???? ตอนที่ 2 : หญิงที่ไม่เคยมีรัก
แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาในห้องนอนกว้าง ผ้าม่านสีครีมไหวเบาๆ ตามแรงลมจากเครื่องปรับอากาศ เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตรงเวลา 06.00 นาฬิกา
เวียงลดาลืมตาช้าๆ เหมือนคนที่เพิ่งกลับจากอีกโลกหนึ่ง เธอนั่งนิ่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจยาว เสียงนั้นสะท้อนอยู่ในห้องที่เงียบจนน่าขนลุก
ทุกเช้าเหมือนเดิม — กาแฟดำหนึ่งแก้ว ข่าวเศรษฐกิจในโทรทัศน์ โทรศัพท์จากเลขาที่รายงานตารางงาน
เธอคือ “เวียงลดา กัญจนศิริ” เ้าของบริษัทก่อสร้างรายใหญ่ของภาคเหนือ ผู้รับเหมางานถนนและโครงการภาครัฐหลายจังหวัด ชื่อของเธอคือการันตีคุณภาพและความซื่อสัตย์ในวงการ ใครๆ เรียกเธอว่า “หญิงเหล็กแห่งเวียงพิงค์”
แต่ใต้รอยยิ้มมั่นใจและเสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวอย่างมั่นคงนั้น มีเพียงความว่างเปล่าที่ก้องอยู่ในใจมานานเกินครึ่งชีวิต
“พี่เวียงคะ วันนี้ประชุมกับฝ่ายโยธาเชียงราย สิบโมงนะคะ”
เสียงเลขาคนสนิทดังผ่านลำโพงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงาน
“ค่ะ เตรียมเอกสารโครงการใหม่ไว้ให้ฉันด้วย แล้วอย่าลืมสั่งดอกไม้ไปให้แม่ด้วยนะ”
เธอตอบอย่างเรียบเฉย สายตาไม่ละจากแฟ้มงานตรงหน้า
เวียงลดา อายุ 40 ปี เต็ม ยังไม่เคยมีแฟนอย่างจริงจัง หลายคนเคยเข้ามา ทั้งนักธุรกิจ วิศวกร ข้าราชการระดับสูง แต่ทุกครั้งเธอกลับรู้สึก “ไม่ใช่”
ทุกครั้งที่มีใครเข้ามาใกล้ ชายในฝันจะปรากฏในหัว สายตานั้น…อ่อนโยน อบอุ่น แต่เต็มไปด้วยความเศร้า
“ข้าจะตามหาเ้า…”
เสียงนั้นดังขึ้นในหัวเธออีก แม้จะลืมตาอยู่กลางแสงแดด
่บ่าย เธอลงพื้นที่ก่อสร้างถนนสายหลักในอำเภอฝาง ลมร้อนอบอ้าว แต่ใบหน้าของเวียงลดายังคงนิ่งสงบ สายตาเฉียบคม ขณะตรวจงานด้วยท่าทีมืออาชีพ
แรงงานชายหลายคนแอบมองด้วยความชื่นชม ในความสวยและความเข้มแข็งที่หาได้ยากจากผู้หญิงวัยนี้
“คุณเวียงนี่สวยเกินจะเป็ผู้รับเหมาแล้วนะครับ”
เสียงผู้รับเหมาร่วมรายหนึ่งพูดติดตลก
เธอเพียงยิ้มบางๆ “สวยแต่ถนนไม่เสร็จตามกำหนด ก็ไม่มีใครชมค่ะ”
น้ำเสียงเรียบแต่เฉียบ ทำเอาอีกฝ่ายเงียบไปทันที
เมื่อกลับถึงบ้านในตอนค่ำ แสงไฟอ่อนจากโคมเหนือเคาน์เตอร์ครัวทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น แต่กลับว่างเปล่า ไม่มีเสียงคน ไม่มีใครรอ
เธอตักข้าวต้มไก่ที่แม่บ้านเตรียมไว้ นั่งกินเงียบๆ คนเดียว
ทีวีเปิดไว้เป็เพื่อน แต่เธอแทบไม่ได้ดู
“อีกกี่คืน…ฉันจะเลิกฝันถึงเขาได้สักที”
เธอพึมพำเบาๆ เหมือนถามใครบางคนในความมืด
ภาพในฝันย้อนกลับมาอีกครั้ง — ชายคนนั้นยิ้มให้ สายลมพัดกลีบดอกไม้ปลิว กลิ่นคุ้นๆ เหมือนดอกจำปา
หัวใจของเธอสั่น แต่ครั้งนี้กลับมีบางอย่างแตกต่าง…เธอเห็นเืไหลอาบแขนเขา
“เ้าอย่าร้องไห้ ข้าจะกลับมาหาเ้าแน่”
เวียงลดาสะดุ้ง จานข้าวต้มตกแตกเสียงดัง เธอกุมหน้าอกแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก
ภาพในหัวตัดไปเป็ทุ่งนาเขียวขจี มีเงาชายคนหนึ่งยืนอยู่ไกลๆ เขาหันมามอง แล้วยิ้ม
กลางดึกคืนนั้น เวียงลดาเปิดโน้ตบุ๊ก ค้นหาคำว่า
“ความฝันซ้ำๆ กับคนที่ไม่รู้จัก หมายถึงอะไร”
ผลการค้นหาปรากฏหัวข้อ “ความฝันจากอดีตชาติ”
เธอมองจออยู่นาน ก่อนจะเลื่อนสายตาไปเห็นโฆษณาเล็กๆ ที่มุมขวา —
“Find your soulmate. แอปสำหรับคนที่ยังเชื่อในพรหมลิขิต”
นิ้วของเธอค้างเหนือเมาส์ หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง
“ถ้าในโลกนี้ เขามีตัวตนจริง…”
เธอหลับตาแน่น ก่อนจะคลิก “ดาวน์โหลด”
เสียงแจ้งเตือนเบาๆ ดังขึ้นในห้องเงียบ
นั่นคือ “เสียงเริ่มต้น” ของโชคชะตาที่จะเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล
1K
