สายตาของความ้าที่ไม่ชัดเจนเหมือนจะถูกกดข่มไว้ส่วนหนึ่ง มาถึงตอนนี้สาวใช้มั่นใจแล้วว่ายาได้ผลเธอทำทีซวนเซไปแนบอก หมายจะให้เขากอด เหรินซวงอิ๋นไม่ขัดศรัทธากอดร่างหยาหยาไว้แน่น แน่นเกินไปด้วยซ้ำ
“แค่กๆ คุณ..คุณชายหยาหยาหายใจ...ไม่..ออก” แขนที่รัดคอเธอไม่คลายลงเลย สาวใช้ใไอโขลกไม่หยุด
เหรินซวงอิ๋นเหวี่ยงเธอลงบนเตียงดึงเชือกมัดมุ้งที่เสา มัดข้อเท้าและข้อมือหญิงสาวติดกับขาเตียงทั้งสี่รวดเร็วมากจนขัดขืนไม่ทัน หยาหยาตื่นตระหนก คุณชายเหรินวิตถารหรือเขามีฝีมือต่อสู้ด้วยงั้นหรือ รู้ตอนนี้ก็สายไปแล้ว ดวงตาคู่สวยตื่นตระหนกพยายามดิ้นจนเชือกเสียดสีกับผิวขาวบางแดงเถือกไปหมด
ท่าทีคุณชายเหรินเปลี่ยนไปดวงตาที่ก่อนฉ่ำเยิ้มกลับเย็นเยียบรอยยิ้มของเขาชวนให้เธอรู้สึกหนาวจนสะท้านไปทั้งตัว หวาดกลัวอย่างห้ามไม่อยู่เหรินซวงอิ๋นนั่งลง แล้วค่อยกล่าว เขาไม่รีบ ยังไงคืนนี้ก็ยังอีกยาว
“ผมจะถามไม่กี่คำถาม ต้องตอบ ถ้ากล้าโกหกคุณจะไม่อยากส่องกระจกอีกเลย ชั่วชีวิต”
“เฮือก!! ค่ะ ค่ะ กลัวแล้ว กลัวแล้ว”เธอเกือบจะกรีดร้องออกมาด้วยความกลัว แต่ว่าถูกคุณชาย จ้องหน้าสั่ง
“ห้ามเสียงดัง”หยาหยาไม่มีเวลามาคิดว่าเธอผิดพลาดตรงไหนแล้วคุณชายเหรินควรเป็ไก่อ่อนกว่านี้ไม่ใช่หรือ ทำไมกลายเป็มัจจุราชไปได้
“ใครวางยาผม”
“อู๋โถงเขาเป็คนทำ”
“วิธีไหน”
“ไม่รู้ ฉันไม่รู้”หยาหยาตอบคำก็สะอื้นคำ น่าสงสารอย่างยิ่ง แต่ถามว่าเหรินซวงอิ๋นสงสารหรือไม่อย่าตอบเลย ตอบไปเธอจะขวัญเสียมากกว่าเดิม
“ใครสั่ง”
“พ่อบ้าน พ่อบ้านฉายเขาสั่ง อู๋โถงวางยาฉันเข้ามาก่อน ถ้าไม่สำเร็จ อู๋โถงจะเข้ามาเปลี่ยน”
“เขา้าอะไร ถึงวางแผนต่ำช้านี้”
“ไม่ ไม่รู้จริงๆ ฉันไม่รู้จริงๆพ่อบ้านสั่งให้พวกเรายั่วยวนคุณแต่คุณไม่หลงกล เลยต้องใช้วิธีนี้เขาไม่ได้บอกว่า้าอะไร”
คาดคั้นไปก็เท่านั้นหมากตัวหนึ่งจะมีสมองได้อย่างไร เหรินซวงอิ๋นหยิบหมากที่คนอื่นวางเพื่อดักทางเขาชุบสีแล้ววางบนกระดานอีกครั้ง ใช้หมากตัวเดิมกดดันศัตรูกลับ
ยิ่งเขาเงียบหยาหยายิ่งใจเสียเธอร่ำร้องปากคอสั่น “ปล่อยฉันไปได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะค่ะ คุณอยากรู้อะไรฉันจะพูดทั้งหมด”
แต่เหรินซวงอิ๋นหมดคำถามแล้ว“ไม่รบกวนแล้ว คุณแค่ทำงานให้ผมสักอย่าง แล้วจะให้อยู่บ้านนี้ต่ออย่างสงบ”
นี่ไม่เรียกรบกวนอีกหรือไงเล่าหยาหยาคิดหนัก แต่เธอไม่มีทางเลือก ได้แต่ต้องจำยอมทุกอย่างในตอนนี้ “ค่ะๆ ฉันจะทำงานให้คุณ”
ทางฝั่งพ่อบ้านฉาย ชายวัยเกือบชราเดินไปมานั่งไม่ติด หยาหยาเข้าไปได้สามชั่วโมงแล้ว ไม่มีทีท่าว่าประตูจะเปิดไฟในห้องเหรินซวงอิ๋นยังสว่างอยู่ จะสำเร็จหรือไม่
“พ่อบ้านให้ผม”อู๋โถงที่ยืนรออยู่ด้วยเอ่ยปาก ถูกเ้านายยกมือห้าม
“รอก่อน อาจจะเรียบร้อยก็ได้หรือว่าอยากร่วมวงด้วยล่ะ” รอยยิ้มน่ารังเกียจที่ส่งให้กันไม่รู้ว่าในใจใครโสมมกว่า อู๋โถงเป็คนสนิทที่พ่อบ้านฉายเลี้ยงไว้ใช้งานมีหรือจะไม่รู้ใจเ้านาย เช่นเดียวกับพ่อบ้านฉายเขาเลือกเด็กหนุ่มคนนี้มากับมือมีหรือจะไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง
คนประเภทเดียวกันมักอยู่ร่วมกันได้ราบรื่น
เสียงวิ่งดังขึ้นสองนายบ่าวผู้มีแผนการร้ายหันไปมอง “หยาหยาเธอมาได้ยังไง”
สาวใช้งัดมารยาททุกอย่างที่มีออกมาแสดง
“คุณชาย คุณชายเหริน หมดสติไปแล้วค่ะยานั่นมันจะฆ่าเขาหรือเปล่า ฉันกลัว”
เื่ที่บอกเล่าเป็ความเท็จแต่ความหวาดกลัวกลับมีอยู่จริง พ่อบ้านฉายและอู๋โถงเชื่อสนิทใจ
“หมดสติ? ยาไม่อันตรายหรอกแค่ทำให้หน้ามืดไปชั่วขณะเท่านั้น หรือว่าไม่ใช่”
อู๋โถงพยักหน้ายืนยัน “ใช่ครับไม่อันตรายแน่นอน”
หยาหยากลัวความแตก เธอรีบใส่ไฟเกินจากที่เหรินซวงอิ๋นสอนไว้ไปมาก
“แล้วทำไมก่อนจะหมดสติเขาถึงชักด้วย ยังยังน้ำลายฟูมปาก”
อาการมันไม่น่าจะใช่จากยาปลุกเซ็กส์ที่ว่ามายาพิษร้ายแรงชัดๆ เลย พ่อบ้านฉายสับสนแต่เขาก็ยังเชื่อว่าเธอพูดมาเป็เื่จริงเพราะความใกลัวในแววตาของเด็กสาวเป็ของจริง
“ไปดูก่อน”
ทั้งสามรีบรุดไปที่ห้องของเหรินซวงอิ๋นพอก้าวพ้นประตูไฟในห้องก็ดับลง กว่าจะปรับสายตาได้ประตูก็ถูกหยาหยาปิดจากข้างนอกเธอยังยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูให้ด้วย ตามคำสั่งของนายคนใหม่ตอนนี้หยาหยาไม่ได้ภักดิ์ดีอะไร แค่เอาตัวรอด
“เผยหางสักที”เสียงเหรินซวงอิ๋นกล่าวจากมุมหนึ่งของความมืด มุมนั้นแสงจากนอกหน้าต่างส่องไม่ถึงอู๋โถงจะดึงมีดที่ซ่อนข้างเอวออกมา แต่ว่าคว้าได้แค่ปลอกมีด
“หานี่อยู่หรือ”วัตถุปลายแหลมคมกริบพุ่งเข้ามาปักที่ไหล่ขวา ลึกจนมิดด้ามอู๋โถงเม้มปากห้ามเสียงร้อง เซไปด้านหลังหนึ่งก้าวจับด้ามมีดไว้หมายจะดึงออกแต่ว่าเจ็บจนต้องหลุดร้องออกมา
“แก” พ่อบ้านฉายตื่นใ
เขาไม่มีฝีมือในการต่อสู้เดิมก็อาศัยแค่ให้ลูกน้องลงมือแทน แต่ตอนนี้ลูกน้องจะพึ่งได้แค่ไหน พูดยาก
ทางฝั่งคนที่อยู่ในที่มืดกล่าวขึ้น
“ขอเตือนนะถ้าฝืนดึงออกระวังไหปลาร้าจะร้าว ไม่ได้ลงมือนานแล้ว ผมกะแรงไม่ถูก ขอโทษด้วย”
อู๋โถงเบิกตากว้างมิน่าตอนเขาดึงเมื่อครู่เจ็บจนแทบจะร้องไห้คนแบบไหนกันที่พูดเื่พวกนั้นได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับเป็เื่ปรกติต้องโหดในระดับหนึ่งเลยนะ คุณชายเหรินแน่เหรอคนที่ลงมือกับเขา
“แก ทำไมไม่”
“ลุงฉายจะถามว่าทำไมผมไม่ถูกพิษชั้นต่ำนั่นควบคุมงั้นเหรอ”พ่อบ้านฉายรู้ตัวว่าจนแต้มแล้ว หมากที่วางลงนอกจากทำอะไรคู่ต่อสู้ไม่ได้ยังแว้งกัดตนอีกด้วย
เขาเค้นเสียงแค้น..หยา..หยา
ส่วนอู๋โถงเริ่มมองหาโอกาสโจมตีเพื่อเอาตัวรอดหยาหยาค่อยคิดบัญชีทีหลัง
เหรินซวงอิ๋นรู้ว่าทั้งสองคนคิดอะไรอยู่
“โทษใครไม่ได้หรอก ต้องโทษที่ฉลาดไม่พอแต่ยังจะกล้ามาลงมือกับผม”
อดีตพ่อบ้านใหญ่ฝีปากยังคมคายไม่เปลี่ยนวิธีพูดกับคนชั่ว ได้ผลที่สุดคือยั่วยุ แล้วหลอกล่อ
“เื้ัของพวกคุณเป็ใครคิดว่าผมไม่รู้รึไง ผมรู้ั้แ่อู๋โถงยังไม่ลงมือเสียอีก”
พ่อบ้านฉายถอยหลังอย่างหวาดระแวง “โกหกแกจะรู้ได้ยังไง ใครบอกแก”
เหรินซวงอิ๋นหัวเราะชอบใจ “ลองทายดู”
ตาแก่ฉายถูกปั่นหัวจนมึนไปหมดหันไปหาอู๋โถงก็ใกว่าเดิม ลูกน้องของตนทรุดกองกับพื้นไปแล้วที่พึ่งเดียวตอนนี้ช่วยอะไรไม่ได้
“อู๋โถงเป็อะไรไป”
“พ่อบ้าน ผม ผมไม่มีแรง”เสียงของชายชาตรีช่างแ่เบา
เหรินซวงอิ๋นยิ้มเดินออกจากที่มืดเปิดไฟในห้องให้สว่างอีกครั้ง พ่อบ้านฉายย่อตัวลงจับแขนคนสนิทของตนไม่ปล่อยเปล่าเขาไม่ได้ห่วงลูกน้อง แต่กำลังห่วงตัวเองต่างหากอย่างน้อยถ้าเหรินซวงอิ๋นขว้างอาวุธมาเขายังใช้อู๋โถงกำบังได้
คุณชายเหรินเดินไปนั่งบนเก้าอี้ท่วงท่าในการนั่งมีมาดของผู้เป็ใหญ่ คนที่เคยปกครองคนนับร้อย นิ้วหัวแม่มือถูกับนิ้วชี้ไม่หยุดบ่งบอกลักษณะของผู้ที่ชอบขบคิดวางแผนมองที่มือตัวเองสักพักก็ปลายตามองต่ำมาที่พวกเขา
“มีดของคุณผมเผลอทาบางอย่างลงไปไม่อันตรายถึงชีวิตถ้าไม่ขยับตัวมาก ไม่ต้องห่วง” อะไรคือไม่ขยับตัวมากหายใจแรงนับหรือไม่ อู๋โถงแทบจะกลั้นหายใจแล้วตอนนี้
เมื่อเห็นลูกน้องสิ้นท่าพ่อบ้านฉายก็คล้ายจะหน้ามืดตาม “ผม ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ”
“ไม่หยาบคายแล้วเหรอ” เหรินซวงอิ๋นดูถูก “ว้า..ดูท่าจะไม่เก่งจริง”เวลามีผู้ตกเป็รองหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ แต่ตอบโต้ไม่ได้ มันช่างสุนทรี
“คนผู้นั้น้าอะไรจากผม”
เหรินซวงอิ๋นเป็คนสุภาพเขาไม่พูดจาหยาบคายใส่ผู้อื่นเพียงเพราะเป็บ่าว หรือต่ำต้อยกว่ากับศัตรูเขาก็ไม่ได้จิกหัวเรียก เขามีความคิดว่าที่ทุกคนเลือกและกระทำก็เพื่ออยู่รอด เราไม่สามารถทำดีกับทุกคนบนโลกได้ เราไม่ใช่เ้าแม่กวนอิมคนหนึ่งเกิดมาย่อมมีบาปที่รอให้กระทำ จะมากน้อยก็ขึ้นกับสันดานที่ติดตัว
ต่อให้คนผู้นั้นกำลังจะลงมือฆ่าเขาเขาก็จะเรียกอีกฝ่ายด้วยความสุภาพ เพียงแต่เขาไม่ยืนนิ่งให้ฆ่าง่ายๆและอาจจะตอบโต้กลับไปเจ็บแสบกว่าบ้าง
เท่านั้นเอง...
“เขาไม่้าให้คุณชายใหญ่แต่งกับคุณ”พ่อบ้านฉายหลุดความลับไปแล้วก็รู้สึกถึงความโง่เง่าที่ตนมีไม่ใช่ว่าคุณชายเหรินบอกรู้ว่าใครอยู่เื้ัหรือ แล้วทำไมแค่นี้ต้องถามด้วยต้องรู้หมดถึงจะถูก นี่คงไม่ใช่หลอกถามใช่หรือไม่
พ่อบ้านฉายลุกพรวดลืมตาย“ไหนคุณว่ารู้หมดแล้วไง ยังต้องถามทำไมกัน”
คุณชายผู้นั้นจ้องมาที่เขาแล้วกล่าวด้วยเสียงน่าฟัง
“ลุงฉายผมได้บอกหรือยังว่าในห้องที่เราอยู่ มีพิษชนิดหนึ่งผมโปรยไว้ตอนพวกคุณเข้ามามันทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว ถ้ารอนานเกินไปดวงตาก็จะมืด และบอดเอาได้”
พ่อบ้านที่กำลังจะก้าวเข้ามาหมายจะลองสู้ดูเองสักตั้งชะงักพอบอกว่าชาตัวก็ชาทันที อุปาทานหรือว่าชาจริงก็ไม่ทราบ สีหน้าของเขาบูดเบี้ยว
เหรินซวงอิ๋นเลียริมฝีปาก มองคนหมดหนทางถอยไม่ได้สู้ก็ไม่ไหว รู้สึกอิ่มเอมในใจ
“จะเล่าหรือจะรอเวลาอยู่ที่นี่ก็เชิญ”
เขาแค่กำลังจะทำท่าลุกออกไปก็ถูกสองเสียงรั้งไว้ อู๋โถงไม่เคยหมดหนทางสิ้นท่าเพียงนี้ ทั้งโกรธและอับอายไม่ต่างจากพ่อบ้านฉายที่มักจะมีอุบายกับคนอื่น วันนี้กลับถูกอุบายซะเองรู้สึกย่ำแย่เกินจะทน
“เลือกได้แล้ว? ไวดีนี่” เหรินซวงอิ๋นรินชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย
“ให้เวลาจนกว่าผมจะจิบชาหมดถ้าผมไม่พอใจยาถอนพิษอย่าคิดว่าจะได้แม้แต่ครึ่งเม็ด”
อู๋โถงกระซิบเ้านายของตน“ยาถอนต้องอยู่บนตัวมันแน่” พ่อบ้านฉายพยักหน้าคิดเช่นเดียวกันกลัวนั่นย่อมกลัวมาก แต่ว่าจะให้คายความลับออกไป หนทางตายก็มีได้เช่นกันเลือกทางไหนก็คือทางตาย ไม่งั้นก็ลองวิธีที่อาจจะรอดไม่ดีกว่าหรือ
ตายเป็ตาย ทั้งนายทั้งบ่าวจะสู้สุดแรงหมายจะชิงยาถอนพิษมาก่อน แต่อู๋โถงไม่กล้าออกแรงมากยังกลัวที่โดนขู่อยู่เหรินซวงอิ๋นปาถ้วยชาใส่พ่อบ้านฉาย ฝ่ายนั้นหลบได้เฉียดหัวไปนิดเดียว เป้าหมายจึงย้ายไปทางบ่าวชายแทนเขาะโตัวลอยยกเท้าข้างหนึ่งยันมีดที่ปักอยู่บนไหล่แรงกระแทกทำให้กระดูกที่ไหล่แตกละเอียด
เขาไม่ได้ขู่ผงกระดูกผุที่อาบคมมีดนั้นมีอยู่จริง
“โอ๊ยยย”อู๋โถงร้องโอดครวญกุมไหล่ไม่ปล่อย ส่วนพ่อบ้านฉายใไม่กล้าผลีผลามอีกทว่าความชาในร่างที่มากยิ่งขึ้นผลักให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง
“กึก” เสียงหัวเข่ากระแทกพื้นพ่อบ้านฉายคุกเข่าตรงหน้าคุณชายเหรินประสานมือคำนับ หน้าผากจรดพื้นละทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อรักษาชีวิต
“คุณชาย ผมแค่รับคำสั่งมาให้วางแผนจัดฉาก ให้คนในบ้านจ้าวเห็น เพื่อให้การแต่งงานของคุณกับคุณชายใหญ่จ้าวถูกยกเลิกไปเท่านั้นขอคุณชายไว้ชีวิต ผมจะทำงานให้คุณสุดความสามารถสามครั้ง ขอแค่คุณสั่งบุกน้ำลุยไฟผมก็ยอม เพียงแต่ครั้งนี้ คำถามของคุณผมตอบไม่ได้ มันไม่ใช่แค่ชีวิตผมยังมีชีวิตของลูกเมียที่ต้องเสียไปด้วย ถ้าคุณไม่อยากรับข้อเสนอนี้ ผมก็คงได้แต่ยอมตาย”
เหรินซวงอิ๋นมองบ่าวเฒ่าที่วิงวอนมองอู๋โถงที่กัดฟันกับความเ็ปแต่ไม่กล้าร้องเสียงดังเพราะกลัวคนในบ้านมาได้ยินเข้า
ดูท่าแล้วสองคนนี้คงมีความลำบากไม่ต่างกันบางทีอาจมีตัวประกันเป็คนสำคัญที่อยู่ในมือผู้บงการไม่อย่างงั้นจะยังปิดปากแม้ว่ากำลังจะตายได้หรือเขาไม่คาดหวังแล้วว่าจะได้รู้จักผู้อยู่เื้ัตอนนี้ ช่างน้ำหนักได้เสียแล้วก็ล้วงขวดยาออกมาโยนไปตกอยู่หน้าพ่อบ้านฉาย
“ลุงกินเม็ดหนึ่ง อู๋โถงคุณกินสองเม็ด”
“ขอบคุณคุณชาย ขอบคุณคุณชาย”เสียงหนึ่งเป็ของพ่อบ้าน อีกเสียงเป็ของอู๋โถง
เหรินซวงอิ๋นไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไปเื่ใช้งานต้องดูอีกที ตอนนี้ใช้ไม้แข็งบีบคำตอบคงยาก เขาจะหาทางอื่นดูใหม่อีกอย่างถ้าคนในตระกูลจ้าวอยู่เื้ัแผนการนี้ ต้องมีความเคลื่อนไหวแน่เขาก็แค่โยนเบ็ดไว้
แล้วรอ..
“เื่วันนี้ผมจะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นทำตัวให้เป็ปรกติ”
“คุณชายจะให้พวกผมทำงานอะไรให้”
“ไม่ต้องรีบร้อน” เหรินซวงอิ๋นไล่ “ออกไปซะ”
หยาหยาที่ยืนอยู่หน้าประตูเห็นพ่อบ้านกับอู๋โถงออกมาก็ใ คิดว่าคุณชายพลาดท่าหรือไม่แต่เสียงคุณชายเรียกดังขึ้นซะก่อน
เทียบกับสองคนนั้นหยาหยาดูจะใช้งานได้ดีกว่าเล็กน้อย เธอเข้ามาในห้องนั่งกับพื้นสงบเสงี่ยมอย่างยิ่ง
“รู้อะไรเกี่ยวกับสองคนนั้นบ้าง”
หยาหยาเล่าถึงพ่อบ้านฉายว่าพ่อบ้านมาทำงานที่นี่ก่อนเธอสามปี อู๋โถงก็มาหลังพ่อบ้านแค่ปีเดียวทั้งสองคนล้วนแต่มาก่อนเธอ ทำให้ไม่รู้อะไรมากและการสอดรู้สอดเห็นก็ทำให้เธอทำงานที่นี่ไม่ได้นาน พ่อบ้านฉายเข้มงวดเื่นี้มากคนรับใช้ทั่วไปที่อยู่ด้านนอกไม่เท่าไหร่ แต่คนรับใช้ในคฤหาสน์พูดมากจะถูกไล่ออก
ถึงเธอจะสงสัย แต่คงไม่มีใครเต็มใจตอบ
“ดังนั้นฉันก็ไม่รู้อะไรมากหรอกค่ะ”
“เขาไม่มีแซ่หรือ”
“ไม่นะคะ ไม่เคยได้ยินใครเรียกคุณนายยังไม่เคยเรียกเลยค่ะถ้าจะมีใครสักคนที่รู้เื่พ่อบ้านมากที่สุดคงเป็ท่านประมุขเพราะเป็คนรับพ่อบ้านฉายมาทำงาน แล้วพ่อบ้านก็รับอู๋โถงมาอีกที”
ผ่านไปค่อนคืน หลบภัยได้แต่เื่ยังไม่กระจ่างเหรินซวงอิ๋นรู้สึกล้า ปัญหาย่อมมีมาตลอดเขาไม่ใช่คนที่เคร่งเครียด มองว่าปัญหาคือส่วนหนึ่งของชีวิตวันนี้แก้ไม่ได้ทั้งหมด พรุ่งนี้ค่อยแก้ใหม่ก็ได้ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ
“ไปพักเถอะ พรุ่งนี้ผมจะกลับบ้านแล้วระหว่างนี้ สองคนนั้นจะไม่กล้าทำอะไรคุณ ถ้าเจออะไรน่าสงสัยให้รายงานผม”
“ค่ะ คุณชาย หยาหยาไม่กล้าปิดบังหรอกจะทำงานสุดความสามารถ สมกับที่คุณชายให้โอกาส”
เขากล่าวพร้อมกับหาวออกมาด้วยดูไม่จริงจังเท่าไหร่ เพียงแต่ใจความกลับชวนขนหัวลุก “คุณรู้อยู่แล้วว่าผมจะทำยังไงถ้าคุณคิดไม่ซื่อ”
หญิงสาวเข่าอ่อน “ทราบค่ะ ไม่กล้าไม่กล้าแน่นอนค่ะ จากนี้ไปหยาหยาเป็คนของคุณชาย จะฟังคำสั่งคุณชายเพียงคนเดียว”
เธอเห็นแล้วว่าขนาดพ่อบ้านฉายกับอู๋โถงสองคนยังทำอะไรคุณชายไม่ได้ อีกหน่อยเขาก็จะแต่งเข้าบ้านจ้าวอีกอนาคตก็เป็ถึงคุณนายจ้าวเชียวนะ อำนาจมากขนาดไหนไม่ต้องกล่าวถึงลำพังแค่เื่คืนนี้ก็อาจจะทำให้เขาฆ่าเธอได้แล้ว
ไม่สิ..เธอกลัวไม่ใช่แค่ตายแต่ความสวยที่จะถูกทำลายต่างหาก
5K
![[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1737009094_81435325.webp)
