AREA XXIV เขตลงทัณฑ์ของนายลาสเตอร์

ลงให้อ่านทุกวัน วันละ 4 บท เวลา 20:00 น. [ส่วน E-BOOK มาวันที่ 21/04/68 ราคาเบา ๆ เพียง 149฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ] 

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 28

ห้องนั่งเล่น

22:30 น.

ตอนนี้ฉันนั่งพิงอยู่บนโซฟาตัวนุ่ม ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังหน้าจอโทรทัศน์ที่กำลังฉายภาพยนตร์เรื่องหนึ่งอยู่ มันเป็นหนังแอคชั่นที่พี่ลาสเตอร์เป็นคนเลือก และฉันก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะความจริงแล้ว ฉันแทบไม่มีสมาธิกับหนังเลย

สิ่งที่ฉันกำลังให้ความสนใจมากที่สุดตอนนี้...

คือคนข้างหลัง

ใช่...ฉันไม่ได้พูดผิดหรอก คนข้างหลัง

เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้แค่นั่งดูหนังอยู่บนโซฟาธรรมดา ๆ แต่กำลังนั่งบนตักของพี่ลาสเตอร์

"ทำไมต้องให้นั่งแบบนี้ด้วยคะ" ฉันหันไปถามเขาด้วยน้ำเสียงกึ่งขัดใจ แต่ก็รู้ดีว่าตัวเองไม่ได้พยายามจะดิ้นหนีออกไปจริง ๆ

"ก็หนูเป็นแฟนพี่แล้วนี่" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นจากข้างหู ก่อนที่อ้อมแขนแข็งแรงจะกระชับแน่นขึ้นกอดรอบเอวฉัน "แฟนกันก็นั่งตักได้สิ หรือว่าไม่อยากนั่ง?"

"..." ฉันเม้มริมฝีปากแน่น จริง ๆ แล้วฉันก็น่าจะเถียงออกไปสักหน่อย แต่พอแขนของเขาโอบแน่นขึ้น และฝ่ามืออุ่น ๆ เริ่มลูบเอวฉันเบา ๆ ฉันกลับพูดอะไรไม่ออก

มันอันตรายมาก...

อันตรายกับหัวใจของฉันเนี่ย! -///-

"เงียบแบบนี้ แสดงว่าอยากนั่งต่อสินะ" พี่ลาสเตอร์กระซิบเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมาจนลมหายใจร้อนเป่ารดข้างแก้มฉัน "อย่าทำหน้าแดงแบบนี้สิ มันยั่วพี่นะ"

"พะ...พี่ลาสเตอร์!" ฉันเผลอร้องออกมาเบา ๆ และพยายามดิ้นหนีจากอ้อมแขนที่รัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล เพราะแทนที่เขาจะปล่อย กลับกอดฉันแน่นขึ้นไปอีก

"จะดิ้นทำไม" เขาหัวเราะในลำคอ "นั่งดี ๆ สิ เดี๋ยวพี่จะสอนให้ว่าต้องดูหนังยังไงให้สนุกขึ้น"

"มันจะสนุกขึ้นได้ยังไงคะ-" ฉันยังพูดไม่ทันจบดี จู่ ๆ เขาก็โน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูฉันอีกครั้ง คราวนี้เสียงทุ้มของเขาเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบแผ่ว ๆ

"ดูไป แล้วก็ให้พี่กอดไปด้วยไง"

"หา?!" ฉันสะดุ้งโหยง ก่อนจะรีบหันไปมองเขาอย่างตกใจ "พูดอะไรของพี่เนี่ย?"

แต่แทนที่เขาจะตอบ เขากลับจับมือฉันขึ้นไปแนบกับแขนซ้ายของตัวเองแทน ฉันกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงรอยสักบนท่อนแขนของเขา

ลายเส้นคมเข้มบนผิวสีแทนสร้างภาพของเหยี่ยวตัวใหญ่ที่กางปีกออกอย่างสง่างาม

"รอยสักของพี่..." ฉันพึมพำออกมาอย่างเผลอตัว

"หืม? สนใจเหรอ?" พี่ลาสเตอร์เหลือบมองฉันก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

ฉันพยักหน้าช้า ๆ ปลายนิ้วไล่ไปตามลวดลายที่ถูกสลักลงบนผิวแข็งแกร่งนั้นด้วยความสนใจ

"มันมีความหมายอะไรเหรอคะ?" เขาเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบ

"เหยี่ยวเป็นนักล่า" เขาว่าพลางกระชับแขนรอบเอวฉันให้แน่นขึ้น "มันไม่เคยกลัวอะไร และมันมองทุกสิ่งจากที่สูงเสมอ"

"..." ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างตั้งใจ

"พี่อยากเป็นแบบนั้น" เขาว่าเสียงเรียบ "ไม่ถูกใครล่อลวง ไม่ถูกใครควบคุม และอยู่เหนือทุกอย่าง"

คำพูดของเขาฟังดูราบเรียบ แต่มันแฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ฉันยังไม่แน่ใจว่าควรถามต่อหรือไม่

"แล้วพี่สักมันตั้งแต่เมื่อไรเหรอคะ?" ฉันเปลี่ยนเรื่องถามแทน

"ตั้งแต่พี่อายุ 18"

"อืม..." ฉันพยักหน้าเบา ๆ ปลายนิ้วยังคงไล้ไปตามรอยสักนั้น "มันสวยดีนะคะ"

"แล้วชอบไหม?" ฉันชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามนั้น ก่อนจะเม้มริมฝีปากแล้วพยักหน้า

"ชอบค่ะ" พี่ลาสเตอร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมากดจูบลงบนข้างแก้มฉันอย่างรวดเร็ว

"ดี งั้นก็นั่งอยู่บนตักพี่แบบนี้ไปนาน ๆ ล่ะ" ฉันเบิกตากว้างก่อนจะหันไปถลึงตาใส่เขาทันที

"พี่ลาสเตอร์!"

"ครับ หนู" ฉันนิ่งค้างไปทันทีที่เขาเรียกฉันแบบนั้นอีกครั้ง

ให้ตายเถอะ...

หัวใจของฉันกำลังจะไม่ไหวแล้ว!

ระเบียงห้อง

23:00 น.

ฉันนั่งดูหนังต่อไปเรื่อย ๆ แต่หลังจากผ่านไปได้สักพัก พี่ลาสเตอร์ก็ขอตัวออกไปรับโทรศัพท์ที่ระเบียง ฉันไม่ได้สนใจอะไรตอนแรก จนกระทั่งหางตาดันเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องชะงัก

เขากำลังจุดบุหรี่...

ฉันเผลอขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนจะมองเขาผ่านกระจกใสของประตูระเบียง เขายืนพิงราวระเบียง มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู ส่วนมืออีกข้างคีบบุหรี่ไว้ ริมฝีปากคาบมันเบา ๆ ก่อนจะพ่นควันสีขาวออกมา

ฉันไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงรู้สึกแปลกใจนัก

คือมันก็ควรจะเป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?

พี่ลาสเตอร์เองก็ไม่ได้ดูเป็นคนใสซื่ออะไรอยู่แล้ว มีรอยสัก มีบารมีขนาดนั้น สูบบุหรี่ก็คงเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขา

แต่...ทำไมฉันถึงรู้สึกไม่ชอบเลยนะ?

ไม่นาน เขาก็เดินกลับเข้ามาในห้อง สีหน้าไม่ได้มีอะไรผิดปกติ แต่ฉันกลับมองเขาด้วยสายตาที่ต่างออกไปเล็กน้อย

"มานี่" พอเดินเข้ามา เขาก็ยื่นมือจะดึงฉันกลับไปนั่งตักเหมือนเดิม แต่ฉันกลับเอียงตัวหลบเล็กน้อย

"ไม่เอาค่ะ" ฉันบอกเสียงเรียบ ทำให้เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น

"เป็นอะไร?"

"หนูไม่อยากอยู่ใกล้คนสูบบุหรี่" ฉันตอบตามตรง เสียงอาจจะไม่ได้แข็งนัก แต่ก็น่าจะพอทำให้เขารู้ว่าฉันไม่พอใจ

พี่ลาสเตอร์นิ่งไปนิด ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขำขัน

"นี่งอนพี่อยู่เหรอ?"

"ใช่ค่ะ" ฉันตอบกลับไปทันที ไม่คิดจะปฏิเสธอะไรทั้งนั้น

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกอดอกมองฉันด้วยสายตาที่เหมือนกำลังสนุกกับสถานการณ์ตรงหน้า "ทำไม? ไม่ชอบ?"

"ไม่ชอบ" ฉันย้ำเสียงหนักแน่น "หนูอยากให้แฟนของหนูมีชีวิตอยู่นาน ๆ ไม่ใช่ตายเพราะมะเร็งปอด"

พี่ลาสเตอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะในลำคอ "พูดซะเหมือนเป็นห่วงจริงจังเลยนะ"

"ก็จริงจังค่ะ!" ฉันขมวดคิ้วใส่เขา "พี่น่าจะรู้ว่ามันไม่ดี"

"อืม พี่รู้" เขาตอบรับง่าย ๆ แต่ไม่ได้ให้คำสัญญาว่าจะเลิกแต่อย่างใด

ฉันเลยหันหน้าหนีไปอีกทางเพราะไม่อยากมองหน้าเขา แต่ไม่นานก็ต้องสะดุ้งเมื่อจู่ ๆ เขาก็โน้มตัวลงมากดจมูกหอมแก้มฉันแรง ๆ

"พี่ลาสเตอร์!" ฉันโวยวายพร้อมดันไหล่เขาออก แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน กลับยิ้มอย่างพอใจแทน

"ก็เห็นหนูทำหน้ามุ่ย เลยอยากหอมให้หายงอน"

"แต่ตัวพี่เหม็นบุหรี่นะคะ!"

"หืม งั้นก็ช่วยพี่หน่อยสิ"

"ช่วยอะไรคะ?" ฉันถามกลับอย่างระแวง

พี่ลาสเตอร์จับฉันให้นั่งหันหน้าเข้าหาเขาโดยสมบูรณ์ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบชนกัน

"พี่จะพยายามเลิกบุหรี่..." เขาพูดช้า ๆ "แต่ถ้าวันไหนพี่อยากสูบ หนูต้องจูบพี่แทนนะ"

"หา?" ฉันเบิกตากว้างทันที "อะไรนะคะ!"

"ก็ถ้าจูบแล้วมันทำให้หายอยากสูบ หนูก็จะได้ไม่ต้องบ่นอีกไง"

"งั้นพี่สูบต่อไปเถอะค่ะ!" ฉันสวนกลับทันทีด้วยความตกใจ

พี่ลาสเตอร์หลุดหัวเราะออกมาดัง ๆ ก่อนจะทำหน้าตกใจแบบแกล้ง ๆ "โอ้โห ใจร้ายจัง แฟนขอแค่นี้เองนะ"

"พี่ก็ไปขอจากคนอื่นสิคะ!" ฉันพูดไปอย่างนั้นเอง แต่พอเห็นสายตาของเขาที่มองมา รู้เลยว่าพูดผิดไปแล้ว...

"อยากให้พี่ไปขอจากคนอื่นจริงเหรอ?" เสียงของเขาหยอกเย้า แต่มันก็ทำให้ฉันเผลอหน้าร้อนขึ้นมาเฉยเลย

"ก็...ก็ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น..." ฉันเม้มปากแน่น ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"โอเคค่ะ...ก็ได้..."

"หืม? ได้อะไร?"

"ถ้าพี่อยากสูบบุหรี่ หนูจะ..." ฉันเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "จูบพี่แทน"

พี่ลาสเตอร์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวฉันเบา ๆ อย่างเอ็นดู

"ดีมาก"

23:30 น.

“หนูครับ” ฉันที่กำลังตั้งใจดูหนังอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงพี่ลาสเตอร์เรียกชื่อฉันขึ้นมา ฉันเลยหันไปมองตามเสียงเรียกอย่างอัตโนมัติ

แชะ!

เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นทันทีที่ฉันหันหน้าไปหาเขา ดวงตาของฉันเบิกกว้างเมื่อเห็นพี่ลาสเตอร์ยกโทรศัพท์ขึ้น พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้

"พี่ถ่ายอะไรคะ?"

"หอมแก้มแฟน แล้วก็ถ่ายเก็บไว้ไง" เขาพูดอย่างหน้าตาเฉยก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้ดู

รูปที่ปรากฏบนหน้าจอ...

เป็นภาพฉันที่ถูกเขาหอมแก้มอยู่!

"พี่ลาสเตอร์!!!" ฉันอ้าปากค้างพร้อมใบหน้าที่ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที "ลบเลยนะคะ!"

"ไม่ลบ" เขาตอบกลับมาง่าย ๆ

"พี่!"

"ไม่ลบ แล้วก็..." พี่ลาสเตอร์กดส่งรูปนั้นมาให้ฉันก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น

"ตั้งเป็นโปรไฟล์ทุกโซเชียลของหนูเลย"

"!" ฉันแทบจะสำลักอากาศทันที "ไม่ค่ะ! ไม่มีทาง!"

"ทำไม? ก็เป็นแฟนกันแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"แต่มัน..." ฉันกัดริมฝีปากตัวเอง พยายามหาเหตุผลมาปฏิเสธ แต่พี่ลาสเตอร์กลับสวนขึ้นมาทันที

"พี่ไม่อยากให้คนอื่นมาจีบหนู"

"-///-"

"หรืออยากให้ผู้ชายที่ไหนมายุ่งกับหนู" ฉันเงียบไปทันที

"ได้ไหม..." เขายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "ตั้งซะดี ๆ"

ฉันจำใจต้องตั้งรูปนั้นเป็นโปรไฟล์ไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ และไม่นานหลังจากนั้น...

[พลอย คอมเมนต์ : อหหห นี่มันอะไร?]

[เมฆ คอมเมนต์ : ช็อก!]

[ภาคิน คอมเมนต์ : ยินดีด้วยเว้ยไอ้ลาสเตอร์]

[พีท คอมเมนต์ : เหยดดดด!]

"ตายแน่เลย" ฉันพึมพำเสียงเบา หน้าแดงจัด

พี่ลาสเตอร์ที่เห็นก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

ปล.หากอ่านแล้วชอบหยกรบกวนนักอ่านที่น่ารักช่วย กดถูกใจ กดเพิ่มเข้าชั้น และพิมพ์คอมเมนต์ ส่งเข้ามาเป็นกำลังให้หยกหน่อยนะคะ

————— ꧁༻・ॐ・༺꧂ —————

ฝากกดติดตามกันด้วยน้า : เพจ Sunisayok - นักเขียนนิยาย

(https://www.facebook.com/SunisayokWriter)

—————— ༻・ॐ・༺ ——————