ภายหลังจากส่งมอบสมุนไพรที่โรงปรุงยาเรียบร้อยแล้ว เจี้ยนหลิน (剑林 - Jiàn Lín) ก็มุ่งหน้าไปยังหอตำรา (书阁 - Shū Gé) ตามคำเรียกของอาจารย์ซ่ง (宋长老 - Sòng Zhǎnglǎo) หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นระรัวเล็กน้อยด้วยความประหม่าและความสงสัยระคนกัน เขาก้าวเข้าไปในหอตำราอันเก่าแก่ กลิ่นอับชื้นของม้วนตำรานับพันนับหมื่นแตะจมูก บรรยากาศภายในนั้นเงียบสงัดและแฝงไว้ด้วยความขลังของความรู้ที่สั่งสมมานานนับศตวรรษ
อาจารย์ซ่งนั่งรอเขาอยู่ที่โต๊ะไม้ตัวใหญ่กลางห้องโถงเช่นเคย ทว่าบนโต๊ะนั้นว่างเปล่า มีเพียงม้วนตำราที่ท่านกำลังเปิดอ่านค้างไว้อยู่เพียงเล่มเดียว ซึ่งดูไม่เกี่ยวข้องอันใดกับตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาา" (太古草木秘谱 - Tàigǔ Cǎomù Mì Pǔ) ที่เจี้ยนหลินกำลังหมกมุ่นศึกษาอยู่เลยแม้แต่น้อย
"นั่งลงก่อนสิ" อาจารย์ซ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเคย แต่แววตาที่มองมายังเจี้ยนหลินนั้นกลับเต็มไปด้วยความสนใจอย่างที่เด็กหนุ่มไม่เคยเห็นมาก่อน
เจี้ยนหลินประสานมือคารวะแล้วจึงค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พยายามสงบจิตใจที่ยังคงสับสน "ท่านผู้าุโมีสิ่งใดจะชี้แนะศิษย์หรือขอรับ?"
"ข้าเพียงแค่อยากจะพูดคุยกับเ้าสักเล็กน้อย" อาจารย์ซ่งกล่าวพลางลูบเคราสีดอกเลาของตนเบาๆ "ผลการทดสอบประจำเดือนครั้งล่าสุดของเ้า...แม้ระดับพลังปราณ (灵气 - Língqì) จะยังไม่น่าพอใจนัก แต่ทักษะการใช้กระบี่ (剑术 - Jiànshù) ของเ้ากับหุ่นไม้กลไก (机关木人 - Jīguān Mùrén) นั้น...นับว่ามีบางสิ่งที่น่าสนใจ"
เจี้ยนหลินใจหายวาบ! หรือว่าท่านผู้าุโจะมองออกถึงความผิดปกติในการใช้ "กระบี่ไม้" (木剑 - Mù Jiàn) ของเขา?
"เ้าใช้เพียงกระบี่ไม้ที่ก่อรูปขึ้นเองจากพลังพฤกษา (草木之力 - Cǎomù zhī Lì) ใช่หรือไม่?" อาจารย์ซ่งถามต่อ ดวงตาของท่านจับจ้องมายังเจี้ยนหลินไม่วางตา
"ขอรับ ท่านผู้าุโ" เจี้ยนหลินตอบอย่างระมัดระวัง "ศิษย์...ศิษย์ยังไม่มีศิลาจิติญญา (灵石 - Língshí) มากพอที่จะซื้อกระบี่ฝึกหัดเหล็กกล้าได้ขอรับ" เขาแสร้งทำเป็กล่าวถึงความยากจนของตนเองเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น
อาจารย์ซ่งคลี่ยิ้มบางๆ เป็รอยยิ้มที่ยากจะอ่านความหมาย "ความขาดแคลนทรัพยากรเป็เื่ปกติสำหรับศิษย์นอก แต่สิ่งที่ข้าสนใจคือ 'วิธีการ' ที่เ้าใช้ แม้จะเป็เพียงกระบี่ไม้ และพลังปราณของเ้าก็ยังอ่อนด้อย แต่เ้ากลับสามารถหา 'ท่วงที' และ 'ช่องว่าง' ในการโจมตีหุ่นไม้ได้อย่างน่าประหลาดใจ ราวกับว่าเ้า 'เข้าใจ' การเคลื่อนไหวของมันเป็อย่างดี"
เจี้ยนหลินก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่กล้าสบตาท่านโดยตรง 'ท่านผู้าุโผู้นี้...สายตาช่างเฉียบคมยิ่งนัก' เขาคิดในใจ
"บอกข้ามาตามตรงเถิดเจี้ยนหลิน" อาจารย์ซ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เ้าได้เคล็ดวิชาหรือคำชี้แนะใดเป็พิเศษมาจากที่ใดหรือไม่? หรือเป็ความเข้าใจที่เ้าค้นพบด้วยตนเอง?"
เจี้ยนหลินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาครุ่นคิดอย่างหนัก หากเขายังคงปิดบังต่อไป อาจจะพลาดโอกาสสำคัญบางอย่างไปก็ได้ แต่หากเปิดเผยความลับเื่การ "อ่าน" ตำราโบราณด้วยจิตัั หรือความรู้สึกแปลกๆ ที่เขามีต่อกระบี่ไม้ ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตามมา แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาที่ดูเหมือนจะ "เข้าใจ" และไม่ได้มีเจตนาร้ายของอาจารย์ซ่ง เขาก็ตัดสินใจที่จะพูดความจริงออกไปบางส่วน โดยยังคงเก็บงำเื่ความรู้สึกที่ลึกล้ำกว่านั้น (ที่มาจาก "จิตกระบี่า" (太古剑魂 - Tàigǔ Jiàn Hún) ซึ่งเขาก็ยังไม่เข้าใจถ่องแท้) ไว้เป็ความลับสุดยอด
"ศิษย์...ศิษย์เพียงแค่พยายามจดจำและทำความเข้าใจจากสิ่งที่เคยเห็นศิษย์พี่ท่านอื่นฝึกฝนขอรับ" เจี้ยนหลินเริ่มกล่าว "และ...ศิษย์ได้มีโอกาสศึกษาตำราเกี่ยวกับพืชพรรณบางเล่มในหอตำราแห่งนี้ ทำให้พอจะเข้าใจถึง 'คุณสมบัติ' บางอย่างของไม้แต่ละชนิดบ้างเล็กน้อยขอรับ ศิษย์จึงลองนำความรู้นั้นมาปรับใช้กับการก่อรูปกระบี่ไม้ของตนเองดู"
อาจารย์ซ่งพยักหน้าช้าๆ แววตาของท่านทอประกายครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง "ตำราเกี่ยวกับพืชพรรณรึ...นับว่าเ้าเป็ผู้ที่มีความใส่ใจในรายละเอียดและรู้จักพลิกแพลงไม่เลว" ท่านหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ "ในหอตำราแห่งนี้ มีม้วนตำราเก่าแก่มากมายที่ถูกทิ้งไว้จนฝุ่นจับ เพราะคนส่วนใหญ่มัวแต่มุ่งเน้นไปที่เคล็ดวิชากระบี่สายหลักของสำนัก หรือตำราเพิ่มพลังปราณที่เห็นผลรวดเร็ว จนมองข้าม 'ความรู้พื้นฐาน' หรือ 'ศาสตร์แขนงอื่น' ที่อาจจะมีความสำคัญไม่แพ้กัน"
ท่านผู้าุโเหลือบมองไปยังชั้นตำราที่อยู่ห่างออกไป "ธาตุพฤกษาที่เ้ามีนั้น แม้คนส่วนใหญ่ในสำนักกระบี่จะมองว่าไม่เหมาะกับการต่อสู้ แต่หากเ้าสามารถทำความเข้าใจ 'แก่นแท้' ของมันได้อย่างลึกซึ้ง บางที...มันอาจจะไม่ได้ไร้ค่าอย่างที่เ้าหรือคนอื่นคิดก็เป็ได้"
"แก่นแท้...หรือขอรับ?" เจี้ยนหลินทวนคำอย่างไม่เข้าใจ
"ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้าล้วนมี 'เต๋า' (道 - Dào) เป็ของตนเอง" อาจารย์ซ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความนุ่มลึก "พฤกษาก็เช่นกัน มันมีทั้งความอ่อนโยนและความแข็งแกร่ง มีทั้งการเยียวยาและการทำลายล้าง มีทั้งการเติบโตและการร่วงโรย...หากเ้าสามารถเข้าใจ 'วัฏจักร' และ 'พลังที่ซ่อนเร้น' ของมันได้ บางที...เ้าอาจจะค้นพบ 'วิถี' ที่เป็ของเ้าเอง"
คำพูดของอาจารย์ซ่งราวกับสายลมวสันต์ที่พัดผ่านเข้ามาในใจที่แห้งแล้งของเจี้ยนหลิน มันจุดประกายความหวังและความคิดใหม่ๆ ขึ้นมาอย่างมากมาย
"ข้ามิอาจชี้แนะเ้าได้โดยตรงว่าควรจะทำเช่นไร" อาจารย์ซ่งกล่าวต่อ "เพราะเส้นทางการบำเพ็ญเพียร (修炼 - Xiūliàn) ของแต่ละคนนั้นแตกต่างกัน แต่ข้าอยากให้เ้ารู้ไว้ว่า...บางครั้งสิ่งที่ถูกมองข้าม อาจจะซ่อนเร้นศักยภาพที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเอาไว้ก็เป็ได้ จงอย่าดูแคลนสิ่งที่เ้ามี และจงอย่าหยุดที่จะค้นคว้าและทำความเข้าใจมันให้ถึงที่สุด"
กล่าวจบ ท่านผู้าุโซ่งก็โบกมือเบาๆ เป็เชิงว่าการสนทนาได้สิ้นสุดลงแล้ว
เจี้ยนหลินประสานมือคารวะอาจารย์ซ่งอีกครั้งด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง แม้ท่านจะไม่ได้มอบเคล็ดวิชาหรือทรัพยากรใดๆ ให้เขาโดยตรง แต่คำพูดของท่านในวันนี้ กลับมีค่ามากกว่าสิ่งใดๆ มันคือ "เข็มทิศ" ที่ชี้ไปยังหนทางที่เขาอาจจะไม่เคยคิดฝันถึงมาก่อน
เขาก้าวออกจากหอตำรามาด้วยจิตใจที่ปลอดโปร่งและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นยิ่งกว่าเดิม แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบร่างของเขา ดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความหวัง คำถามที่เคยค้างคาใจเกี่ยวกับธาตุพฤกษาของตนเองเริ่มจะมีคำตอบที่ชัดเจนขึ้น...มันไม่ใช่ "คำสาป" หรือ "ความด้อยค่า" แต่มันคือ "โอกาส" ที่รอให้เขาไปไขว่คว้าและค้นพบด้วยตนเอง
"วิถีที่ต้องเลือกเดิน..." เจี้ยนหลินพึมพำกับตนเอง แววตาของเขาทอประกายกล้าแกร่ง "ข้าจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น...ว่าพลังแห่งพฤกษานั้น...ไม่ได้อ่อนแออย่างที่พ
วกเ้าคิด!"
(จบตอน 12)
1K
