ิเฉิง ยามนี้กำลังเดินมุ่งหน้าขึ้นทิศเหนือ เขาเดินมาได้อาทิตย์กว่าแล้ว แต่ทว่ายังไม่มีจุดมุ่งหมายเลย เขาเดินไปเรื่อยๆ พอเดินข้ามเขามาได้สามลูก ิเฉิงเห็นถ้ำ ชายหนุ่มจึงเดินเขาไปพักเอา ิเฉิงยามนี้กำลังนั่งอยู่หน้ากองไฟอย่างเงียบๆ
" อาจารย์ 7-8วันมานี้ข้าได้คิด และตัดสินใจแล้ว ข้าจะไปวิหารไท่ชิง ข้าต้องหาที่พักพิง เพื่อฝึกตนและแข็งแกร่งขึ้น ิเฉิงพูดขึ้นมา
แต่กลับไม่มีเสียงตอยกลับใดๆ 7-8 วันมานี้ ไม่ว่าิเฉิงจะพูดอะไร นางกลับเงียบมาตลอด จนิเฉิงเริ่มแปลกใจ เหตุใดทำไมนางถึงเงียบ ๆม่ว่าตนจะชวนคุยอะไร แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ
ภานในถ้ำกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทันใดนั้นปรากฏเป็กลุ่มหมอกสีดำขึ้นมาที่ตรงหน้าของิเฉิง ิเฉิงที่เห็นเเช่นนั้น ก็พลันลุกขึ้นและตั้งท่ากระบี่เพื่อป้องกันตัว กลุ่มหมอกค่อยๆจางหาย ปรากฏเป็หญิงนางหนึ่งที่ลอยตัวบนพื้น ทั่วร่างของนางปรกคุมไปด้วยอาภรณ์สีดำ
สองตาของนางกำลังจ้องมาที่ิเฉิง นางมีผิวพรรณที่ขาวผ่อง ริมฝีปากสีแดงชาด ดวงตาคมกริบ ใบหน้าที่ได้สัดส่วน รัสมีของนางนั้นดูสูงส่ง
ดุจดังเทพธิดาลอยลงมาจากฝากฟ้า ขณะเดียวกันนางกลับให้ความรู้สึกที่เยือกเย็น แม้ลักษณะของนางจะโดดเด่นแต่กลับไม่สามารถมองออกถึงอายุของนาง ดูนางแล้วอายุราวๆ20ต้นๆ เท่านั้น แต่ิเฉิงก็ต้องแปลกใจ เพราะเขาััได้ว่านางเป็แค่ิญญาเท่านั้น
"เ้าเป็ใคร ิเฉิงพลันถามขึ้น
"หึ... เ้าเด็กงี่เง่า... ผ่านไปเพียงไม่กี่วันเ้ากลับจำอาจารย์ไม่ได้แล้ว กล้าชี้กระบี่มาที่ข้า....
ิเฉิงที่ได้ยินวาจาเช่นนี้พลันดวงตาลุกวาว
"หรือว่า.... หรือว่าท่านคือ... อาจารย์...... ิเฉิงพูดออกมาด้วยความตกตะลึง
"จะเก็บกระบี่ได้หรือยัง?? หรือต้องให้อาจารย์ เก็บกระบี่ให้เ้า พลันพูดจบนางก็ปล่อยไอสังหารออกมาน้อยๆ
"ขะ.. ข้า.. ขอโทษ ท่านอาจารย์.. ก็ข้าไม่เคยพบเจอท่านนี่ ิเฉิงพูดติดๆขัดๆ
"แท้จริงแล้ว7-8วันมานี่ที่ท่านเงียบหายไป เพราะกำลังฟื้นิญญาเช่นนั้นรึ อาจารย์
"ใช่... นางตอบเสียงเรียบ แล้วนางหายเข้าไปในกระบี่
ิเฉิงตอนนี้กำลังตกตะลึงอยู่ ชายหนุ่มอยากรู้เห็นมาตลอดว่า ภายใต้น้ำเสียงที่เ็า ไร้ใจและอำมหิตนั้น รูปร่างหน้าตาของนางจะเป็เช่นไร นางอาจจะดูน่าเกลียดน่ากลัว ิเฉิงจินตนาการไปต่างๆนาๆ แต่พอได้พบรูปร่างหน้าตาของนางจริงๆ กลับขัดจากจินตนาการของเขา แท้ทีจริงนางกลับมีรูปร่างหน้าตาที่ชวนให้ผู้ที่ได้พบเจอต้องตกลงไปในภวังค์ ช่างขัดกันกับบุคคลิกของนางยิ่งนัก
"ิเฉิง... นางพูดขึ้นในห้วงดวงจิต
"ครับอาจารย์..
"ในตัวกระบี่นั้น ซ้อนวิถีฝึกตน ตำราต่างๆมากมายไว้ เ้าส่งดวงจิตเข้าไปดูหรือยัง
"ข้าไม่ทราบครับอาจารย์...
"เ้าเด็ก งี่เง่านี่... ต้องให้ข้าสอนทุกเื่เลยหรือไง นาพูดตำหนิออกมา
"ส่งดวงจิตเข้าไปดูแล้วเลือกฝึกเอาเถอะ ทุกอย่างในตัวกระบี่ล้วนเป็ประโชยน์ต่อเ้า
หลังจากนางพูดจบ ิเฉิงก็ส่งจิตเข้าไปดูในกระบี่ แล้วเขาก็ต้องตะลึง เพราะในกระบี่นั้นบรรจุตำราต่างๆ ทั้งตำราฝึกตน ตำราแพทย์ วิถีฝึกตนมากมายจนิเฉิงเลือกไม่ถูก แล้วสายตาของิเฉิงก็พลันไปพบกับตำราหนึ่งเข้าให้ เขาจึงหยิบขึ้นมาดู เป็เป็ตำราฝังเข็มเก่าๆตำราหนึ่ง
"อาจารย์.. นี่คือตำราอะไร ิเฉิงถามขึ้น
"มันคือตำราฝังเข็ม.. หรือก็คือตำราแพทย์.. ทำไม..หรือว่าเ้าสนใจ ตำราฝึกตนมากมายเ้ากลับสนใจตำราแพทย์ ไม่ได้เื่จริงๆ เ้าเด็กงี่เง่า นางพูดดุิเฉิง แต่ก็ไม่ได้ห้ามเขาให้เปิดอ่าน
"แล้วแต่เ้าเถอะ.. อาจารย์พึ่งฟื้นิญญา ้าพักผ่อนระยะหนึ่ง เ้าก็เลือกฝึกเอาเถอะ พูดจบนางก็เงียบหายไป
"น้อมส่งอาจารย์.. ิเฉิงตอบกลับ
ตำราที่ิเฉิงเปิดอ่านอยู่ตอนนี้คือตำราฝังเข็มหรือตำราแพทย์ ิเฉิงเปิดนั่งอ่านอยู่อย่างนั้นจนไม่รับรู้เื่ราวโลกภายนอก เขากำลังติดอยู่ในห้วงภวังของการเรียนรู้ ซิ่วอิงนางที่กำลังพักผ่อน มองดูิเฉิงเรียนรู้ตำราฝังเข็มนี้ มา4วันแล้ว นางมองดูอย่างสงบ ไม่ได้ไปรบกวนิเฉิงที่กำลังจะบรรลุในตำราฝังเข็มนี้
"น่าแปลก... นางพูดคนเดียว เ้าเด็กงี่เง่านี้กลับกำลังบรรลุตำราฝังเข็มของตาเฒ่าหมื่นโอสถ ชั่วชีวิตของตาเฒ่าหมื่นโอสถมันคือแพทย์ที่เก่งกาจที่สุด เลยบันทึกตำราเล็มนี้ขึ้นมาหวังมองหาผู้สืบทอด แต่ไม่เคยมีผู้ใดเข้าใจเนื้อหาในตำราตาเฒ่านี่เลยขนาดข้ายังเข้าใจเนื้อหาเพียง1ส่วนเอง ตอนนั้นตาเฒ่าคิดจะทำลายตำรานี้ทิ้ง เพราะทั่วหล้าไม่มีใครอ่านและเข้าใจในเนื้อหา ข้าแค่บังเอิญออกปากว่าจะเก็บตำรานี้ไว้เฉยๆ แต่เ้าเด็กงี่เง่านี่เพียง4วันกลับกำลังบรรลุตำราของตาเฒ่า นางพูดออกมาด้วยตะลึง...
.