บทที่ 15 คืนแรกในเมืองอวิ๋นถิง
หลี่ซิงเหอกังวลว่าจะเลยเวลาเลิกงานไปแล้ว อาจจะติดต่อหยางเฉินไม่ได้ แต่ตอนนี้เธอก็โล่งใจแล้วที่หยางเฉินเป็คนรับสาย
"ใช่ ฉันเอง ดีจังเลยที่นายเป็คนรับสาย"
[อืม ฉันเพิ่งมาทำงานไม่นาน เลยอยากทำความคุ้นเคยกับงานมากขึ้น ทำไมถึงโทรมาล่ะ ลุงหลี่ปล่อยเธอออกมาแล้วเหรอ? แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน]
หลี่ซิงเหอยิ้มเบา ๆ "ฉันอยู่ที่เมืองอวิ๋นถิง ฉันพาแม่ออกมาด้วยนะ"
[หา! นี่เธอกับป้า อยู่ที่เมืองอวิ๋นถิงเหรอ] หยางเฉินถามอย่างไม่อยากเชื่อที่ได้ยิน
"ใช่ ฉันกับแม่นั่งรถกันมา ตอนนี้อยู่ที่สถานีขนส่งแล้ว ที่โทรหานายเพราะอยากถามว่า ถ้าฉันกับแม่จะเช่าบ้าน ต้องมีบัตรประชาชนไว้ทำเอกสารรับรองที่พักด้วย พวกเราจะทำบัตรได้ยังไง"
ตอนนี้หยางเฉินรู้สึกสับสนไปหมด เขาพยายามระงับคำถามไว้ในใจก่อน แล้วตอบเื่ขั้นตอนการทำบัตรประจำตัวช้า ๆ ให้เธอฟัง ตอนสำรวจสำมะโนประชากรข้อมูลของพวกเธอต้องมีการบันทึกไว้แน่นอน ดังนั้นการขอทำบัตรประจำตัวใหม่จึงทำได้ไม่ยาก
[แล้วพวกเธอมาถึงเมืองอวิ๋นถิงได้ยังไง]
ไม่ทันที่หลี่ซิงเหอจะตอบ หยางเฉินก็พูดขึ้นว่า "เอาเถอะ ๆ เธอกับคุณป้าไปรอฉันที่ทางออกสถานีขนส่งนะ อย่าไปไหน"
"เอ๋? ไม่ต้องมาหรอก ฉันแค่จะถามเื่บัตรประชาชนกับนายเท่านั้น ตอนนี้ฉันจะพาแม่ไปหาที่พักก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปทำบัตรประชาชน แล้วเราจะหาบ้านเช่าเอง"
"พาคุณป้ากลับไปรอที่เดิมก่อน ฉันจะรีบไป"
ตู้ด... สิ้นเสียงนั้นโทรศัพท์ก็ถูกวางสายลง
ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ต้องกลับมารอเขาที่เดิม ไม่งั้นถ้าเขามาหาแล้วหาพวกเธอไม่เจอ ก็จะถือว่ามาเสียเที่ยวเปล่า
ไม่นานนัก หยางเฉินก็มาถึงอย่างรวดเร็ว เขาเพียงแค่มองแวบเดียวก็เห็นเธอ เธอถือเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้น จูงมือแม่ยืนอยู่ที่ริมถนนตรงทางออกสถานีขนส่ง
เมื่อแท็กซี่จอดลง เขาลงจากรถแล้วเดินเร็ว ๆ ตรงไปหาพวกเธอ
หลี่ซิงเหอเห็นหยางเฉินลงจากรถแต่เนิ่น ๆ เธอได้เตรียมคำพูดไว้ล่วงหน้าแล้ว และใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีในการอธิบายการตัดสินใจของตัวเองให้เขาฟัง
"แล้วตอนนี้าแที่ไหล่ของเธอหายดีแล้วหรือยัง?"
"อืม หายเร็วมาก ตอนนี้ตกสะเก็ดแล้ว ฉันไม่รู้สึกเจ็บอะไรเลย"
เขาพยักหน้าแล้วพูดต่อ "ซิงเหอ ตอนนั้นฉันได้รับโทรศัพท์ให้ไปรายงานตัว ทุกอย่างกระชั้นชิดมาก ฉันเลยไม่ได้ไปบอกลาพวกเธอ หวังว่าลุงหลี่ก็คงไม่ได้..." เขาอยากจะบอกว่าเขาคิดว่าพวกเธอคงไม่ถึงกับอดตาย แต่พูดมาถึงตรงนี้ก็ไม่รู้จะพูดต่อยังไง
"รู้แล้ว ๆ ฉันเดาได้ว่านายต้องไปทำงาน" เธอยิ้มกว้างแสดงความเข้าใจ
เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ซิงเหอ ค่าเช่าบ้านแถวนี้แพงนะ ฉันเองยังอยู่หอพักอยู่เลย"
"ฉันรู้แล้ว ฉันกับแม่จะเช่าบ้านเอง ไม่ไปอยู่หอพักของนายหรอก"
"ไม่ใช่… ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ฉันจะบอกว่า ถึงเธอจะทำงานหาเงินได้ แต่เธอคนเดียวต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของเธอกับป้าสองคน แถมยังต้องเช่าบ้านแพง ๆ แถวนี้ มันลำบากนะ ขนาดคนงานที่นี่ได้เงินเดือนตั้งหลายร้อยหยวน ยังเช่าห้องเล็ก ๆ อยู่เลย เว้นแต่จะเช่าห้องที่ถูกกว่า แต่ห้องแบบนั้นมันจะเล็ก และต่อไปมันจะไม่สะดวกนะ"
หลี่ซิงเหอหัวเราะออกมา เขาพูดเยอะยิ่งกว่าแม่ของเธอเสียอีก "ไม่ต้องห่วงเื่ของฉันหรอก แค่ช่วยสอนฉันทำบัตรประชาชนก็พอ ส่วนที่เหลือฉันจัดการเองได้"
หยางเฉินยกมือขึ้นกุมขมับ ผู้หญิงคนนี้ใจร้อนเกินไป เธอไม่รู้เลยว่าการใช้ชีวิตในเมืองมันยากแค่ไหน จู่ ๆ ก็พาแม่หนีมาแบบนี้เลย มันไม่ถูกต้อง เธอจบแค่มัธยมต้น ไปทำงานในโรงงานเงินเดือนก็คงไม่ได้ถึงหลายร้อยหรอก
แต่ตอนนี้พวกเขามายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว ถ้าส่งกลับไปคงโดนลุงหลี่ตีจนตายจริง ๆ แน่
อีกอย่างป้าก็ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ด้วย เขาก็พูดอะไรมากไปกว่านี้ไม่ได้
"อย่าหาที่พักแถวสถานีขนส่งเลย แถวนี้แพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย ฉันจะพาพวกคุณไปหาโรงแรมแถวที่ทำงานฉันก่อน ฉันจะช่วยค้ำประกันให้พวกคุณเข้าพัก แล้วพรุ่งนี้ค่อยไปทำบัตรประชาชนกัน"
เขาโบกมือเรียกแท็กซี่ รถยนต์คันหนึ่งก็จอดเทียบข้างพวกเขาพอดี หยางเฉินช่วยเปิดประตูรถ หลังจากช่วยให้พวกเธอขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ตัวเองก็นั่งที่นั่งข้างคนขับ
"ไปโรงแรมข้างสถานีตำรวจเขตเฟิงเล่อครับ"
"ได้ครับ"
เมื่อถึงที่หมาย หลี่ซิงเหอรีบหยิบเงินที่เตรียมไว้จ่ายค่าแท็กซี่ทันที
ทั้งสามคนเดินเข้าไปในโรงแรม และขอห้องพักหนึ่งห้อง หยางเฉินหยิบบัตรประจำตัวพนักงานและบัตรประชาชนออกมาเขียนเอกสารการจองห้องให้แม่ลูกทั้งสอง
ขณะที่หยางเฉินกำลังจะจ่ายเงิน หลี่ซิงเหอก็รีบจ่ายก่อน เขาชายตามองเธอแวบหนึ่งแต่ไม่พูดอะไร รับกุญแจที่มีเลขห้องติดอยู่จากพนักงานต้อนรับ "ฉันจะพาคุณไปที่ห้องก่อน พักผ่อนสักหน่อยแล้วค่อยออกไปกินข้าวกัน"
ห้องในโรงแรมนี้ไม่ใหญ่และไม่เล็กเกินไป การตกแต่งธรรมดา ๆ ไม่หวือหวา แต่ข้อดีคือมีห้องน้ำแยกเป็สัดส่วน หยางเฉินสอนพวกเธอวิธีกดชักโครก จากนั้นก็เปิดก๊อกในอ่างอาบน้ำ เมื่อเตรียมอ่างแล้วเขาจึงเริ่มปล่อยน้ำ
"หลังจากช่วยป้าแล้ว เธอออกมาคุยกับฉันหน่อย"
หลี่ซิงเหอช่วยแม่ถูหลังเรียบร้อย หลังจากล้างตัวสะอาดเสร็จแล้วก็พยุงแม่ก้าวเข้าอ่างอาบน้ำ หวังฟางนอนพิงขอบอ่าง พูดเบา ๆ ว่า "ตายตอนนี้ก็คุ้มแล้ว"
"แม่ พูดอะไรแบบนั้น เดี๋ยววันข้างหน้าแม่ก็จะมีความสุขมากกว่านี้อีก แม่แช่น้ำไปก่อนนะ หนูขอออกไปข้างนอกแป๊บนึง"
เธอเช็ดมือให้แห้งแล้วเดินออกมา หยางเฉินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียงใหญ่
"ซิงเหอ"
"อืม? ทำไมนายดูเคร่งเครียดจัง" เธอนั่งอยู่บนขอบเตียงตรงข้ามเขา
นี่คือห้องพักในโรงแรม เธอนั่งอยู่ตรงหน้าเขา หัวสมองของหยางเฉินพลันสับสนวุ่นวาย คิดอะไรบางอย่างแต่พูดออกมาไม่ได้ เขาเบนสายตาหลบอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
เมื่อเรียบเรียงสติได้แล้วจึงเอ่ยว่า "ซิงเหอ เธอพาป้าออกมาจากหมู่บ้านเคาซานมาถึงเมืองอวิ๋นถึง ค่าเดินทางสองคนก็ไม่ใช่น้อย ๆ "
"อืม ราคาแพงมากเลย"
"เมื่อกี้ตอนนั่งแท็กซี่เธอก็รีบจ่ายเงิน ห้องนี้สิบกว่าหยวนเธอก็รีบจ่าย ทำไมเธอถึงมีเงินมากมายขนาดนี้ล่ะ?"
"ถึงแม้คนในหมู่บ้านต่างก็พูดว่า… ช่างมันเถอะ! บอกฉันมาดี ๆ ว่าเธอหาเงินมาได้ยังไง" หยางเฉินเป็ตำรวจ เขารู้จักคดีมากมาย หลี่ซิงเหอเป็คนสวย เขาคิดว่า ผู้หญิงสวย ๆ มีวิธีหาเงินได้ง่ายอย่างนั้นอยู่ แต่เขาไม่กล้าคิดแบบนั้นกับซิงเหอ
รอยยิ้มของหลี่ซิงเหอยังไม่ทันจะหายไป ก็กลายเป็รอยยิ้มที่ดูแปลก ๆ ค้างอยู่บนใบหน้า "ฉันนึกว่านายมาทำงานนานแล้ว ที่แท้นายก็รู้เื่ทั้งหมดแล้วสินะ แล้วนายได้ยินคนในหมู่บ้านพูดว่ายังไงบ้างล่ะ?"
"ไม่ใช่อย่างนั้น… ฉันไม่เชื่อหรอก มันเป็ข่าวลือที่เกินจริงเกินไป พวกเราเติบโตมาด้วยกัน ฉันรู้ว่าเธอเป็ผู้หญิงแบบไหน แต่ว่าทำไมเธอถึงมีเงินมากมายขนาดนี้ล่ะ? เธอได้เงินมาจากไหน? อย่าบอกนะว่าได้มาจากการขายผักป่า ผักป่าเพิ่งจะงอกได้ไม่กี่วัน จะมีเงินขนาดนั้นยังไง?"
"งั้นแสดงว่านายก็เชื่อข่าวลือนั่นสินะ"
"ฉันไม่ได้เชื่อ! ฉันแค่สงสัยว่าเงินของเธอมาจากไหน! เดี๋ยวก่อน นี่คงไม่ได้เป็เงินที่ขโมยมาจากลุงหลี่มานะ?"
"ไม่ใช่ วันนี้ฉันเหนื่อยแล้ว นายกลับไปเถอะ ขอบคุณที่ช่วยหาที่พักให้พวกเรา พรุ่งนี้ฉันจะพาแม่ไปทำบัตรประชาชนเอง ขอบคุณนะ"
พูดจบ เธอก็ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตู เปิดประตูรอให้หยางเฉินออกไป
"ซิงเหอ ฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น เดี๋ยวฉันพาพวกเธอออกไปกินข้าวกันนะ" ตอนนี้หยางเฉินรู้สึกเสียใจเล็กน้อย คงเป็เงินที่เธอขโมยมาจากที่บ้านแน่ ๆ ทำไมเมื่อกี้เขาถึงไม่คิดถึงเื่นี้ก่อนนะ…
หลี่ซิงเหอไม่ตอบอะไรกลับมา ยืนดื้อรั้นเปิดประตูค้างไว้เพื่อรอให้เขาออกไปจากห้อง
บรรยากาศชวนให้รู้สึกอึดอัด นี่เป็ครั้งแรกที่พวกเขาทั้งสองทะเลาะกัน หยางเฉินรู้สึกเสียใจมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ "โรงแรมอยู่ใกล้สถานีตำรวจมาก ปลอดภัยดีนะ พวกเธอพักผ่อนดี ๆ นะ พรุ่งนี้ไปทำเื่ที่ชั้นหนึ่งของสถานี ถ้าไปถึงแล้วให้ตามหาฉันก็ได้"
เขาเห็นว่าหลี่ซิงเหอไม่มีท่าทีตอบสนอง จึงได้แต่ลุกขึ้นเดินออกไป
เธอรอจนกระทั่งเขาหายลับไปที่ประตู เมื่อปิดประตูแล้ว น้ำตาที่กักเก็บไว้นานแสนนานในที่สุดก็ไหลรินออกมา
74K
