ลูกสาวเจ้าพ่อตระกูลซ้ง

        ชาวประมงเห็นหญิงสาวนอนอยู่ที่ชายฝั่ง เธออยู่ในสภาพนอนสลบไสลไม่ได้สติ ศีรษะถูกกระแทกกับอะไรบางอย่าง ลมหายใจของเธอรวยรินเต็มทน เขาจึงรีบนำตัวส่งโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในฮ่องกง

        ชายคนนั้นมีชื่อว่า โทนี่ เนื่องจากบ้านของเขามีแต่ผู้ชาย จึงไม่สะดวกที่จะดูแลผู้หญิงคนนี้ ดังนั้นโทนี่จึงบอกให้น้องสาวที่ชื่อทีน่ามาคอยดูแลเธอ

        “เธอเป็๲ยังไงบ้างหมอ” โทนี่ถาม

        “เธอปลอดภัยดีครับ แต่ศีรษะถูกกระแทก ไม่รู้ว่าจะมีผลต่อสมองหรือเปล่า คงต้องรอดูอาการตอนที่เธอฟื้นขึ้นมาครับ” หมอกล่าว

        ทีน่าคิดหนัก เพราะกลัวผู้หญิงคนนี้ความจำเสื่อม และทีน่าจะต้องเป็๲คนออกค่ารักษาพยาบาลเอง เลยไปปรึกษาพี่ชาย

        “เอาไงดีพี่ ถ้าเธอความจำเสื่อมจะทำยังไง เรียกญาติมารับตัวก็ไม่ได้ และดูลักษณะแล้วน่าจะเป็๞ชาวต่างชาติซะมากกว่า” ทีน่ากล่าว

        “พวกเราดูไปก่อนเถอะ ส่วนเ๱ื่๵๹ค่ารักษาพยาบาล เดี๋ยวพี่ออกเองก็แล้วกัน ถือว่าเอาบุญ” โทนี่กล่าว

        “พี่ก็แบบนี้อยู่เรื่อย” ทีน่ากล่าว

        “ทำไงได้ พี่เป็๲ชาวประมงที่ต้องจับปลามาเป็๲อาหาร ก็ต้องหาทำบุญไว้บ้าง เ๱ื่๵๹แบบนี้มันเป็๲ความเชื่อน่ะ” โทนี่กล่าว

        **********************************************************

        เช้าวันรุ่งขึ้น ทีน่าเลยยอมอาสาไปดูอาการหญิงสาวให้ ซึ่งเธอก็ฟื้นแล้ว

        “คุณเป็๞ใครคะ” หญิงสาวถาม

        “ฉันชื่อทีน่า เป็๲คนช่วยชีวิตเธอไว้ แล้วเธอล่ะเป็๲ใคร” ทีน่ากล่าว

        “ฉันจำไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวนึกไม่ออกจริงๆ

        ทีน่าคิดในใจ “นั่นไงล่ะ ว่าแล้วต้องความจำเสื่อม เอาไงดี หรือว่าจะให้ผู้หญิงคนนี้ไปเป็๲ลูกจ้างช่วยขายของที่ตลาดไปก่อน”

        “งั้นเอาอย่างนี้ เธอไปอยู่กับฉันก่อนก็แล้วกัน ไว้ความจำเธอกลับมาเมื่อไหร่ค่อยว่ากัน” ทีน่ากล่าว

        หมอเข้ามาตรวจสุขภาพในรอบสุดท้าย เห็นว่าผู้หญิงคนนี้มีร่างกายแข็งแรงขึ้นแล้ว แม้ว่าเธอจะมีความจำเสื่อมก็ตาม

        ทีน่าจ่ายค่ารักษาพยาบาล แล้วรีบพาผู้หญิงคนนี้กลับบ้าน พอถึงบ้าน ก็รีบกล่าวทันที

        “งั้นเธอชื่อลูน่าไปก่อนก็แล้วกัน โชคดีนะที่เธอรู้ภาษาอังกฤษ พวกเราเลยสื่อสารกันรู้เ๱ื่๵๹” ทีน่ากล่าว

        “แล้วคุณจะให้ฉันช่วยอะไรคะ” ลูน่าถาม

        “เธอช่วยขายผลไม้ให้ฉันก็แล้วกัน ส่วนฉันจะต้องออกไปทำธุระอย่างอื่น วันแรกฉันจะทำให้เธอดูเป็๲ตัวอย่าง ส่วนวันอื่นเธอค่อยเป็๲คนขายให้ฉันนะ” ทีน่ากล่าว

        “ได้ค่ะ” ลูน่ากล่าว

        “แล้วเธอห้ามงุบงิบเงินล่ะ ไม่งั้นฉันไล่เธอออกจากบ้านแน่ ฉันดูออกนะว่าเธอเป็๲ชาวต่างชาติ ยังไงเธอก็ไม่มีที่ไปหรอก เพราะ passport ก็ไม่มี โดนตำรวจจับชัวร์” ทีน่าขู่

        “รู้แล้วค่ะ ทีน่า” ลูน่ากล่าว

        **********************************************************

        ในวันแรกที่ลูน่าไปตลาดสด ทีน่าได้แนะนำลูน่าให้แม่ค้าทุกคนในตลาดรู้จัก อีกทั้งยังสอนให้ลูน่าไปรับผลไม้จากร้านขายส่ง จัดร้าน จดจำราคาค่าผลไม้แต่ละชนิดว่ากิโลกรัมละกี่บาท พาขายจนกระทั่งถึงเย็น ก็พากลับที่พัก

        แต่ในวันถัดมาทีน่าปล่อยให้ลูน่าฉายเดี่ยวทำเองทุกอย่างเลย โดยบอกว่าตัวเองมีธุระที่ต้องไปทำ

        แม้ลูน่าจะยังไม่คล่อง แต่ก็พอจดจำได้ว่าต้องทำอะไรยังไง จนสามารถตั้งร้านขายผลไม้ได้ ข้างๆ ร้านของลูน่าขายอาหารทะเลสด เพราะรับมาจากชาวประมงโดยตรง แม่ค้าขายอาหารทะเลมีชื่อว่าแซนดี้

        “เธอยอมได้ยังไงน่ะ ลูน่า ที่ยอมมาขายของให้ทีน่าแบบนี้” แซนดี้สงสัย

        “ก็ทีน่าไปทำธุระไม่ใช่หรอ” ลูน่ากล่าว

        “ใครบอกล่ะ ทีน่าไปมาเก๊า ไปเล่นการพนันต่างหาก ที่ฉันรู้ก็เพราะว่าสามีฉันก็ติดการพนันเหมือนกัน” แซนดี้กล่าวเสียงเศร้า

        “การพนันไม่เคยทำให้ใครรวยไม่ใช่หรอ แล้วทีน่าจะมีเงินทุนไหนมาซื้อของขายล่ะเนี่ย” ลูน่าบ่น

        “โดยปกติน่ะ ทีน่าจะขายสามวัน ไปเล่นการพนันสี่วัน และเธอจะเลือกหยุดในวันที่คุณหลินชาน เ๽้าของตลาดมาเก็บค่าเช่าแผงน่ะ ทำให้เธอค้างค่าเช่าแผงมาหลายปีแล้ว” แซนดี้กล่าว

        “อ้าว แล้วอย่างนี้เขาไม่ไล่ทีน่าออกจากแผงนี้หรอ ในเมื่อไม่จ่ายค่าเช่าแผงน่ะ” ลูน่าสงสัย

        “จริงๆ ก็ไล่แล้ว แต่ทีน่าอาศัยคำพูดที่ว่า ด้านได้อายอดน่ะ และอีกอย่างคุณหลินชานเขาชื่นชอบนิสัยของพี่ชายเธอที่ชื่อว่า โทนี่น่ะ เลยยังเมตตาให้น้องสาวเขาขายที่นี่ได้” แซนดี้กล่าว

        “แล้วโทนี่รู้แล้วหรือยัง” ลูน่าสงสัย

        “น่าจะยังนะ” แซนดี้กล่าว

        หลังจากนั้นลูน่าก็เงียบ เพราะเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะแก้ปัญหายังไงกับเ๹ื่๪๫ของทีน่า ผีพนันคงเข้าสิงเธอไปแล้ว แต่ลูน่าก็อดทนขายผลไม้ จนเกือบจะหมด อาจเป็๞เพราะเธอหน้าตาดีด้วย เลยมีลูกค้าเข้ามาซื้อเยอะแยะ แต่ทว่าวันนี้คุณหลินชานก็มาเก็บค่าเช่าจนได้

        “นั่นไงลูน่า เขาคือคุณหลินชาน เขาจะมาเก็บค่าเช่าร้านแล้วนะ เธอจะหนีมั้ยล่ะ” แซนดี้กล่าว

        “คงหนีไม่ได้หรอก ลูกน้องมากันเต็มไปหมด อย่างกับพวกมาเฟียเลย” ลูน่ากล่าว

        หลินชานเก็บค่าเช่ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดที่ร้านของลูน่า

        “ทีน่าไปไหนแล้วล่ะ แล้วคุณเป็๞ใครถึงได้มาขายที่แผงนี้” หลินชานถาม

        “ฉันชื่อลูน่าค่ะ เป็๲เอ่อ เป็๲ลูกจ้างของทีน่า ฉันมาดูแลร้านให้เธอค่ะ” ลูน่ากล่าว

        “ฉันมาเก็บค่าเช่าร้าน ทีน่าค้างค่าเช้าร้านมาสองปีแล้ว ฝากบอกทีน่าว่า ฉันไม่ให้เธอขายที่แผงนี้อีกต่อไป” หลินชานกล่าว

        “งั้นคุณควรจะไปคุยกับเธอเองนะคะ ฉันเป็๲แค่ลูกจ้างค่ะ มีหน้าที่รับคำสั่งจากคุณทีน่าเท่านั้น และนี่ค่ะเงินค่าเช่าสำหรับวันนี้” ลูน่าทำเป็๲ไม่สนใจ

        “ทีน่าค้างเงินผมเป็๞แสน คุณจะให้ค่าเช่าผมแค่สำหรับวันนี้หรอครับ” หลินชานกล่าว

        “แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ เงินมันมีเพียงเท่านี้ หนี้ที่ค้าง คุณก็ควรจะทวงกับคุณทีน่าเองสิคะ” ลูน่ากล่าว

        “เอาล่ะผมรับไว้ก็ได้ แล้วผมจะคุยกับทีน่าเองก็แล้วกัน” หลินชานกล่าว

        ลูน่ารู้ตัวว่าตนผิด แต่เธอก็ต้องทำตามคติของทีน่าเช่นกัน ด้านได้อายอด เมื่อเธอขายผลไม้หมดแล้วก็เก็บร้านกลับบ้านทีน่าทันที

        **********************************************************

        ทีน่ากลับบ้านด้วยสีหน้าที่หมองคล้ำ

        “วันนี้คุณเล่นเสียมาใช่มั้ยคะ” ลูน่ากล่าว

        “อะไรนะ นี่แซนดี้อะไรนั่นคงจะบอกเธอล่ะสิ ว่าฉันไปเล่นการพนันมา” ทีน่ากล่าว

        “คุณหยุดเล่นไม่ได้หรอคะ ฉันไม่เคยเห็นว่าการพนันจะทำให้ใครรวยได้ มีแต่เสียกับเสีย” ลูน่าพยายามเตือน

        “มันเ๱ื่๵๹ของฉัน แล้วเป็๲ไงบ้างขายหมดมั้ย และเงินล่ะ” ทีน่ากล่าว

        “นี่ค่ะ แต่ก็ต้องเผื่อสำหรับทุนสำหรับซื้อผลไม้ในวันพรุ่งนี้ด้วยนะคะ” ลูน่ากล่าว

        “อะนี่ เงินทุน ส่วนนี่ฉันขอก็แล้วกันนะ” ทีน่ากล่าว

        “วันพรุ่งนี้คุณยังจะไปเล่นอีกหรอคะ” ลูน่าถาม

        “ก็บอกแล้วไง ว่ามันเ๱ื่๵๹ของฉันน่ะ” ทีน่ากล่าว

        “เอาเถอะค่ะ ตามใจคุณก็แล้วกัน” ลูน่ารู้ตัวว่าห้ามไม่ได้

        ลูน่ารู้อนาคตของตนเองโดยที่ไม่ต้องดูหมอดู สักวันเธอต้องโดนขายตัวแน่เลย

        **********************************************************