใช่เ้าของบริษัทที่นายรับงานนี้หรอกนะ”
“ห่ะ! ทำไมฉันไม่เห็น ไหนขอดูหน่อย” ลัดฟ้าที่ใจนรีบวางของในมือลง เพื่อดูว่ามันคือภาพอะไรจนคนนำไปโพสแบบนี้
“เดี๋ยวฉันหาก่อน นี่ไง?” นดลแอบอมยิ้มออกมาว่าเพื่อนเขาคงขายออกแล้ว
ภาพในมือถือถูกยื่นมาตรงหน้าก่อนจะเห็นว่าเป็ภาพในวันที่เขาไปห้างเพื่อซื้อของกับคุณกิต แล้วถูกกลุ่มวัยรุ่นที่เดินกันมาหลายคนเบียดเอาคงถูกถ่ายเอาไว้ตอนนั้น เพราะภาพที่ณดลให้ดูคือตอนที่เขาถูกคนกอดแทบจมอกไปพอดี
“...!?”
“ดูเหมือนเขาจะพยายามปกป้องนายนะ เขาจีบนายอยู่ใช่ไหม”
“อืม ภาพไม่เห็นจะชัด ว่าแต่นายรู้ได้ยังไงว่ามันคือฉัน”
“ฟ้า เราเป็เพื่อนมาั้แ่ประถมนะ อย่าลืม ว่าแต่นายไปรู้จักกับเขาตอนไหน”
“ถามเยอะจริง จะไปดูไหมหนังนะ”
“เขินเหรอ เขินหรือเพื่อน เอาน่านาน ๆ จะมีคนโปรไฟล์ดีขนาดนี้มาจีบตอบตกลงไปเถอะ”
“ยุ่ง”
“โอเค ๆ ไปดูหนังกัน เลี้ยงข้าวฉันล่วงหน้าด้วย เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปช่วยงาน”
“เร็ว ๆ”
“ครับเพื่อน”
อีกด้านหนึ่งอัลฟ่าหนุ่มที่ถูกทั้งสองคนพูดถึงกำลังนั่งอ่านเอกสารรายงานอยู่ห้องนั่งเล่น กำลังพึมพำออกมาเสียงเบา "แมวน้อยกำลังทำอะไรอยู่น่ะ"
เพราะั้แ่ที่ลงมาชั้นล่างหลายครั้งที่เหลือบดูมือถือว่าควรโทรหาอีกฝ่ายไปกินข้าวข้างนอกดีไหม เพราะนาน ๆ ครั้งที่เขาจะมีเวลาว่างแบบนี้
“...”
สุดท้ายเขาก็กดตัดสินใจกดมือถือโทรออกไปหาคนที่คิดถึงในที่สุด
“ตู้ด ตู้ด…” ไม่นานสายที่ถือรออยู่ก็มีคนรับ
“ลัดฟ้าพูดครับ” น้ำเสียงน่าฟังดังมาจากอีกด้านของมือถือ ชายหนุ่มสูดหายใจลึกก่อนจะถามออกไปทันที
“ผมกิตนะครับ วันนี้คุณฟ้าพอจะว่างไหมครับ”
“เอ่อ พอดีตอนนี้ผมอยู่ข้างนอกครับ”
“ที่ไหนเหรอครับ”
“ห้างครับ มาดูหนังกับเพื่อน คุณกิตมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ”
“ผมแค่จะโทรมาชวนคุณฟ้าไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันนะครับ”
“ขอโทษด้วยครับ พอดีผมกำลังจะเข้าโรงหนังแล้ว”
“ครับไม่เป็ไร สงสัยผมต้องกินข้าวคนเดียวอีกแล้วแน่ๆ ดูหนังให้สนุกนะครับ”
“เอ่อ ถ้าอย่างนั้นเอาเป็ตอนเย็นได้ไหมครับ”
“ครับ ๆ ได้ครับเดี๋ยวผมไปรับนะครับตอนเย็นเจอกันครับ”
“ครับ ผมต้องวางแล้ว บ๊ายบายครับ”
“เช่นกันครับ”
หลังจากที่วางสายไปแล้วบนใบหน้ายังคงไว้ด้วยรอยยิ้มตลอดแม้จะวางสายไปได้สักพักแล้ว
คุณหญิงแสงดาวที่เดินเข้ามาที่ห้องนั่งเล่นพอดีเห็นเข้า จึงอดถามขึ้นไม่ได้ ไม่รู้ว่าลูกชายเธอคุยกับใครถึงทำให้บนใบหน้ามีแต่รอยยิ้มค้างนานแบบนี้
“คุยอยู่กับใครล่ะลูก”
“ว่าที่ลูกสะใภ้คุณแม่ในอนาคตไงครับ” ชายหนุ่มขยับให้คนเป็แม่ ก่อนจะตอบออกไปตามความรู้สึกว่าในอนาคตต้องเป็คนคนนี้ที่จะมาเป็ส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา
“เหรอคะ ถ้าอย่างนั้นชวนเขามากินข้าวเย็นที่บ้านเราสิ เดี๋ยวแม่จะทำอาหารอร่อย ๆ ให้กินเอง” คุณหญิงแสงดาวตอบรับด้วยความดีใจ ที่ลูกชายของเธอตัดสินใจเลือกคนที่จะมาเป็คู่ชีวิตแล้ว เธอจะได้หมดห่วงสักที
“โอเคครับ”
“กิตชอบเขาเหรอ ลูกตัดสินใจแล้วใช่ไหม?”
“ครับ ผมไม่คิดว่าผมตัดสินใจผิด อีกอย่างผมชอบเขาและอยากรับผิดชอบเขาด้วย”
“เอ๋ หมายความว่าไงคะ” คุณหญิงแสงดาวใช้มือปิดปากเอาไว้อย่างใ นั่นหมายความว่าพวกเขาทั้งสองคน…
“ตามที่คุณแม่คิดนั่นแหละครับ เอาเป็ว่าตอนเย็นผมจะไปรับเขามากินข้าวที่บ้านเรานะครับ”
“จ้า คุณแม่จะได้เตรียมอาหารรอนะคะ”
“ครับ ผมขอตัวขึ้นไป้าก่อนนะครับ”
จากนั้นชายหนุ่มจึงลุกขึ้นแยกออกไปเก็บของขึ้นไปไว้บนห้องนอนส่วนตัว โดยทิ้งคุณหญิงแสงดาวที่เพิ่งยกมือถือโทรหาเพื่อนสนิทอย่างคุณหญิงแก้วตา เพื่อแบ่งปันเื่ราวของลูกชายกับว่าที่ลูกสะใภ้ที่เธอยังไม่เคยเห็นหน้า
ในมุมหนึ่งของห้างดังหน้าโรงภาพยนตร์ ลัดฟ้าที่เพิ่งจะวางสายกับคุณกิตไป กำลังถูกเพื่อนสนิทคาดคั้นถามอยู่ตรงทางเข้า
“ใครโทรมาเหรอ ฟ้า” นดลมองด้วยความสงสัยที่เพื่อนของเขาคุยมือถือไปยิ้มไปอยู่คนเดียว เพราะปกติไม่เคยเป็แบบนี้เลยสักครั้ง
“คุณกิตน่ะ” ลัดฟ้าตอบอย่างไม่ปิดบัง ถึงปิดไปอีกฝ่ายก็คงรู้ได้อยู่ดี
“แหนะ ไหนบอกไม่ได้เป็อะไรกันไง มีทงมีโทรหากันด้วย”
“เยอะล่ะ เข้าไปดูกันได้แล้วเดี๋ยวหนังจะฉายก่อน”
“โอเค”
'คุณกิตโทรมานัดไปกินข้าวเย็น ต้องแต่งตัวแบบไหนเนี่ยถึงจะเหมาะสม เดี๋ยวนะ นี่เราคิดอะไรอยู่’ เบต้าหนุ่มคิดในใจอย่างสับสน ก่อนจะเดินตามเพื่อนอย่างนดลเข้าไปด้านในโรงภาพยนตร์ที่วันนี้มีคนต่อแถวกันอยู่
ตกเย็น ณ คอนโดที่ลัดฟ้าอาศัยอยู่
เสียงมือถือดังขึ้นในคอนโดที่ตอนนี้มีร่างของเบต้าหนุ่มกำลังเลือกเสื้อผ้าเพื่อใส่ไปทานอาหารเย็นกับคนที่เขานัดเอาไว้เมื่อตอนสาย
“คุณฟ้าผมมาถึงหน้าคอนโดแล้วครับ” เสียงปลายสายดังขึ้น ตามด้วยน้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์
ทำให้เบต้าอย่างลัดฟ้าที่กำลังแต่งตัวด้วยท่าทางเร่งรีบหยุดชะงักลงกะทันหัน เพราะเหมือนเขาจะเพิ่งรู้สึกตัวว่าทำไมตัวเองต้องแต่งตัวให้ดูดีแตกต่างจากทุกทีแบบนี้ด้วย ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่อยากเจอเขาเลยด้วยซ้ำ
คงเป็เพราะทุกครั้งที่อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงคล้ายออดอ้อนไม่กี่คำ เขามักจะใจอ่อนให้อัลฟ่าหนุ่มเข้ามาอยู่ใกล้รอบตัวเขาได้ทุกที
ชายหนุ่มถอนหายใจแ่เบาก่อนจะเลิกคิดเื่อื่น แล้วตอบออกไป
“ครับ คุณกิตรอสักครู่นะครับ”
“ได้ครับ”
มือขาวกดวางสายทันที ก่อนจะมองหน้าจอมือถือด้วยสายตาหนักใจ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินรวมทั้งมือถือใส่กางเกง เพื่อลงไปด้านล่างคอนโดที่มีอัลฟ่าหนุ่มรออยู่
284
