และแล้ววันเวลาก็ได้ผ่านมาจนถึงต้นเดือนจิ่วเย่ว เหลือเวลาอีกแค่สองเดือน ก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ระหว่างนี้ สองฝาแฝด อวี้หลิวและอวี้เหมย ก็ได้ช่วยท่านพ่อท่านแม่ ท่านย่าและท่านตา ในการปลูกผัก ที่ทำการยกแปลงขึ้น จะหาว่าบ้านข้าใช้แรงงานเด็กไม่ได้นะ เพราะทั้งสองมีความจำเป็ต้องใช้เงิน
ฉะนั้นงานเหล่านี้คือสิ่งที่พวกเค้าต้องทำอยู่แล้ว แต่บ้านข้าไม่ได้ใจร้ายขนาดที่ให้เด็กไม่พักหรอกนะ นอกจากจะให้เงินค่าจ้างแล้ว ยังให้เด็กทั้งสองมาทานข้าว เที่ยงและเย็นด้วย ตลอดเวลาการมาทำงานที่บ้านข้า นอกจากนี้ อวี้เหมยยังได้เรียนรู้งานบ้านงานเรือนจากท่านแม่ไปในตัว
ตอนนี้ชีวิตของเด็กแฝดเรียกได้ว่า กินดี ลแะมีความสุขมากกว่าเวลาก่อนๆ มากนัก จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ ตระกูลของเด็กน้อยฝั่งเซียงตี้ อันธพาล เห็นว่าทั้งคู่ทำงานหาเงินได้
จึงออกมาเรียกร้องเื่ความกตัญญู เพียงแต่เป่ยจินที่เอ็นดูทั้งคูอยู่แล้ว จึงเอ่ยให้ท่านพ่อและท่านตา ช่วยจัดการเื่ราวให้
ปรากฏว่า ผู้ใหญ๋บ้านบอกว่า ทั้งคู่ในตอนนี้โดนตัดออกจากตระกูลไปแล้ว และยังระบุด้วยว่าห้ามทั้งคู่ขอร้องความช่วยเหลือจากตระกูลหลักเด็ดขาด ทั้งตระกูลหลักและเด็กน้อยไร้ซึ่งความเกี่ยวข้องกันนับั้แ่นั้น
เป็อันว่า เื่ราวจบลงที่ผุ้ใหญ่บ้านนำข้อกฏหมายออกมาชี้แจงและข่มขู่เซียงตี้ไปว่า หากเด็กแฝดทั้งสองเกิดปัญหาใดขึ้น ตระกูลของเซียงตี้จะต้องโดนจับส่งทางการ
เซียงตี้ที่ทำอันใดมิได้ จึงได้แต่หมายหัวเด็กๆ ไว้ เท่านั้น
นอกจากนี้ เป่ยจินยังขอให้ท่านปู่รับเด็กทั้งสองไว้ในความดูแล ทำให้ยามนี้ เด็กทั้งสองมีที่อยู่อาศัยและอาหาร เครื่องนุ่งห่มอย่างดี
และในอนาคตที่จะถึง ทั้งคู่ยังได้เรียนหนังสือ และเติบโตไปเป็ผู้ดูแลกิจการต่างๆ ของตนเองอีกด้วย เพียงแต่นี้เป็เื่ราวในอนาคตที่ยังมามิถึง
ซึ่งวันนี้ คนบ้านเป่ยตื่นกันั้แ่ต้นยามอิ๋น (03.00-04.59 น.) เนื่องจากก่อนหน้านี้หนึ่งวันทุกคนต่างพูดคุยกันแล้วเื่การขึ้นบ้านใหม่และการเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบ หกหนาวของข้า ท่านพ่อท่านแม่จะจัดงานให้ข้าพร้อมกับการขึ้นบ้านใหม่ไปในตัว
แต่ข้าบอกท่านพ่อท่านแม่ว่าไม่จำเป็ต้องพุ่งเฟือยในตอนนี้ ข้าเพียง้างานเลี้ยงฉลองเล็กๆ ในครอบครัวของเราก็เพียงพอแล้วสำหรับงานวันเกิดปีแรกของข้า ครอบครัวที่มีความสุขและเสียงหัวเราะคือสิ่งที่ข้า้า
ท่านตาจึงเอ่ยว่า ให้ทำเพียงพิธีขึ้นบ้านใหม่ภายในครอบครัวและเลี้ยงวันเกิดครอบครัวของข้าแบบง่ายๆ แต่ตามธรรมเนียมก็เพียงพอแล้ว
ข้าได้ขอท่านพ่อว่าขอให้เชิญ สองฝาแฝดมาร่วมงานด้วย เพราะเห็นหน้ากันทุกวันจนข้าเห็นเด็กทั้งสองเป็พี่ชายพี่สาวไปแล้ว ส่วนชาวบ้านในหมู่บ้าน เมื่อรู้ว่าวันนี้เป็วันเกิดของข้าและขึ้นบ้านใหม่ ต่างก็นำอาหารต่างๆ มาให้เล็กๆ น้อยๆ ด้วย ท่านพ่อและข้าจึงต้องออกไปบอกทุกคนว่าไม่้าของอันใดจากทุกคน เพียงเมตตาข้าและครอบครัวก็เพียงพอแล้ว
ชาวบ้านจึงมาแสดงความยินดีในงานขึ้นบ้านใหม่และมาอวยพรวันเกิดให้ข้า จากคราวที่ท่านพ่อจ้างชาวบ้านมาช่วยยกแปลงปลูกผักในครั้งนั้น ทำให้ชาวบ้านรู้สึกดีกับครอบครัวของข้ามากขึ้น ส่วนญาติผู้ใหญ่อย่างท่านตาผู้ใหญ่บ้านก็ได้มากล่าวคำอวยพรกับข้าั้แ่ยามเช้าแล้ว
“ท่านแม่เ้าขา งานนี้ข้าขอเป็ลูกมือท่านแม่นะเ้าคะ”
“ได้สิ แล้ววันนี้เ้าอยากกินอะไรเป็พิเศษหรือไม่”
“อะไรก็ได้เ้าค่ะ แต่ลูกมีเมนูมานำเสนอ”
“อะไรหรือ”
“จริงเหรอจินเออร์พ่ออยากรู้จังเลย”
“เมนูนี้ก็จะเรียกว่าหม้อไฟเ้าค่ะ”
“อะไรนะลูกหม้อไฟหรือ แม่ไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“เ้าค่ะหม้อไฟข้าเคยอ่าน แฮ่ๆ จากหนังสือของท่านอาเ้าค่ะ เป็หนังสือของคนแดนไกลที่เขียนทิ้งไว้”
"อย่างนั้นหรือ พ่อไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ามันมีเ้าเมนูหม้อไฟนี้อยู่"
“ข้าจำได้เ้าค่ะ ข้าว่ามันต้องอร่อยมากๆ เ้าค่ะท่านพ่อ”
“อย่างนั้นหรือ ยายก็ชักอยากจะชิมของเ้าแล้วสิ เ้าตัวน้อย”
“แล้วแม่ต้องเตรียมอะไรบ้างล่ะลูก”
“งั้นรบกวนท่านแม่เตรียมผักให้ข้าก็ได้เ้าค่ะ ผักที่เราปลูกเองก็ได้เจาค่ะ กำลังต้นอ่อนๆ น่าทานเชียว เอาเป็พวกผักกาดขาว ผักบุ้งเ้าค่ะ ส่วนท่านพ่อเ้าคะ ข้ารบกวนท่านพ่อเตรียมเนื้อให้ข้าหน่อยได้ไหมหรือไม่เ้าคะ เป็เนื้อหมูหรือเนื้อไก่ก็ได้เ้าค่ะ เอามาเยอะๆ เลยนะเ้าคะ”
หลังจากนั้นท่านพ่อจึงเดินทางเข้าไปในตัวอำเภอเพื่อซื้อของที่ขาดให้กับข้า ข้าจึงขออนุญาตท่านแม่เพื่อไปตามฝาแฝดทั้งสองมาทานข้าวด้วยกัน
ระหว่างที่ข้ากำลังเดินไปนั้น ข้าจึงแวะไปหาจินหลงปรากฏว่ามันไม่ได้อยู่ในห้อง ข้าจึงเดินออกไปที่คอกม้าเพราะ่หลังๆ เ้าสามตัวนี้ชอบทำตัวมีพิรุธ แต่ข้าก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอก แต่เดาว่าต้องเกี่ยวกับแปลงผักของแน่นอน ที่่นี้มันเจริญเติบโตงอกงามไม่เหมาะสมกับเวลาที่หว่านลงไปสักนิด อีกทั้งต้องบอกก่อนว่าท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่ได้ดูแลบำรุงพืชผักเหล่านี้พิเศษกว่าปกติไปด้วยซ้ำเท่าไหร่ แต่ผลผลิตที่ได้ก็ดูจะอวบอิ่มสมบูรณ์ซะเหลือเกิน หึ
“จะไปไหนยัยเด็กอัปลักษณ์”
“เ้านะสิอัปปลักษณ์ บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามเรียกข้าแบบนี้”
“ได้ๆ เ้าจะไปไหนหรือคุณหนูจิน”
“ข้าจะไปบ้านอวี้ เ้าจะไปกับข้าหรือไม่”
“แน่นอนข้ากำลังเบื่อพอดีข้าไปกับเ้าเองอัปลักษณ์น้อย ฮ่าๆ”
“เฮ้ย จินหลง เมื่อไหร่จะเลิกเรียกข้าว่าเด็กอัปลักษณ์สักทีห๊าาา ข้าไม่ได้เป็เด็กอัปลักษณ์สักหน่อย เ้าต่างหากที่อัปลักษณ์ หึ”
“ได้ๆ เ้าสวยมากเพียงแค่หกหนาว เ้านี้เจิดจรัสเหมือนต้นไม้ที่มีดอกไม้ผลิออกมาขนาดนี้ ไม่มีใครสู้เ้าได้แล้ว”
“อืม เ้านี่มันกลับกลอกจริงๆ เลยนะ”
“แน่นอน ข้าเป็คนเอาตัวรอดเก่ง”
“แต่ข้าไม่อุ้มเ้านะ”
“เ้า เ้า เ้ากล้าหรือ”
“อยากไปก็วิ่งตามมาละกัน อิอิ”
“อึก กระซิกๆ ถ้าเ้าไม่อยากพาข้าไปด้วยก็บอกกันดีๆ ก็ได้”
“การละครเหลือเกินนะเ้าน่ะ”
“ฉันแน่นอนอยู่แล้ว อยู่กับเ้านะ ข้าก็ต้องฝึกปรือฝีมือไว้บ้าง ฮ่าๆ”
“ได้ๆๆ งั้นไปกันเถอะเดี๋ยวจะได้กลับมาช่วยแม่ทำอาหารต่อ”
952
