วันรุ่งขึ้นจอมไปที่บ้านของอาเดี่ยวอีกครั้ง
“คุณอา”
“กินข้าวหรือยัง?”
เด็กหนุ่มส่ายหัว อันที่จริงข้าวสารที่บ้านใกล้หมดแล้วเขา้ามาถามคุณอาว่าเขาสามารถหาเงินได้อย่างไร อย่างน้อยเพื่อให้มีข้าวกินในวันต่อไปได้
“อาพอรู้ไหมครับ ว่าผมสามารถหาเงินได้จากที่ไหน”
“เงิน?” หนุ่มใหญ่หันกลับมา
“ตอนนี้ที่บ้านไม่มีเงิน และข้าวใกล้หมดผมน่าจะออกไปทำอะไรสักอย่างเพื่อให้ได้เงินกลับมา”
เดี่ยว้าช่วยเด็กคนนี้
“ทำงานที่คลังสินค้า เป็พนักงานรายวันสนใจไหม?”
ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเดี่ยว ที่จะชักชวนเด็กคนหนึ่งที่ขยันขันแข็งและเป็ที่ชื่นชอบของเขามาเป็พนักงานเพิ่มเพราะกำลังขาดคนอยู่พอดี
ดวงตาของจอมเป็ประกาย
“ผมสามารถทำอะไรได้บ้าง?”
จอม้าทำงาน ต้องหาเงิน เพื่อให้อยู่โลกนี้ได้
“คลังสินค้าที่อาเป็ผู้จัดการอยู่ ดูแลสินค้าอุปกรณ์กอล์ฟ”
“…”
“งานไม่ยาก แต่อาจเหนื่อยหน่อยเพราะใช้แรงงาน มียกของหนักบ้าง”
“ผมยกของหนักได้ครับ”
“งานอื่นก็เช่นติดสติกเกอร์ จัดของ แพ็กของ”
คำศัพท์เหล่านี้ จอมไม่เคยได้ยินหรือรู้จักมาก่อนเลย
“ผมไม่เคยทำ…”
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวให้ตรีกับป๋องช่วยสอนงานให้”
“ครับ”
“พรุ่งนี้เช้ามาเจออาที่นี่แล้วเราไปทำงานพร้อมกัน”
…
เช้าวันรุ่งขึ้น จอมมาถึงบ้านของเดี่ยวได้เห็นรถกระบะมารับผักสวนครัวที่เ้าของบ้านเก็บแต่เช้ามืดเพื่อเตรียมส่งขายจึงสนใจและอยากช่วย
“ผมมาช่วยอาเก็บผักขายได้ไหมครับ?”
หนุ่มใหญ่ นิ่งคิดสักครู่
“ถ้าตื่นเช้ามืดไหว มาช่วยได้นะ อาให้ค่าแรงทุกวันที่มาช่วย เพราะกว่าจอมจะได้เงินเดือน ยังอีกหลายวัน”
“ได้ครับ”
“งั้นตอนนี้เราไปที่คลังสินค้ากันได้แล้ว”
…
คลังสินค้าอุปกรณ์กอล์ฟ
เดี่ยวพาจอมเดินมาทำงานด้วยเพราะห่างจากบ้านของเขาไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตร
ที่นั่นมีชายหนุ่มสองคนยืนรออยู่หน้าประตูทางเข้าคลังฯ
เดี่ยวแนะนำพนักงานคนใหม่ให้พนักงานเก่าได้รู้จัก
“วันนี้มีคนใหม่มาทำงานด้วยนะ ชื่อจอม”
เขาหันไปทางจอม และผายมือไปทางชายหนุ่มคนหนึ่ง
“นั่นพี่ตรี”
จอมยกมือไหว้
“สวัสดีครับ”
เดี่ยวผายมือไปทางชายอีกคนที่เหลือ
“นั่นพี่ป๋อง”
จอมยกมือไหว้ผู้าุโ
“สวัสดีครับ”
“ให้จอมทำอะไรบ้างครับลูกพี่”
ป๋องหันไปถามผู้จัดการ
“ให้เป็ลูกมือช่วยป๋องนะ จอมไม่เคยทำงานคลังฯมาก่อน แนะนำหรือสอนด้วยล่ะ”
“ได้ครับ”
…
นอกจากจอมจะตื่นเช้ามืดทุกวันมาช่วยอาเดี่ยวเก็บผักสวนครัวส่งขายแล้วเพื่อได้รับเงินสดมาใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน ก่อนที่จะได้รับเงินเดือนเขายังคงไปทำงานที่คลังสินค้าทุกวัน ไม่มีขาด
อีกทั้งจอมยังคงเรียนรู้เกี่ยวกับโลกใหม่เพิ่มขึ้นยิ่งเขารู้มากเท่าไร ก็ยิ่งดีมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อทำงานมาเกือบเดือนแล้วอาเดี่ยวพาเขาไปธนาคารที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อเปิดบัญชีสำหรับรับค่าแรงภายในสิ้นเดือน
เมื่อเงินเดือนเดือนแรกของจอมโอนเข้าบัญชีแล้ว
“ขอบคุณครับอา”
เดี่ยวเอ็นดูจอมเหมือนลูกหลานของเขาจริงๆ
…
ปริมาณออร์เดอร์ของคลังฯ อุปกรณ์กอล์ฟเริ่มเพิ่มมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน
ล่าสุดนี้มีความแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเริ่มต้องทำงานล่วงเวลา เลิกช้ากว่าเวลางานเดิมเป็บางวัน จากที่เคยเลิกตรงเวลาทุกวัน
จอมมีความสุขเมื่อได้รับเงินเพิ่ม แต่เขาเป็ห่วงสภาพร่างกายของอาเดี่ยวมากกว่า
เนื่องจากทำงานมากขึ้นต้องเตรียมตัวให้มากขึ้น
“ไม่ต้องห่วง อาทำได้”
แม้ว่าเดี่ยวจะเหนื่อย แต่ก็มีความสุข
929
![[จบ] พันธะรักวิวาห์จำเป็น [Bond of Love - Wedding]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1649843972_61584910.webp)