ชาตินี้ข้าจะไม่ขอเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวาน

        เมื่อเห็นว่าฮูหยินเยี่ยนเรียกให้เยวี่ยเจาหรานมาที่ห้องเตรียมที่จะสาดกระสุนปืนใหญ่ใส่โดยแม้แต่ไพ่ก็ไม่สนใจ หลิงหลงก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา รู้สึกว่าวันคืนแสนสุขของเยวี่ยเจาหรานกำลังจะมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ในขณะเดียวกันก็คิดว่าตนควรจะปลีกตัวออกไปตามเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วมาช่วยภรรยาของตนอย่างไรดี

        นิ้วมือของฮูหยินเยี่ยนงอเข้ามาเล็กน้อย แล้วเคาะลงบนโต๊ะอย่างไม่หนักไม่เบาส่งเสียงตึกๆ เคาะลงแต่ละทีก็ทำให้เยวี่ยเจาหรานที่เดิมทีนั้นค่อนข้างกังวลใจอยู่แล้วกลายเป็นยิ่งกลัดกลุ้มมากขึ้นไปอีก

        “ท่านแม่...”

        เยวี่ยเจาหรานที่พยายามจะหาทางหนีไปจากที่แห่งนี้โดยเร็วเอ่ยขึ้นอย่างใจดีสู้เสือ แต่สุดท้ายกลับถูกสายตาคมกริบของฮูหยินเยี่ยนปราดมาจนตกใจกลัว แล้วรีบร้อนส่งสายตาอันแสนอ่อนแอของตนกลับไป ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม ฉีกยิ้มเสียจนกลายเป็นดอกไม้ที่มีรอยยับย่นเต็มหน้า “ท่านพูดเถอะๆ ... ความจริงข้าไม่ได้มีอะไรจะพูดหรอกเจ้าค่ะ...”

        “ไม่มีอะไรจะพูดหรือ?!” ฮูหยินเยี่ยนหรี่ตา แล้วปราดมองเยวี่ยเจาหรานอย่างนึกสนุก “ยามปกติข้าเห็นเจ้าพูดถึงสวี่ชิวเยวี่ยก็พูดอย่างสนุกปากเลยไม่ใช่หรือ หืม?” ???

        คำที่ฮูหยินเยี่ยนพูดนั้นทำให้เยวี่ยเจาหรานรู้สึกสับสนงุนงงอย่างยิ่ง นอกจากนี้ยังไม่รู้ว่าตนได้ไปยั่วโมโหฮูหยินเยี่ยนอย่างไรกันแน่ ถึงขนาดทำให้ฮูหยินเยี่ยนไม่สนใจแม้แต่รถม้าที่จะพานางไปเล่นไพ่นกกระจอก แล้วเปลี่ยนมาสั่งสอนตนได้ เยวี่ยเจาหรานเม้มปาก ในหัวสมองก็ได้ใคร่ครวญดูอย่างคร่าวๆ อยู่ครู่หนึ่ง แต่ช่างน่าสงสารนัก เขาหาต้นสายปลายเหตุอะไรไม่เจอเลย

        “ข้า...” แต่เยวี่ยเจาหรานก็รู้สึกว่าต้องแก้ต่างให้ตัวเองสักสองสามประโยค จะเอาแต่ไม่มีปากไม่มีเสียงเป็นคนที่เสียเงินไปเปล่าๆ โดยไม่รู้อะไรเช่นนี้ไม่ได้!

        แต่เยวี่ยเจาหรานนั้นพลาดไปจริงๆ ยังไม่ทันที่เขาจะคิดถ้อยคำมาใช้แก้ต่างเสร็จ ฮูหยินเยี่ยนก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างไร้ความปรานี “เจ้าอะไร? เจ้าคิดจะบอกว่าเจ้าไม่ได้รังแกชิวเยวี่ยใช่หรือไม่ เจ้าเห็นข้าเป็นคนโง่อย่างนั้นหรือ! ข้าเองก็มีตา ข้ามองเห็นได้!”

        เมื่อเผชิญกับคำพูดของฮูหยินเยี่ยน เยวี่ยเจาหรานก็ตกตะลึง กระทั่งอยากจะพยักหน้าตามหลังจากที่สิ้นเสียงของฮูหยินเยี่ยนอย่างมาก จากนั้นจึงเอ่ยขึ้น “ใช่แล้ว ข้าอยากจะพูดเช่นนั้น เพราะว่าข้าไม่ได้รังแกสวี่ชิวเยวี่ยจริงๆ เจ้าค่ะ”

        แต่ในเมื่อคำพูดพวกนี้ถูกฮูหยินเยี่ยนชิงพูดไปก่อนแล้ว เยวี่ยเจาหรานจึงได้แต่เปลี่ยนคำพูดของตนแทน “อืม ท่านแม่พูดถูกแล้ว”

        ......

        เมื่อได้ยินเยวี่ยเจาหรานเอ่ยเช่นนั้น ฮูหยินเยี่ยนก็พลันโมโหขึ้นไปอีก เจ้าถามว่าทำไมน่ะหรือ? นั่นแน่นอนว่าเป็นเพราะนางรู้สึกได้ถึงการยั่วยุในน้ำเสียงของเยวี่ยเจาหรานน่ะสิ!

        ถึงอย่างไรตนก็ปกครองบ้านมานาน ยังไม่เคยเจอผู้น้อยคนไหนกล้าพูดกับตนเช่นนี้มาก่อนเลย! ฮูหยินเยี่ยนโมโหจนหน้ามืดตาลาย ยกมือขึ้นตบลงที่โต๊ะอย่างแรงทีหนึ่ง “เจ้า… กำลังพูดบ้าอะไรของเจ้า!”

        “ข้าไม่พูดบ้าอะไรนะเจ้าคะ ข้าคิดว่าท่านพูดถูกจริงๆ ข้าก็แค่อยากจะบอกว่าข้าไม่ได้รังแกสวี่ชิวเยวี่ย...”

        หลิงหลงที่ยืนอยู่ด้านหลังฮูหยินเยี่ยนมาตลอดเองก็ทนดูต่อไปไม่ไหว นางดึงสาวใช้อีกคนหนึ่งเข้ามาอย่างเงียบๆ ก่อนจะแอบวิ่งออกไปทางประตูด้านหลัง รีบเร่งวิ่งไปตามเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วที่กำลังจะเลิกชั้นเรียนจากอาจารย์อวี้

        “คุณหนู... คุณหนู...” หลิงหลงเห็นเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วเดินออกมาจากห้อง ก็ร้องเรียกขึ้นเสียงเบาอย่างเร่งร้อน โชคดีที่เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วหูดี จึงวิ่งเข้ามาในทันที “เจ้ามาได้อย่างไร? เกิดเรื่องขึ้นหรือ?”

        ทั้งสองพบกัน หลิงหลงรีบลากเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วเดินไปพลางอธิบายเรื่องที่เยวี่ยเจาหรานถูกฮูหยินเยี่ยนรั้งตัวเอาไว้อย่างคร่าวๆ ไปพลาง เมื่อนั้นเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วถึงถอนหายใจ รำพึงขึ้นว่าไม่ดีแล้ว ก่อนจะเร่งฝีเท้ารุดไปยังห้องฮูหยินเยี่ยนโดยไม่รู้ตัว เมื่อเดินมาถึงที่หมาย หลิงหลงก็อยู่กับนางไม่ได้แล้ว

        “เอาล่ะคุณหนู ข้าไม่สะดวกเข้าไป ท่านเข้าไปคนเดียวเถิด... แต่อย่าเปิดโปงข้านะเจ้าคะ!”

        ในตอนที่เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วมาถึงหน้าประตู หลิงหลงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือนเช่นนั้น เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของฮูหยินเยี่ยนช่วงนี้รุนแรงขึ้นมากจริงๆ ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากจะรับเคราะห์กับนางในยามนี้หรอก เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วตอบรับด้วยรอยยิ้มอย่างเร่งรีบ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องของมารดาตนอย่างไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย

        เวลานั้นเยวี่ยเจาหรานและฮูหยินเยี่ยนยังคงอลหม่านว่าใครถูกใครผิด พลันถูกการมาถึงของเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วขัดจังหวะ

        “ท่านแม่... ข้าเลิกเรียนแล้ว! ไอ้หยา ช่างบังเอิญนัก... เยียนหรานเจ้าก็อยู่ด้วยหรือ?” เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วเดินไปเบื้องหน้าเยวี่ยเจาหรานโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง พลันคว้าข้อมือของเยวี่ยเจาหรานเอาไว้ คิดจะให้เป็นกำลังแก่เยวี่ยเจาหรานสักนิด เยวี่ยเจาหรานเหลือบมองเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วเล็กน้อย เอ่ยในใจว่าในที่สุดก็ไม่ต้องแก้ตัวเรื่องที่ตนไม่เคยรังแกสวี่ชิวเยวี่ยเพียงลำพังแล้ว พร้อมกับเบนสายตาไปมองฮูหยินเยี่ยนที่ยิ่งโกรธเกรี้ยวขึ้นไปกว่าเดิม

        “อย่านึกว่าข้าไม่รู้ว่าในใจเจ้ามีความคิดอะไรอยู่นะ เจ้ากลัวว่าข้าจะรังแกแก้วตาดวงใจของเจ้าใช่หรือไม่?”

        ฮูหยินเยี่ยนมองเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วที่รีบมาจนแทบจะกระหืดกระหอบ แล้วเอ่ยอย่างรู้เท่าทัน เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วเกาหัวอย่างเก้อเขิน แล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “อะไรกัน ท่านแม่ต่างหากที่เป็นแก้วตาดวงใจของข้า...”

        “ปากมันลิ้นลื่น!” [1] แม้ว่าในใจของฮูหยินเยี่ยนจะยังมีความขุ่นเคือง แต่กับเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วแล้ว นางเองก็ไม่อาจบันดาลโทสะได้มากไปกว่านี้ จึงได้แต่ขมวดคิ้วมองไปยังเยี่ยนอวิ๋นหลิ่ว “พวกเจ้าสองสามีภรรยานี่นะ ช่างรู้จักแต่รวมหัวกันทำให้ยายแก่อย่างข้าโมโหนัก ข้าจะบอกกับพวกเจ้า หากครั้งนี้พวกเจ้าไม่ยอมปลอบขวัญชิวเยวี่ย พวกเจ้าจะไม่ได้มีจุดจบที่ดีแน่นอน!”

        เหตุใดถึงเป็นเพราะสวี่ชิวเยวี่ยอีกแล้ว? ตอนนี้เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วได้ยินชื่อของสวี่ชิวเยวี่ยก็ปวดหัวขึ้นมาแทบจะระเบิด แต่เยวี่ยเจาหรานและฮูหยินเยี่ยนก็เอาแต่ผลัดกันพูดถึงชื่อที่ทำให้เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วปวดหัวต่อหน้านาง อีกทั้งยังวันละสามครั้งห้าครั้ง ขยันพูดยิ่งกว่ากินข้าวเสียอีก…

        “ท่านแม่ เปี่ยวเม่ยชิวเยวี่ยที่ช่วงนี้อารมณ์ไม่ดี ไม่ได้เป็นเพราะข้ากับเยวี่ยเจา... เยวี่ยเยียนหรานจริงๆ นะ!” เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วตื่นเต้นจนเกือบจะพลั้งปากพูดชื่อของเยวี่ยเจาหรานออกมา เยวี่ยเจาหรานหยิกที่เอวของเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วอย่างแรงด้วยความแตกตื่น จึงทำให้เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วพลิกลิ้นเปลี่ยนคำพูด

        โชคดีที่ฮูหยินเยี่ยนไม่ได้ใส่ใจและสังเกตถึงการพูดผิดเช่นนั้น เพียงเห็นนางขมวดคิ้วเอ่ยตำหนิ “ไม่ใช่เพราะพวกเจ้าสองคนแล้วจะเป็นเพราะใคร หรือเป็นเพราะข้าอย่างนั้นหรือ?!”

        “เปล่าๆ ๆ ย่อมไม่ได้เป็นเพราะท่านแม่อยู่แล้ว!” เมื่อเห็นว่าเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วกำลังถูกฮูหยินเยี่ยนไล่ต้อน เยวี่ยเจาหรานก็ออกหน้าได้ทันเวลา พลันรีบเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่ ข้าเดาว่าเปี่ยวเม่ยชิวเยวี่ยอาจจะ... ไม่พอใจเรื่องการแต่งงานนัก ดังนั้นนางจึงอารมณ์ไม่ดีเจ้าค่ะ!”

        “แต่อวิ๋นเฟยก็บอกว่าจะไปจัดการให้แล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดนางยังอารมณ์ไม่ดีอีก?” ฮูหยินเยี่ยนเอ่ยถามอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

        เยวี่ยเจาหรานเม้มปาก แล้วจึงเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า “โธ่เอ๊ย เปี่ยวเม่ยชิวเยวี่ยจะต้องกังวลว่าอวิ๋นเฟยจะจัดการได้ไม่ดีเป็นแน่ คงกลัวว่าจะก่อความวุ่นวายให้กับพวกเรา ดังนั้นจึงอารมณ์ไม่ดีอย่างไรล่ะเจ้าคะ! ท่านแม่วางใจเถอะ ยิ่งกว่านั้นเหล่าแม่นางน้อย ล้วนมีช่วงเวลาที่อารมณ์ไม่ดีโดยไม่มีสาเหตุพวกนั้นอยู่ทุกเดือนไม่ใช่หรือเจ้าคะ~ ท่านเองก็อย่ากังวลเกินไปเลย...”

        ฮูหยินเยี่ยนจ้องมองเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วที่ชมเรื่องสนุกอย่างข้างๆ เล็กน้อย เมื่อนั้นเยี่ยนอวิ๋นหลิ่วถึงรีบเอ่ยขึ้นมา “ใช่ๆ ๆ เหล่าแม่นางน้อยล้วนเป็นเช่นนี้แหละ ท่านแม่เองก็มีประสบการณ์เหมือนกันไม่ใช่หรือ...”

        “พอๆ ๆ พวกเจ้าสองคนอย่ามาพูดไร้สาระกับข้า ทางฝั่งตระกูลจ้าว ข้ามอบให้พวกเจ้าจัดการก็แล้วกัน อย่ายืดเยื้อต่อไปอีก เข้าใจหรือไม่?”

        โชคดีที่ฮูหยินเยี่ยนคลายโทสะลงบ้างแล้ว เยี่ยนอวิ๋นหลิ่วรีบเอ่ยตอบรับ “เข้าใจแล้ว ท่านวางใจเถอะ! เช่นนั้นหากไม่มีเรื่องอะไรแล้วพวกเราขอตัวก่อนนะท่านแม่!”

        พูดจบก็ลากเยวี่ยเจาหรานหายวับไปทันที

        เชิงอรรถ

        [1] ปากมันลิ้นลื่น (油嘴滑舌) หมายถึง กะล่อนปลิ้นปล้อน ฝีปากลื่นไหลเฉไฉไปเรื่อย