ค่ายอาสา...หารัก NC20+

บรรยากาศยามเย็นย่ำหลังจากการทำกิจกรรมลุยฐานบ่อโคลนสิ้นสุดลง หลงเหลือไว้เพียงความเงียบสงบที่ค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมไปทั่วบริเวณค่ายอาสา ลมหนาวหลังสายฝนโปรยปรายเมื่อช่วงบ่ายโชยพัดแผ่วเบา หอบเอาไอชื้นของดินเปียกและกลิ่นป่าเขาเข้ามาทักทายโสตประสาท แสงอาทิตย์ดวงกลมโตสีส้มหม่นค่อย ๆ ลับหายไปหลังทิวไม้ใหญ่ ทิ้งไว้เพียงแสงทไวไลท์สีสลัวรางที่ฉาบทับท้องฟ้าให้อยู่ในความมืดสลัว

ทว่าในเวลานี้ ชล เลขาสาวผู้รักความสะอาดสะอ้านและขึ้นชื่อเรื่องระเบียบเรียบร้อยที่สุดในออฟฟิศ กำลังตกอยู่ในสภาพที่น่าเวทนาเป็นที่สุด เรือนร่างนุ่มนิ่มสมส่วนที่เคยสะอาดเอี่ยมอ่องบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนเหนียวหนืดสีเทาเข้มตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผมเผ้าที่รวบไว้เป็นมวยเรียบร้อยหลุดรุ่ยลงมาเคลียข้างแก้มนวลชื้นแฉะ เสื้อยืดสีขาวบางเบาและกางเกงขาสั้นสีดำแนบชิดไปกับเรือนร่างอ้อนแอ้นเพราะเปียกปอนปะปนกับคราบโคลนเปียกชื้น

"โอ๊ย..."

ชลครางกระซิบแผ่วเบาในลำคอ ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเจ็บปวดขณะพยายามจะลุกขึ้นยืนริมขอบบ่อโคลนเฉอะแฉะ แต่ความเจ็บแปลบที่แล่นปลาบขึ้นมาจากข้อเท้าขวาทำให้เธอต้องทรุดตัวลงไปนั่งกองบนพื้นหญ้าชื้นแฉะอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและร่องรอยความอ่อนล้าจากการทำกิจกรรมป่าราบ

"เป็นไงล่ะคุณเลขาคนเก่ง อวดดีนักไม่ยอมให้ผมช่วยตั้งแต่ในฐาน สุดท้ายเป็นยังไง ทรุดลงไปเป็นลูกหมาตกโคลนเลยไหมล่ะ"

น้ำเสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง ชลเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาขุ่นเคืองปนน้อยใจ เต้ วิศวกรโยธาหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำ เจ้าของส่วนสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรยืนกอดอกมองเธออยู่ มุมปากหยักหนาของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มล้อเลียนปนหยอกเย้า ร่างกายแกร่งของเขาเองก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนไม่ต่างกัน ทว่าแผงอกหนั่นแน่นที่โผล่พ้นเสื้อยืดคอกลมที่เปียกชื้นและมัดกล้ามแขนปูดโปนขึงขังกลับดูดุดันและทรงพลังในสายตาของชลอย่างน่าประหลาด

"คุณเต้...ไม่ต้องมาล้อเลียนชลเลยนะคะ ชลไม่ได้อยากจะล้มซะหน่อย อ๊ะ...เจ็บจัง" ชลพยายามจะยันตัวลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ข้อเท้าที่บวมตุ่ยขึ้นมาเล็กน้อยทำให้เธอไม่สามารถทรงตัวได้

"อยู่เฉย ๆ เหอะน่า ดื้อชะมัด"

เต้ส่ายหน้าด้วยความระอาปนเอ็นดู ก่อนจะก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาหา ร่างสูงใหญ่ก้มลงช้อนร่างบางของเลขาสาวขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิงอย่างรวดเร็วโดยไม่ฟังเสียงประท้วงใด ๆ

"ว้าย! คุณเต้ ปล่อยชลลงเดี๋ยวนี้นะคะ เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้าจะดูไม่ดี!" ชลตกใจตาโต รีบยกแขนเรียวที่เปื้อนโคลนโอบรอบลำคอหนาของวิศวกรหนุ่มเอาไว้แน่นเพราะกลัวตก หัวใจดวงน้อยสั่นระทึกโครมครามอยู่ใต้ทรวงอกอวบอิ่มที่เปียกชื้นเปื้อนคราบดิน

"กลัวคนเห็นแล้วจะทำไม? ตอนนี้ทุกคนเขาไปรวมตัวกันที่ห้องอาบน้ำรวมฝั่งโน้นหมดแล้ว ไม่มีใครสนใจเราหรอก แล้วขืนปล่อยให้คุณเดินกะเผลกไปเอง มีหวังคืนนี้คงไม่ได้นอนปฐมพยาบาลหรอก คงได้ข้อเท้าหักก่อนพอดี" เต้เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำปนกวนโทสะ แววตาคมกริบสีเข้มจับจ้องใบหน้าหวานที่ขึ้นริ้วสีแดงระเรื่อด้วยความอับอายสัมผัสใกล้ชิดได้อย่างชัดเจน

เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แขนแกร่งช้อนใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบางลากผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่มที่เปียกชื้น ชลรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวของชายหนุ่มที่เป่ารดอยู่เหนือหน้าผาก กลิ่นกายชายหนุ่มผสมผสานกับกลิ่นดินและกลิ่นฝนสร้างความรู้สึกซ่านเสียวแปลกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังอย่างควบคุมไม่ได้

เต้สาวเท้าพาเลขาสาวก้าวเดินแยกห่างจากเส้นทางหลักที่พนักงานคนอื่นใช้ เดินลัดเลาะผ่านดงไม้ร่มครึ้มมายังเต็นท์สนามหลังโรงอาหารชั่วคราว ซึ่งเต็นท์พยาบาลสนามหลังนี้ถูกตั้งไว้รองรับกรณีฉุกเฉิน มันตั้งอยู่โดดเดี่ยวท้ายแคมป์ปิ้ง ล้อมรอบด้วยแนวต้นไม้ใหญ่และดงหญ้าคาหนาทึบ บรรยากาศรอบตัวจึงเงียบสงัดและสลัวมืดจนชวนให้รู้สึกหัวใจเต้นผิดจังหวะ

เต้ใช้เท้าเขี่ยแหวกประตูดึงผ้าร่มเต็นท์ออก ก่อนจะก้าวเข้าไปด้านในแล้วปิดผ้าร่มลงอย่างมิดชิด ภายในเต็นท์พยาบาลมีเพียงแสงสว่างสลัวจากไฟนีออนดวงเล็กที่แขวนอยู่กลางโครงเหล็กเต็นท์ แสงสีขาวหม่นทอประกายสลัวรางสะท้อนผ้าร่มสีเขียวขี้ม้า ขับเน้นให้บรรยากาศภายในดูแคบและเป็นส่วนตัวอย่างยิ่ง ตรงกลางมีเตียงผ้าใบสนามปฐมพยาบาลขนาดกะทัดรัดตั้งอยู่

วิศวกรหนุ่มวางร่างบางลงบนเตียงสนามผ้าใบเบา ๆ เตียงส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดตามแรงกด ชลรีบหดขาเข้าหาตัวด้วยความรู้สึกประหม่า ทรวงอกอวบอิ่มชูชันกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่หอบถี่ คราบโคลนที่เริ่มแห้งกรังตามผิวเนื้อเนียนละเอียดทำให้เธอรู้สึกสากระคายเคืองตัว

"เดี๋ยวผมเช็ดตัวให้" เต้พูดขึ้นพร้อมกับเดินไปหยิบขันใส่น้ำสะอาดและผ้าขนหนูผืนเล็กจากชั้นวางของเหล็กข้างเตียง

"มะ...ไม่ต้องค่ะคุณเต้ ชลทำเองได้ค่ะ คุณออกไปเถอะนะคะ เดี๋ยวใครมาเห็นมันจะดูไม่เหมาะสมจริง ๆ" ชลปฏิเสธเสียงสั่น พยายามดึงชายเสื้อยืดเปียกชื้นลงเพื่อปิดกั้นเรียวขาขาวโพลนที่เปรอะเปื้อนโคลน

"บอกแล้วไงว่าอย่าดื้อ ผมขี้เกียจฟังคุณบ่นเจ็บขาตอนดึก ๆ" เต้คุกเข่าลงข้างเตียงสนาม ดวงตาคมจับจ้องมองที่ใบหน้าหวานของชลอย่างไม่ลดละ เขาจับข้อเท้าบางของเธอขึ้นมาวางบนตักกว้างอย่างถือสิทธิ์ ชลสะดุ้งวาบเมื่อมือหนาที่ร้อนระอุสัมผัสเข้ากับผิวเนื้ออ่อนนุ่ม

เต้บิดผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นพอหมาด ค่อย ๆ ลากผ้าชื้นผ่านหน้าแข้งและเรียวขาเรียวสวย ละเลียดเช็ดคราบโคลนเหนียวหนืดออกอย่างเบามือ ชลพยายามกลั้นเสียงครางในลำคอเมื่อผิวสัมผัสหยาบกร้านจากมือของชายหนุ่มลากผ่านน่องและต้นขาอ่อน ความเย็นชื้นของผ้าขนหนูตัดกับความร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาขัดถูวนเวียนไปมาจนผิวขาวเนียนเริ่มขึ้นริ้วสีชมพูระเรื่อ

"คุณเต้...พะ...พอแล้วค่ะ ชลเช็ดเองได้..." ชลประท้วงเสียงสั่นเครือ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวราวกระทะไฟ เมื่อปลายนิ้วโป้งของเต้จงใจลากผ่านผิวเนื้ออ่อนบริเวณต้นขาด้านใน เฉียดกรายเข้าไปใกล้สามเหลี่ยมเนื้อลึกลับใต้กางเกงเปียกชื้นของเธอ

"เช็ดโคลนออกไม่หมด เดี๋ยวก็คันตายหรอกคุณเลขา" เต้เงยหน้าสบตากับชล นัยน์ตาของวิศวกรหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟร้อนแรงและเข้มขึ้นจนหัวใจของชลเต้นรัวสะท้านลึก "เสื้อผ้าเปียกโคลนแบบนี้ ยิ่งหมักหมมนะ...ถอดออกซะเถอะ"

"มะ...ไม่ได้นะคะ! จะบ้าหรือไงคุณเต้ ชลจะถอดเสื้อผ้าต่อหน้าคุณได้ยังไง!" ชลรีบรวบอกตัวเองไว้แน่น ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู

"ก็ผมเป็นคนเช็ดให้ไง จะอายทำไมล่ะ ทีตอนอยู่ในออฟฟิศยังทำตัวสุภาพเรียบร้อยดุจผ้าพับไว้ ทีตอนนี้ทำไมสั่นเป็นเจ้าเข้าล่ะหืม?" เต้เย้าแหย่เสียงต่ำปนแหบพร่า แต่อากัปกิริยาของเขาไม่กวนประสาทเหมือนเคย มือหนาเอื้อมจับชายเสื้อยืดเปียกน้ำของชลแล้วยกขึ้นสูงทันที

"คุณเต้! อ๊ะ..." ชลตกใจเผลอปล่อยมือที่กอดตัวเองไว้ เต้ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย รูดเสื้อยืดสีขาวเปียกชื้นออกจากศีรษะของเลขาสาวอย่างรวดเร็วโยนทิ้งไปข้างเตียง เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวขาวนวลเนียนละเอียดสะท้อนแสงไฟนีออนสลัว บราเซียลูกไม้สีเนื้อครึ่งเต้าเปียกแนบเนื้อจนเผยให้เห็นยอดถันอวบอิ่มชูชันสู้สายลมเย็นที่ลอดผ่านรอยต่อเต็นท์

เต้กลืนน้ำลายอึกใหญ่ สายตาคมกวาดมองความงดงามเบื้องหน้าด้วยความกระหาย ดั่งหมาป่าที่กำลังจ้องขย้ำลูกแกะแสนสุภาพเรียบร้อย ชลขยับตัวถอยร่นชิดผนังเต็นท์สนาม มือบางสั่นระริกยกขึ้นมาปกปิดหน้าอกอวบอัดที่ล้นทะลักบราเซีย แต่สายตาที่เร่าร้อนของเต้ตรึงร่างของเธอไว้จนไร้แรงต้านทาน

"คุณชล...สวยชะมัด" เต้พึมพำเสียงต่ำอย่างลืมตัว มือหนาขยับขึ้นมาจับขอบกางเกงขาสั้นเปียกชื้นของชลแล้วรูดลงไปตามเรียวขาเรียวอย่างแผ่วเบา ชลพยายามขัดขืนแต่ข้อเท้าที่แพลงบวกกับอารมณ์วาบหวามที่ก่อตัวขึ้นทำให้เธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง กางเกงขาสั้นและแพนตี้ตัวจิ๋วเปียกโคลนถูกถอดออกไปพ้นตัวเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวละมุนไร้สิ่งกีดขวางปรากฏแก่สายตาวิศวกรหนุ่ม

"ฮื่อ...คุณเต้ อย่ามองนะคะ...อายจะตายอยู่แล้ว..." ชลหลับตาปี๋ ซุกใบหน้าลงกับหัวเข่าตัวเอง ร่างกายสั่นสะท้าน ลมหนาวปะทะผิวเนื้อเปลือยเปล่าทำให้ยอดปทุมถันสีชมพูหวานหดเกร็งตื่นตัวเป็นไตแข็งสู้ความเย็น

เต้ขยับขึ้นมานั่งบนขอบเตียงสนามแคบ ๆ ดึงร่างบางของชลเข้ามากอดแนบแผงอกอุ่นหนั่นแน่นของเขา ชลสะดุ้งตัวโยนเมื่อแผ่นหลังเปลือยเปล่าสัมผัสเข้ากับเสื้อเนื้อเปียกชื้นของชายหนุ่ม กลิ่นอายความเป็นชายและไอร้อนจากกายหนาปลุกเร้าอารมณ์ดิบในกายสาวให้ตื่นตัวอย่างรวดเร็ว

"ไม่ต้องอาย...ไม่มีใครเห็นหรอกคุณเลขาเรียบร้อย มีแค่ผม...คนเดียวที่เห็น"

เต้เชยคางมนของชลขึ้นมาสบตา ใบหน้าหวานเปียกชื้นไปด้วยละอองเหงื่อและน้ำตาคลอเบ้าด้วยความซ่านเสียวประหม่า เต้ก้มลงบดจูบเร่าร้อนลงบนกลีบปากนุ่มนิ่มทันทีอย่างหนักหน่วง ชลเบิกตากว้างก่อนจะค่อย ๆ หลับตาพริ้มต้อนรับสัมผัสจาบจ้วง ชายหนุ่มตวัดสอดลิ้นร้อนเข้าไปพันตูตักตวงความหวานในโพรงปากอุ่นพล่าน ลิ้นเรียวสอดประสานดูดดึงขยี้จูบอย่างป่าเถื่อนไร้ความกวนประสาท มีเพียงความเสน่หาเร่าร้อนที่แผดเผา ชลครางอืออาในลำคอ มือบางกอดรัดรอบลำคอแกร่งแน่นอย่างลืมตัว ลิ้นเรียวเล็กของเธอเริ่มตอบสนองสัมผัสจูบของเขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ทว่าสร้างความเสียวสยิวปลุกเร้าอารมณ์ชายหนุ่มจนกู่ไม่กลับ

มือหนาข้างหนึ่งของเต้เลื่อนขึ้นมากดขยำทรวงอกอวบอิ่มนุ่มหยุ่น นิ้วโป้งแข็งแรงบดบี้ขยี้ลงบนยอดปทุมถันสีชมพูหวานหนักสลับเบา ชลแอ่นอกเข้าสู้ฝ่ามือหนาด้วยความเสียวซ่านสะท้านรัญจวน ขาเรียวทั้งสองข้างขยับแยกออกโดยไม่รู้ตัว ปากทางรักด้านล่างเปียกชุ่มและเยิ้มไปด้วยน้ำหวานเหนียวใสปะปนกับละอองน้ำเช็ดตัว

"อืมม...คุณเต้ขา...อ๊ะ...เสียว..." เลขาสาวสุดเรียบร้อยหลุดครางหวานเรียกชื่อเขาเสียงกระซิบพร่า ยามที่มือหนาของเต้ลากต่ำลงไปลูบไล้หน้าท้องแบนราบและแตะต้องเข้ากับกลุ่มขนอ่อนนุ่มบริเวณปากทางรัก

เต้ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางเขี่ยแหวกกลีบเนื้ออุ่นร้อนเปียกชุ่ม ลากผ่านปุ่มกระสันสีชมพูระเรื่อที่ตื่นเกร็ง ชลสะดุ้งสะโพกแอ่นลอยจนเตียงสนามส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด เต้แกล้งแทรกนิ้วร้อนเข้าไปลึกในร่องรักเปียกฉ่ำที่ตอดรัดนิ้วของเขาหนึบแน่นทันที

"แน่นชะมัด...ขนาดแค่นิ้วนะคุณชล ร่องรักของคุณขมิบรัดนิ้วผมแน่นขนาดนี้เลยหรือ" เต้กระซิบถามข้างใบหูนิ่มพลางขยับนิ้วเข้าออกถี่รัว ชโลมหล่อลื่นร่องรักจนเสียงเฉอะแฉะเปียกชื้นของน้ำเสียวดังสะท้อนก้องภายในเต็นท์พยาบาลที่เงียบสงัด

"อ๊าย...อ๊ะ...คุณเต้...อย่าแกล้งชล...อื้อ...ชลเสียวจะตายอยู่แล้ว..." ชลส่ายหน้าไปมา ผมเผ้าหลุดรุ่ยวาดวับบนเตียงปฐมพยาบาล ร่างกายสั่นสะท้านตื่นตัวถึงขีดสุด ช่องทางรักขมิบตอดต้อนรับปลายนิ้วร้อนระอุที่ทะลวงคว้านกวาดต้อนน้ำหวานใสละมุนจนไหลเปรอะเปื้อนขาอ่อน

เต้ถอนนิ้วออกอย่างรวดเร็ว ชลครางประท้วงในลำคอด้วยความรู้สึกวูบโหวงค้างคา ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเตะกางเกงลุยโคลนของตัวเองออกจนพ้นร่าง เผยให้เห็นแก่นกายยักษ์ใหญ่ตื่นขยายขึงเปรี๊ยะปูดโปนไปด้วยเส้นเลือดรอบลำเอ็นร้อนระอุ หัวบานสีเข้มฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำใสชี้ตรงมาที่ใบหน้าของชล ขนาดอันเขื่องของมันทำให้เลขาสาวถึงกับเบิกตากว้างกลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความหวาดระแวงปนหวาดเสียวสะท้านทรวง

"คุณเต้...มัน...มันใหญ่เกินไป...ชลจะรับไหวหรือคะ..." ชลพึมพำเสียงแผ่ว พยายามรวบขาเข้าหากันด้วยความหวั่นใจ แต่เต้ไม่ยอมให้ถอยหนี

"ไหวสิ...ร่องรักที่ตอดรัดหนึบแน่น ของคุณเลขาออกแบบมาเพื่อตัวตนของผมอยู่แล้ว"

เต้ก้าวขึ้นเตียงสนามแคบ ๆ แขนหนาช้อนใต้ข้อพับเข่าทั้งสองข้างของชลแยกออกกว้างพาดไว้บนบ่ากว้างของเขา เผยร่องรักสีชมพูเปียกชุ่มฉ่ำน้ำสวาทที่เยิ้มไหลชโลมแก้มก้นงามงอน ชายหนุ่มจ่อหัวบานแก่นกายยักษ์ร้อนผ่าวเข้ากับปากทางสวาทที่เต้นขมิบตุบ ๆ ทันที

"อ๊ะ... คุณเต้... เบา ๆ..."

เต้ดันสะโพกสอบสอดประสานแก่นกายหนายักษ์ร้อนฉ่าเข้าไปในร่างกายของเธอทีละน้อย ก่อนจะกดสะโพกส่งตัวตนฝังลึกเข้าไปในร่องรักเปียกชุ่มตึงแน่นของชลจนสุดโคน ความคับแน่นแสนสาหัสทำเอาหญิงสาวสะดุ้งโหยงจนตัวลอยขึ้นจากเตียงสนาม แขนเรียวทั้งสองข้างรีบยกขึ้นกอดรัดคอเต้ไว้แน่น ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความเสียวซ่านสยิวจนน้ำตาปริ่มขอบตา ร่องรักอุ่นร้อนบีบเค้นตอดรัดลำเอ็นแข็งขึงแน่นหนึบจนเต้ต้องขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นข้างแก้ม

"ซี้ด......แน่นมากชล รัดแน่นจนหัวแก่นกายผมจะระเบิดอยู่แล้ว..." เต้ครางซี้ดซาดในลำคอ ความร้อนระอุจากช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาจนปวดตึงไปหมด

ชายหนุ่มหยุดชะงักค้างสะโพกไว้ครู่หนึ่งเพื่อให้เลขาสาวเรียบร้อยได้ปรับตัวกับขนาดหนายักษ์ที่ฝังแน่นอยู่ในส่วนลึกของร่างกาย ชลซบหน้ากับไหล่หนาของเต้ ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดผิวเนื้อแกร่ง ร่างบางสั่นสะท้านขมิบตอดตุบ ๆ เป็นจังหวะถี่จนเต้ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เอี๊ยด...อ๊าด...

เต้เริ่มขยับสะโพกสอบถอยออกเกือบสุดความยาว ก่อนจะกดบดเบียดสวนกลับเข้าไปลึกสุดแรง จังหวะรักอันเร่าร้อนเริ่มทวีความหนักหน่วงรวดเร็ว แรงกระแทกกระทั้นทำให้เตียงผ้าใบสนามส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดคลอเคล้าไปกับเสียงแห่งจังหวะรักที่สอดประสานกันดังกังวานก้องเต็นท์

"อ๊ะ... อื้อ... คุณเต้... เบาหน่อย... เตียง... เตียงจะพังแล้ว... อ๊าย..." ชลครางหวานเสียงสั่นเครือ พยายามลดเสียงครางระรัวของตัวเองลงด้วยความหวาดระแวง แต่ความเสียวสะท้านที่เต้ตอกอัดแก่นกายยักษ์เข้ามารัว ๆ ทำให้เธอไม่สามารถต้านทานห้ามอารมณ์กระสันได้

"ช่างเตียงมันสิชล... ซี้ด... ร่องรักของคุณตอดแน่นเป็นบ้า ขยับรัวกระชั้นเลยนะคุณ..." เต้บดสะโพกสอบซอยถี่กระแทกเน้นย้ำร่องรักอย่างดุดันเร่าร้อน มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมไปจับยึดเอวคอดของชลเอาไว้มั่น ตอกตรึงสะโพกสอบขยับบดเบียดทะลวงจุดกระสันลึกสุดตัวตน

เต็นท์สนามผ้าใบร่มโยกคลอนสั่นไหวไปตามจังหวะกระแทกกระทั้นโยนตัวของวิศวกรหนุ่ม เสียงกิจกรรมรักดังกึกก้องสลับเสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ชลสมองขาวโพลนเสียวจนตาเยิ้มลอย ร่องรักอุ่นร้อนบีบรัดลำเอ็นร้อนระอุของเต้จนเปียกชุ่มโชกไปด้วยน้ำรักใสและเหงื่อกายที่ไหลย้อยปนคราบโคลนบางเบาที่ละลายเปื้อนผิว

"อ๊า...คุณเต้...เสียว...ชลจะเสร็จ...อื้อ...ไม่ไหวแล้ว..." ชลส่ายหัวสลัดผมยาวสยายไปมา ก้นงอนงามเด้งรับแรงกระแทกจากท่อนลำเอ็นหนายักษ์ที่กดย้ำซ้ำ ๆ ตรงจุดสวาทภายในกายนาง

"พร้อมกันชล... ซี้ด... แน่นตึงชะมัด... กระแทกร่องรักแน่น ๆ แบบนี้เสียวเป็นบ้า..." เต้เร่งจังหวะสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเน้นลึกรวดเร็วดุดัน ท่อนแขนแกร่งขึงเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน สะโพกหนาขยับกระหน่ำกระแทกกระทั้นจนเตียงสนามขยับเคลื่อนไปตามพื้นเต็นท์

เอี๊ยด! เอี๊ยด! เอี๊ยด!

เสียงเตียงลั่นและเสียงสั่นสะเทือนของเต็นท์สนามก้องกังวานท่ามกลางความเงียบสงัดของป่ายามค่ำคืน ทั้งสองใกล้จะแตะเส้นชัยสวรรค์รำไร อารมณ์รักพุ่งขึ้นสูงปรี๊ยะจนแทบจะหยุดควบคุมตัวเองไม่อยู่ เต้ขยับซอยยิบตอกย้ำถี่ยิบเพื่อพ่นน้ำรักอุ่นร้อนเข้าไปในช่องทางสวาทลึกที่สุด

ทว่าในจังหวะนั้นเอง...!

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงฝีเท้าของคนสองสามคนเดินย่ำใบไม้แห้งและกรวดดินเหยียบย่ำเข้ามาใกล้บริเวณด้านหลังเต็นท์พยาบาลอย่างกะทันหัน พร้อมกับน้ำเสียงคุยกันของเพื่อนร่วมงานออฟฟิศดังก้องเข้ามาอย่างชัดเจน

"เออแก...เมื่อกี้เห็นชลบอกว่าลื่นล้มข้อเท้าแพลงแถว ๆ นี้ป่ะ? หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้" เสียงพนักงานหญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

"นั่นดิ ไฟเต็นท์พยาบาลหลังโรงอาหารยังเปิดอยู่นะ ลองไปดูในนั้นไหมล่ะ เผื่อชลมาทำแผลอยู่ในนั้น" เสียงพนักงานชายอีกคนตอบรับ

วับ... แวบ...

แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือถูกกวาดวาดผ่านผืนผ้าร่มสีเขียวสลัวของเต็นท์สนาม แสงไฟสีขาวส่องวูบวาบผ่านเนื้อผ้าร่มสะท้อนเงาทะลุเข้ามาด้านใน เผยให้เห็นโครงเงาร่างกายของทั้งสองคนสลัวรางที่บดเบียดแนบชิดกันอยู่บนเตียงปฐมพยาบาล

เฮือก!

ทั้งเต้และชลสะดุ้งสุดขีด ร่างกายเกร็งแข็งหยุดชะงักลงในทันใด

จังหวะรักดุดันค้างคาอยู่กลางคัน แก่นกายหนายักษ์ร้อนฉ่าตื่นตัวสุดขีดยังคงสอดเสียบฝังลึกคาอยู่ลึกสุดในรูรักเปียกแฉะตึงแน่นของชล ช่องทางรักอุ่นร้อนของเลขาสาวหดเกร็งตอดรัดตัวตนของวิศวกรหนุ่มแน่นหนึบตุบ ๆ ด้วยความตื่นเต้นเสียวสยิวหวาดระแวงระคนตกใจสุดขีดจนช่องทางรักแทบจะดูดกลืนท่อนเอ็นหนาเข้าไปทั้งหมด

"ฮื้ออ...!"

ชลเบิกตากว้างน้ำตาคลอเบ้า มือบางทั้งสองข้างรีบยกขึ้นมาอุดปิดปากตัวเองไว้แน่นจนสุดแรงเพื่อไม่ให้มีเสียงครางหรือเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกไป ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวสั่นเทิ้มบิดเกร็งด้วยความเสียวสยิวที่แล่นปลาบจากจุดเชื่อมต่อด้านล่าง หัวใจดวงน้อยสั่นระทึกรัวกระหน่ำแทบทะลุออกจากอก

เต้ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับ ร่างกายกำยำเกร็งขึงจนกล้ามเนื้อทุกมัดแข็งตัว เขาจับจ้องแสงไฟฉายที่วาดผ่านผ้าร่มเต็นท์วูบวาบอยู่ข้างนอกด้วยความตึงเครียด แขนแกร่งโอบรัดเอวบางของชลแน่นเพื่อพยุงประคองไม่ให้เตียงสนามขยับจนเกิดเสียงเล็ดลอดออกไปแม้แต่แอะเดียว

แก่นกายยักษ์ที่คาลึกอยู่ภายในร่องรักของชลเต้นตุบ ๆ ร้อนฉ่าราวกระทะไฟ ยิ่งชลขมิบรัดแน่นเท่าไหร่ เต้ก็ยิ่งรู้สึกเสียวสะท้านจนแทบจะกลั้นน้ำรักไม่ไหว ปลายหัวบานขยายตัวคับตึงจนปวดหนึบ ทว่าพวกเขาไม่สามารถขยับตัวทำกิจกรรมใด ๆ ได้เลย ได้แต่คาตัวตนร้อนผ่าวค้างคาลึกไว้ในท่าร่วมรักที่แสนตื่นเต้นหวาดเสียวสุดขีด

แสงไฟฉายภายนอกยังคงกวาดวับแวมผ่านหน้าเต็นท์ คล้ายกับมีคนกำลังก้าวเดินตรงมาทางประตูเต็นท์พยาบาลสนามหลังนี้เรื่อย ๆ...

ชลหลับตาปี๋ น้ำตาร่วงรินอาบสองแก้ม กลั้นอารมณ์เสียวซ่านและหวาดกลัวคนจับได้ไว้สุดพลัง ขณะที่ท่อนลำเอ็นร้อนระอุของเต้ยังคงเสียบคาลึกกักขังอยู่ในจุดกึ่งกลางกายสาว ลุ้นระทึกใจสั่นสะท้านกับเสียงฝีเท้าที่คืบคลานเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที...