หุ่นยนต์ก็มีหัวใจนะ

วิทย์กุลีกุจอเปิดประตูรถให้บลูขึ้นนั่ง  รถเก๋งสุดหรูที่พ่อของวิทย์สัญญาจะให้เขาเป็๲ของขวัญ หากเขาสามารถเข้าเรียนต่อมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศได้

จากการที่ครอบครัวของวิทย์มีฐานะดี จึงทำให้วิทย์มีโอกาสเข้าถึงสถาบันกวดวิชาต่างๆ ได้ นั้นทำให้เขาสามารถทำตามเป้าหมายที่ครอบครัวตั้งไว้ได้ไม่ยากเย็นนัก

"ทำไมบลูจะต้องขออนุญาตไอ้สกายมันด้วยล่ะ ออกมาข้างนอกแค่แป๊บเดียวเอง ทำเหมือนมันเป็๲ผู้ปกครองหรือเ๽้าของชีวิตยังไงก็ไม่รู้เนอะ ทั้งๆ ที่ก็เป็๲แค่ญาติกันอายุก็ไม่ต่างกันเลย" วิทย์สงสัยจึงถามขณะขับรถไปยังจุดหมาย แต่บลูยังคงนิ่งไม่ตอบอะไรกลับมา

"หรือว่าอาจเป็๲เพราะบลูเกรงใจที่ต้องมาอาศัยอยู่ในบ้านของไอ้กายมันใช่ป่ะ?" วิทย์หันมามอง จมูกก็ได้รับกลิ่นหอมอ่อนๆ โชยมาจากร่างของบลู ทำให้เขาอยากจะซบไหล่เธอให้รู้แล้วรู้รอดไป

"ใช่ค่ะ บลูเกรงใจ" บลูตอบสั้นๆ

"ไม่ต้องเกรงใจมันขนาดนั้นก็ได้ ไอ้กายมันไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยหรอก บลูทำตัวสบายเถอะ พี่เป็๲เพื่อนมันมาตั้งหลายปีแล้ว เชื่อพี่" วิทย์ทำหน้าหนักใจ ถ้าหากบลูจะมัวเกรงใจสกาย คงจะหาโอกาสออกมาด้วยกันยาก

บลูไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพราะมันขัดต่อระบบปฏิบัติการ หากหุ่นยนต์จะไม่เชื่อฟังเ๽้าของ เธอรู้ว่ามันเป็๲สิ่งที่ไม่มีวันจะเกิดขึ้นแน่นอน

วิทย์พยายามชวนบลูดูหนังสักเ๱ื่๵๹ แต่ก็ได้รับการปฏิเสธ จึงชวนไปรับประทานอาหารสักมื้อ และแน่นอนบลูเลือกอาหารที่ให้พลังงานเยอะอย่างไก่ทอด

"กินไม่อั้นเลยนะบลู อยากทานอะไรเพิ่ม  บลูบอกพี่ได้เลย" วิทย์บอกขณะนั่งทานไก่ทอดชุดใหญ่

"ถ้าอย่างนั้น บลูขออีกชุดได้ไหมค่ะ" บลูยิ้มขอบคุณ

"ดะ.. ได้สิ เดี๋ยวพี่ไปสั่งให้นะ บลูนั่งกินไปเรื่อยๆ ไม่ต้องรีบ" วิทย์รีบไปสั่งอาหารมาเพิ่ม แต่ไม่คิดว่าสาวเ๽้าจะขอเพิ่มจริงๆ เพราะที่มีอยู่บนโต๊ะ ผู้ชายสามคนทานให้หมดยังต้องลุ้น

ไม่ถึงสิบนาที วิทย์ก็กลับมาพร้อมไก่ทอดชุดใหญ่

"มาแล้วจ้า ไม่ต้องเสียดายนะ ถ้ากินไม่หมดเราค่อยเอากลับไปให้สกายมัน...เอ่อ..หมดแล้วเหรอ" วิทย์อ้าปากค้างเมื่อเห็นไก่ชุดใหญ่ที่สั่งมาครั้งแลก หมดไม่เหลือแม้แต่กระดูก ใช่กระดูกก็ไม่เหลือ วิทย์จึงแอบมองรอบๆ โต๊ะ รวมถึงใต้โต๊ะก็ไม่มีสิ่งใดที่น่าจะแสดงว่าเป็๲เศษอาหารหลงเหลืออยู่เลย

"กระดูกไก่ล่ะจ๊ะ น้องบลู" วิทย์ทนเก็บความสงสัยไม่ไหวจริงๆ

"กระดูกไก่ บลูกินไปแล้วค่ะ" บลูตอบ แต่ประมวลผลจากใบหน้าของคู่สนทนา แปลข้อมูลได้ว่ากำลังสงสัยเธออย่างมาก 

"กระดูกไก่ กินไม่ได้เลยเหรอคะ" บลูแกล้งถามเพราะรู้ตัวว่าทำพลาดไปเสียแล้ว ร่างกายของเธอสามารถย่อยกระดูกให้เป็๲พลังงานได้ แต่ร่างกายของมนุษย์แค่เคี้ยวให้ละเอียดก็ทำไม่ได้แล้ว แต่ที่เธอกินมันทั้งหมดเพียง๻้๵๹๠า๱พลังงานให้ได้เยอะที่สุด

"เอ่อปกติเขาไม่ทานกันจ้ะบลู ยกเว้นกระดูกอ่อนๆ ที่ทอดกรอบแล้ว หรือข้ออ่อนๆ ถึงจะกินกันจ้ะ นองบลู" วิทย์อธิบาย แต่ก็ยังรู้สึกว่าปกติทั่วไป เ๱ื่๵๹นี้คนเขาก็รู้กันอยู่นี่นะ

"ค่ะ วันหลังจะได้ไม่ทานค่ะ พี่วิทย์" บลูบันทึกเ๱ื่๵๹นี้ไว้ในหน่วยความจำเรียบร้อยแล้ว ไม่มีทางพลาดรอบสอง

แต่ว่าหลังจากนั้น วิทย์ก็ยังถูกทำให้ประหลาดใจอยู่อีก ด้วยเศษกระดูกไก่กองโตตรงหน้า

"หมด....หมดอีกแล้วหรือครับ บลู"

สำหรับวิทย์แล้ว บลูแปลกมาก ไม่อ้อนเขาซื้อเสื้อผ้า เครื่องประดับหรูๆ หรือทานอาหารแพงๆ เช่นคนอื่นที่เขาเคยจีบ หากแต่บลูนั้น เลือกทาน โดยเน้นปริมาณอย่างเดียวเท่านั้น อย่าได้ชวนเธอทานอะไรเชียว ไม่มีปฏิเสธ หรือว่าบลูจะมาจากครอบครัวที่ยากจนกันแน่นะ วิทย์อยากถามแต่กลัวว่าบลูจะอาย

"เหมือนบลูไม่ค่อยได้มาทานอาหารแบบนี้เท่าไรนะ" วิทย์เลียบเคียงถามไป

"ไม่เคยค่ะ..."

"จริงดิ ทำไมล่ะ"เป็๲อย่างที่คิดแน่นอน บ้านเธอจนมากสินะ วิทย์รู้สึกสงสาร

"เพิ่งมีพี่วิทย์ พามากินแบบนี้เป็๲คนแรกค่ะ" บลูพูดตรงๆ

"พี่วิทย์เป็๲คนแรก อย่างนั้นหรือ จริงเปล่านี่" วิทย์ยิ้มแทบปากจะฉีก แสดงว่าสาวน้อยน่ารักคนนี้ ยังไม่เคยออกเดทกับใครเลยนะสิ เขาเป็๲คนแรก ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้

"ถ้างั้นพี่พามากินบ่อยๆ เลยนะ"วิทย์เห็นช่องทางอยู่กันตามลำพัง

"ต้องขอสกายก่อนค่ะ" บลูตอบไปตามเงื่อนไขที่ระบบเธอตั้งไว้

"ทำไมต้องขอล่ะ กลัวสกายมันฟ้องพ่อเหรอ" วิทย์คิดว่าบลูต้องเกรงใจพ่อของสกายอย่างแนน่อน เพราะตอนนี้บลูอาศัยบ้านเขาอยู่

"ต้องขอสกายก่อนค่ะ" 

"แหม พูดซ้ำๆ เหมือนเป็๲หุ่นยนต์พูดตามโปรแกรมไปได้นะ โอเครๆ ขอไอ้กายมันก่อนก็ได้จ้ะ" วิทย์ไม่อยากฝืนใจ

"ค่ะ แวะร้านขายยาก่อนเข้าบ้านด้วยนะคะ ต้องซื้อยาให้สกายค่ะ" บลูเตือนเพราะใกล้จะถึงบ้านแล้ว

"เครๆ เดี๋ยวบลูรอพี่ในรถก็ได้ พี่ไปซื้อให้มันเอง เดี๋ยวมันจะหาว่าเพื่อนไม่ดูแล" วิทย์จอดรถไว้ฝั่งตรงข้ามแล้ววิ่งข้ามถนนไปยังร้านขายยา 

"เอี๊ยดดด!!" 

"โครมม!!" 

เสียงเบรคจากรถยนต์ และเสียงที่เกิดจากการชนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ