ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 44 เกิดเหตุที่ไซต์ก่อสร้าง

"คุณจ้าว นี่คือของที่คุณหนูของผมฝากมาให้คุณ เมื่อมีเวลาช่วยดูด้วยนะครับ โอ้… ผมรบกวนคุณมานานพอสมควรแล้ว คุณพักผ่อนเถอะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ" ผู้จัดการของตระกูลหาน กล่าวยิ้ม ๆ แล้วลุกขึ้นจากไป

จ้าวหนิงซีมองกล่องสีแดงที่วางอยู่บนโต๊ะ ถอนหายใจเบา ๆ แล้วเปิดออก

ในกล่องนี้มีแหวนวางอยู่หนึ่งวง ข้าง ๆ มียูเอสบีหนึ่งอัน

ยูเอสบี?

เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ผู้จัดการของตระกูลหานไม่ได้อธิบายถึงสิ่งของในกล่องนี้ มาแล้วก็แค่พูดคุยเล่น ไต่ถามทุกข์สุข ทำให้เธอยิ่งคิดไม่ออก

ตอนนี้เปิดออกมาเห็นของข้างใน จ้าวหนิงซีก็รู้สึกสงสัย

เมื่อคิดแล้วคิดอีก เธอจึงเปิดโน้ตบุ๊ก เสียบยูเอสบีเข้าไป

เมื่อเปิดออก ก็มีรูปภาพและวิดีโอสั้น ๆ ปรากฏออกมา

เมื่อมองรูปเหล่านี้ หัวใจของจ้าวหนิงซีเหมือนเย็นวาบไปครึ่งหนึ่ง

รูปและวิดีโอเหล่านี้ล้วนเป็นรูปสนิทสนมของหลินชี่หยางและหานซิงเสวี่ย ทั้งสองคนตกปลาด้วยกัน เดินเล่นด้วยกัน หัวเราะอย่างมีความสุขด้วยกัน ทุกรูปเหมือนปลายมีดแทงเข้าที่หัวใจของเธอ

จ้าวหนิงซีปิดปากแดง หัวใจเต้นตุบ ๆ ปิดโน๊ตบุ๊กลงทันที เธอได้แต่ตกตะลึง

เธอแต่งงานกับหลินชี่หยางมานานขนาดนี้ นอกจากช่วงไม่กี่วันมานี้ พวกเขาไม่เคยมีการสัมผัสสนิทสนมเช่นนี้เลย แม้แต่รูปคู่ก็ไม่มีสักรูป

นี่หานซิงเสวี่ยกำลังประกาศศึกกับเธอเหรอ?

ไม่ได้!

จ้าวหนิงซีขบฟัน รีบหยิบเสื้อผ้ามาสวมลงบนตัวแล้วรีบออกไปอย่างร้อนรน

เธอต้องไปไห่จวินเยี่ยนตอนนี้เลย ถ้าไปช้าไป เธออาจจะเสียหลินชี่หยางไปจริง ๆ

รถที่บ้านถูกหลินชี่หยางขับออกไปแล้ว ตอนนี้ก็เรียกแท็กซี่ไม่ได้ เธอจึงวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว

ใครจะรู้ว่า พอลงไปถึงข้างล่าง ก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยคนหนึ่งเดินเข้ามา

แต่ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความกังวล แตกต่างจากท่าทางที่ชอบอวดดีก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง

หลินชี่หยาง… เขากลับมาแล้ว

จริง ๆ แล้ว หลินชี่หยางก็ไม่คิดว่าจ้าวหนิงซีจะลงมาข้างล่าง ดูจากท่าทางของเธอ ชัดเจนว่ากำลังจะไปหาเขา

หลินชี่หยางงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม "หนิงซี เธอ..."

"ฉันไม่เป็นไร แค่เป็นห่วงคุณ"

"ฉันโตขนาดนี้แล้ว จะหายไปได้ยังไง ไม่เป็นไร ฉันคุยกับเธอเคลียร์แล้ว พวกเราไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังมีธุรกิจต้องคุยอีก"

"คุณ… คุณกับเธอ..."

จ้าวหนิงซีกัดริมฝีปาก รู้สึกกังวลเล็กน้อย กำหมัดแน่น อยากจะถามว่าระหว่างพวกเขาเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า

แต่คำถามนี้ก็น่าอึดอัดใจ เธอกลัวเหมือนกัน กลัวว่าจะได้ยินคำตอบที่เธอไม่อยากได้ยิน

เห็นท่าทางของเธอแล้ว หลินชี่หยางเดินเข้ามาจับมือเธอ "เธอกลัวว่าฉันจะทำอะไรน่าอับอายกับหานซิงเสวี่ยเหรอ ตัวฉันแต่ก่อนอาจจะทำ แต่ตัวฉันตอนนี้จะไม่ทำ"

หลินชี่หยางยิ้มแล้วเชิดจมูกเธอ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องไป

ตลอดคืนนั้น จ้าวหนิงซีกอดหลินชี่หยางแน่นตลอดเวลา

เธอเหมือนอยากให้หลินชี่หยางหลอมรวมเข้าไปในร่างกายของเธอ กลัวว่าถ้าเผลอไปสักนิด เขาจะหนีไป

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อหลินชี่หยางตื่นขึ้นมา แต่จ้าวหนิงซียังคงหลับสนิท 

ใบหน้าที่งดงามนั้นดูเหมือนจะสงบลงบ้างแล้ว ตอนที่หลับอยู่นั้นดูหล่อเหลาเป็นพิเศษ

หลินชี่หยางยิ้มขื่น ๆ มองดูท้องฟ้าภายนอก ตอนนี้พระอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว แต่เขายังไม่รู้เรื่องแฟลชไดรฟ์นั่น เขาหยิบโทรศัพท์มือถือจากหัวเตียง ตั้งใจจะดูเวลา แต่เมื่อหน้าจอสว่างขึ้น เขากลับเห็นสายเรียกเข้ามากถึงสิบกว่าสาย

สายเหล่านี้ล้วนเป็นสายจากหลี่จงทั้งนั้น

เมื่อคืน เพื่อไม่ให้จ้าวหนิงซีตื่น หลินชี่หยางจึงปรับโหมดโทรศัพท์เป็นปิดเสียงโดยเฉพาะ

หลี่จงโทรมาหาขนาดนี้ จะไม่ใช่ว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอกเหรอ

เมื่อเขาขยับตัว จ้าวหนิงซีก็ตื่นจากความฝัน เธอขยี้ตา ท่าทางยังดูเหนื่อยล้าอยู่บ้าง เมื่อเห็นหลินชี่หยางมองโทรศัพท์ตลอดเวลา จึงถามว่า "เป็นอะไรไป"

"โทรศัพท์จากบริษัท คาดว่าบริษัทคงมีปัญหา ผมจะไปจัดการ คุณพักผ่อนให้ดี ๆ นะ"

หลินชี่หยางพูดพลางลุกขึ้นรีบใส่เสื้อผ้า เตรียมจะล้างหน้าล้างตาแล้วลงไปข้างล่าง

แต่จ้าวหนิงซีกลับดึงแขนเขาไว้ "ฉันจะไปกับคุณ"

หลินชี่หยางชะงักเท้าทันที หันมองเธออย่างงุนงงเล็กน้อย

"เอ่อ… อย่าเข้าใจผิดนะ บริษัทนี่ก็เป็นกิจการที่พ่อสร้างมา ถึงแม้จะมอบให้หลี่จงแล้ว แต่ถ้าเป็นเรื่องของบริษัท ฉันก็ไม่อาจวางใจได้ทั้งหมด"

เห็นท่าทางจริงจังของเธอ หลินชี่หยางไม่รู้จะพูดอะไร จึงพยักหน้าเบา ๆ

เมื่อเก็บของเสร็จ หลินชี่หยางก็โทรกลับไปหาหลี่จง "หลี่จง มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น"

"ในที่สุด คุณก็โทรมาสักที"

หลี่จงพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน เขาเป็นคนที่ทำอะไรอย่างรอบคอบและมีความเด็ดขาดมาโดยตลอด ไม่อย่างนั้นหลินชี่หยางคงไม่กล้ามอบหมายให้เขาดูแลกิจการอย่างไว้วางใจ

เมื่อได้ยินหลี่จงพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ หลินชี่หยางจึงขมวดคิ้วถาม "เกิดอะไรขึ้น"

"เมื่อคืนนี้ ไซต์ก่อสร้างหนึ่งของโครงการสิบสองเมืองถล่มลงกะทันหัน มีคนงานเสียชีวิตสี่คนครับ"

สีหน้าของหลินชี่หยางเปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีนัก

ทำไมถึงพังทลายลงมาได้ในสภาพปกติดี ๆ แม้ว่าจะพังทลายแล้ว พวกเขาก็เพิ่งเซ็นสัญญากันเมื่อวานนี้เอง เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกเขามากนัก แล้วทำไมหลี่จงถึงได้กระวนกระวายขนาดนี้

"พูดมา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

"คุณมาที่บริษัทสักหน่อยเถอะ ผมอธิบายทางโทรศัพท์ไม่ถนัด"

เมื่อวางสายไปแล้ว สีหน้าของหลินชี่หยางก็ดูไม่ค่อยดีนัก

พอจ้าวหนิงซีเก็บของเสร็จ หลินชี่หยางก็เหยียบคันเร่งรีบไปที่บริษัททันที

หลี่จงวนเวียนอยู่ข้างล่างอย่างร้อนรนราวกับมดบนกระทะร้อน

ครั้งนี้เรื่องราวบานปลายไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ประเด็นสำคัญคือจังหวะเวลาที่เกิดเหตุ

เมื่อเห็นหลินชี่หยางลงจากรถ หลี่จงก็รีบเดินเข้ามาหาอย่างร้อนรน

จ้าวหนิงซีถามด้วยความกังวลเล็กน้อย "คุณหลี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่"

"คุณจ้าว บริเวณที่ถล่มของโครงการสิบสองเมืองเป็นเขตเมืองตอนกลางพอดีตรงที่เราเซ็นสัญญากับจ้าวเทียน และวันนี้ตอนบ่ายสามโมง ผู้นำเมืองจะมาตรวจสอบ ตอนนี้มีคนตายขึ้นมาในเขตเมืองตอนกลางอย่างกะทันหัน..."

ไม่แปลกใจเลยที่แม้แต่หลี่จงยังตื่นตระหนก โทรหาเขาหลายสายขนาดนั้น

เรื่องนี้ถือว่าใหญ่มากจริง ๆ 

ใบหน้าของจ้าวหนิงซีก็ซีดขาวไปบ้าง ร่างกายอ่อนแรงลงเล็กน้อย

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา บริษัทของพวกเขาเพิ่งจะมีการฟื้นตัวที่ดีขึ้น แต่กลับมาเจอเรื่องแบบนี้ หากไม่ระวังสักนิด บริษัทอาจจะพังพินาศในพริบตา

ไม่คาดคิดเลยว่าหลินชี่หยาง กลับหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน

"บอส ทำไมคุณยังหัวเราะอยู่อีกล่ะ?"

หลี่จงบ่นพึมพำ

เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขาเองก็แทบจะวิ่งวุ่นจนหัวหมุน แต่หลินชี่หยางกลับยังหัวเราะออกมาได้

"ผู้ถือหุ้นทุกคนอยู่ในห้องประชุมใช่ไหม?"

"ครับ ทุกคนอยู่ที่นั่น แต่ตอนนี้พวกเขากำลังนั่งรออยู่เพื่อถามถึงความรับผิดชอบ บอกว่าคุณเซ็นสัญญาโดยไม่เลือกจังหวะเวลาเลย"

ก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ 

หลินชี่หยางโบกมือเบา ๆ เขาเข้าใจถึงสาเหตุเบื้องหลังแล้ว จึงไม่รีบร้อน "ไปกันเถอะ พวกเราขึ้นไปข้างบน"

"บอส"

หลี่จงเห็นเขาลุกขึ้นจะเข้าไป จึงลังเลใจและเรียกเขาเสียงหนึ่ง

หลินชี่หยางรู้สึกสงสัยเล็กน้อย จึงมองไปที่หลี่จง "อะไรเหรอ? ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่า?"

"บอส ผมคิดว่า คุณควรจะไม่ไปที่ห้องประชุมจะดีกว่า พวกผู้ถือหุ้นพวกนั้น... ตำรวจก็อยู่ที่นั่น..."