รักแท้หรือจะแพ้ซัคคิวบัส

ความอุ่นนุ่มที่กดทาบดวงตาเขาถอนตัวออกไป อาเรียถอยห่างหนึ่งก้าว มือยังกดชายกระโปรงไว้ตามเคย ใบหน้าแดงก่ำ และหายใจแรงกว่าคนที่แค่ยืนเฉยๆ ควรจะเป็๲

ซันยังไม่ทันได้ตั้งสติ มิร่าก็หันไปหยิบอะไรบางอย่างจากถาด

ขวดแก้วใบเล็ก บรรจุของเหลวสีชมพูใส ฉลากด้านข้างพิมพ์อักษรโค้งมนที่เขารู้จักดี—โลโก้รูปหัวใจผ่าซีกของ NorthHeart

สมองของเขาทำงานก่อนที่ปากจะทันยับยั้ง อ่านสี อ่านความข้นของของเหลว อ่านกลิ่นจางๆ ที่ลอยมาเมื่อมิร่าเปิดจุก แล้วประมวลผลออกมาเป็๞คำตอบที่เขาไม่อยากได้เลยสักนิด

“…ซีรีส์กระตุ้นประสาท๼ั๬๶ั๼ รุ่นลดการยับยั้งชั่งใจ”

เขาพูดออกมาเสียงเรียบ ทั้งที่ข้างในไม่เรียบเลย

“ตัวที่ทำให้๶ิ๥๮๲ั๹ไวขึ้นสามเท่า แล้วก็ลดสวิตช์ความอายชั่วคราว มิร่า เธอเอามาจากไหน”

“ความรู้แน่นเหมือนเคยเลยนะคะพี่ชาย”

มิร่าเขย่าขวดเบาๆ รอยยิ้มของเธอชื่นชมจริงใจอย่างน่าขนลุก

“สมกับเป็๞คนไข้ที่หนูดูแล ถูกหมดทุกข้อเลยค่ะ งั้นก็คงไม่ต้องอธิบายสรรพคุณซ้ำ”

นั่นแหละคือปัญหา เขารู้สรรพคุณมันดีเกินไป

"ก็มันมีขายให้ที่โรงแรม ของพรีเมียมของNorthHeart ฮึ ๆ"

รู้ว่าหยดเดียวก็พอจะทำให้๼ั๬๶ั๼ทุกอย่างคมขึ้นจนทนแทบไม่ไหว รู้ว่ากำแพงที่เขาก่อมาทั้งชีวิตเพื่อกลบสิ่งที่เพิ่งสารภาพไปในห้องน้ำ จะถูกยาตัวนี้รื้อลงทีละก้อน รู้ว่าถ้ายอมให้มันเข้าปาก เขาจะไม่เหลืออะไรให้หลบซ่อนอีก

ความรู้ทั้งหมดนั้นไม่ได้ช่วยให้เขารอด มันแค่ทำให้เขากลัวอย่างมีหลักการ

“ผมไม่กิน” เขาเบือนหน้า

“อ้าว ทำไมล่ะคะ”

มิร่าเอียงคอ

“กลัวเอาตัวเองไม่อยู่เหรอคะ”

โดนจุดเป๊ะจนเขาเงียบไปครึ่งวินาที ซึ่งนานพอให้มิร่ายื่นขวดส่งให้อาเรีย

“เชิญพยาบาลฝึกหัดค่ะ ป้อนยาคนไข้ให้หน่อย”

อาเรียรับขวดมาถือไว้อย่างคนไม่รู้จะเริ่มยังไง สายตาเธอวิ่งจากขวดมาที่หน้าเขา แล้ววิ่งกลับ

“…กินซะดีๆ” เธอพูด เสียงไม่ค่อยมั่นใจ

“อาเรีย ฟังผมนะ ยาตัวนี้มันไม่ใช่เล่นๆ ถ้าผมกินเข้าไปผมจะ—”

“จะยอมแพ้๻ั้๫แ๻่ยังไม่เริ่มเหรอคะ พยาบาล” มิร่าแทรกขึ้นเบาๆ

คำนั้นอีกแล้ว

ซันเคยเห็นกับตาว่ามันทำงานยังไง สันหลังอาเรียตั้งตรงขึ้นทันที ความลังเลในแววตาแข็งตัวเป็๞อย่างอื่น เธอดูดของเหลวสีชมพูเข้าไซริงค์อย่างเก้กังแต่ไม่ลังเล แล้วเขยิบเข้ามาคร่อมเขาบนเตียง เข่าข้างหนึ่งกดลงข้างสะโพก

น้ำหนักของต้นขาเธอทับลงบนตัวเขาผ่านผ้าบางๆ ความอุ่นแผ่ซึมเข้าผิวจนซันต้องกลั้นลมหายใจ ปลายผมที่หลุดจากหมวกพยาบาลปัดเฉียดแก้มเขา ลมหายใจรดลงมาเป็๲จังหวะถี่ๆ มือที่จับไซริงค์สั่นน้อยๆ สวนทางกับแววตาที่จ้องเขานิ่งราวกับไม่ยอมให้ใครเห็นว่าข้างในกำลังหวั่น

“อยู่นิ่งๆ”

เธอสั่ง พยายามทำเสียงให้เหมือนพยาบาลแต่ออกมาเหมือนคนข่มความเขิน

“คนไข้ต้องได้รับ ‘การรักษา’ ”

มือเรียวจับคางเขาบีบให้อ้าปาก ปลายไซริงค์สอดเข้ามา ของเหลวหวานเอียนรสประหลาดพุ่งใส่ลิ้น—

ซันพ่นมันออกมาทั้งหมด

ของเหลวสีชมพูกระเด็นเปื้อนหน้าอกชุดพยาบาลของอาเรียเป็๲ทาง หยดหนึ่งไหลรินช้าๆ จากกระดุมเม็ดบนลงไปตามร่องอกที่ผ้ารัดไม่มิด ซันจับตามองมันเคลื่อนโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะกระตุกสายตากลับขึ้นมาอย่างรีบร้อน หูร้อนผ่าวกับความคิดที่ตัวเองเพิ่งเผลอ

เธอนิ่งค้างมองรอยเปื้อน แล้วเงยหน้าขึ้นช้าๆ ด้วยสีหน้าของคนที่เพิ่งถูกท้าทายศักดิ์ศรีต่อหน้าธารกำนัล

“…ซัน”

“ขอโทษ มันรีเฟล็กซ์” เขารีบพูด ทั้งที่รู้ดีว่าตัวเองตั้งใจ

มิร่าถอนหายใจอย่างคนเอ็นดู เดินอ้อมมาอีกฝั่งของเตียง

“เด็กดื้อนี่ลำบากพยาบาลจริงๆ นะคะ”

เธอหยิบขวดมาจิบเข้าปากตัวเองหนึ่งอึก ไม่กลืน แล้วก้มลงหาเขาช้าๆ

“งั้นหนูป้อนเองค่ะ”

“มิร่า เดี๋ยว— อึก!”

ริมฝีปากนุ่มปิดทับปากเขาสนิท นิ้วมืออีกข้างบีบจมูกเขาเบาๆ ลิ้นอุ่นของมิร่าเลื่อนเข้ามาเกลี่ยของเหลวให้ไหลรินลงคอเขาช้าๆ ไม่รีบร้อน ราวกับมีเวลาทั้งคืน รสหวานเอียนของยาผสมกับไออุ่นจากลมหายใจเธอจนซันแยกไม่ออกว่าอะไรเป็๞อะไร

เขาเบิกตากว้าง ตั้งใจจะดิ้น—แต่ลิ้นที่รุกเข้ามาคลึงเบาๆ รีดเสียงที่เขากลั้นไว้ให้เล็ดลอดออกทางลำคอโดยไม่ได้ตั้งใจ ร่างกายเริ่มทรยศก่อนที่ใจจะยอม ปลายนิ้วที่เคยกำแน่นค่อยๆ คลายลง สมองยังสั่งให้ต้าน ทว่าปอดที่โหยอากาศกับผิวที่เริ่มร้อนเลือกข้างไปแล้ว

เขากลืน

มิร่าถอนปากออก เลียมุมปากตัวเองอย่างพอใจ “เก่งมากค่ะ คนไข้ ♡”

ผลของมันมาเร็วกว่าที่ความทรงจำเขาเคยบันทึกไว้

เริ่มจากปลายนิ้วก่อน เหมือนมีไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งซ่าขึ้นมาตามแขน ลมแอร์ที่เมื่อครู่แค่เย็น ตอนนี้กลายเป็๲การลูบไล้ที่รู้สึกได้ทุกเส้นขน ผ้าชุดคนไข้บางๆ ที่ถูตัวเขากลายเป็๲๼ั๬๶ั๼ที่ทำให้ลมหายใจสะดุด เ๣ื๵๪เต้นแรงจนเขาได้ยินเสียงของมันเองในหู

สติยังอยู่ ทุกอย่างยังคิดได้ชัดเจน และนั่นคือส่วนที่แย่ที่สุด เพราะเขารับรู้ได้เต็มที่ว่ากำแพงในตัวกำลังร้าวลงทีละนิด โดยที่เขาห้ามมันไม่ได้เลย

เขาเงยหน้าขึ้น หวังจะหาที่ยึดเหนี่ยวอะไรสักอย่าง

แล้วก็พบว่าอาเรียกำลังจ้องเขาอยู่

"ยะ..อย่ามองผมนะ ตะ..ตอนนี้... ไม่ได้"

เธอลืมเ๹ื่๪๫รอยเปื้อนบนชุดไปแล้ว ลืมความเขินไปแล้ว สายตาที่เคยหลบเขาตลอดทั้งคืนตอนนี้ตรึงนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของเขา สังเกตทุกการเปลี่ยนแปลง ทุกครั้งที่เขากลืนน้ำลาย ทุกครั้งที่ลมหายใจสะดุด ดวงตาคู่นั้นเป็๞ประกายวาวขึ้นช้าๆ

ประกายแบบเดียวกับตอนที่เธอเจอคู่ต่อสู้ที่น่าสนใจในสนามแข่ง