นทีเปิดแผนที่ขึ้นมา เขากวาดตามองภูมิศาสตร์โดยรอบของเมืองอย่างคร่าว ๆ นทีพบว่าเหตุผลหลักที่เมืองนี้อุดมสมบูรณ์และเจริญเติบโตได้อย่างรวดเร็วนั้นอาจจะเป็เพราะว่ามีแม่น้ำสายใหญ่พาดผ่านบริเวณทิศตะวันออกของเมืองทำให้พืชผักและผลผลิตเติบโต ชาวเมืองมีน้ำสะอาดไว้สำหรับบริโภค
แต่ถ้าหากเขามองในมุมของจุดยุทธศาสตร์แล้วนั้น แม่น้ำเส้นที่พัดผ่านเป็ดั่งปราการป้องกันชั้นยอดของเมืองแห่งนี้ในทันที ส่วนทางด้านทิศใต้นั้นเป็ป่าทึบ มีเพียงทิศตะวันตกและทิศเหนือเท่านั้นที่เป็พื้นที่ราบและพื้นที่สัญจรของชาวเมือง
นทีลองใช้ฟังก์ชันปักหมุดไปยังสถานที่ที่เขาจะไป ทันใดนั้นก็ปรากฏเส้นแสงอันเบาบางขึ้นจากจุดที่เขาอยู่ไปยังสถานที่ที่เขาปักหมุดไว้ นทีและไลล่าเดินตามเส้นแสงนั้นไป
ในระหว่างทางที่เขาเดินไปนั้น บรรยากาศโดยรอบนั้นดูสงบสุขราวกับไม่มีใครรับรู้ว่าจะมีมอนสเตอร์มาบุกเมืองของพวกเขาในไม่ช้า หรือไม่ก็พวกเขาไม่ได้รับการแจ้งข่าวเหล่านี้จากทางเ้าเมืองก็เป็ไปได้เช่นกัน นทีเดินออกจากตลาดเขามุ่งหน้าไปทางทิศเหนือของเมืองเดอร์ล็อคที่เป็ถนนเส้นหลักในการเข้ามายังเมืองแห่งนี้
" นี่นที...เรากำลังจะไปที่ไหนกันเหรอ? " ไลล่าเอ่ยถามขึ้นมา
นทีนั้นไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรเธอมากนัก เขาเพียงบอกให้เธอนั้นสังเกตผู้คนรอบตัวเพียงเท่านั้น
" เธอสังเกตเห็นอะไรผิดปกติกับผู้คนในเมืองนี้ไหม ? "
นทีตอบคำถามด้วยคำถามทำให้ไลล่านั้นหงุดหงิดนิดหน่อย
" นี่นาย! ฉันถามนายก่อนนะ..แต่ถ้าพูดถึงความผิดปกติ ฉันไม่เห็นอะไรผิดปกติเลยนะ ทุกคนก็ดูจะมีความสุขและใช้ชีวิตกันปกติดี "
ไลล่าให้ความเห็นจากการที่เธอสังเกต
" ถูกต้อง...เพราะทุกอย่างมันปกตินี่แหละมันถึงได้ไม่ปกติ " นทีตอบกลับอย่างมีเลศนัย
เมื่อไลล่าได้ยินคำตอบของนทีเธอก็พยายามคิดตาม ทำไมการที่ชาวเมืองแห่งนี้ใช้ชีวิตอย่างปกติถึงไม่ปกติ
" หรือว่า! พวกเขาจะไม่รู้ว่าจะมีมอน..$@%#E$ "
ผู้คนรอบตัวหันมามองไลล่าที่จู่ ๆ ก็ะโเสียงดัง แต่ก่อนที่ไลล่าจะได้พูดคำถัดไปนั้นปากของเธอก็ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาได้อีก นทีไม่ยินยอมให้เธอทำอะไรที่จะส่งผลเสียต่อพวกเขา
" ชู่!...เธอไม่ควรจะพูดมันออกมานะ..เดี๋ยวทุกคนจะแตกตื่น " ข้อความของนทีที่กระซิบข้างหูไลล่าทำให้เธอนั้นค่อย ๆ สงบลง
" ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้ถึงการที่จะมีมอนสเตอร์มาโจมตีล่ะ! หรือว่าจะมีแค่เราที่รับรู้ได้เพราะภารกิจที่ได้รับ ไม่ใช่ว่าเราควรจะเตือนพวกเขาเหรอ ? " ไลล่ากระซิบกลับ
" อาจจะเป็ไปได้ที่พวกเขาไม่รู้ แต่ก็อาจจะเป็ไปได้อีกที่มีคนรับรู้แต่ปิดบังข้อมูลนี้ไว้เพื่อไม่ให้ผู้คนแตกตื่น แต่ไม่ว่าทางไหนเราก็ไม่ควรนำข้อมูลที่เรามีนั้นไปป่าวประกาศให้ใครก็ตามฟัง เราอาจจะถูกจับเข้าคุกได้ ข้อหากุเื่ขึ้นมาให้ผู้คนแตกตื่นเพราะฉะนั้นเธออย่าทำอะไรผลีผลาม คอยตามฉันมาก็พอ " นทีกล่าวจบก็เดินนำไลล่าไป
ไลล่าคิดตามคำพูดของนทีอยู่พักหนึ่งแล้วเธอก็คิดว่าเขานั้นพูดถูกแต่ก็ถูกในมุมมองของเขา สำหรับเธอแล้วนั้นถ้าหากมีมอนสเตอร์มาบุกจริง เธอก็จะเลือกเตือนให้ทุกคนเตรียมพร้อมหรือหลบหนี แทนที่จะตกอยู่ในความมืดโดยไม่รู้อะไรเลยอยู่ดี แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อฟังนทีในท้ายที่สุดแล้วเดินตามเขาไป
ทั้งคู่เดินมาได้สักพักก็เห็นอาคารไม้แห่งหนึ่งที่มีลักษณะใหญ่โตกว่าปกติทั่วไป ควันที่ลอยออกมาจากปล่องไฟอย่างสม่ำเสมอบ่งบอกได้ถึงการใช้ไฟในการทำอาหาร หน้าอาคารแห่งนั้นมีผู้คนพลุกพล่านที่เดินเข้าออกไปมา
" ที่นี่แหละจุดหมายของเรา " นทีเอ่ยขึ้นเมื่อเขาเห็นละอองแสงที่นำทางเขามานั้นจางหายไป
" นี่มัน...โรงเตี๊ยม " ไลล่ากล่าว
เธอเข้าใจในทันทีว่าทำไมนทีถึงมาที่นี่ เธอเคยอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่เธอเนื้อหาไม่ค่อยได้แล้ว แต่เธอจำประโยคหนึ่งได้ขึ้นใจคือ 'ที่ใดมีผู้คน ที่นั่นมีข้อมูล' โดยไม่ต้องสงสัยเลยว่าคนเข้าออกที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้นั้นจะมากมายขนาดไหน
ก่อนที่ไลล่าจะได้พูดอะไรต่อมือของเธอก็ถูกกุมไว้โดยนที เขาจับมือของเธอไว้แน่นโดยไม่พูดอะไรจากนั้นจึงจูงมือเธอเข้าไปในโรงเตี๊ยม
เมื่อพวกเขาเข้าไปข้างในแล้วนั้น สิ่งที่พวกเขาพบก็ไม่แตกต่างจากที่คิดไว้เท่าไรนัก ผู้คนมากมายกำลังสังสรรค์กันอยู่ นทีชะเง้อมองไปมาก่อนที่เขาจะตรงดิ่งไปยังบริเวณที่เป็ที่นั่งแบบบาร์ เมื่อไปถึงแล้วเขาก็เตรียมที่จะนั่งลงแต่นทีนั้นสังเกตเห็นไลล่าที่พยายามปีนขึ้นบนเก้าอี้อย่างทุลักทุเลเพราะเก้าอี้นั้นค่อนข้างสูง
" อ๊าาา! นี่นาย! "
ก่อนที่ไลล่าจะแว้ดใส่นทีเสร็จเธอก็นั่งลงบนเก้าอี้เรียบร้อยโดยที่นทีนั้นช่วยจับเอวของเธอให้สามารถขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ได้ จากนั้นเขาก็กลับมานั่งในที่ตัวเอง
" ยินดีต้อนรับครับคุณลูกค้า ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีครับ ? "
บริกรเอ่ยทักทายอย่างนอบน้อมต่อนทีและไลล่าทันทีที่พวกเขานั่งลง
" ที่นี่มีอะไรแนะนำไหมครับ ? " นทีเอ่ยตอบทันทีราวกับว่าเขาได้เตรียมตัวมาแล้ว
บริกรเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
" ดูจากการแต่งกายของพวกคุณแล้ว...พวกคุณคงเป็ทหารรับจ้างที่เพิ่งมาถึงที่นี่ งั้นคุณผู้ชายรับเป็ 'ลมหายใจั' ดูไหมครับ ตัวนี้เป็ค็อกเทลประจำร้านเลย รับรองว่าไม่ผิดหวัง ส่วนสำหรับคุณผู้หญิงนั้นกระผมขอแนะนำ 'เพลิงฟินิกซ์' รับรองว่าต้องถูกอกถูกใจอย่างแน่นอนครับ "
นทีพยักหน้าตอบรับแต่เมื่อเขาหันไปเห็นไลล่าที่ดวงตาของเธอนั้นแวววาวราวกับว่าเธอกำลังตื่นเต้นอยู่เขาก็นึกขึ้นได้ในทันที
" เธอยังดื่มแอลกอฮอล์ไม่ได้นี่..งั้นฉันยกเลิกให้ก็แล้วกัน "
ทันทีที่เธอได้ยินคำพูดของนที ไลล่าก็ส่งสายตาพิฆาตใส่นทีในทันที
" นาย!! .. นายไม่ใช่พ่อฉันสักหน่อย! แล้วก็เดือนหน้าฉันก็จะ 18 แล้วด้วย เพราะฉะนั้นห้ามยกเลิกเด็ดขาด! "
ไลล่าแยกเขี้ยวใส่นที เธอกำลังจะได้ลิ้มรสชาติแอลกอฮอล์ครั้งแรกในชีวิตและที่สำคัญมันคือค็อกเทลต่างมิติ! เธอจะพลาดได้อย่างไร
" เอ...ลอเรน่าจะว่ายังไงกับเื่นี้กันนะ... " นทีส่งสายตายียวนไปให้ไลล่าที่ตอนนี้กำลังขบฟันแน่น
" นาย! ห้ามบอกพี่ลอเรน่านะ! ถ้านายบอกพี่ลอเรน่าล่ะก็ ฉันก็จะบอกว่านายรังแกฉันเหมือนกัน! " ไลล่าตอบกลับอย่างไม่ยินยอม
" นั่นสิน้า..ฉันกับลอเรน่าเพิ่งเจอกันเอง หากลอเรน่าเลือกที่จะเชื่อใคร ก็คงต้องเป็น้องสาวสุดสวยของเธออยู่แล้ว ว้า..น่าเสียดายจริง ๆ " นทีหัวเราะเบา ๆ
ไลล่าที่ได้ยินดังนั้นก็กอดอกด้วยความพึงพอใจเมื่อคิดว่าตัวเธอนั้นได้รับชัยชนะ แต่เมื่อเธอลองสมมติว่านทีบอกลอเรน่าจริง ๆ เธอก็ไม่สามารถจะโกหกพี่สาวของเธอได้แน่ ๆ จากหน้าเปื้อนรอยยิ้มก็บึ้งตึงเมื่อเธอรับรู้ว่าจริง ๆ แล้วนั้นเธอตกอยู่ในกำมือของนทีเรียบร้อยแล้ว
" นที..ฉันขอล่ะ ฉันอยากลองจริง ๆ นะ ๆๆ ให้ฉันทำอะไรก็ได้แค่อย่าบอกพี่ลอเรน่าก็พอ "
ไลล่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนแบบที่้เธอใช้กับแม่และพี่สาวของเธอเท่านั้น
" หื้ม...ทำอะไรก็ได้งั้นสินะ "
นทีเอื้อมตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของไลล่าอย่างแ่เบา วินาทีนั้นเองไลล่าก็ได้รับรู้ว่าเธอนั้นได้ตกหลุมพรางของนทีเข้าให้แล้ว
" ชะ..ใช่ อะไรก็ได้..แต่ห้ามแตะต้องตัวฉันเด็ดขาด! "
ไลล่ายื่นเงื่อนไขออกมาทันที ถึงเธอจะตกหลุมพรางของเขาแต่เธอจะไม่ยอมให้เขารังแกง่าย ๆ นทีหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีของเธอ เขาเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้กับไลล่า ใกล้ขนาดที่ทั้งคู่สามารถััลมหายใจของกันและกันได้
" ฉันแค่้าให้เธออย่าพูดอะไรก็พอ อยู่เฉย ๆ เงียบ ๆ โอเคมั้ย? "
สติของไลล่าที่กำลังจะหลุดก็กลับคืนมาเธอพยักหน้ารัว ๆ แล้วดันหน้าของนทีออกไป
' หมอนี่..จะบอกว่าเราพูดมากงั้นเหรอ! ฉันไม่ได้พูดมากสักหน่อย นายนั่นแหละพูดมาก ฮึ! ' ไลล่ากัดนทีในใจ เธอไม่กล้ากล่าวออกมาตรง ๆ เพราะกลัวว่านทีจะไม่รักษาสัญญา
" นี่คือ ' ลมหายใจั ' ของคุณผู้ชายครับ ส่วนนี่คือ ' เพลิงฟินิกซ์ของคุณผู้หญิง ' ครับ จิบอย่างช้า ๆ แล้วปล่อยให้มนต์สเน่ห์ของพวกมันเปิดเผยต่อพวกท่านนะครับ " บริกรเสิร์ฟเครื่องดื่มเสร็จก็โค้งตัวขอบคุณ แต่ก่อนที่เขาจะไปบริการลูกค้าคนอื่นต่อนั้นนทีก็ได้เรียกเขาเอาไว้
" คุณบริกร...ทำอย่างไรดีล่ะ ผมไม่มีเงินเลยสักเหรียญเดียว "
ไลล่าที่กำลังจะลิ้มลองเพลิงฟินิกซ์สีแดงสดของเธอนั้นวางแก้วแทบไม่ทัน
' จริงด้วย! เราไม่มีเงินเลยนี่นา!! ' ไลล่าคิดอย่างตื่นตระหนก
ถ้านทีไม่หยิบยกเื่นี้ขึ้นมานั้นเธอก็คงนึกไม่ถึง ั้แ่ที่เธอถูกเทเลพอร์ทมาที่นี่นั้น เธอถูกบรรยากาศโดยรอบสะกดไว้ โดยลืมนึกไปเลยว่าเธอไม่มีเงินติดตัวเลยแม้แต่แดงเดียว ไลล่าพยายามคลำหาตามเสื้อผ้าเผื่อเธอจะเจอเหรียญอะไรบางอย่างที่ใช้เป็เงินได้แต่เธอก็หาไม่พบ
บริกรค่อย ๆ หันตัวกลับมาอย่างช้า ๆ รอยยิ้มอันสดใสของเขานั้นยังคงอยู่บนใบหน้าเช่นเดิม แต่บรรยากาศรอบตัวของเขานั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไลล่าสาบานได้เลยว่าบริกรคนก่อนหน้านี้ได้ถูกบริกรคนนี้ฆ่าตายไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
" คุณลูกค้า...ว่าอย่างไรนะครับ? " บริกรถามออกมาอีกครั้ง
" ผมไม่มีเงินเลยน่ะสิครับ ผมควรจะทำอย่างไรดี ? " นทีตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเช่นเดียวกัน เขาดูไม่ทุกข์ร้อนใด ๆ กับเื่ตรงหน้าแม้แต่น้อย
" คุณลูกค้า...ผมต้องขอบอกเอาไว้เลยว่า ไม่มีใครที่สามารถเข้ามาในร้าน 'รังั' ของเราโดยที่ไม่จ่ายเงินแล้วจะออกไปได้หรอกนะครับ "
ทันทีที่บริกรพูดจบ ผู้คนที่นั่งสังสรรค์กันอยู่ในบริเวณรอบ ๆ ก็ลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพรียงพร้อมชักอาวุธออกมาทันที
" ไหนคุณลูกค้าลองพูดอีกครั้งสิครับ คุณลูกค้าว่าอย่างไรนะครับ "
บริกรกล่าวพร้อมรอยยิ้มเปื้อนหน้าดังเดิม
ไลล่านั้นสติกระเจิดกระเจิงั้แ่ที่ผู้คนเริ่มชักอาวุธออกมา เธอลุกออกจากที่นั่งแล้วมาเกาะแขนนทีไว้เรียบร้อย
" นที! เรารีบไปกันเถอะ! ฉันยังไม่ได้ดื่มเลยสักอึกเดียว แปลว่าเรายังออกไปได้นะ ไปกันเถอะ!! ฉันไม่อยากดื่มแล้ว " ไลล่ากระซิบบอกนทีอย่างเสียขวัญ เธอไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไป
นทีลูบหัวของเธอเพื่อให้เธอนั้้นใจเย็นลงก่อนที่จะเอ่ยขึ้น
" ผมไม่มีเงินน่ะครับ แต่ผมมีอย่างอื่นที่ผมคิดว่าคุณน่าจะสนใจ คุณเ้าของร้าน " นทีเอ่ยเสียงเรียบพร้อมรอยยิ้มเช่นเดิม
" โฮ่..คุณลูกค้าดูออกด้วยสินะครับ งั้นเราคงต้องมาดูกันว่าอย่างอื่นที่คุณว่านั้นน่าสนใจสักแค่ไหน "
บริกรตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม พร้อมยกมือขวาขึ้นแล้วกำมือ จากนั้นผู้คนรอบ ๆ ก็ลดอาวุธลงแล้วกลับไปนั่งดังเดิม
นทีเองก็ลุกขึ้นแล้วจับไลล่าให้กลับไปนั่งทีเช่นเดียวกัน
" ผมมีข้อมูล..ข้อมูลที่คุณเ้าของร้านจะต้องสนใจอย่างแน่นอน "
นทีเอ่ยพลางยกค็อกเทลขึ้นมาจิบ รสชาติของมันนั้นแตกต่างจากแฮลกอฮอล์ในร้านสะดวกซื้อที่นทีเคยลิ้มลองอย่างสิ้นเชิง หากนทีต้องเปรียบเทียบแล้วล่ะก็เขาคิดว่าค็อกเทลแก้วนี้นั้นคือเพชรยอดมงกุฎในขณะที่เบียร์ในร้านสะดวกซื้อก็แค่น้ำเปล่า ความเผ็ดร้อนที่แผดเผาั้แ่ลำคอลงไปนั้น ทำให้หน้าข้องนทีเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย
" ข้อมูลงั้นเหรอครับ..พอดีผมก็มีข้อมูลเยอะเสียด้วย บางทีข้อมูลของคุณผมอาจมีอยู่แล้วก็เป็ได้นะครับ "
บริกรตอบกลับพลางหยิบแก้วเปล่าขึ้นมาเช็ด
" คุณเคยได้ยินเื่ราวของมอนสเตอร์ที่อยากจะยึดครองเมืองไหมล่ะครับ ? "
นทีตัดสินใจโยนหินของเขาออกไปในที่สุด ผู้คนรอบข้างของเขาก็เงียบสงัดลงภายในอึดใจต่อจากนั้นเสียงหัวเราะลั่นจากผู้คนก็ดังขึ้นอย่างกึกก้อง
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ! พวกเอ็งได้ยินที่ไอหมอนี่พูดไหมวะ มอนสเตอร์บุกเมือง! ฮ่า ๆ ๆ มอนสเตอร์กระจอกพวกนั้นจะทำอะไรได้ นี่มันมุกตลกที่ฮาที่สุดที่ข้าเคยได้ยินมาเลยว่ะ "
ผู้คนรอบข้างนทีนั้นพูดไปในทิศทางเดียวกัน พวกเขาไม่เชื่อคำพูดของนทีเลยแม้แต่น้อยนิด แต่นทีนั้นไม่ได้สนใจผู้คนเหล่านี้อยู่แล้ว คนที่เขาสนใจนั้นมีเพียงคนเดียวนั่นคือ บริกรตรงหน้า หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เ้าของร้าน 'รังั' เท่านั้น
" ฮืม...มุกตลกของคุณน่าสนใจทีเดียวนะครับ ผมขอตัวสักครู่แล้วจะกลับมา..เชิญคุณลูกค้าดื่มด่ำกับเครื่องดื่มได้เลยครับ ถือว่าผมเลี้ยงเอง " บริกรกล่าวจบก็เดินไปยังหลังร้านในทันที
" ฟู่! ฉันนึกว่าเราจะไม่รอดแล้ว! ให้ตายเถอะ ทำไมเราถึงลืมไปเลยว่าเราไม่มีเงินกันนะ! " ไลล่าถอนหายใจอย่างโล่งอก
" เธอจะไม่ดื่มเหรอ นี่มันอร่อยมากเลยนะ " นทียิ้มพลางชี้ไปยังค็อกเทลของเขาที่หายไปแล้วครึ่งแก้ว
" อ๊าา! จริงด้วย เขาบอกว่าเขาเลี้ยงเราสินะ งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะ! "
ไลล่ายกเพลิงฟินิกซ์ขึ้นมาแต่ก่อนที่เธอจะได้ลิ้มลองนั้นเธอก็ถูกมือของนทีจับไว้ก่อน เธอหันมามองนทีพร้อมทำหน้ามุ่ย
" ค่อย ๆ จิบ เรายังมีเื่ที่ต้องทำอยู่นะ "
นทีไม่ได้จะห้ามปรามอะไรไลล่า เขาแค่ไม่อยากให้เธอนั้นไร้สติก่อนที่เขาจะทำภารกิจในที่แห่งนี้สำเร็จ
121K
