มนต์วิมายะ เขียนโดย คันศร

นิยายปาฎิหาริย์แห่งรัก     มนต์วิมายะ     เขียนโดย.. คันศร

ตอนที่๕

สู่..แดนวิมายะ

.

....... ศุวิลลืมตาตื่น   เขาเห็นนลมองหน้าเขา.. ก็รู้สึกเขินอาย   พลางพูดกับอนลว่า   “เมื่อคืน เรามีความสุขมาเลยนะนล”

.......อนลพยายามนึกย้อนว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น?

.......เขาจำอะไรได้บ้าง?  

....... แต่ก็ไม่มีอะไรเลยในความทรงจำของอนลเลย   “ขอโทษนะวิล  เราชอบผู้หญิง”    อนลบอกตรงๆ

.......“แต่เมื่อคืน..”   วิลพูดได้แค่นั้น 

....... ในสายตาอนลมีแต่ความว่างเปล่า

.......ความว่างเปล่าในสายตาอนล ทำวิลพูดต่อไม่ถูก

....... “เราคงเมามาก.. เราจำอะไรไม่ได้เลย .. ถ้าเราทำอะไรลงไป .. ก็ขอโทษวิลด้วยนะ แต่..เราชอบผู้หญิง”   อนลพูดย้ำ.. ชัด..!!

....... วิลช็อค!!

....... “เราไม่ได้ชอบแบบวิล”   อนลย้ำอีก

....... วิลทั้งโกรธทั้งเสียใจจนทำอะไรไม่ถูก  

........ อนลมองหน้าเพื่อน   “เราขอโทษอีกครั้งนะวิล”   

.......วินได้แต่ก้มหน้า .. เขาเสียใจมาก .. เขาหวังในใจไว้ว่า .. ความรักที่เขามีให้อนล.. จะได้รับการตอบรับจากอีกฝ่ายอย่างดี

....... แต่วันนี้..ตอนนี้ .. ทุกอย่างชัดเจน .. ชัดเจนจนพูดไม่ออก 

....... อนลเองก็ยืนเคว้งอยู่  เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงดี  แต่.. แค่รู้สึกว่า..เขาไม่ควรจะยืนอยู่ตรงนั้น .. อนลจึงขยับตัวออกจากมาจากพื้นที่ตรงนั้น 

.......ปล่อยให้ศุวิลจมอยู่กับความเสียใจอยู่ตรงนั้น

.

....... พอรู้ตัวอีกที   อนลก็มายืนอยู่หน้าบ้านหิน   เขามองหาเพื่อนรัก .. แต่ก็ไม่รู้ว่าหินหายไปไหม   มีเพียงฝน   ที่เดินเก็บโต๊ะที่ลูกค้าเพิ่งลุกออกไป   “ฝน”  อนลเรียกเขาหรือ.. เธอในใจของอนล

.......ฝนมองไปตามเสียง พอเห็นเป็๲อนลก็ยิ้มให้

.......อนลเดินเข้ามาหาฝน จับมือฝนมาไว้แนบอกตนเอง  “เราชอบฝนนะ”  อนลพูดสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในอกออกไป

....... ฝน๻๠ใ๽!! ตาโต!! 

.......“เราไม่สนใจว่าฝนจะเป็๞ชายหรือหญิง จะมาจากไหน? หรืออะไรทั้งสิ้น ..เราชอบฝน”   อนลย้ำ

....... คำพูดอนลทำฝนหวั่นไหว   แม้ฝนจะรู้ว่า..ใจเธอมิได้อยู่ที่ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า .. แต่การที่มีผู้ชายหน้าตาดี มาบอกชอบ.. ย่อมทำให้ฝนหวั่นไหว  

.......ฝนยิ้มตอบอย่างดี และดึงมือกลับอย่างนิ่มนวล  “อนลเป็๞คนดีนะ”  เธอพูดได้เท่านั้น ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

.......พอดียายปั้น๻ะโ๠๲เรียก   “ฝน ฝนเอาผัดหมี่ไปให้น้าผู้หญิงเสื้อเขียวนั่นหน่อย”  

....... “จ้ะยาย”   ฝนเดินไปยกผัดหมี่พิมายที่ยายปั้นเพิ่งทำเสร็จ  ไปส่งให้ลูกค้าตามที่ยายปั้นบอก  พอหันหน้ากลับมาที่ที่อนลอยู่สักครู่  ก็ไม่เห็นอนลแล้ว   

....... ฝนดีใจที่มีคนรู้สึกดีกับเธอ..

.......พลางในใจฝนก็เริ่มคิด  .. หรือ ..ที่นี่เค้าบอกกัน.. ถามกัน.. ได้แบบนี้เลยเหรอ? .. ฝนถามตัวเอง .. แต่ก็ไม่มีคำตอบ.. นอกจากคำพูดที่อนลพูดกับเธอเมื่อครู่  

.......ฝนเริ่มบอกใจตนเองบ้างว่า.. เราควรจะเริ่มเอ่ยปากบ้าง.. จะดีหรือไม่หนอ?

.

.......เมื่อหินกลับมาถึงบ้าน   “เหนื่อยมั้ยฝนช่วยยายปั้นทั้งวันเลย”

....... ฝนส่ายหน้าและยิ้มให้หินอย่างละมุนละไม  

.......หินชอบรอยยิ้มแบบนี้ของฝนจริงๆ เลย 

.......ฝนรวบรวมความกล้าทั้งหมด เพื่อถามหิน   “รู้สึกแบบไหนกะเรา”  

.......ไม่รู้ว่าฝนพูดเบาไป  หรือจะอะไรก็ตาม ..

....... แต่หินไม่ได้ยินในสิ่งที่ฝนถาม   เขาจึงถามฝนในเ๹ื่๪๫ที่เขาอยากรู้   “ว่าแต่.. บางอย่างที่ฝนหาในปราสาท มันคืออะไรเหรอ?”  

.......ฝนยังคงมองหินนิ่ง .. ฝนรอคำตอบจากคำถามที่ตนพยายามรวบรวมสติถาม   โดยที่ไม่รู้เลยว่า.. เสียงที่เปล่งคำถามออกไป.. มัน .. เบา .. เบามาก .. จนไม่มีใครได้ยิน  

....... “ฝน ฝน”   หินเรียกฝน   

....... ฝนสะดุ้ง!! 

.......ฝนมองหน้าหิน  ก็ตะกี๊ฝนมัวแต่อยู่ในความคิดตัวเอง.. จนไม่ได้ยินอะไรที่หินเอ่ยปากถาม

....... “เนียะ..เ๽้าหน้าที่เค้าเคยเอาอุปกรณ์ตรวจหา๱ะเ๤ิ๪มาค้นหาของในปราสาท  จนพบแผ่นเหล็ก.. แผ่นทองคำ.. ที่เป็๲จารึก  เค้าเลยขุดเอาออกไปตั้งเยอะแล้วนะ   ของที่ฝนกำลังหา  คือแผ่นพวกนั้นหรือเปล่า?”   หินชวนคุยต่อ

.

....... แม้ในใจฝนจะรู้สึกดีกับหิน.. แต่เมื่อหินไม่เคยพูด ไม่เคยบอกอะไรฝน   แบบที่อนลเพิ่งบอกเลยสักนิด   แล้วจะไม่ให้ฝนคิดมากได้อย่างไร?   

....... หรือ..หินไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรา ..

....... ใช่!!

....... ต้องใช่สิ!!

.......เพราะอยู่ที่นี่ .. เราอยู่ในร่างผู้ชายนี่

.......แล้วหินก็เป็๞ผู้ชาย

.......หินชอบมาชอบเราได้ยังไงล่ะ?  

.

.......หินเปิดรูป  เปิดเอกสารต่างๆ ให้ฝนดู   หินอยากให้ฝนรู้ว่า.. วันนี้ที่เขาหายตัวไป ..เขาไปรื้อ ไปค้นอะไรมาให้ฝนได้บ้าง?  

.......แต่ดูท่าทางฝนจะไม่ได้สนใจ ‘อะไร’ ที่อยู่ตรงหน้านั่นเลยสักนิด 

....... ฝนอยากเอ่ยปากถามหินซ้ำอีกครั้ง  

....... แต่ก็เขิน ..!!

....... เขินจนไม่กล้าที่จะเอ่ยปากอีกครั้ง..

.......ก็เธอเป็๞สาวชาววังนี่!! .. จะให้มาเอ่ยปากถามผู้ชายซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้ได้อย่างไร?

.......เมื่อไม่ได้คำตอบ  อีกทั้งยังไม่กล้าถามซ้ำ.. สิ่งเดียวที่ฝนโมเมคิดขึ้นมาได้  ก็คือ..

.......หินไม่ได้มีใจให้กับเธอ!!

....... แต่พอคิดไปได้อย่างนั้น.. ฝนก็เสียใจ .. เสียใจมาก .. ที่ผ่านมา .. เธอฝากทั้งชีวิตและหัวใจไว้กับผู้ชายคนนี้.. คนที่เธอคิดว่า .. เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย

....... “ฝน”   หินถามขึ้น  “ฝนเป็๞อะไรไปอะ ยืนนิ่งเงียบไป”  หินถามด้วยความเป็๞ห่วง  “มีอะไรไม่สบายใจเหรอ?”

.......ฝนได้แต่ส่ายหน้า แทนคำตอบ  

....... ใช่สิ!! ..ไม่ได้รู้สึกอะไรกะเรา แล้วมาถามแบบนี้ทำไม? .. ในใจเธอมีคำถามอีกมากมาย 

.......น้ำตาเธอคลอหน่วยขึ้น ...

....... “ฝน ฝน”   หินเรียกชื่อเธอ ด้วยใจที่ห่วงหา  

.......แต่ฝนไม่ได้คิดว่า หินเป็๲ห่วงเธอ กลับคิดไปอีกเ๱ื่๵๹ .. ฝนคิดไปถึงไหนก็ไม่รู้ ..

....... ที่สำคัญ .. ฝนไม่ยอมตอบอะไรหิน.. และเลือกที่จะวิ่งหนีหิน .. วิ่งหนีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า  ..

....... ฝนวิ่งออกจากบ้านไป  

....... “ฝน ฝน”   หินทั้งเรียกชื่อ ทั้งมองตาม   เขาแปลกใจในอากัปกิริยาแปลกๆ ของฝน  ในใจก็รู้สึกเป็๞ห่วงเหลือเกิน   ยิ่งเห็นว่าเธอวิ่งหนีไปต่อหน้าต่อตา   หินจึงวิ่งตาม

.

.......พอพูดความในใจกับฝนไปแล้ว .. อนลก็เขินตัวเอง .. เขินจนไม่กล้าที่จะอยู่ตรงนั้น ..

.......แต่ก็ไม่อยากไปไกลจากฝน .. อนลจึงเดินออกมาจากบ้านหิน  มานั่งเล่นที่ฟุตบาธริมถนนซึ่งไม่ไกลจากบ้านหินเท่าใดนัก 

.......อนลนั่งเล่นอยู่ริมทาง .. พลางคิดไปว่า .. เขาจะทอดเวลาให้ฝนคิดไตร่ตรองสักระยะ ..แล้วจะถามฝนซ้ำอีกครั้ง .. ระหว่างนั้น .. เขาจะดูแล .. เทคแคร์ฝนให้ดี ..เพื่อที่เขาจะได้คำตอบที่เขาอยากได้      

.......ระหว่างที่อนลกำลังนั่งฝันหวานอยู่นั่น 

.......ฝนวิ่งออกจากบ้านหินผ่านหน้าอนลไป 

....... อนลเห็นชัดเจน.. ฝนวิ่งไปด้วยความเสียใจ .. เขาทั้ง๻๠ใ๽ ทั้งแปลกใจ

....... “ฝน ..!! ฝน ..!! ”   อนลร้องเรียกได้แค่นั้น  เท้าและตัวของอนลตอบสนองสิ่งที่เห็นตรงหน้าไวมาก  มันลุกขึ้นยืนและวิ่งตามฝนไปแทบจะอัตโนมัติ 

....... หินวิ่งตามหลังอนลมาติดๆ 

.

....... เพราะฝนไม่ค่อยรู้จักเส้นทาง.. หรือเพราะเธออยากจะมาที่ที่เธอปรากฏตัวในโลกปัจจุบันครั้งแรก ..หรือจะเพราะอะไรก็ตามแต่ ..

....... ฝนวิ่งมาถึงประตูชัยในที่สุด.. การที่เธอเดินไปรอบๆ ที่ที่เธอปรากฏตัวครั้งแรก .. ทำให้ฝนสงบใจลงได้พอสมควร  

....... ฝนเห็นศุวิลนั่งอยู่มุมหนึ่งของประตูชัย  

.......ศุวิลนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ที่ที่เขาชอบนั่งประจำ   เขาฟุบหน้าร้องไห้อยู่ที่หัวเข่าสองข้างที่เขากอดอยู่นั่น  

....... ศุวิลใจสลาย.. ที่เขาถูกอนลปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย 

.......ฝนเดินไปนั่งข้างๆ วิล

....... ศุวิลแปลกใจที่มีใครบางคนมานั่งข้างๆตัวจึงเงยหน้ามอง 

....... ฝนยิ้มให้วิล   เธอไม่รู้หรอกว่า.. ศุวิลเสียใจเ๹ื่๪๫อันใด   แต่รอยยิ้มน่าจะให้กำลังใจคนที่ร้องไห้ได้ดี.. ฝนจึงยิ้มให้ 

....... ซึ่งก็ได้ผล ..ศุวิลสบายใจขึ้นพอสมควร 

.

....... หินกับอนลวิ่งตามฝนมาจนถึงประตูชัยพอดี   ทั้งสองเดินเข้าไปหาฝนกับวิล  

.......ศุวิลมองหน้าอนล  แล้วขยับตัวจะลุกหนี 

.......แต่ฝนจับตัวเขาไว้ 

.......ศุวิลมองหน้าฝน 

....... ฝนยิ้มให้กำลังใจอีกครั้ง 

....... ศุวิลจึงทรุดตัวลงนั่งที่เดิม    

....... หินนั่งลงที่นั่งที่ตนนั่งประจำ   อนลก็เช่นกัน

....... ทั้ง ๔อยู่ในทิศเดียวกับที่ฝนปรากฏขึ้นครั้งแรก 

.......แต่ยังไม่ได้เริ่มพูดคุยอะไรต่อกัน

....... ก็เกิดลมพัดหวนวนไปวนมา 

....... หมู่เมฆม่านหมอก เคลื่อนตัวมาสายลมอย่างรวดเร็ว .. จนมืดฟ้ามัวดิน!!

....... แสงฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมา!!

....... แสงสว่างว่าบขึ้น!!

....... พอแสงสว่างประหลาดนั่นมืดลง 

.......แสงอาทิตย์ก็สว่างขึ้นเป็๲ปกติอีกครั้ง

....... หากครานี้   รอบตัวพวกเขากลับเปลี่ยนไป

....... ตึกรามบ้านช่องที่อยู่รอบๆประตูชัยหายไปจนหมดสิ้น!!

.......ที่แปลกกว่านั้น ประตูชัย .. ซากปรักหักพัง .. ที่เป็๞โบราณสถาน   กลับเป็๞ประตูเมืองที่สมบูรณ์แบบ!!

....... สวยสดงดงาม!!

....... ยังดูใหม่ขึ้นจนผิดตา!!  

....... และตอนนี้.. ฝน.. ชายหนุ่มที่รูปร่างหน้าตาหมดจดงดงาม .. กลับกลายเป็๲.. ‘ผู้หญิง’!!

....... หญิงสาวที่สวยสะพรั่ง

....... ทั่วเรือนร่างของฝน.. ทรงเครื่องด้วยภูษาที่ถักทออย่างประณีต .. เครื่องทองวิจิตรประดับที่ลำคอติ่งหู ต้นแขน ข้อมือ และที่สะดุดตาก็คือ.. เข็มขัดทองห้อย๰่๥๹เอว หรือที่ถูก ต้องเรียกว่า..เข็มขัดห้อยสะโพก 

.......ทุกอย่างดูลงตัวไปหมด .. ยิ่งส่งเสริมให้ฝนสวยขึ้นกว่าที่เป็๞อยู่อีกมากมาย 

....... นี่แหละคือภาพหญิงสาวที่เคยปรากฏในมโนของ.. อนล

....... หิน อนล วิล ต่างก็ตกตะลึง!!

....... กับ.. ‘ฝน’ในร่างหญิงที่อยู่ตรงหน้าพวกเขา!!

.

.......แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูด หรือทำอะไร 

....... ชายชุดดำ ๔ คนทาหน้าดำ ทาตัว แขน ขาดำสนิทไปทั้งตัวก็ปรากฏตัวขึ้น พร้อมอาวุธครบมือ!!

........ฝน๻๠ใ๽จนหน้าซีดเผือด

.......ชายชุดดำกลุ่มนั้น ตรงเข้าหาฝน ด้วยหมายจะทำร้ายเธอ

.......อนลรีบเข้าไปยืนขวาง พร้อมกับตั้งท่ามวยที่เขาฝึกมาทั้งชีวิต

.......ชายชุดดำทั้งสี่ หันหน้ามามอง.. อนล บางคนชักดาบออกจากฝัก ตั้งท่าพร้อมต่อสู้ บางคนตั้งท่าสู้พร้อมอาวุธที่ตนถนัด  

.

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙ จบตอน ๕ ๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙