ดอลลี่ พาร์ท
บ้านดอลลี่..
เห้อ! หางานให้ฉันตลอดเลยแม่ตัวดี ฉันไม่เข้าใจยัยมีนาเลยจริงๆ นี่จะคุยกับป๊าและม๊ายังไงล่ะนี่ ฉันถอนใจอย่างแรง เอาวะเป็ไงเป็กัน
แล้วฉันก็ลงไปข้างล่ะ วันนี้วันอาทิตย์ ป๊ากับม๊าหยุด ทั้งสองอยู่ในห้องนั่งเล่น ม๊ากำลังเช็ดเครื่องเพชร ไม่อยากจะพูด ม๊าของฉันเป็นักสะสมเพชรนิลจินดาเลยล่ะ ใส่ไปงานไหนไม่มีซ้ำ เบื่ออันไหนไม่ยกให้ฉัน ก็ยกให้มีนา ม๊ากับป๊าฉัน พวกเขารักมีนาเหมือนลูกแท้ๆ ส่วนป๊าวันไหนว่าง ถ้าอยู่บ้านก็จะอ่านหนังสือพิมพ์ หรือไม่ก็ดูทีวี ถ้านอกบ้าน มีสองที่ที่ป๊าจะไป คือ ที่ทำงานกับสนามกอล์ฟ สองอย่างนี่ล่ะ
"อ้าวดอลลี่ ลงมาแล้วหรือ ม๊าว่าจะให้ยัยบัวไปตามพอดี" ม๊าพูดถึงสาวเมด
"ไม่เป็ไรคะม๊า เอ่อ ม๊าจ๋าม๊า หนูขอย้ายโรงเรียนไปอยู่เป็เพื่อนมีนาได้มั้ยคะ" ฉันรีบอ้อน นี่ล่ะไม้ตายฉัน "มีนาโทรมาร้องห่มร้องไห้ นางบอกว่าพ่อนางจับนางย้ายโรงเรียน ถ้านางไม่ย้าย พ่อนางจะส่งนางกลับเกาหลี ถ้าหนูไม่ย้ายตามนาง นางจะฆ่าตัวตายค่ะม๊าขา -0- "
เื่มารยาขอให้บอกฉันถนัด 555
"ตายแล้ว น่าสงสารจัง เอาไงดีคะ คุณขา" ม๊าหันไปถามป๊าที่นั่งฟังอยู่ด้วย
"แล้วแต่คุณล่ะกัน ผมยังไงก็ได้" ป๊าพูดก่อนจะไปอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ เออเนอะไม่สะทกสะท้าน
"เอางี้เดี๋ยวม๊าจะโทรถามมีนาเอง ว่าย้ายไปโรงเรียนไหน จะให้ลูกย้ายตามในวันพรุ่งนี้เนาะ ดีมั้ยจ้ะ ม๊าจะได้ทำเื่โน่นนี่นั่นให้"
เย้!!ม๊า ฉันใจดีที่สุดเลย
"งั้นหนูขอตัวไปอาบน้ำก่อนน้าา ตื่นมาเน่ายังไม่อาบน้ำเลยค่ะ"
"จ้ะๆ" ฉันกอดม๊า ที่ตอนนี้ม๊ากำลังกดโทรศัพท์โทรหาแม่ตัวดี
มีนา พาร์ท
555 แม่ยัยดอลลี่ โทรมาถามว่าฉันเรียนโรงเรียนไหน แปลว่าแผนฉันสำเร็จ ฮี่ๆ ฉันดีใจไม่ต้องย้ายโรงเรียนเดี่ยวๆ มีเพื่อนตามแล้ว วะหะฮ่าา ( หัวเราะน่าเกลียดเชียว ) ฉันรีบเก็บข้าวของอย่างมีความสุข
ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉันสะดุ้ง อย่าบอกนะว่า พ่อมาแล้ว ??
"มีนาเก็บเสร็จหรือยังลูก พ่อมีธุระก่อนบ่ายสองโมงนะ เสร็จแล้วตามพ่อลงไปข้างล่างนะ " แล้วได้ยินเสียงพ่อเดินลงบันได
เห้ออออ ชีวิตยัยมีนาคนนี้ทำไมต้องเจอแต่เื่แบบนี้นะ เพราะความสวยทำพิษแท้ๆ (ไม่ค่อยจะหลงตัวเองเลยเนอะ )
เก็บของเสร็จฉันก็ลากของลงไปข้างล่าง พ่อกำลังรื้อตู้เย็นจัดเตรียมของให้ฉัน ไม่ว่าจะนมจืดที่ฉันชอบกินก่อนนอน หรือ จะเป็ ส้มโอที่แกะเปลือกเรียบร้อย พ่อฉันรู้ว่าฉันชอบกินอะไร ไม่ชอบกินอะไร เพราะอย่างนี้ฉันจึงรักพ่อมาก พ่อใส่ใจทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน ฉันมองพ่อตาละห้อย
"เสร็จแล้วหรือลูก พ่อก็เตรียมของกินให้ลูกเสร็จล่ะ"
พ่อพูดพลางเดินมาหาฉันพร้อมยื่นแพ็คของกินมาให้ฉัน ฉันรับมา และจ้องหน้าพ่อ
" พ่อคะ ถ้าหนูอยู่โรงเรียนประจำ ใครจะอยู่ดูแลพ่อ ใครจะช่วยพ่อดูไร่ ใครจะช่วยพ่อทำงานบ้านค่ะ"
พ่อหัวเราะใส่ฉันแล้วลูบผมฉัน
" พ่อมีป้าแจ่มคอยทำงานบ้านอยู่แล้ว และในไร่พ่อก็มี ลุงบุญมา ช่วยดูไร่ให้ ตัวพ่อ พ่อดูแลได้ อย่าห่วงพ่อเลย อีกอย่างลูกไปอยู่แค่่อาทิตย์ถึงพฤหัสฯ ศุกร์-เสาร์ก็กลับมาอยู่กับพ่อไงคะ"
ฉันมองพ่อ ก่อนจะกอดพ่อแน่นๆ
"แต่หนูก็ยังห่วงพ่ออยู่ดี"
"เอางี้มั้ย ลูกคิดถึงพ่อก็โทมาหาพ่อโอเคมั้ยคะ" พ่อยื่นข้อเสนอ
ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"ก็ได้ค่ะ"
พ่อยิ้มและเสริมว่า "งั้นป่ะ เดี๋ยวพ่อไปทำธุระไม่ทัน"
พ่อพูดจบก็ลากกระเป๋าขึ้นรถโดยมีฉันนั่งอยู่ข้างคนขับ โรงเรียนใหม่เห้อ จะเป็ยังไง ฉันถอนใจ
ณ โรงเรียนหญิงล้วน
พ่อจอดรถหน้าตึก ผู้อำนวยการ สีขาวตระหง่าน มีชายร่างสูงวัยกลางคนใส่เสื้อเชิ๊ตแขนสั้น แต่งตัวดูมีภูมิฐาน ยืนรอต้อนรับหน้าตึก พ่อลงรถและตรงไปจับมือเขา ทักทายกับชายวัยกลางคน ฉันก็ก้าวลงจากรถ ตามหลังพ่อ
"อ่านี่สินะ แม่หนูมีนา สวยเหมือนแม่เลย"
ชายหนุ่มพูดพลางหัวเราะเสียงใส ฉันเงยหน้ามองชายคนนั้น
"คุณรู้จักแม่หนูได้ยังไงคะ"
พ่อกับตาลุงคนนั้นก็ยิ้มกริ่ม ยิ้มอะไรกันฟ๊ะ
"รู้สิ ลุงเคยไปงานแต่งพ่อกับแม่ของหนูที่เกาหลีนี่ ถ้าลุงไม่ไปนะ มินยองคงโกรธลุงสิบชาติ ตาเรย์(พ่อฉัน) จะพลอยไม่คุยกับลุงด้วย ขี้งอลทั้งคู่ 555"
พูดจบลุงนั่นขำก๊าก น่าขำตรงไหน พ่อฉันพูดขัดขึ้นทันที
"พอเลยตามั่น มีนานี่ ลุงมั่น คทาธิป เป็ผอ.โรงเรียนลูก" พ่อแนะนำ
ฉันนี่รีบยกมือไหว้แทบไม่ทัน ลุงมั่นรับไหว้พร้อมยิ้มรับ
" เอาละจะพาไปดูหอพักนะ ป่ะๆ "
แล้วลุงมั่นก็พาฉันกับพ่อเดินพาไปหาหอพักโดยมีพ่อถือกระเป๋าฉันเดินอีกข้างของฉัน ลุงมั่นยังคงพูดต่อไป
" หอหญิงนี่จะสบายหน่อยตรงที่ห้องนึงจะอยู่กัน 2 คน มีห้องน้ำในตัว ทำอาหารได้ถ้าเราอยากทำ มีทีวี ตู้เย็นให้ แต่เตียงมันไม่แยกนะ นอนได้ 2 คน โต๊ะเขียนหนังสือมีโต๊ะเดียวใช้ด้วยกันนะ" ลุงแกพูดยาวเหยียด
ดี ดี ฉันจะได้นอนกับยัยดอลลี่ 555 มีความสุขฝุดๆ
" แต่ตอนนี้ห้องว่างเต็มหมด เหลือแค่ 2 ห้อง 2 ห้องนี้ก็มีคนอยู่แล้วล่ะ แต่อยู่ห้องล่ะคน หนูก็คงต้องอยู่ร่วมกับพวกเขา" ลุงมั่นเสริมราวกับอ่านความคิดฉันออก
-_-
หน้าฉันงี้เรยยย ฝันสลายแงงง ㅠㅇㅠ ฉันต้องนอนกับใครก็ไม่รู้แงๆ ㅜ_ㅜ
ลุงมั่นพามายังตึก 4 ชั้น และพาขึ้นบันไดมายังชั้น 2
"ปกติเขาไม่ให้ผู้ชายเข้า แต่ฉันอนุโลมวันเดียวนะให้แกขึ้นมาส่งลูก"
ลุงมั่นหันมาพูดกับพ่อฉันที่ยิ้มตอบแต่ยังไม่พูดอะไร
"มีห้องแค่ชั้น 2กับชั้น 4 หนูเอาชั้นไหนมีนา" ลุงแกถามฉัน
"หนูขอชั้น2ค่ะ"
ให้ตายฉันก็เลือกชั้น 2 มันเมื่อยอ่ะชั้น4 ไม่เอาหรอก
"งั้นก็ห้องนี้แระ 212"
ลุงมั่นพูดพร้อมเดินมาหยุดหน้าห้อง เขาเคาะประตูสามที "มีใครอยู่เปิดประตูที ฉันพาเพื่อนใหม่มา"
ทุกคนนิ่ง เสียงประตูเงียบ......
"ฉันว่าไม่มีคนอยู่มั้งตามั่น" พ่อพูดขึ้น
ลุงมั่นยักไหล่ก่อนหยิบพวงกุญแจมาพึมพำหากุญแจห้อง "212 212 อ้าเจอล่ะ" เขาไขกุญแจและเปิดเข้าไป มีฉันกับพ่อเดินตามหลัง
ฉันสำรวจรอบห้อง หูยยย รูมเมทของฉันคงรักสะอาดน่าดูเรียบร้อยไม่มีที่ติ ผ้าห่มงี้พับเรียบร้อย เตียงเรียบตึงมีหมอน 2 ใบ ชั้นหนังสือวางเป็ระเบียบ
"หนูอยู่ได้ใช่มั้ยลูก" พ่อถามขึ้นอย่างเป็ห่วงหลังจากที่ฉันเงียบไปหลายนาที
"เอ่อ..โอเคค่ะ หนู เอ่อ สบายมาก" ฉันยิ้มให้พ่อที่ยิ้มตอบ ถ้าบอกว่าอยู่ไม่ได้ พ่อจะให้กลับไปเรียนโรงเรียนเดิมหรือไง เถ่อออ ถามมาได้
"งั้นพ่อต้องส่งลูกแค่นี้เดี๋ยวต้องไปทำธุระต่อ" พ่อพูด พ่อหอมแก้มฉันก่อนเสริมว่า "มีอะไรโทรหาพ่อนะ บายจ้า"
ฉันยิ้มพร้อมโบกมีให้พ่อโดยมีผอ.เดินตามหลังเขายิ้มให้ฉันก่อนล็อกลูกบิดและปิดประตูให้ จากนี้ฉันต้องอยู่กับคนไม่รู้จักสินะ คนนั้นจะเป็คนยังไงนะ จะชั่วร้ายหรือแสนดี เห้อออ.. ฉันคิดในใจพลางจัดข้าวของ ของฉัน...
ขณะที่ฉันกำลังนั่งจัดของอยู่ที่พื้น ประตูก็เปิดออก ฉันหันมองตาม คนที่ยืนตรงประตูมองฉันตอบ เขามีรูปร่างสูง ขาว ผมสีบลอนด์น้ำตาลที่ดูสวยงาม ตาเรียวดุ หน้าตาสไตล์ยุโรป ฉันจ้องั้แ่หัวจรดเท้า เท้าจรดหัว เชี้ย!!! ผู้หญิงหรือผู้ชายวะ สัส เท่ห์อ่ะ 0_0 แต่นี่หอหญิงนะ ก็ต้องเป็ผู้หญิงสิ่ หรือมันเป็ผู้ชาย มันจะมาข่มขืนฉัน -0-
"เธอจะจ้องฉันอีกนานมั้ย?" เขาคนนั้นถาม "หรือว่าเพราะฉันหล่อ????"
ชัดโป๊ะเช๊ะ !! มันเป็ผู้หญิง เสียงนี่ใช่เลย ใสกว่าเสียงตูอีก ฉันสะดุ้ง
"แหวะ ไม่ค่อยจะหลงตัวเองเลย" แต่มันก็หล่อจริงแล่ะ
เขาคนนั้นปิดประตูดังปัง ผมนี่สะดุ้งรอบสองเลย แม่นั่นมานั่งตรงหน้าฉันและจ้องมอง ฉันมองตอบ
" สวยเหมือนกันนะนี่ ฉันฟาเซียร์ หรือจะเรียกเซียร์ก็ได้ ตอนนี้ฉันกับเธอเป็รูมเมทกันล่ะนะ แล้วเธอชื่ออะไร"
ฉันยังคงเงียบ เื่ไรจะบอกฟ๊ะ ฟาเซียร์จ้องหน้าฉัน
"ไม่บอกใช่มั้ย? งั้นฉันจะจูบปากเธอนะ "
พูดเสร็จเขาทำปากจู๋ ยื่นหน้ามาหาฉัน ฉันผลักหน้ามันออก
"เออ บอกก็ได้ ฉันมีนา แล้วจะบอกไว้อย่างนะ อย่ามาทำอาการชู้สาวกับฉัน ฉันชอบผู้ชาย ไม่ใช่ผู้หญิงด้วยกัน"
ฟาเซียร์หัวเราะค่อยๆ
"ฉันเป็ทอม ฉันชอบผู้หญิง เธอสเป็คฉันเลยนะ"
พูดจบเขาลุกขึ้นไปเปิดทีวีและนั่งดู และฉันเห็นมันแอบชำเลืองมองฉันด้วย หมอนี่ตัวอันตรายเลย เกือบเสียจูบแรกให้ผู้หญิงด้วยกันแล้วมั้ยล่ะ ั้แ่เคยมีแฟนฉันใกล้ชิดเต็มที่แค่กอดกับจับมือ ไม่เคยจูบใครเลย จากนี้ต้องระวังตัวเยอะๆแล้วล่ะ
#เวลา 1 ทุ่ม#
ขณะฉันออกมาจากห้องน้ำ ฉันเห็นตาฟาเซียร์ นั่งหน้าทีวีและเงยมองฉัน
"อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ? "
เขาถามฉัน พลางขยับจานมาข้างหน้า
"มานั่งกินข้าวกัน ฉันไม่รู้ว่าเธอจะกินอะไรเลยซื้อผัดไทมาให้"
ฉันไม่ตอบ ยังคงมองจานผัดไท
"กินได้ใช่มั้ย มานั่งสิ่"
ฟาเซียร์ตบพื้นเรียกฉันนั่ง ฉันขยับนิดนึง และเดินมานั่งลงตรงข้ามฟาเซียร์
"ขอบใจนะ"
ฉันพูด โดยไม่เงยหน้ามองเขา
ระหว่างที่กินข้าว ฟาเซียร์พยายามชวนฉันคุย
"ไปทำอีท่าไหนล่ะ พ่อเธอถึงมาย้ายเอากลางเทอมล่ะ"
ฉันจ้องหน้ามัน
"เื่ของฉันน่า’"
ฉันตอบแบบส่งเดช แต่ฟาเซียร์ยังคงจ้องหน้าฉัน
"อย่าถามฉันมากเลย ประวัติก็บอกไปล่ะ โคตรตระกูลก็บอกล่ะ อย่าถามอีกเลยนะ และก็ขอบใจสำหรับผัดไท วันหลังจะเลี้ยงคืน และก็...ฝากล้างจานด้วย"
หลังจากที่ฉันพูดอย่างยาวเหยียด ฉันก็ะโขึ้นเตียง
"นับั้แ่นี้ไปเธอนอนพื้นนะ"
พูดไม่พอ
ฉันโยนหมอนกับผ้าห่มยัยนั่นส่งลงพื้นนางมองฉันอ้าปากค้า ตาไม่กระพริบ ฉันไม่แคร์ค่ะ ฉันล้มตัวนอนทันที แล้วเสียงฟาเซียร์บ่นออกมา
"ยัยนี่นิ่ มาก็หลังยังจะให้เรานอนพื้น ข้าวก็ซื้อให้กินยังจะฝากเราเก็บ เดี๋ยวปั๊ดจับทำเมียเลยนี่"
นางบ่นพึมพำคนเดียว ฉันได้ยินนะเฟ้ยอิทอม ตูยังไม่หลับ ลองปล้ำตูเดะ ตูโดดถีบขาคู่เลยนี่
1K
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
