การเขียนของเหวินเริ่มเข้าสู่่สุดท้ายขององก์ที่ 3 ทุกๆ ตัวอักษรที่เขาเขียนลงบนกระดาษทำให้แสงสว่างรอบตัวเด็กสาวทั้งสองส่องประกายมากขึ้นเรื่อยๆ จนดูเหมือนว่าพวกเธอกลายเป็แหล่งกำเนิดแสงที่ส่องสว่างไปทั่วทั้งโลกแห่งเื่เล่าที่ถูกทิ้ง
เหวินบรรยายถึงแสงสว่างที่ห่อหุ้มตัวเด็กสาวทั้งสอง และแสงนั้นก็ได้ส่องสว่างไปยังเื่ราวอื่นๆ ที่ถูกทิ้งไว้ด้วยเช่นกัน ทำให้เื่ราวเ่าั้เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมา แสงสว่างนั้นได้ปลุกตัวละครที่หลงลืมให้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง และช่วยให้พวกเขาได้ค้นพบตอนจบที่สมบูรณ์ของตัวเอง
ในขณะที่เขาเขียนถึงการจากลาของตัวละครเ่าั้ที่ค่อยๆ หายไปในแสงสว่าง เหวินก็ได้เขียนถึงความรู้สึกของเด็กสาวทั้งสองที่มองดูการจากลาด้วยความสุข พวกเธอไม่ได้เศร้า แต่พวกเธอกลับรู้สึกดีใจที่ได้เห็นเพื่อนร่วมเื่ราวของพวกเธอได้พบกับตอนจบที่สมบูรณ์
เหวินรู้สึกถึงความรักที่บริสุทธิ์ของเด็กสาวทั้งสองที่้าให้เื่ราวของคนอื่นสมบูรณ์ก่อนเื่ราวของตัวเอง ความรู้สึกนั้นทำให้เขาต้องหลั่งน้ำตาออกมาอย่างเงียบๆ แต่มันเป็น้ำตาแห่งความสุขและความเข้าใจ
เขาเขียนด้วยความรู้สึกที่ท่วมท้น หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความเมตตาและความปรารถนาที่จะมอบความสุขให้แก่ผู้อื่น เขาเข้าใจแล้วว่าการเป็นักเขียนที่แท้จริงไม่ใช่แค่การสร้างสรรค์ แต่เป็การให้ชีวิตและแสงสว่างแก่เื่ราวที่เคยถูกทอดทิ้งไปแล้ว
705
