ตอน คะนึงหา
“แจ๋วกับจอยไปหาดูตรงนั้นส่วนลุงสันต์ลองเอาเสียมขุดใต้ต้นไม้นี่ด้วยนะเผื่อมีอะไรฝังอยู่”
“พวกเรากำลังหาอะไรกันอยู่คะคุณน้ำหวาน”
สาวรับใช้คนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าฉงนหลังจากเ้านายสาวเกณฑ์คนรับใช้ให้ออกมาช่วยหาสิ่งของบางอย่างกันั้แ่เช้า
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
น้ำหวานกอดอกสีหน้าเครียดขรึม
“อ้าวงั้นถ้าหากหาเจอพวกเราจะรู้ไหมคะคุณน้ำหวานว่าเป็ของที่คุณน้ำหวานกำลังหาอยู่”สาวรับใช้ขี้สงสัยยกมือเกาหัวแกรกๆ
“บร๊ะ! มึงก็ช่างสอดรู้ถามซอกแซกซะจริง เ้านายบอกให้ทำอะไรก็ทำไปเถอะวะนังแจ๋ว”
ลุงสันต์ที่ทราบเื่ราวทั้งหมดอยู่เพียงคนเดียวพูดสวนขึ้นหวังแก้ต่างแทนเ้านาย
“ฉันก็แค่อยากรู้เฉยๆน่ะลุงสันต์ว่าพวกเราหาอะไรกันอยู่ หนูไม่ได้ตั้งใจจะสอดรู้สอดเห็นนะคะคุณน้ำหวาน”
สาวใช้ชื่อแจ๋วทำหน้าเจื่อน
“ช่างเถอะแจ๋วหาต่อไปเหอะหากเจอฉันจะรู้เองลองช่วยกันหาดูให้ละเอียดหน่อยนะ ฉันจะเข้าไปนั่งพักเหนื่อยสักหน่อยถ้าหากเจอสิ่งของแปลกปลอมที่คิดว่าไม่ควรอยู่ภายในบ้านก็ให้รีบไปบอกฉันด้วยเข้าใจไหม”
“ค่ะคุณน้ำหวาน”
น้ำหวานสั่งงานเสร็จก็เดินมานั่งพักในห้องรับแขกสองวันล่วงเลยมาแล้วหลังจากเธอไปหาพ่อหมอ กลับมาบ้านก็พยายามค้นหาสิ่งของที่ทางฝั่งเมญ่าทำใส่คุณสรยุทธ์สามีเธอแล้วเอามาซ่อนไว้ภายในบ้านแต่จนแล้วจนรอดเธอก็ยังหาสิ่งของที่ว่าไม่พบ อีกทั้งท่าทีของสามีเธอก็ยิ่งดูแย่ลงไปกว่าเดิมอีกขนาดแม่แท้ๆของเขาป่วยแทนที่มีกะจิตกะใจแวะมาเยี่ยมเยียนท่านสักห้านาทีสิบนาทียังไม่มี
“พ่อหมอคะหากหาของนั่นไม่เจอฉันจะทำยังไง”
ใบหน้าของพ่อหมอหนุ่มแทบไม่ห่างหายไปจากมโนภาพในหัวของเธอั้แ่กลับมาไม่ว่าจะเป็ตอนนั่ง นอน ยืน เดิน หรือทำอะไรพอหัวว่างจากความคิดเกี่ยวกับการงานใบหน้าของเขาก็จะผุดเข้ามาในหัวของเธอทันทีลักษณะอาการดังกล่าวมันราวกับรักแรกของผู้หญิงตอนอยู่ใน่วัยแรกรุ่นไม่มีผิดอยากเห็นหน้า อยากเจอตัว อยากได้ยินเสียงของเขาอยู่ตลอดเวลาทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ถูกไม่ควร
“คุณน้ำหวานครับพวกผมช่วยกันดูทั่วแล้วครับคุณน้ำหวานแต่ไม่พบอะไรเลย”
ผ่านไปครู่ใหญ่ลุงสันต์ก็เข้ามารายงานใบหน้าของชายสูงวัยชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ
“ไม่เป็ไรบอกคนอื่นให้ไปพักผ่อนกันเถอะ”
“ครับคุณน้ำหวาน”
“จริงสิลุงสันต์ข้าวของที่ฉันให้จัดเตรียมเอาไว้ทำพิธีครบหมดทุกอย่างแล้วใช่ไหม”
“เรียบร้อยครับผมให้ช่วยกันขนไปใส่ท้ายรถเอาไว้พร้อมแล้ว”
“อืม มีอะไรก็ไปทำเถอะ”
“ว่าแต่คุณน้ำหวานจะไปที่นั่นคนเดียวจริงเหรอครับ”
คนรับใช้เก่าแก่มองนายหญิงของเขาด้วยสายตาเป็ห่วง
“ใช่ฉันตัดสินใจแล้วล่ะชีวิตนี้ของฉันคงไม่มีอะไรต้องเสียไปมากกว่านี้อีกแล้ว”
ลุงสันต์พยักหน้าช้าๆความวิตกกังวลรวมไปถึงความห่วงใยแฝงเอาไว้บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยครบถ้วนเขาค่อยๆ เดินจากไปช้าๆ ปล่อยให้นายหญิงนั่งทอดอาลัยอยู่ในห้องรับแขกเพียงลำพัง
1K
