ไม่ว่าเ้าตัวจะยินดีหรือไม่ก็ช่าง โต๊ะกลมห้าที่นั่งท่ามกลางธรรมชาติในไร่มะกอกก็ถูกจับจองด้วยาาแห่งราชอาณาจักรโรสริส เวียนขวามือพบลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา ถัดมาเป็มือขวาหน้าดุเ้าของเส้นผมสีแดงเป็เอกลักษณ์ แขกกิตติมศักดิ์อย่างวองโกเล่พรีโม่ที่หญิงสาวคนรักอดีตบอสของอัลโกบาเลโน่
เ้าหญิงแคนดี้ได้แต่ทิ้งสายตามองผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาด ชาใบมะกอกที่ซื้อมาจืดชืดไร้รสชาติไปถนัดตา พ่อบ้านเทพหมาป่าทั้งสองที่ยืนคอยรับใช้ไม่ไกลทำได้เพียงมองเธอด้วยความเป็ห่วง ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น เธออุตส่าห์ยิ้มให้เห็นแล้วแต่ตอนนี้กลับดิ่งลงเหว ย่ำแย่ยิ่งกว่าวันแรกที่เธอรู้ความจริงเสียอีก
สิ่งเดียวที่ช่วยให้บรรยากาศไม่อึดอัดจนอยู่ไม่ได้คือเสียงพูดคุยของผู้ใหญ่ทั้งสี่ซึ่งคุยเื่ธุรกิจกันอย่างออกรส ฟังเผินๆใครก็นึกว่าคุยเล่นกันอยู่
เนื่องด้วยธุรกิจหลักอย่างหนึ่งของวองโกเล่คือโรงแรมหรูที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วทุกมุมโลก จอตโตจึงสามารถให้คำแนะนำและตอบข้อข้องใจเกี่ยวกับการสร้างรีสอร์ทแห่งใหม่ของท่านาาได้อย่างฉะฉาน
“ แคนดี้ พ่อจะพาจอตโตไปดูที่ ไปด้วยกันไหม? ”
หญิงสาวหันมองรอยยิ้มอ่อนโยนของคนชวนด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะรีบหาข้ออ้างปฏิเสธทันควัน
“ ขอตัวไปเก็บเกี่ยวความรู้กับมาร์ตินต่อดีกว่าค่ะ ”
“ ไปด้วยกันเถอะค่ะ ดิฉันว่าข้อมูลทางนี้มีประโยชน์กับเ้าหญิงในอนาคตแน่นอน ”ลูเช่รีบแสดงความเห็น แม้จะกำลังโปรยยิ้มหวานแต่คนอายุน้อยกว่ารู้สึกได้ถึงความไม่เป็มิตรจากแววตาที่จ้องมา
แคนดี้มองค้อนอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ ถ้าไม่ติดว่าเป็การเสียมารยาทเธอคงไม่นั่งทนให้เจ็บช้ำ
“ ฉันก็คิดอย่างนั้น ไปกันหมดนี่แหละ ” ลองท่านอเดลเบลพยักหน้าเห็นด้วยแล้วใครจะกล้าขัด แคนดี้ทำได้เพียงลอบถอนหายใจ ภาวนาให้วันนี้รีบจบลงสักที
“ ค่ะ ”
เ้าของเส้นผมสีขาวธรรมชาติลุกขึ้นยืนเต็มความสูงยังไม่ทันก้าวออกจากโต๊ะ พ่อบ้านประจำตัวก็เข้าประชิดพร้อมซุบซิบข้อความบางอย่างให้เ้านายรับรู้
“ ท่านครับศาตราจารย์โมริยามะ้าเรียนสายกับท่านด่วนครับ ” คำพูดแ่เบามีเพียงผู้เป็าาที่ได้ยิน เ้าตัวพยักหน้ารับก่อนหันมาคุยกับสี่คนที่กำลังมองเขาเป็ตาเดียว
“ โทษทีนะ ไปกันก่อนได้หรือเปล่า ฉันเสร็จธุระจะรีบตามไป โรจิโซจิช่วยนำทางแขกด้วยนะ ”
“ ครับ ”
มือใหญ่ลูบศีรษะเ้าหญิงแคนดี้ก่อนเดินหายเข้าไปในอาคาร เ้าบ้านคนที่สองจึงต้องรับหน้าที่ดูแลแขกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ หญิงสาวยืนมองคนที่เหลืออยู่ เธอผ่อนลมหายใจช้าๆพร้อมผายมือแทนคำเชิญให้อีกฝ่ายเดินไปขึ้นรถ
“ ไปค่ะ ” มือเรียวสวยของเ้าของเส้นผมสีกรมท่าระคางคล้องแขนบอสแแ่ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อยิ้มร้ายให้คนเด็กกว่าราวกับกำลังตอกย้ำชัยชนะที่ตนได้รับ
ทั้งสองขึ้นรถไปแล้วแต่จีกลับยืนอยู่ที่เดิม เขายืนขวางทางเดินคนตัวเล็กกว่า ท่าทีอึกอัก กระสับกระส่ายเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ไม่กล้า
“ ฉันขอโทษ ”
แคนดี้เบิกตากว้างใเพราะไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำขอโทษ เธอเงยหน้ามองดวงตาสีแดงเพลิงหม่นเศร้าขณะจ้องเธอนิ่ง หัวใจสั่นระรัวด้วยความกลัวในประโยคถัดไปที่เขาจะเอ่ย
“ เื่อะไร ” เธอถามโดยไม่สบตาอีกฝ่ายแม้เสียงจะไม่แข็งกระด้างเท่าตอนคุยกับจอตโต
“ ทุกเื่ ”
คำตอบสั้นๆแต่เต็มไปด้วยความรู้สึก เรียกหยดน้ำใสไหลออกจากตาสวยหลังพยายามอดกลั้นมาเนิ่นนาน เธอรีบใช้หลังมือเช็ดทำลายหลักฐาน พยายามสู้หน้าเขาแสดงออกว่าตนไม่ได้รู้สึกอะไร
“ ไม่ต้องขอโทษหรอก ฉันเข้าใจดีว่ามันเป็หน้าที่ ฉันตั้งหากต้องเป็ฝ่ายขอโทษ รบกวนนายก็มากยังทำให้นายเดือดร้อนอีก ”
“ ไม่ได้เดือดร้อนอะไรหรอก… ” เขาทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ๆเธอเปลี่ยนท่าทีเ็าไปเป็เ้าหญิงแคนดี้แสนอ่อนหวาน มือใหญ่เอื้อมเกาท้ายทอยตัวเอง ตามองไปทางอื่นเพราะนึกละอายกับหัวใจที่วูบไหวจากความน่ารักเกินต้านของคนตรงหน้า
“ งั้นเหรอ… ” แคนดี้ตั้งใจจะเดินไปยังรถยุโรปประทับตราราชวงศ์ซึ่งจอดรอมาสักพักเมื่อเห็นว่าบทสนทนาสิ้นสุดลงแล้ว แต่ร่างบางหยุดชะงักราวกับเพิ่งนึกอะไรออกจึงหันกลับไปหามือขวาวองโกเล่พรีโม่อีกครั้ง
“ ว่าแต่…ที่พูดตอนนั้นจะบอกว่าอะไรเหรอ ? ”
‘ ฉันชอบเธอ ’
แม้ในใจจะตอบไปเช่นนั้นแต่ชีวิตจริงจีเพียงแค่ยืนเงียบ จ้องหน้าคนถามจนเธอสงสัยมากกว่าเดิม
“ ลืมไปแล้ว ไม่สำคัญอะไรอย่าใส่ใจเลย ” เขาเลี่ยงตอบ ขาแข็งแรงรีบก้าวหนีเพราะกลัวจะเผลอหลุดปากบอกความจริง
หญิงสาวยืนกระพริบตาปริบๆ สมองประมวลการกระทำที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่ายก่อนตัดใจสละความอยากรู้อยากเห็นเดินทางไปยังที่ดินว่างเปล่าตามคำสั่งผู้เป็พ่อ
ห่างจากพื้นที่เกษตรกรรมไปทางทิศเหนือเพียงสิบกิโลเมตร ที่ดินว่างเปล่าหลายสิบไร่ซึ่งมีอาคารสำนักงานหลังใหญ่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวก็ปรากฏแก่สายตา
เมื่อก้าวลงััพื้น สายลมพัดฝุ่นผสมกับความเย็นสดชื่นของป่าจากหุบเขาน้อยใหญ่ที่โอบล้อมอยู่ด้านหลังเข้าต้อนรับผู้มาเยือนแทนถ้อยคำเชื้อเชิญ
ชายร่างท้วมวัยเลขสี่ปลายผู้ซึ่งเป็เ้าของที่ดินเดินออกมาต้อนรับพร้อมกับเ้าหน้าที่อีกสองคน พวกเขาคุกเข่าลงทำความเคารพเ้าหญิง โค้งตัวอย่างนอบน้อมขณะจับมือทักทายจอตโต แสงยามบ่ายกระทบแหวนทองวงใหญ่บนนิ้วหนาเป็ประกายสว่างเมื่อเขาผายมือเชิญขึ้นรถกอล์ฟเพื่อเริ่มการเยี่ยมชม
“ โรจิโซจิ พาเขาไปก่อนนะ ฉันขอเข้าห้องน้ำแป๊บแล้วจะตามไป ” แคนดี้คว้าแขนเทพแห่งดวงอาทิตย์ทั้งสองดึงลงมาในระดับความสูงของตนเพื่อกระซิบบอกประโยคดังกล่าว
“ ไม่ให้ผมตามไปคุ้มกันจะดีเหรอครับ ? ” โซจินึกวิตกกังวลเล็กน้อยหากต้องคลาดสายตาจากเ้านาย เช่นเดียวกับฝาแฝดของตนซึ่งกำลังคิ้วขมวดแบบเดียวกันอยู่
“ อย่าเวอร์น่า ไม่มีอะไรหรอกคิดมากไปได้ เดี๋ยวท่านพ่อก็มาแล้ว ฉันรอไปกับท่านทีเดียวเลยดีกว่า ” เธอพยักพเยิดไปทางกลุ่มคนที่ไม่ค่อยอยากใช้เวลาด้วย ตบหลังคนสูงกว่าแทนการฝากฝังให้ทำหน้าที่แทนเพราะจะตบไหล่ก็ดันไม่ถนัด
หลังจากยืนส่งทีมงานออกเดินทางแล้ว เ้าหญิงแคนดี้เงยหน้ามองท้องฟ้าใช้มือขวาบังแดดขณะมองหานกอินทรีั์ เ้าเวหาบินโฉบลงมาเกาะไหล่เธออย่างรู้หน้าที่โดยไม่ต้องออกปากเรียกให้เหนื่อย
“ ไซรุ ช่วยตามท่านพ่อให้ทีสิ ” เพียงเธอบอก เทพแห่งท้องฟ้ากางปีกสีขาวกว้างพร้อมบินกลับไปยังทิศทางที่รถเพิ่งเข้ามาทันที
เ้าหญิงแคนดี้เดินเข้าอาคารสำนักงานเพียงลำพัง สายตาสอดส่องหาใครสักคนเพื่อถามทางแต่ไร้วี่แววสิ่งมีชีวิตให้เห็น เธอจึงเลือกมองซ้ายขวาหาป้ายบอกทาง ก่อนเดินไปทางขวาเพื่อเข้าห้องน้ำ
เมื่อเสร็จกิจธุระส่วนตัว หญิงสาวเดินมาล้างมือที่อ่างสีขาวสะอาด กดสบู่เหลวถูกมือพลางมองสำรวจตัวเองในกระจกบานใหญ่
โชคชะตากลั่นแกล้งเล่นตลกอะไรกับเธอนักหนาถึงส่งเขามาในวันนี้ แค่รักไม่ได้ก็ทรมานใจจะแย่ สู้ไม่เจอหน้ากันอีกเลยยังดีเสียกว่า
เธอทำได้แค่ตัดพ้อในใจ ก่อนพบบางสิ่งดึงดูดความสนใจแทนความคิดไร้สาระเมื่อครู่ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีแดงเืหมูถูกวางขวางประตูห้องน้ำั้แ่ตอนไหนไม่อาจทราบได้ รู้เพียงว่าขนาดสามสิบสองนิ้วใหญ่พอจะใส่เธอได้ทั้งตัวสบายๆโดยไม่ต้องหั่นแยกชิ้น
ดวงตาสีทองจับจ้องอย่างพิจารณา เธอสะบัดมือไล่หยดน้ำพร้อมหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าสะพายเช็ดมือเตรียมจะลากสิ่งกีดขวางให้พ้นทางจนไม่ทันสังเกตเงาตะคุ่มด้านหลังที่กำลังคืบคลานเข้าใกล้
“ !? ” มือปริศนาปิดปากเธอแน่นชนิดที่แทบขาดอากาศหายใจไม่ปล่อยให้ได้ส่งเสียงกรีดร้อง มืออีกข้างปักเข็มบรรจุยาสลบเข้าเส้นเืใหญ่บริเวณลำคอ อัดฉีดของเหลวอันตรายเข้าร่างบอกบางโดยไม่กลัวว่าจะเกิดผลข้างเคียงถึงแก่ชีวิต
คนตัวเล็กกว่าดิ้นสุดฤทธิ์ ไม่ว่าจะพยายามตะเกียกตะกาย เหยียบเท้าสุดแรงหรือตบตีคนด้านหลังยังไงก็ไม่อาจหลุดพ้น
ยิ่งตื่นใร่างกายยิ่งสูบฉีดของเหลวเข้าอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างเกิดขึ้นไม่ถึงห้านาทีแต่ผู้ไม่หวังดีสามารถนำร่างไม่ได้สติของเธอยัดลงกระเป๋าและลากขึ้นรถซึ่งจอดเตรียมไว้สำหรับหลบหนีหายไปก่อนใครจะทันสังเกตเห็น
กว่าาาอเดลเบลจะมาถึงก็ไม่มีหลักฐานอะไรบ่งบอกได้ว่าลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาได้หายไปแล้ว ท่านนั่งรถกอล์ฟอีกคันตามไปสมทบกับกลุ่มคนซึ่งกำลังตรวจสอบระยะระหว่างป่ากับที่ดินว่าตรงตามที่โฉนดแจ้งไว้หรือไม่พร้อมกับเอ่ยถามอย่างอารมณ์ดี
“ เป็ไง ? ” ผู้สูงศักดิ์ตบไหล่จอตโตเบาๆแทนความเอ็นดูที่อุตส่าห์เป็ธุระให้ ก่อนเดินเข้าไปทักทายชายเ้าของที่ดินผู้ซึ่งเคยทำงานร่วมกันเมื่อนานมาแล้ว
“ ดูดีทีเดียวครับ ” รอยยิ้มอบอุ่นประหนึ่งพระอาทิตย์ยิ่งทำให้คนอายุมากกว่ายิ้มตามอย่างสบายใจ ผิดกับพ่อบ้านฝาแฝดที่ตาตื่นด้วยความวิตกเมื่อหันซ้ายขวาไม่พบเ้านายตัวน้อยตามมาด้วย
“ เ้าหญิงแคนดี้ละครับ?! ”
“ นั่นควรจะเป็คำถามของฉันมากกว่านะ ”
วินาทีนั้นโรจิโซจิรับรู้ได้ทันทีว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับเ้าหญิงแคนดี้อย่างแน่นอน ขณะพวกเขาตัดสินใจกำลังจะก้าวขึ้นรถบึ่งกลับไปสำนักงาน สัญชาตญาณคมกริบของเทพหมาป่าบวกกับประสบการณ์ในวงการนักฆ่าส่งสัญญาณเตือนว่ามีวัตถุอันตรายกำลังพุ่งตรงมาทางพวกเขาในความเร็วที่ยากจะคาดเดา
“ หมอบ!! ” เทพแห่งดวงอาทิตย์ะโเสียงดังพร้อมกันคล้ายออกมาจากจิตใต้สำนึกเดียวกัน ทั้งสองดึงร่างของท่านาาหมอบลงััพื้นดินโดยเอาตัวเองบังซ้ายขวาเพื่อความมั่นใจว่าจะปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์
ะเิควันกระจายตัวผสมกับฝุ่นมัวราวกับอยู่ในเมืองหมอกยากต่อการลืมตาขึ้นมอง เสียงพุ่มไม้ขยับตามด้วยเสียงกรอบแกรบขณะฝีเท้าจำนวนหนึ่งเหยียบกิ่งไม้ ก่อนจะเงียบหายไปอย่างปริศนาสร้างความหวาดระแวงแก่ผู้ตกเป็เหยื่อได้ไม่มากก็น้อย
ไซรุใช้ประโยชน์ของปีกกว้างสองเมตรครึ่งพัดควันและฝุ่นให้ลอยไปในทิศทางอื่น ทันทีที่ทุกคนค่อยๆพยายามลืมตามองรอบข้าง เสียงกรีดร้องหวีดแหลมกลับดังสวนขึ้นมา จอตโตรับรู้ได้ถึงแรงกระชากจากมือที่กุมแขนของหญิงสาวข้างกายไว้แน่น
“ ลูเช่!! ” จอตโตวิ่งตามกลุ่มคนในเสื้อเกาะกันะุซึ่งปกปิดใบหน้าด้วยหน้ากากกันแก๊สพิษจำนวนสี่คน หนึ่งในนั้นอุ้มหญิงสาวพาดบ่าประหนึ่งแบกกระสอบ สามคนที่เหลือคือทีมคุ้มกันอาวุธครบมือ
“ จอตโต! ช่วยด้วย!! ” อดีตอัลโกบาเลโน่ดิ้นพล่านหวังเพียงแค่ได้เป็อิสระ เธอพร่ำะโขอความช่วยเหลือ หยดน้ำตาพรั่งพรูเป็สายจากความกลัวและความใ
ไม่ใช่แค่ปืนสามกระบอกที่หันมาทางบอสเพื่อหยุดยั้งการช่วยเหลือ แต่ยังมีปืนอีกหลายกระบอกที่แอบซุ่มในป่าหวังคร่าชีวิตใครก็ตามที่อยู่ที่นี่หากผิดจากแผนที่วางเอาไว้
ไซรุผู้สังเกตเห็นความอันตรายเป็คนแรกแปลงร่างเป็มนุษย์ด้วยความไวแสง ก่อนจะวาดบาเรียคุ้มกันทุกคนในวงล้อม ป้องกันอันตรายจากะุที่สาดเข้ามาเหมือนห่าฝน
“ โรจิโซจิรีบพาท่านาาไปที่ปลอดภัยก่อน ” สองแฝดพยักหน้ารับก่อนพยุงาาอเดลเบลหนีกลับไปที่สำนักงานพร้อมผู้เกี่ยวข้องคนอื่น
“ ห่างออกไปจากตรงนี้สองร้อยเมตรทางทิศตะวันออกมีรถจอดอยู่คันหนึ่ง รีบไปซะ ฉันคุ้มกันให้ ”
เหล่าชายหนุ่มหันมองเ้าของเส้นผมสีครีมไข่มุกยาวด้วยสีหน้าลำบากใจแต่กลับไม่ลังเลที่จะรีบวิ่งไปตามทางที่เขาบอก
เพียงแค่พวกเขาขยับห่าะุก็สาดซัดประหนึ่งฝนไล่ช้างห่าใหญ่ ถึงอย่างนั้นก็ไม่สามารถต้านทานลูกศรที่สามารถตัดได้ทุกอย่างของคัมภีร์เทพแห่งท้องฟ้าได้
ไซรุวาดมือผ่านอากาศเพื่อเรียกใช้ลำแสงสีขาวสว่างอีกหนึ่งดอก เขายิงเข้าที่ต้นไม้ต้นหนึ่งใกล้กลุ่มศัตรูที่ซุ่มรอ ราวกับจงใจพลาดแทนสัญญาณเตือน
“ ฉันให้เวลาหนี ยิงเป้านิ่งมันไม่สนุก ” น้ำเสียงราบเรียบจากเทพหน้าตายข่มขวัญกลุ่มคนอาวุธครบมืออย่างได้ผล เสียงฝีเท้าเริ่มออกวิ่งผสานกับเสียงพุ่มไม้สั่นไหวคล้ายกำลังบอกเขาว่าเกมล่าคนได้เริ่มขึ้นแล้ว
ขณะนกอินทรีั์ในร่างมนุษย์กำลังเริ่มออกล่า จอตโตและมือขวาของเขาวิ่งมาจนสามารถมองเห็นรถเป้าหมายในระยะสายตา
รถ SUV เคลื่อนที่ไปข้างหน้าเมื่อทั้งสองใกล้จะตามทัน น่าเสียดายก็ตรงไม่มีใครหยิบอาวุธติดตัวมาเพื่อหยุดยั้งรถคันนั้นเลยแม้แต่คนเดียว จีคว้าก้อนหินขนาดใหญ่กว่ามือเขวี้ยงใส่กระจกท้ายแต่เพราะเป็กระจกกันะุรอบคันจึงไม่เกิดความเสียหายใดๆ
จังหวะนั้นเองที่หลังคาซันรูฟถูกเปิดออกพร้อมกับร่างในชุดเกราะ เขาจ่อปืนSBR 9มม.เล็งหาจอตโตผู้ซึ่งเป็เป้าหมายที่แท้จริงของเหตุการณ์ในครั้งนี้ เ้าของเส้นผมสีแดงรีบคว้าตัวเ้านายหลบแต่เพราะเอาตัวเองบัง ะุจึงพุ่งเข้าที่ไหล่ซ้าย ต้นขาขวาและช่องท้องอย่างละนัดติดต่อกัน เืสีแดงหยดลงพื้นเป็วงกว้าง กระเด็นเปื้อนเสื้อสูทสวยของคนข้างหลังซึ่งรับร่างไร้เรี่ยวแรงของเพื่อนสนิทไว้ในอ้อมแขนแน่น
“ จี!! ” ขณะเขาหยิบโทรศัพท์โทรเรียกรถพยาบาล รู้ตัวอีกทีรถคันนั้นก็หายลับไปแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าเหตุจูงใจในครั้งนี้คืออะไรถึงมีการลักพาตัวกันเกิดขึ้น วองโกเล่พรีโม่รู้แต่เพียงว่าเขาต้องรีบจัดการให้ทุกอย่างเรียบร้อยไวที่สุดเท่าที่จะเป็ไปได้
1K
![อัลฟ่าเถื่อน [omegaverse] พรีออเดอร์หนังสือถึง 2 พ.ค. 64](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1618913655_95554513.webp)
![ทะลุมิติมาหมอหญิงอย่างข้าจะยิ่งใหญ่ในใต้หล้าให้ดู [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757389753_11392520.webp)