ตกงานทั้งทีไปเอาดีที่โลกแฟนตาซีดีกว่า

หลังจากเหตุการณ์ ยูคิเอะ ก็ผ่านมาสามวันแล้ว ข้านอนคุดคุ้อยู่บนเตียงนอน ในบรรยากาศที่แสนเย็นสบาย คงไม่มีใครสุขเท่าข้าอีกแล้ว 

" ตี5 แล้ว เซียงหลง " ไป๊อวี่ ที่บุกจู่โจมเข้ามาในห้องข้า กล่าวอย่างไม่ละอายใจที่มารบกวนเวลานอนของข้า
" นี่เธอเป็นสัตว์กินเนื้อหรือไง " ข้ากล่าว อย่างระเหี่ยใจ
ถ้าใครไม่เข้าใจ คำว่าสัตว์กินเนื้อข้าจะอธิบายให้ คำว่าสัตว์กินเนื้อนั้น คือการเปรียบเปรย ผุ้หญิงสายรุก ชอบทำตัวแนบชิดผุ้ชาย ตามตื้อไม่เลิก สารภาพรักได้สารภาพ ในขณะเดียวกัน ผู้หญิงที่ถูกเปรียบเปรยว่า สัตว์กินพืช คือ ผุ้หญิงที่สงบเสงี่ยม รอให้ผุ้ชายไปหา
" ไม่ใช่ย่ะ " ไป๊อวี่ปฏิเสธ แล้วกล่าวต่อ
"วันนี้ มีช่างฝีมือวิเศษ มาเมืองเรา เจ้าจะไม่ไปต้อนรับหน่อยเหรอ" 
" พวกสร้างเครื่องมือเวทย์ ที่ชอบทำตัวแปลกๆนะรึ " ข้าถามไป๊อวี่ไปด้วยความสงสัย แต่แล้วไป๊อวี่ ก็หยิบเครื่องเป่าผมเวทย์มนต์ออกมา ให้ข้าดู
" ใครเป็นคนทำ " ข้าถาม
" ดาเลเน่ " ไป๊อวี่กล่าว
หลังจากข้าหยิบเอาอุปกรณ์เวทย์มนต์อันนั้นมาดู ข้าถึงกับต้องรีบเปลี่ยนชุดแล้ว ไปต้อนรับเธอ 
ดาเลเน่ เป็น บุคคลที่ถูกเรียกว่า อัจฉริยะ ถ้าได้เธอมาเป็นบุคลากร ในอาณาจักร โปปุรอน ของเรา มหานครแห่งนี้ วิทยาการจะพัฒนาไปจนเหนือกว่า อิเดเรีย และ ลูเบียร่า ข้าจึงพลาดโอกาสนี้ไม่ได้
30 นาทีต่อมา ณ หน้าประตูเมือง โปปุรอน
" นั่นไง ดาเลเน่ อัจฉริยะ แห่ง ฟอร์กเชีย "
"หน้าตาน่ารัก แถมยังเก่งอีก ข้าละอิจฉา "
" ถ้าจะสวยขนาดนี้เป็นแฟนพี่ดีกว่าไหม "
ชาวบ้านต่างพูดกันถึง ดาเลเน่ ต่างๆนาๆ จนเธอทำหน้าเขิน ทั้งๆที่ขี่ม้าอยู่
" ท่าน ดาเลเน่ คะ นี่คือท่านเซียงหลง ค่ะ " พนักงานกิลล์ เซเรน กล่าว
" ยินดีที่ได้พบครับ " ข้ากับไป๊อวี่ รีบไปเชิญตัว ดาเลเน่
"ทางนี้ก็เช่นกันคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะค่ะ " ดาเลเน่กล่าว อย่างเป็นกันเอง
" ได้ข่าวว่า ท่านเป็นช่างฝีมือ วิเศษ ท่านกำลังคิดจะสร้างอะไรเป็นของชิ้นต่อไปหรือครับ " ข้าถาม
" ข้าคิดจะสร้าง ปล้องยาสูบ แบบใหม่นะค่ะ อยากลองดูไหมค่ะ " ดาเลเน่ กล่าวอย่างอายๆ
" ครับผม อยากดู/อยากดูค่ะ " ข้ากับไป๊อวี่กล่าวพร้อมกัน
และแล้ว ดาเลเน่ ก็ไปที่กลางจัตุรัส ในตัวเมืองโปปุรอน เพื่อจะโชว์ผลงานใหม่ มันถูกสร้างมาจากอัญมณีไฟ กับทับทิมลม และใช้ไม้ซิลเวีย มาทำเป็นตัวปล้องยาสูบ
" จาลองจุดแล้วนะคะ โปรดหลบไปด้วยค่ะ " ดาเลเน่กล่าวช้าๆ แต่ได้ใจความ
และไม่ถึงวินาทีต่อมา เมื่อเธอใส่ยาลุกกรลงไป และจุดไฟ
ปัง!!!
เสียงอาวุธร้าย ที่มีนามว่าปืน ก็ได้ถือกำเนิด
" อะไรกันเนี่ย ชั้นคิดจะสร้าง ปล้องยาสูบแท้ๆ มันต้องมีอะไรผิดพลาด นี่ฉัน ล้มเหลวแล้วเหรอเนี่ย น่าอายจังค่ะ " ดาเลเน่ กล่าวแบบอยากจะร้องไห้ ต่อหน้า ประชาชนที่มายืนห้อมล้อมดูอยู่
" ของที่คุณสร้าง วิเศษ มากครับ ถึงแม้มันจะไม่ใช่ปล้องยาสูบ แต่คุณได้สร้างของชั้นเลิศที่ดียิ่งกว่าปล้องยาสูบอีกครับ " ข้ากล่าวให้กำลังใจ ดาเลเน่ แล้วหยิบปล้องยาสูบมาจากมือเธอ พร้อมกล่าวต่อ
" ของที่คุณสร้าง ไม่ใช่ผลงานผิดพลาด แต่มันเป็นผลงานชิ้นโบว์แดง ที่มีนามว่า ปืน ต่างหากครับ "
" อะไรนะ ปะ...ปืน " ดาเลเน่ทำหน้างง ผมจึงแอบกระซิบ ที่ข้างหูเธอ
" โลกที่ผมจากมา มันเป็นของวิเศษ ที่ทำให้มนุษย์ อยู่จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร อะครับ " ข้ากล่าว แล้วขอปืน จากดาเลเน่ ซึ่งเธอก็ยินยอม
.
.
บ่ายสามโมง ดาเลเน่ ช่างฝีมือวิเศษ ถูกเชิญตัวมาในห้องทำงานของผม อย่างลับๆ
" ที่ผมเชิญคุณมาอย่างลับๆ ก็เพื่อจะบอกคุณว่า ต่อจากนี้ไป อาราจักร โปปุรอน จะสนับสนุนงานวิจัยของคุณทุกรูปแบบ คุณจะใช้ทุนวิจัยเท่าไหร่ก็ได้ ตราบเท่าที่คุณอยู่ที่นี่ " ข้ากล่าวอย่างเป็นกันเอง
" ขอบคุณค่ะ เกรงใจจริงๆ " ดาเลเน่ ผงกหัวให้ข้า เป้นเชิงยอมรับข้อเสนอ ข้าจึงกล่าวต่อ
"ส่วนห้องทำงาน ข้าได้ให้ไป๊อวี่ เสกไว้ให้แล้ว อยู่กลางสวนบ้านข้าเอง "
" อะไรนะคะ? "
" ห้องทำงาน ที่มีอุปกรณืครบทุกอย่าง ตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบ ที่เจ้าจะสามารถสร้างอะไรก้ได้เพื่อพัฒนาเมืองนี้ "
" ตกลงข้ารับงานนี้ค่ะ เกรงใจจริงๆ เกรงใจมาก " ดาเลเน่ ยังคงยิ้มเฝื่อน จนผมต้องนำทางเธอไปที่สวน ในบ้านผม และให้เธอเริ่มทำงาน
ดาเลเน่ เข้ามาก็เริ่มหยิบจับอุปกรณ์ ด้วยความชำนาญ และด้วยสติปัญญา ที่เหนือใคร เธอจึงเริ่มสร้าง เตาผิง ที่สามารถปรับระดับอุณหภูมิได้สามระดับ
ข้ามองดูเธอทำงานอย่างตั้งใจ และกล่าวชื่นชมทุกคำ หลังจากนั้นก็ขอลาเธอ ออกมาหาไป๊อวี่ในช่วงเย็น
" เป็นไงมั่งเธอ พอใจไหม " ไป๊อวี่ กล่าว ถาม
"ท่าทางเธอมีความสุขมาก " ข้าตอบ
" ดาเลเน่ ดีใจ ข้าก็ดีใจ " ไป๊อวี่กล่าว ก่อนจะเสกอุปกรณือีกมากมายออกมา และเตรียมไว้ให้ดาเลเน่
พวกเรา คุยกันอย่างสนุกสนาน โดยไม่รุ้ตัวเลยว่า ภัยพิบัติ จาก เทพ ฟาเรนเซีย กำลังจะมาเยือนในอีกไม่ช้า
******************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป