" โอเคงั้นก็เอาตามนี้ เคลียร์ทีละชั้น เคลียร์ทีละห้อง จัดการซอมบี้ก่อนเสมอ และผู้คนที่้าความช่วยเหลือให้รออยู่ในห้อง เมื่อพวกเราเคลียร์ทุกห้องเรียบร้อยแล้วถึงค่อยกลับมารับพวกเขา ตกลงไหม ? " นทีสรุปขั้นตอนทั้งหมด
" ตกลง!/โอเคค่ะ " ไลล่าและลอเรน่าขานรับ
" และที่สำคัญที่สุดคือเมื่อผมออกคำสั่งอะไรก็ตามให้ทำตามทันที ต่อให้เป็การที่ผมต้องเข้าไปสู้กับซอมบี้คนเดียวแล้วพวกคุณต้องรอหรือหนีก็ต้องทำตาม ตกลงไหม? " นทีกล่าวสิ่งสุดท้ายที่สำคัญที่สุดสำหรับภารกิจนี้
ลอเรน่าคิ้วขมวดทันทีเมื่อนทีสมมติเหตุการณ์ที่พวกเธอต้องทิ้งให้เขาอยู่กลางดงซอมบี้
" นายเป็ฮีโร่หรือไง? หากนายเลือกที่จะสู้ฉันก็จะสู้เหมือนกัน ทำไมฉันต้องหนี ฉันไม่ได้ขี้ขลาดสักหน่อย! " แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เป็ไปตามที่นทีคิด ไลล่าสวนกลับทันควัน หากเป็ลอเรน่าล่ะก็เขาอาจจะเกลี่ยกล่อมเธอได้ แต่กับไลล่านั้นเขารู้สึกว่าเขาจนปัญญา เขาจึงเลือกใช้ทางเลือกสุดท้าย
" ผมไม่ใช่ฮีโร่และผมก็ไม่อยากเป็ด้วยแต่สิ่งที่ผมกำลังจะบอกคือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะเอาตัวรอดเองและหน้าที่ของเธอคือปกป้องพี่สาวของเธอเท่านั้น ตกลงไหม ? " นทีตอบกลับ เขาไม่อยากที่จะใช้ไพ่ใบนี้เพราะมันอาจจะทำร้ายความรู้สึกของลอเรน่า แค่การที่เขาให้เธอไปด้วยกันนั้นก็นับว่าเสี่ยงมากพอแล้ว
เมื่อไลล่าได้ยินสิ่งที่เกี่ยวกับการปกป้องพี่สาวของเธอก็ดูเหมือนสวิตช์ซิสคอนของเธอถูกเปิด เธอจะตอบรับทุกข้อเสนอไม่ว่าจะเป็อะไรขอแค่ให้พี่สาวของเธอนั้นปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว
เมื่อนทีเห็นว่าไลล่าพยักหน้ารัว ๆ แล้ว เขาก็เดินไปหาลอเรน่าแล้วกระซิบข้างหูเธอ
" ไม่ใช่แค่น้องสาวคุณที่จะปกป้องคุณ ผมก็จะปกป้องคุณเหมือนกัน คุณก็อย่าลืมดูแลหลังของผมให้ดี ๆ ล่ะ " นทีกระซิบใส่หูของลอเรน่า เธอยืนแข็งทื่อดั่งต้องมนตร์ เพราะคำพูดของนทีนั้นดูเหมือนจะแปลกสำหรับเธอ ทำไมเขาถึงพูดว่า 'ดูแลหลัง' แทนที่จะเป็ 'คอยระวังหลัง'
' หรือเขาจะหมายความว่าดูแลหลังแบบนั้น ' ลอเรน่าหน้าขึ้นสีทันทีเมื่อฉากในอนิเมะแวบเข้ามาในหัวของเธอ
" เอาล่ะไปกันเถอะ! " นทีกล่าวหลังเดินนำทั้งสองสาวไปยังบันไดหนีไฟ
พวกเขาเริ่มขั้นตอนทุกอย่างตามที่วางแผนกันไว้ นั่นคือการลงมาเคลียร์ที่ชั้น 59
นทีเดินนำหน้าและเมื่อเขาเห็นแล้วว่าทุกอย่างดูปกติเขาจะยกมือให้สัญญาณกับสองสาวว่าให้ตามมาได้ เมื่อลงมาถึงชั้นที่ 59 นั้น โถงทางเดินกลับแปลกตาไปนิดหน่อย สีน้ำทะเลที่สะท้อนไปมาของชั้นนี้นั้นดูเหมือนจะเข้มกว่าชั้น 60 เล็กน้อย เสียงคลื่นทะเลที่สาดอย่างแ่เบาพร้อมกับเสียงบรรยากาศริมทะเลที่ดังออกจากลำโพงนั้นยังทำงานปกติ หากไม่มีเสียงพวกนี้แล้วล่ะก็ พวกนทีคงกดดันกับความเงียบงันมากกว่านี้อีกหลายเท่าตัว
พวกเขาไล่เช็กทีละห้องและเคาะประตูแล้วก็พบว่าห้องทั้งสี่นั้นล็อคทั้งหมดโดยไม่มีเสียงใด ๆ เล็ดรอดออกมา พวกเขาจึงนำสเปรย์สีเขียวมาพ่นกากบาทตามที่ตกลงกันไว้ จากนั้นจึงเดินลงมายังชั้นต่อไป
ในชั้นที่ 58 นั้นนั้นก็เหมือนกับภาพฉายซ้ำกับในชั้นที่แล้วแต่แตกต่างเพียงแค่ห้องสุดท้ายที่พวกเขาเคาะนั้น ได้ยินเสียงผู้ชายตอบกลับมาแต่ดูเหมือนจะไม่ยอมเปิดประตู นทีจึงใช้สเปรย์สีแดงพ่นใส่เพื่อทำเครื่องหมาย
ผ่านมาสองชั้นแต่พวกเขาพบผู้รอดชีวิตเพียงแค่ห้องเดียวในชั้น 58 นทีคาดว่าอาจจะเป็ไปตามที่ลอเรน่าบอกว่า ปกติแล้วไม่มีใครมาพักที่นี่ หรืออาจจะเป็เพราะเมื่อผู้คนตื่นขึ้นในตอนเที่ยงคืนพวกเขาก็เลือกที่จะหลบหนีไปยังที่อื่นแล้วก็ได้
เมื่อพวกเขาลงมาต่อยังชั้น 57 นั้น บรรยากาศของชั้นก็แตกต่างจากที่พวกเขาคุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง เพราะชั้นที่ 57 นั้น มีเสียงเพลงดังออกมาจากห้องหนึ่ง เสียงเพลงดังถึงขั้นที่ว่าแทบจะกลบเสียงเพลงในโถงทางเดิน เมื่อพวกเขาเดินไปถึงหน้าห้องนั้นก็เห็นชื่อที่สลักหน้าประตู ' แดเนียล '
" ดูเหมือนจะมีคนจัดปาร์ตี้นะ " ลอเรน่าเอ่ยขึ้น
" ก็คงเป็พวกลูกคนรวยที่วัน ๆ ไม่ทำอะไรเอาแต่สังสรรค์กันนั่นแหละ " ไลล่าตอบกลับ
' แดเนียล ทำไมชื่อนี้มันคุ้น ๆ กันนะหรือว่า... '
ไลล่าคิดในใจแต่เธอก็ปัดความคิดนี้ทิ้งไป เพราะคนที่ชื่อแดเนียลนั้นไม่ได้มีคนเดียวบนโลก นทีคิ้วขมวดทันทีเมื่อได้ยินบทสนทนาของสองสาว
' ปาร์ตี้? ในตอนที่โลกลุกเป็ไฟแบบนี้น่ะเหรอ พวกเสียสติ ' นทีคิด
" เอายังไงกันดีล่ะ? เราควรจะเคาะห้องนั้นไหม? " ไลล่าถามขึ้น
นทีกำลังใช้ความคิดเป็อย่างหนัก หากเคาะประตูแล้วเปิดมาเจอกับพวกลูกคนรวยอย่างที่ไลล่าว่าแล้วล่ะก็ เขาก็ไม่อยากจะเจอเท่าไรนัก ยิ่งโดยเฉพาะตอนที่พวกเขาขาดสติแล้วยิ่งไปกันใหญ่ แต่ถ้าเกิดว่าคนในห้องกลับกลายเป็ซอมบี้ไปหมดแล้ว เขาก็ต้องเตรียมตัวรับมือ ยิ่งถ้าหากเป็ปาร์ตี้ขนาดใหญ่เขาก็ไม่อาจแน่ใจจำนวนได้เลยว่าจะมีซอมบี้มากขนาดไหน บางทีอาจจะมากกว่า 10 ตัวเลยก็ได้
" คิดเสร็จหรือยังคุณหัวหน้า นายทำหน้าแบบนั้นมาสักพักแล้วนะ "
ไลล่าเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่านทีไม่ตอบคำถามของเธอ
" พี่ว่าเราเว้นห้องนี้ไว้น่าจะดีกว่านะ ไม่ว่าในห้องนั้นจะเป็แบบไหน แต่การเคาะประตูก็ดูแล้วมีแต่ข้อเสีย " ลอเรน่าออกความเห็น ทั้งสองสาวหันมามองนทีเพื่อรอเขาคำตอบของเขา สุดท้ายแล้วนทีก็ตัดสินใจได้
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
นทีเคาะประตูสามครั้ง ผ่านไปสักพักเสียงดนตรีที่ดังมาจากในห้องก็ยังอื้ออึงอยู่ เขาตัดสินใจเคาะอีกครั้ง หลังจากนั้นเองเสียงดนตรีก็ค่อย ๆ เบาลง
" เฮ้ย แกเป็ใครวะ มาเคาะประตูห้องคนอื่นอะไรเวลานี้ คนเขากำลังยุ่งอยู่นะเว้ย ฮ่า ๆ ๆ "
เสียงผู้ชายที่ดูเหมือนวัยรุ่นดังออกมาจากลำโพงที่อยู่ข้างกล้องที่ติดอยู่บนประตู ดูเหมือนว่าคนข้างในนั้นจะมองเห็นพวกเขาและสามารถสื่อสารกับพวกเขาได้เช่นกัน
' เสียงนั่น ไม่จริงน่า...' ไลล่าคิ้วขมวดกันเป็ปมทันทีที่ได้ยินเสียงนี้
" เดี๋ยวนะ นั่นคุณหนูไลล่า เทพธิดาประจำโรงเรียนไม่ใช่เหรอนั่น? รอแปปนึงนะเดี๋ยวผมออกไป "
วัยรุ่นชายคนเดิมกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
" เทพธิดาประจำโรงเรียน ? " นทีทวนคำพร้อมกับหันไปมองไลล่า
" แค่ตำแหน่งที่พวกผู้ชายในโรงเรียนตั้งกันขึ้นมาเอง ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยสักหน่อย " ไลล่ากอดอกพร้อมปฏิเสธว่าเธอไม่ได้ให้คนอื่นมาเรียกเธอว่าเทพธิดา แต่ใบหน้าของเธอที่แสดงออกนั้นก็ทำให้นทีพอรับรู้ได้ว่าเธอภูมิใจกับฉายานั้น ไม่มากก็น้อย
เอี๊ยด !
ประตูเปิดออกเผยให้เห็นถึงวัยรุ่นชายหน้าตาหล่อเหลา ผมสีทองและหน้าตาแบบฝรั่งทำให้นทีรู้ว่าคนตรงหน้านี้นั้นต้องเป็ลูกครึ่ง และมีชายวัยกลางคนร่างกายบึกบึนที่เดินตามเขาออกมา นทีคาดว่าคงเป็บอดี้การ์ดของเขา
" ว้าว! คุณหนูไลล่าจริง ๆ ด้วย " วัยรุ่นหัวทองกล่าวขึ้นด้วยท่าทางยินดี
ใบหน้าที่เป็สีแดงของเขานั้นบ่งบอกถึงอาการมึนเมาอย่างเห็นได้ชัด สำเนียงที่เปล่งออกมานั้นบอกอย่างชัดเจนว่าเขาเป็คนต่างชาติ
" เป็เกียรติจริง ๆ ที่คุณหนูไลล่ามาหาผมถึงที่พัก ในที่สุดความพยายามของผมก็ส่งผล คุณหนูไลล่ามาพบกับผมเพราะรับรักผมแล้วใช่ไหมครับ ? " วัยรุ่นหัวทองกล่าวออกมา
" แดเนียล นายจะบ้าหรือไง ฉันเนี่ยนะรับรักนาย ฝันไปเถอะ! " ไลล่าปฏิเสธทันที เธอไม่เคยสนใจเขาเลยแม้แต่สักนิดเดียว
" แต่คุณหนูมาหาผมถึงห้อง ถ้าแบบนี้ไม่เรียกว่ารับรักแล้วจะให้เรียกว่าอะไร อย่าอายไปเลยคุณหนู คุณชอบผมก็บอกผมมาตามตรงเถอะ "
เมื่อแดเนียลพูดจบก็เดินเข้าไปหาไลล่าแล้วอ้าแขนออกพยายามที่จะกอดเธอ แต่ก่อนที่เขาจะไปถึงตัวไลล่านั้น ก็มีไม้อะไรสักอย่างโผล่มาขวางทางเอาไว้
" เฮ้..ไอหัวทอง คุณหนูเขาก็บอกแล้วว่าไม่ได้ชอบ อย่าหาเื่เจ็บตัวดีกว่าน่า " นทีเดินมาขวางหน้าไลล่าเอาไว้ เขาชี้คทาเวทไปยังแดเนียล
" หืม...เป็แค่คนรับใช้กล้าดียังไง มาขวางทางคนรักของเ้านายแก มาคัส จัดการ! " แดเนียลไม่รอช้าสั่งให้บอดี้การ์ดของเขาจัดการกับนทีทันที
เขารู้สึกหงุดหงิดมากที่นทีโผล่มาขวางทาง ยิ่งเมื่อเห็นสภาพของนทีที่ดูเหมือนเป็แค่เด็กรับใช้แล้ว ก็ยิ่งทำให้ความโกรธของเขาทวีคูณ
มาคัสที่ได้รับคำสั่งก็เดินเข้ามาหานทีอย่างเอาเื่ สำหรับเขาที่มีความสูงถึง 190 เิเและกล้ามเนื้อเป็มัดที่ฝึกมานั้น เขาเห็นนทีเป็แค่กิ่งไม้บาง ๆ เพียงเท่านั้น
ขณะที่มาคัสกำลังยกมือเพื่อที่จะขยี้นทีให้แหลกคามือ ทันใดนั้นเองก็มีสาวผมบลอนด์พุ่งเข้ามาขวางทางระหว่างเขาและนที แต่มือที่ฟาดลงไปแล้วของมาคัสนั้นก็ไม่ได้หยุดลง เขาฟาดไปยังลำตัวของลอเรน่าส่งผลให้เธอกระเด็นไปตามแรงมือ
" พี่ลอเรน่า! " ไลล่าะโออกมาอย่างใ เธอรีบวิ่งเข้าไปดูอาการลอเรน่าในทันที
" ลอเรน่า...นั่นมัน คุณหนูลอเรน่า! มาคัส ไอโง่! แกทำอะไรลงไป " แดเนียละโออกมาอย่างเสียขวัญ
เมื่อลูกน้องของเขาแทนที่จะจัดการกับนทีกลับกลายเป็ไปทำร้ายคุณหนูคนโตของตระกูลพิลัยเดชารัตน์
" คุณหนูลอเรน่า คุณหนูไลล่า ผมแดเนียลจะรับผิดชอบโดยการจัดการกับลูกน้องที่โง่เง่าของผมอย่างสาสม โปรดคุณหนูให้อภัยด้วย " แดเนียลคุกเข่าลงเขากล่าวอ้อนวอนต่อลอเรน่า
สีหน้าของเขาที่เป็สีแดงจากแอลกอฮอล์ก็แปรเปลี่ยนเป็สีซีดราวกับคนที่ชะตากำลังจะขาด
เมื่อไลล่าตรวจดูบริเวณที่ลอเรน่าโดนฝ่ามือของมาคัสนั้น รอยช้ำเืก็ปรากฏขึ้นมาอย่างเด่นชัด ความโกรธที่เธอไม่สามารถอธิบายออกมาได้ค่อย ๆ ครอบงำเธอ
แต่สิ่งแรกที่เธอทำนั้นไม่ใช่ไปจัดการกับมาคัสที่ทำให้ลอเรน่าาเ็ หากแต่เป็การเอาขนมปังของเธอที่ได้มาจากระบบป้อนให้กับลอเรน่าดังเช่นที่นทีเคยป้อนให้กับเธอ เพราะสำหรับเธอแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ความปลอดภัยของลอเรน่าต้องมาก่อนเสมอ
นทีที่ตอนแรกจะเข้าไปดูอาการของลอเรน่าก็ช้ากว่าไลล่าไปก้าวหนึ่ง เมื่อนทีเห็นว่าไลล่านั้นคอยดูแลให้ลอเรน่าหายจากอาการาเ็แล้ว เขาหันกลับมามองมาคัสที่ตอนนี้พยายามบอกให้แดเนียลลุกขึ้นยืน
มาคัสไม่อยากเห็นเ้านายที่เขารับใช้ต้องมาคุกเข่าขอร้องเด็กสาวคนหนึ่ง หากแต่มาคัสนั้นเป็เพียงบอดี้การ์ดที่เพิ่งเข้ามาดูแลแดเนียล เขาไม่ได้รับรู้ถึงสถานะของตระกูลพิลัยเดชารัตน์ว่ายิ่งใหญ่ขนาดไหน เขาไม่รู้ว่าสถานะของลอเรน่าที่เป็คุณหนูที่แท้จริงของตระกูลนั้นไม่อาจแตะต้องได้
" ไอโง่! หากแกยังไม่อยากตายอย่างทรมานอย่างที่แกไม่เคยพบมาล่ะก็ ยิงตัวตายไปซะ " แดเนียละโใส่มาคัสด้วยความโกรธเกรี้ยว
" โอ้...ไม่ว่าอย่างไรพวกแกก็ต้องตายอยู่ดี " เสียงคำรามออกมาจากปากของเด็กหนุ่มที่แดเนียลคิดว่าเขาคือคนรับใช้
" แก! หากไม่ใช้เพราะแกล่ะก็ ฉันคงไม่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้! ฉันจะฆ่าแกซะ " แดเนียลที่อาการของเขาตอนนี้ดูเหมือนคนเสียสติ ตะคอกใส่นที
เมื่อเขาพูดจบ มาคัสก็คิดว่านั่นคือคำสั่ง เขาพุ่งหานทีอีกครั้งหนึ่ง
" แกน่ะเหรอจะฆ่าฉัน...ฮะ ฮะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า แกน่ะตายไปแล้ว " เสียงเย็นเฉียบดั่งน้ำแข็งเอื้อนออกมาจากนที รังสีฆ่าฟันที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกมาจนทำให้มาคัสและแดเนียลนั้นขนลุกซู่
" บาเรีย! " นทีร่ายทักษะของเขาจากนั้นรอบ ๆ ตัวของเขาก็เกิดแสงสีฟ้าปกคลุม
นทีค่อย ๆ ย่างกรายมาเผชิญหน้ากับมาคัสที่กำลังสับสน เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเด็กผอมโซตรงหน้านั้น สามารถทำให้เขาหวาดกลัวได้อย่างไร แต่ด้วยความที่เขานั้นผ่านการฝึกฝนมา มาคัสสลัดความกลัวทิ้งไป ไม่ว่าตอนนี้เด็กตรงหน้าของเขาจะดูแปลกประหลาดด้วยแสงสีฟ้าที่ส่องประกายออกมาและไม้คทาอะไรสักอย่างที่ทำให้เขาดูลึกลับนั้น มาคัสก็มองข้ามพวกมันไป เขาพุ่งใส่นทีด้วยแรงทั้งหมดที่มี
" ตาย! " มาคัสะโออกมาพร้อมปล่อยฮุกขวาพิฆาตที่เขาฝึกมาเพื่อปลิดชีพ
ปั๊ก!
แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้มาคัสตาแทบจะถลนออกจากเบ้า หมัดที่เขาส่งไปนั้นค้างอยู่บริเวณหน้าอกของนทีอย่างไม่ขยับเขยื้อน สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขามันน่าเหลือเชื่อเกินไป มันจะเป็ไปได้อย่างไรที่เด็กผอมกะหร่องอย่างนทีจะสามารถต่อต้านหมัดของเขาได้ แต่สิ่งที่นทีทำนั้นไม่ใช่เพียงแค่ต่อต้าน เขาเพียงยืนรับมันเฉย ๆ ราวกับว่าหมัดของมาคัสนั้นไม่สามารถทำอะไรเขาได้เลยสักนิด
" กล้ามโง่ ๆ ของแกมันไร้ประโยชน์เสียจริง ตาฉันบ้างล่ะ! " นทีกล่าวอย่างเย้ยหยัน
" ศรน้ำแข็ง! " นทีคำราม
น้ำแข็งทรงปีรามิดอันแหลมคมค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น นทีเล็งมันไปยังขาขวาของมาคัส เมื่อเวลาร่ายเสร็จสมบูรณ์ ศรน้ำแข็งก็พุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง
ฉึก !
" อ๊าก ! " มาคัสร้องออกมาอย่างเ็ป ตัวของเขาทรุดลงกับพื้นอย่างไม่อาจควบคุม ศรน้ำแข็งปักเข้าไปยังหัวเข่าของมาคัสอย่างพอดิบพอดี
88
