เยว่เล่อสนุกสนานอย่างมากกับการได้มาท่องเที่ยวในครั้งนี้ เขาได้พบเห็นสิ่งต่างๆ มากมายที่เขาไม่เคยเห็น ไม่ว่าจะเป็อาหาร หรือแม้แต่ขนมมากมาย ที่สำคัญไม่มีใครมาห้ามเขาทำโน่นทำนี่เหมือนอย่างตอนที่เขาเป็องค์ชาย ทำให้เขาเริ่มรู้สึกว่าเขาไม่อยากเป็องค์ชายแล้วจริงๆ
"น้องเล็ก เราไปดูเครื่องประดับร้านนั้นกันเถอะ"
เยว่เล่อรู้สึกไม่ยิมยอมเล็กน้อย แต่ก็เดินตามอี้ผิงเข้าไปในร้าน เขาเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้สนใจ จนสะดุดเข้ากับปิ่นปักผมชิ้นหนึ่งที่ดูเรียบแต่มีลายน้อยๆ ประดับอัญมณีสีชมพูอ่อนที่ปลายด้าม มีพู่ระย้าเล็กๆ ห้อยลงมา
เมื่อเขาเห็นปิ่นชิ้นนี้เข้าก็ทำให้เขาอดนึกถึงอี้ฮวาขึ้นมาไม่ได้ แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่าอี้ฮวาอยู่ในวังหลวง ส่วนเขาได้ออกมาท่องเที่ยว จึงได้แต่รู้สึกผิดอยู่ในใจ
อี้ผิงเห็นน้องสาวสนใจเครื่องประดับชิ้นหนึ่งจึงหันหน้ามองตามสายตาของอี้ฮวา ปะทะเข้ากับปิ่นชิ้นหนึ่งที่ดูน่ารักเข้ากับอี้ฮวามากๆ นางจึงเข้าไปถามคนขายทันที
เมื่อมีคนเข้ามาถามราคาของชิ้นนั้นจึงรีบไปตามเฒ่าแก่ร้านมา เนื่องจากอัญมณีที่ใช้ทำปิ่นชิ้นนี้เป็ของหายาก เพราะราคาที่สูงเกินไปดังนั้นของชิ้นนี้จึงยังตั้งอยู่ที่นี่มานาน เมื่อมีคนมาถามราคาและแต่งตัวดูดีมีสง่าราศี ลูกจ้างของร้านจึงรีบไปบอกกล่าวกับเฒ่าแก่ทันที
เฒ่าแก่ที่ได้ยินดังนั้นจึงออกมาต้อนรับอย่างนอบน้อม
"เชิญคุณหนูทั้งสองลองชมเครื่องประดับชิ้นนี้ใกล้ๆ ก่อนขอรับ"
เขาหยิบปิ่นชิ้นนั้นออกมาก่อนจะบอกต่ออีกว่า
"นอกจากปิ่นชิ้นนี้ยังมีต่างหู สร้อย และกำไลที่เป็ชุดเดียวกันอีกด้วยขอรับ"
เขารีบหยิบของที่เป็ชุดเดียวกันออกให้ทั้งสองได้ดู
ขนาดเยว่เล่อที่เป็บุรุษยังมองว่าเครื่องประดับชุดนี้สวยมากจริงๆ
เฒ่าแก่ที่เห็นสายตาพึงพอใจของคุณหนูทั้งสองก็เริ่มมีความหวังที่จะขายของได้ เขารีบเอ่ยบรรยายเครื่องประดับชุดนี้ต่อว่า
"เครื่องประดับชุดนี้ทำจากหยกสีชมพู ที่ในหนึ่งร้อยปีจะมีสักก้อนหนึ่ง หยกก้อนนี้ถูกผู้คนขนานนามว่า 亲爱的 (ซินอ้ายเตอ) ที่มีความหมายว่าสุดที่รัก จึงมีราคาสูงกว่าเครื่องประดับชุดอื่นๆ ขอรับ"
"ราคาเท่าไหร่หรือ"
อี้ผิงอดถามขึ้นไม่ได้ เพราะฟังจากที่เฒ่าแก่บอกเล่า ราคามันต้องไม่ถูกอย่างแน่นอน
เฒ่าแก่กระแอมออกมาก่อนจะเอ่ยราคาขึ้นว่า
" ปิ่นชิ้นนี้มีราคา 2 พันตำลึง หากพวกท่านสนใจทั้งชุด ข้าคิดเพียง 5 พันตำลึงเท่านั้นขอรับ"
กล่าวจบเขาก็มองสีหน้าของคุณหนูทั้งสองคน อี้ผิงมีสีหน้าใ ราคานี้มันแพงเกินไปจริงๆ แต่เยว่เล่อที่ได้ฟังก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก เขาไม่เคยใช้เงินด้วยตัวเอง มีแต่ให้ข้ารับใช้ช่วยดูแล เขาจึงไม่รู้หรอกว่าเครื่องประดับชุดนี้มีราคามากแค่ไหน เขาเพียงอยากชดเชยให้อี้ฮวาที่อดมาเที่ยวเล่น ดังนั้นเขาจึงเอ่ยออกไปว่า
"ข้าตกลงเอาปิ่นชิ้นนี้"
อี้ผิงที่ได้ยินเข้าก็สะกิดน้องสาวของนางก่อนจะกระซิบขึ้นว่า
"น้องเล็ก อันนี้มันแพงเกินไป เ้าดูชิ้นอื่นเถอะ"
เยว่เล่อที่ได้ฟังก็รู้สึกไม่พอใจ แค่เครื่องประดับชุดเดียวเหตุใดจึงซื้อไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนคำพูดใหม่ว่า
"ข้าจะเอาทั้งชุดเลย"
อี้ผิงเบิกตากว้างขึ้นกว่าเดิม แต่ก่อนจะเอ่ยเตือน เยว่เล่อชิงพูดขึ้นก่อนว่า
"ท่านพี่อี้ผิงไม่ต้องกังวล องค์ชายน้อยจะจ่ายให้เอง มีอะไรบ้างที่เขาซื้อไม่ได้"
อี้ผิงที่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ เหตุใดองค์ชายน้อยต้องจ่ายเครื่องประดับราคาแพงขนาดนี้ให้อี้ฮวาด้วยเล่า จวนแม่ทัพอี้มีสมบัติที่เก็บสะสมไว้มากมายจากบรรพบุรุษ ใช่ว่านางจะไม่มีเงินจ่ายให้ นางเพียงคิดว่าเครื่องประดับชุดนี้ราคาแพงเกินไป
เฒ่าแก่ร้านที่ใจจดใจจ่อรอการตัดสินใจของอี้ผิงเขาเอ่ยให้แหวนหยกเป็ของแถมให้แก่พวกเขาด้วย หากพวกเขาซื้อทั้งชุด
อี้ผิงที่เห็นสีหน้าคาดหวังของอี้ฮวาก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ นางเพียงพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้ หากท่านอามาด้วย เขาก็คงตามใจอี้ฮวาเช่นกัน ดังนั้นอี้ผิงจึงตอบรับและไปเบิกเงินเป็ตั๋วแลกเงินมามอบให้เ้าของร้าน
เยว่เล่อที่เห็นดังนั้นก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะจดจำเอาไว้ว่า เมื่อกลับไปเขาต้องไปเอาเงินมาคืนให้กับอี้ผิงอย่างแน่นอน
หลังออกจากร้านเครื่องประดับ พวกเขาก็เดินเล่นอยู่พักหนึ่งก่อนจะแวะรับประทานอาหารตามภัตรคารแห่งหนึ่งที่ได้นัดพบกับเหม่ยเซียนและแม่ทัพอี้ไว้
เมื่อแม่ทัพก้าวเข้ามาในร้านก็เอ่ยถามหาห้องพิเศษ เสี่ยวเอ้อที่ดูแลหน้าร้านรีบเชิญพวกเขาทั้งสี่ขึ้นชั้นบนอย่างนอบน้อม
เมื่อเสี่ยวเอ้อมารับรายการอาหาร เหม่ยเซียนก็จ้องเสี่ยวเอ้อผู้นั้นก่อนจะะโเรียกขึ้นว่า
"พี่อวิ๋น"
บุคคลที่ถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับเหม่ยเซียน ถาดที่ถืออยู่ในมือตกลงสู่พื้น
"น้องเหม่ยเซียน"
อวิ๋นรู้สึกใมากที่พบคนรู้จักที่นี่ หลังจากที่ออกมาจากหมู่บ้าน เขาที่ไม่มีที่ไปจึงเดินทางรอนแรมมาจนถึงเมืองนี้ และได้มีงานทำหาเงินประทังชีวิต เขาไม่คิดว่าจะได้พบคนรู้จัก โดยเฉพาะญาติที่สนิทกันมากๆ อย่างเหม่ยเซียน
แม่ทัพอี้มองหน้าไปมาระหว่างเหม่นเซียนกับอวิ๋น เขากระแอมออกมาเล็กน้อย เพื่อเตือนให้นางแนะนำให้เขารู้จัก
เหม่ยเซียนที่รู้สึกตัวหลังจากที่ตกตะลึงจึงแนะนำขึ้นว่า
"ท่านพี่ นี่คือพี่อวิ๋น ญาติผู้พี่ของข้า พี่อวิ๋นนี่คืออี้ไท่ สามีของข้าเอง"
จากนั้นนางก็แนะนำต่อว่า
"ส่วนนี่คือ อี้ฮวาบุตรสาวของข้าและอี้ผิงหลานของสามีข้าเอง"
เมื่อแนะนำจบทั้งสองฝ่ายก็ทำความเคารพซึ่งกันและกัน แม่ทัพอี้ได้สั่งอาหารไปหลายอย่าง ก่อนจะขออนุญาตเ้าของร้านให้อวิ๋นมานั่งร่วมโต๊ะ
อวิ๋นที่ไม่รู้จะปฏิเสธอย่างไรได้ก้าวเข้ามานั่งร่วมโต๊ะด้วยความรู้สึกประหม่าเป็อย่างมาก
เมื่อรับประทานอาหารเสร็จ เหม่ยเซียนขออยู่กับอวิ๋นเพียงลำพัง แม่ทัพอี้หรี่ตามองเล็กน้อย ก่อนจะพาอีกสองคนออกจากห้องไปด้วยกัน
เหม่ยเซียนกับอวิ๋นพูดคุยกันพักหนึ่ง ก่อนจะพากันออกมาจากห้อง เหม่ยเซียนได้ไปปรึกษาแม่ทัพอี้เื่ที่จะขอให้อวิ๋นไปเป็อาจารย์ให้กับอี้ฮวา เพราะอวิ๋นเคยร่ำเรียนวิชาและเคยเป็บัณฑิตผู้มีอนาคตไกล แม่ทัพอี้ไม่มีสิ่งใดคัดค้าน ดังนั้นหลังพวกเขาเดินทางกลับจากท่องเที่ยวจะมารับอวิ๋นกลับไปที่จวนพร้อมกัน โดยมีข้อแม้ว่าเหม่ยเซียนต้องไม่บอกเสนาบดีลู่ว่าเขามาเป็อาจารย์ให้กับอี้ฮวา
------------------------
ทางด้านอี้ฮวา หลังตื่นนอนนางก็ประหลาดใจที่วันนี้นางไม่ถูกปลุกขึ้นมาเรียนมารยาทบนโต๊ะอาหารในตอนเช้า อาหารเช้ายังคงละลานตา แต่ไม่มีหนานกงกงอยู่ด้านข้าง อี้ฮวาที่รู้สึกหวาดระแวงจึงคีบอาหารกินอย่างช้าๆ นางไม่กล้าคีบอาหารจานเดิมติดๆ กัน ด้วยกลัวว่าหนานกงกงจะโผล่มาตีมือของนาง จึงคีบหลายๆ จานแต่วนมาบ่อยๆ เมื่อเห็นว่าไม่ถูกตี นางก็โล่งใจ แต่ยังไม่กล้าคีบซ้ำจานเดิมอยู่ดี
หลังจัดการอาหารเช้าเสร็จ เยว่ซินก็ได้มาหานาง
"เยว่เล่อ เ้าเป็อย่างไรบ้าง"
เยว่ซินถามขึ้นด้วยความเป็ห่วง นางกังวลว่าน้องชายจะเป็ห่วงชุดฟูฟ่องชุดนั้นจนล้มป่วย จึงไปขออนุญาตให้น้องชายของนางได้หยุดพักหนึ่งวัน แต่นางไม่ได้บอกเื่ชุดฟูฟ่องนี้หรอกนะ ด้วยกลัวว่าน้องชายจะถูกทำโทษแทนที่จะได้หยุดพัก นางบอกเพียงแค่ว่าเขาดูเหนื่อยล้ามากเกินไปเท่านั้น
เมื่ออี้ฮวารู้ว่าเยว่ซินเป็คนช่วยให้นางหยุดเรียนนางก็โผเข้ากอดเยว่ซินอย่างดีใจ ช่างเป็พี่สาวที่แสนดีจริงๆ หากนางมีน้องบ้าง นางจะรักและดีกับน้องของนางให้เท่าที่พี่เยว่ซินดีกับเ้าเด็กนิสัยไม่ดีคนนี้
เยว่ซินเห็นน้องชายที่ดูร่าเริงแล้วในตอนนี้ จึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาก นางจึงกล่าวลาเพื่อไปเรียนในส่วนของนางต่อ
อี้ฮวาเบิกตากว้างเมื่อรู้จากอู๋มามาว่าเยว่ซินก็มีตารางเรียนเยอะมาก ไม่ต่างจากเยว่เล่อ พวกเขาช่างเป็ยอดมนุษย์เสียจริง นางได้แต่คิดในใจ
เื่อื่นช่างมันเถอะ วันนี้เมื่อนางรู้ว่านางได้มีอิสระ ก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที โอ้ว โลกนี้ช่างสวยงามยิ่งนัก ฮ่าๆๆ นางได้แต่หัวเราะกับตัวเอง
วันนี้นางจะเดินสำรวจให้ทั่ววังหลวง โดยมี จ้ง ทหารองครักษ์ผู้น่าสงสารที่ถูกนางกำนัลตัดเยื่อใย เป็ผู้นำทางในครั้งนี้
จ้ง ได้ถามถึงสถานที่ที่อี้ฮวาอยากไป อี้ฮวาคิดไปคิดมา นางจึงบอกเขาไปว่า
"ข้าอยากไปูเาจำลองที่เจอท่านอยู่กับนางกำนัล วันนั้นมันเย็นมากแล้วข้าอยากเห็นความสวยงามของมันในตอนเช้า"
เมื่อเอ่ยถึงูเาจำลอง จ้งก็รู้สึกเ็ปใจ เพราะั้แ่วันนั้น นางกำนัลผู้นั้นก็ไม่ยอมออกมาพบกับเขาอีกเลย เขาที่ห่อเหี่ยวใจได้แต่นำทางอี้ฮวาไปทีู่เาจำลองลูกนั้น
ในวังหลวงไม่ได้มีสถานที่ต้องห้ามใดเป็พิเศษ ดังนั้นการเดินในละแวกตำหนักผู้อื่นจึงไม่แปลกแต่อย่างใด เว้นแต่การจะเข้าตำหนักส่วนตัว โดยมารยาทแล้ว ควรได้รับอนุญาตจากเ้าของตำหนักก่อน
อี้ฮวาที่วันนี้มีความสุขอย่างมาก นางเดินหันซ้ายหันขวาอย่างร่าเริง บางครั้งก็แอบวิ่งๆ เดินๆ เป็ระยะๆ จนเมื่อเกือบถึงูเาจำลอง นางกลับชนเข้ากับนางกำนัลที่เดินเข้ามา เสียงถ้วยแก้วตกกระทบพื้นเสียงดัง
อี้ฮวาที่ได้ยินดังนั้นก็รีบหันไปมอง จึงเห็นว่าสิ่งที่นางชนตกแตกเป็ชามน้ำแกงชามหนึ่ง นางได้แต่ขอโทษนางกำนัลผู้นั้น
นางกำนัลที่เห็นว่าเป็องค์ชายน้อยก็ได้แต่เก็บชามที่ตกแตกด้วยมืออันสั่นเทา จนอี้ฮวาคิดว่านางอาจจะหวาดกลัวเ้านายของนางจะว่ากล่าว จึงถามนางกำนัลผู้นั้นขึ้นว่า
"จะเอาไปให้ผู้ใดหรือ"
นางกำนัลเอ่ยด้วยเสียงเบาๆ ว่า
"หวงกุ้ยเฟยทำถวายฮ่องเต้เพคะ"
อี้ฮวาได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งโหยง ไอ้หยา ข้าทำอาหารของฮ่องเต้แตก จะถูกปะาไหมเนี่ย เมื่อคิดอีกที ตอนนี้นางอยู่ในร่างเยว่เล่อ เยว่เล่อเป็โอรสของฮ่องเต้ หากนางยอมรับผิด ฮ่องเต้คงไม่ลงโทษปะานางกระมัง ดังนั้นนางจึงขอให้นางกำนัลผู้นั้นนำทางนางไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อขอรับผิดที่ทำน้ำแกงหก
245
