ค่ำคืนที่ทั้งสองนอนเตียงเดียวกัน ทำให้ซูลี่แปลกใจกับตนเองมาก ปกติแล้วนางจะนอนดิ้นไปทั่วเตียงเพราะนอนไม่สบายตัวและนอนไม่ค่อยหลับ ทั้งเตะผ้าห่มตลอดเวลาจนต้องเทียวหยิบมาห่มเองเมื่อรู้สึกตัว แต่พอนอนร่วมเตียงกับหยางหลง ถูกหยางหลงกอดไว้ทั้งคืนนางกลับนอนนิ่งไม่อึดอัด สบายใจจนหลับลึกไม่รู้สึกตัวอันใดอีกเลยจนถึงเช้า เช้านี้พอรู้สึกตัวตื่นมาก็รู้สึกได้นอนพักผ่อนเต็มอิ่มกว่าทุกวันภายในอ้อมแขนของหยางหลง มันคงเป็ความสบายใจอุ่นใจที่ได้อยู่กับคนที่เราไว้วางใจกระมัง
ั้แ่มาอยู่ในโลกยุคนี้ซูลี่คิดมากทุกวันเื่หาทางกลับไปโลกของตนเองจนบางครั้งก็ปวดหัวไปหมด แต่พอผ่านไปหลายวันแล้วไม่เจอปากทางถ้ำนั้นอีกก็ได้แต่ทำใจและปลงให้กับสิ่งที่เกิดขึ้น หยางหลงเป็คนดีคนหนึ่งที่น่าจะพึ่งพาได้ เขาใส่ใจห่วงใยแม้ร่างกายเขาจะยังไม่แข็งแรง ยิ่งใกล้ชิดกันยิ่งรู้สึกอยากทำดีกับเขาให้มากขึ้น เมื่อเขาออกปากชวนให้มานอนร่วมเตียงซูลี่จึงไม่คิดขัดขืน ทั้งยังรู้สึกอบอุ่นใจมากกว่าเดิม ตอนมาอยู่ในโลกโบราณนี้ใหม่ๆ เตียงนอนไม่นุ่มไม่สบายตัว ไฟฟ้าก็ไม่มีจนรู้สึกน่ากลัวกับสิ่งที่มองไม่เห็น พอมืดแล้วก็เงียบเชียบมากเพราะคนยุคนี้เข้านอนไวกันทุกครัวเรือน ความไม่เคยชินกับบรรยากาศรอบด้านทำให้ซูลี่นึกกลัวอยู่บ้าง พอได้มาอยู่ร่วมห้องนอนเดียวกันกับหยางหลงเช่นนี้ก็รู้สึกเป็ความสัมพันธ์แปลกใหม่ระหว่างตนกับหยางหลงพอสมควร จะบอกว่าเหมือนเป็สามีภรรยากันก็คงจะใช่ แต่ในความรู้สึกของซูลี่ตอนนี้คิดว่ามันยังเร็วไปหากจะเป็สามีภรรยากันจริงๆ คิดซะว่าตอนนี้คือรูมเมทกันไปก่อน แถมยังรู้สึกหลับสบายกว่าเดิมมาก ไม่น่ากลัวอย่างที่คิด เขาอ่อนโยนมากไม่คิดล่วงเกินตนเองนอกจากกอดจริงๆ
“เ้าตื่นแล้วรึ เป็อย่างไรบ้างหลับสบายดีหรือไม่?”
หยางหลงรู้สึกถึงการขยับเขยื้อนของของซูลี่ในอ้อมกอดจึงถามขึ้นทั้งที่ยังกอดอยู่และยังไม่ลืมตาตื่น
ซูลี่ที่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นเพราะแสงแยงตา และเริ่มขยับตัวจะออกจากอ้อมกอดของหยางหลงเมื่อได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองดูเขาที่ยังหลับตาอยู่
“ข้าหลับสบายมากเลย ข้าดิ้นหรือไม่เ้าคะเมื่อคืนนี้?”
“ข้าไม่เห็นรู้สึกตัวว่าเ้าจะดิ้นเลย ข้านอนกอดเ้าเช่นนี้ทั้งคืน เ้าก็อยู่ท่านี้ทั้งคืนไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลย เ้าหลอกข้าใช่หรือไม่ว่าเ้านอนดิ้น”
“ข้าเปล่านะเ้าคะ อาจจะเพราะนอนร่วมเตียงกับท่านแล้วหลับสบายก็เป็ได้ เลยหลับสนิทจนเหมือนคนถูกยาสลบเช่นนี้”
หยางหลงได้ยินเช่นนี้ก็อดอมยิ้มไม่ได้ นางช่างน่ารักนักจนเขาห้ามใจไม่ไหวต้องดึงนางเข้ามาใกล้และซุกตรงซอกคอนางเพื่อดมกลิ่นตัวนางในยามเช้า
“เ้านี่นะ ช่างทำให้ข้าอารมณ์ดีทุกวัน ช่างพูดยิ่งนัก”
“ท่านปล่อยข้าได้แล้ว ข้าจะไปเตรียมอาหารเช้าให้ท่าน ท่านจะได้กินยา จะได้หายไวๆ นะเ้าคะ”
ซูลี่รู้สึกจั๊กจี๋ที่คอเพราะลมหายใจของเขารินรดไม่ขาด จึงหาข้ออ้างให้เขารีบปล่อยตัวนาง ตอนนี้ขนอ่อนในตัวนางลุกชันไปหมดแล้ว
“ยังเช้าอยู่เลย ขอข้ากอดเ้าอีกนิดได้หรือไม่ เมื่อคืนข้าหลับฝันดีมากเลย ฝันว่าเ้าแต่งให้ข้าเป็ภรรยาข้าด้วย”
“ท่านนี่เอาแต่ใจเหมือนกันนะเ้าคะ ทั้งยังขี้ตู่เช่นนี้ ข้าเพียงนอนร่วมเตียงกับท่านเท่านั้น ยังไม่ได้เป็ภรรยาท่านนะเ้าคะ ท่านอย่าเอาเปรียบข้าอีกเลย ข้าเองกลัวจะห้ามใจไม่ไหว จนข่มเหงท่านได้นะเ้าคะ”
หยางหลงได้ยินเช่นนั้นก็ลืมตาตื่นขึ้นทันที จากที่ยังไม่อยากตื่น ซูลี่บอกว่ากลัวห้ามใจตนเองไม่ไหวจะข่มเหงเขาอย่างนั้นหรือ
“เ้าพูดว่าอะไรนะ เ้าบอกกลัวข่มเหงข้า เพราะอะไรกัน”
ซูลี่ได้ยินน้ำเสียงตื่นเต้นของเขาก็อดอมยิ้มไม่ได้ เขาช่างน่ารักนัก เพียงนางพูดเล่นแกล้งหลอกเขาก็ตื่นใขนาดนี้
“ข้าแค่ล้อเล่นเ้าค่ะ เห็นท่านไม่ยอมปล่อยข้าสักทีเลยแกล้งหยอกท่านว่าจะข่มเหงท่านเท่านั้น ท่านจะใไปทำไมกัน”
หยางหลงได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจอย่างเสียดาย เขานึกว่านางจะรู้สึกอันใดกับเขามากขึ้นกว่าเดิมซะอีก แม้มือจะยังอ้อยอิ่งอยู่ที่เอวของนาง แต่ก็ค่อยๆ คลายออกช้าๆ
ซูลี่หันหน้าไปหาเขาเมื่อหลุดออกจากอ้อมกอดของเขาแล้วและนอนตะแคงดูเขาทำหน้างอง้ำเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่ต้องปล่อยนางออกจากอ้อมกอด ช่างน่าเอ็นดูนัก เขาอายุมากกว่านางเพียงแค่ 2 ปีเท่านั้น บางทีนางก็อยากตามใจเขาแต่ด้วยยังไม่ชินและอยากให้ถึงเวลาที่เหมาะสมก่อนค่อยสานสัมพันธ์มากขึ้นกว่าเดิม
“หากท่านทำตัวดีข้าจะมีรางวัลปลอบใจให้ท่านดีหรือไม่เ้าคะ”
หยางหลงได้ยินเช่นนั้นจึงมองหน้าของซูลี่อย่างมีความหวัง ไม่รู้ว่าจะเป็รางวัลอย่างไรกัน
“ข้าย่อมเชื่อฟังเ้า ตอนนี้ข้าปล่อยตัวเ้าแล้ว มีรางวัลหรือไม่?”
ซูลี่ได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็อมยิ้มขบขัน รีบทวงรางวัลเร็วจริงนะ สงสัยคงอยากรู้ว่าจะได้สิ่งใดเป็รางวัล สักพักซูลี่จึงเงยหน้าขึ้นหอมแก้มเขาอย่างรวดเร็วแล้วรีบวิ่งออกไปจากห้องนอนทันทีอย่างไม่รอให้เขาพูดอันใด
หยางหลงได้แต่เอามือลูบแก้มตนเองเบาๆ มุมปากเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจที่ได้รับรางวัลเช่นนี้ ตามองเหม่อตามหลังซูลี่ไปอย่างเลื่อนลอย ในใจก็คิดว่าช่างเป็รางวัลที่คุ้มค่านัก
“หากข้าเป็คนดีของเ้าทุกวัน ข้าคงจะได้รับรางวัลจากเ้าทุกวันเป็แน่”
หยางหลงพูดเพ้ออยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า ทั้งยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่อย่างนั้นไม่หยุด กว่าจะได้สติก็เมื่อซูลี่นำน้ำอุ่นมาให้ล้างหน้าและเช็ดตัว เขาทำตัวให้ว่าง่ายไม่เื่มากกับนางทุกอย่าง ทั้งปล่อยให้นางช่วยเช็ดตัวเลือกเครื่องแต่งกายให้อย่างไม่ขัดขืน นางหยิบอะไรให้สวมใส่ก็ตามใจนางไปหมด วันนี้เขาเหมือนเป็ตุ๊กตาของซูลี่ นางจะพาทำสิ่งใดเขาล้วนทำตาม วันนี้เขาเจริญอาหารกว่าทุกวัน เมื่อทานยาแล้วก็มานอนพักผ่อนสักครู่รอซูลี่เก็บกวาดทำความสะอาดเรือน ก่อนที่ซูลี่จะพาฟื้นฟูร่างกายใน่สาย
1K
![[จบ] รักสุดท้ายของนายซุปเปอร์สตาร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1782539639_91203477.webp)
