ข้อความสุดท้ายที่หลงอี้ฟางเห็นคือ “ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน ” หลังจากนั้นนางก็ผล็อยหลับไป
เมื่อหลงอี้ฟางตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานแปลกตา แต่ถึงอย่างนั้นมันก็รู้สึกคุ้นเคยแปลก ๆ เพราะในตอนนี้ร่างกายของนางสามารถบ่มเพาะได้
แต่ยังไม่ทันที่หลงอี้ฟางจะได้ดีใจ นางก็พบว่าในตอนนี้ตัวเองถูกมัดมือและกำลังนั่งคุกเข่าอยู่
ชาวบ้านต่างมองมาทางหลงอี้ฟางด้วยสีหน้ารังเกียจ ทั้งยังสาปแช่งให้นางตายไว ๆ เมื่อหลงอี้ฟางหันไปรอบ ๆ ก็พบว่าในตอนนี้นางอยู่บนลานปะานอกกำแพงเมือง
คาดว่าคงเพราะไม่อยากให้เืของนางต้องแปดเปื้อนในเมืองจึงมีการจัดการปะาหลงอี้ฟางนอกเมืองเช่นนี้
ข้าง ๆ นางก็มีเพชฌฆาตกำลังยกยิ้มด้วยสีหน้าภูมิใจ เหมือนการปะาหลงอี้ฟางจะทำให้เขาได้รับรางวัลก้อนใหญ่ จึงยกยิ้มเช่นนี้ทั้งที่เขากำลังจะฆ่าผู้อื่นแท้ ๆ
แล้วเมื่อหลงอี้ฟางหันหน้ามองขึ้นไปยังบนกำแพงเมือง นางก็ได้พบกับหน้าตาที่คุ้นเคยชายผู้นั้นกำลังยิ้มอย่างมีความสุข ทั้งยังโอบกอดสาวงามผู้หนึ่งอยู่
‘ หลูเฟยฉีเ้าสารเลวนั้น นอกจากมันยังมีชีวิตอยู่แล้วยังดูสุขสบายอีกด้วยสินะ ที่สำคัญมันเป็อันใดกับจิ้งจอกนักหนา เผ่าจิ้งจอกเคยไปฆ่าล้างหมู่บ้านของเ้านี่หรือไง หลูเฟยฉีถึงได้ตามจองร้างจองผลาญจิ้งจอกไม่เลิก เดี๋ยวนะชุดแบบนั้นมัน แล้วยังการแต่งกายของข้าอีก หรือว่านี่คือ... ’
หลงอี้ฟางที่เหมือนคิดอะไรได้ นางก็เริ่มมองไปรอบ ๆ อีกครั้ง เมื่อนางได้มองสำรวจสิ่งรอบข้างดี ๆ ก็พบว่ามันเหมือนกันสิ่งที่เคยบรรยายไว้ในนิยายเื่จิ้งจอกเก้าหางผู้โง่เขลามิมีผิด
‘ หมายความว่าตอนนี้ข้าได้เข้ามาอยู่ในร่างของจิ้งจอกเก้าหางอีกทั้งยังเป็นางร้ายในนิยายที่กำลังจะถูกปะาด้วยงั้นรึ บัดซบ!! ร่างกายของนางมิมีพลังเหลืออยู่เลย ต่อให้มีพร์มากเพียงใด การจะบ่มเพาะใหม่ก็ต้องใช้เวลา ข้าคงถูกปะาไปก่อนแน่
อันใดกัน ผู้ใดมันกลั่นแกล้งข้า ้าให้ข้าได้ตายในบ้านเกิดของชาติที่แล้วงั้นรึ ต้องเป็เ้านักเขียนนิยายนั้นแน่นอน แต่เดี๋ยวก่อนนะ!! หลูเฟยฉีมันมีตัวตนอยู่จริงมิใช่รึ งั้นแสดงว่าที่เ้านักเขียนนั้นบอกว่าเป็เื่ในประวัติศาสตร์ก็เพราะมันคือเื่จริงนะสิ ’
ยิ่งคิดหลงอี้ฟางก็ยิ่งรู้สึกอารมณ์เสียมากขึ้นไปอีก เหตุใดนางจะต้องมาเจอเื่แบบนี้ด้วย แม้จะมีโอกาสได้กลับมาโลกเดิม แต่นางก็ไม่สามารถแก้แค้นชายผู้นั้นได้ อีกทั้งดูท่ามินานนางก็คงถูกหลูเฟยฉีฆ่าตายอีกรอบเป็แน่
‘ เ้ามิดีใจงั้นรึที่ได้กลับบ้าน อีกทั้งยังมีโอกาสได้แก้แค้นเ้าหลูเฟยฉีนั้นด้วย ฮิ ๆ ’ เสียงลึกลับดังขึ้นภายในหัวของหลงอี้ฟาง
หลงอี้ฟางที่ได้ยินเช่นนั้นนางก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัยว่าเป็เสียงของผู้ใดกัน แต่เมื่อนางมองไปรอบ ๆ ก็พบว่ามีแต่ชาวบ้านกำลังพูดสาปแช่งนางเท่านั้น
‘ นี่ข้าเสียสติจนได้ยินเสียงแปลก ๆ แล้วงั้นรึ เฮ้อ... ’ หลงอี้ฟางได้แต่ถอนหายใจด้วยความเศร้าใจ
‘ เ้ายังมิได้เสียสติไปหรอก เมื่อครู่เ้ายังต่อว่าข้าอยู่เลยจำมิได้งั้นรึ ว่าข้านั้นเขียนนิยายได้แย่มาก ฮ่า ๆ ๆ ’ เสียงลึกลับดังขึ้นภายในหัวของหลงอี้ฟางอีกครั้ง ทั้งยังไม่คิดจะปิดบังตัวตนเลยสักนิด
‘ นามปากกาสวี่เจ๋อคือเ้าสินะ ข้าแค่แสดงความคิดเห็นในนิยาย ถึงขนาดส่งมายังเนื้อเื่หน้าสุดท้ายของนิยายที่อีกมินานจะต้องตายเลยงั้นรึ เ้านี่มันใจร้ายเสียจริง เอ๊ะ!! หรือบางทีข้าแค่คิดมากจนฝันไป ต้องใช่แน่ ๆ ข้าจะมาตายแบบนี้ไม่ได้ ’ หลงอี้ฟางพยายามพูดปลอบใจตัวเอง
‘ ถ้าเ้ายังไม่ลงมือทำอันใดต้องตายแน่ ๆ หลงอี้ฟางน้อยจิ้งจอกหนึ่งหางที่น่าสงสาร จะต้องถูกหลูเฟยฉีฆ่าตายอีกรอบเป็แน่ ทั้งที่ยังไม่สามารถแก้แค้นอีกฝ่ายได้เลยสักนิด น่าสงสารจริง ๆ ฮิ ๆ ’ สวี่เจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ
หวงอี้ฟางที่ได้ยินเช่นนั้นนางก็เข้าใจว่าตัวเองไม่ได้ฝัน และกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่เสี่ยงตายแบบสุด ๆ ‘ ข้าที่โดนมัดเช่นนี้ อีกทั้งยังไร้พลังแล้วจะให้ไปทำอะไรได้ คงได้แต่ก้นด่าเ้าหลูเฟยฉีก่อนตายนะสิ ’
หลงอี้ฟางพูดกับสวี่เจ๋อจบนางก็มองไปยังหลูเฟยฉีด้วยแววตาเครียดแค้น แต่เมื่อนางดูดี ๆ นางก็ต้องขมวดคิ้วอีกครั้ง
‘ เหตุใดเ้าหลูเฟยฉีและชาวบ้านที่อยู่รอบ ๆ ไม่ขยับเลยสักนิด ’
‘ เื่นั้นเพราะข้าเองท่านสวี่เจ๋อผู้ยิ่งใหญ่ได้หยุดเวลาบริเวณนี้ไว้ชั่วคราว เ้ามิคิดจะขอบคุณข้าหน่อยหรือ ’
หลงอี้ฟางที่ได้ยินเช่นนั้นนางก็ยกยิ้มด้วยความดีใจ
‘ หมายความว่าข้าสามารถเดินไปจัดการหลูเฟยฉีเพื่อแก้แค้นได้อย่างง่ายดายเลยสินะ ’
หลงอี้ฟางที่กำลังจะลุกขึ้น แต่นางกลับพบว่าร่างกายของตัวเองก็ไม่สามารถขยับได้เหมือนกัน
‘ ท่านสวี่เจ๋อผู้ยิ่งใหญ่นี่มันหมายความว่าอย่างไร ’ หลงอี้ฟางถามด้วยความหงุดหงิด เพราะนางรู้สึกเหมือนกำลังถูกนักเขียนนิยายผู้นี้เล่นตลกกับนางอยู่
‘ เ้าก็จะได้มีเวลาสั่งเสียกับข้าอีกสักหน่อยไง มิดีใจงั้นรึ ’
‘ สั่งเสียบ้านเ้าสิ!! ข้าอุตส่าห์ได้กลับมาโลกนี้แต่กลับไม่สามารถแก้แค้นได้ ทั้งยังกำลังจะถูกอีกฝ่ายฆ่าตายอีก เหตุใดเ้ามิปล่อยให้ข้าใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในโลกนภาต่อไป จะลากให้ข้ามาที่แห่งนี้ทำไมกัน อีกอย่างดูเหมือนเ้าจะมีพลังมากมิใช่หรือ ช่วยข้าหน่อยมิได้รึไง ’ หลงอี้ฟางพูดกับสวี่เจ๋อด้วยความโมโห
‘ แล้วเหตุใดข้าต้องช่วยเ้าด้วย ’ สวี่เจ๋อพูดตอบด้วยน้ำเสียงงุนงง
หลังจากหลงอี้ฟางได้ยินเช่นนั้น นางก็เผลอพยักหน้าเห็นด้วยกับอีกฝ่าย เพราะนางกับเขามิได้มีอันใดข้องเกี่ยวกับเลยสักนิด อีกทั้งจุดเริ่มต้นคือนางพูดไม่ดีกับสวี่เจ๋อก่อน
‘ แต่ก็ใช่ว่าจะเป็ไปมิได้ ข้าจะให้เ้าสามารถใช้พลังเทียบเท่าจิ้งจอกที่มีเก้าหางได้วันละ 10 ลมหายใจ ’ สวี่เจ๋อพูดขึ้นด้วยความจริงจัง
‘ เ้า้าสิ่งใดแลกเปลี่ยนหรือว่าเ้าจะ... ’ หลงอี้ฟางที่ได้ยินเช่นนั้นนางก็พูดขึ้นด้วยความกังวล
1K
