บทที่ 17
กระเป๋ามิติ
สิ่งที่อยู่ภายในมือคือไอเทมชนิดหนึ่งไอเท็มนี้เป็ไอเท็มของตัวเกมที่มันไม่มีระดับเหมือนกับไอเท็มชิ้นอื่นๆแต่ละตัวละคนจะได้รับเพียงคนละหนึ่งชิ้น
โดยความสามารถของมันมันคือกระเป๋ามิติ
โดยภายในโลกใบนี้จะถูกเรียกว่าแหวนมิติเรียกง่ายๆก็คือช่องเก็บของจากระบบที่ทางระบบนั้นจะมอบให้กับเหล่าผู้เล่นที่เข้ามาเล่นภายในเกม
โดยทั่วไปแล้วตัวละครภายในเกมนี้ถ้าเป็ตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นมาจากระบบมันจะไม่มีสิทธิ์ที่ได้รับเ้าของสิ่งนี้
โดยทางด้านของหวงิตอนที่เข้ามาอยู่ภายในร่างนี้เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกสงสัยว่าตนเองจะหาของแบบนี้จากที่ไหน
แต่ดูเหมือนว่าภายในระบบจะทำการส่งมาให้กับ
กระเป๋ามิติถือว่าเป็ของที่มีประโยชน์เป็อย่างมากช่องเก็บของจากระบบสามารถใส่ของได้หลากหลาย
โดยช่องเก็บของของระบบเป็เหมือนกับที่เก็บของสารพัดเนื้อคิดสามารถนำเอาของอะไรออกมาจากภายในนั้นก็ได้
แถมการใส่ของพวกนั้นเข้าไปภายในช่องเก็บของยังสามารถทำได้โดยที่ไม่จำเป็จะต้องคำนึงถึงเื่พวกน้ำหนักหรือว่าขนาดด้วย
มันถือว่าเป็ไอเท็มอย่างหนึ่งที่เป็ข้อดีที่ทางตัวเกม
หวงิยกยิ้มขึ้นอย่างดีใจการสังหารมือสังหารพวกนี้ทำให้เขาได้ไอเทมที่ตนเอง้า
ดวงตามองไปบริเวณรอบๆร่างกายของตนเอง “เอาล่ะแล้วจะทำอย่างไงกับพวกศพของพวกมือสังหารพวกนี้ดี”
“ มองดูแล้วพวกมือสังหารพวกนี้คงจะถูกใครส่งมาสินะ”
ในขณะที่กำลังยืนงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เสียงรถมาขบวนใหญ่วิ่งตรงมาแต่ทางไกลหวงิที่ยืนอยู่หันไปมองอย่างรวดเร็วพบเห็นว่ามีกลุ่มทหารกลุ่มใหญ่กำลังเคลื่อนที่มาทางนี้
กลุ่มทหารที่เคลื่อนที่มาเป็กลุ่มทหารองครักษ์สวมใส่ชุดเกราะควบอาชามุ่งตรงเข้ามาหาหวงิ
พวกมันรีบหยุดลงบริเวณด้านหน้าขององค์รัชทายาทของพวกมัน
ร่างกายของพวกมันรีบะโลงมาจากบริเวณ้าอย่างรวดเร็ว
พวกทหารรีบะโลงมาจากมาที่ตนเองกำลังนั่งอยู่พวกมันคุกเข่าลงละก็ถวายบังคมองค์รัชทายาทที่อยู่ด้านหน้า
“ ขออภัยที่มาช้าพะย่ะค่ะองค์รัชทายาท!!! ”หัวหน้าองครักษ์ที่อยู่บริเวณด้านหน้ากล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกรงกลัว
แน่นอนว่าการที่ปล่อยให้เื่เช่นนี้เกิดขึ้นถือว่าเป็ความผิดของพวกมันโดยตรง
หวงิส่ายใบหน้าไปมาแล้วก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทางสบายๆ “ช่างเถอะ!!! ”
พวกองครักษ์ที่อยู่บริเวณนั้นได้ยินแบบนั้นพวกมันจะแดงใบน่าประหลาดใจ
โดยทั่วไปแล้วถ้าพวกมันทำอะไรผิดเพียงแค่เล็กน้อยหวงิไม่เคยให้อภัยเลยแม้แต่นิดเดียว
ยิ่งเป็การคุ้มกันที่รวมไปถึงชีวิตเช่นนี้โทษทัณฑ์ของพวกมันคงจะไม่แพ้การโดนตัดหัวอย่างแน่นอน
แต่ในครั้งนี้องค์รัชทายาทหวงหลินกลับแสดงท่าทางสบายๆราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและพวกมันไม่มีความผิด
นี่เป็สิ่งที่พวกองครักษ์รู้สึกประหลาดใจเมื่อพวกมันหันไปมองร่างของพวกมือสังหารพวกนั้นโดนสังหารตายทั้งหมด
พวกมันโดนสังหารตายอย่างโเี้โดนดาบสังหารตายภายในดาบเดียว
เมื่อพวกมันมองไปบริเวณรอบๆบริเวณรอบๆเองก็ไม่มีผู้ใดอยู่เลยแม้แต่น้อยมีเพียงแค่องค์รัชทายาทที่ยืนอยู่
เมื่อมองเห็นภาพเหตุการณ์เช่นนี้พวกมันก็เต็มไปด้วยคำถามมากมายที่มันเกิดขึ้นพวกมันสงสัยว่าเหตุการณ์ในตอนนี้มันคืออะไรกันแน่
พวกมือสังหารพวกนี้โดนสังหารตายด้วยฝีมือของผู้ใดองค์รัชทายาทอย่างงั้นหรอ
แต่ว่าพวกมันเองก็รู้ดีว่าองค์รัชทายาทเป็คนที่ไม่มีวรยุทธ์เขาไม่มีวรยุทธ์แถมยังไม่ได้เป็ผู้ฝึกฝนวรยุทธ์แล้วจะทำการสังหารคนพวกนี้ได้อย่างไร
คำถามมากมายปรากฏขึ้นจนพวกมันนั้นไม่ได้คำตอบ
หัวหน้าองครักษ์รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและพูดขึ้นมาอย่างทันที“ องค์รัชทายาทพะยะค่ะเชิญเสด็จกลับวัง ”
“ ในตอนนี้มีเหตุการณ์ลอบสังหารเกิดขึ้นท่านไม่จำเป็จะต้องไปเข้าร่วมงานพิธีล่าสัตว์อีก”
เมื่อมีเหตุการณ์ลอบสังหารเช่นนี้เกิดขึ้นแน่นอนว่าพวกมันคงไม่ปล่อยให้หวงิเดินทางกลับไปที่พิธีล่าสัตว์อย่างแน่นอน
การลอบสังหารองค์รัชทายาทถือว่าเป็เื่ราวใหญ่โตถ้าจะให้เดินทางไปที่พิธีล่าสัตว์และทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมันคงจะเป็ไปไม่ได้
หวงิพยักหน้าเขาค่อยๆเดินขึ้นไปบนรถม้าที่พวกมันจัดเตรียมมาแล้วก็รีบเดินทางกลับ
ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเหล่าทหารองครักษ์ไปแจ้งข่าวเื่นี้กับผู้คนภายในงานพิธีล่าสัตว์
องค์รัชทายาทโดนลอบปลงพระชนม์อีกแล้วหลังจากที่หายดีแน่นอนเื่นี้กลายเป็เื่ใหญ่ที่ผู้คนมากมายต่างพากันตื่นตระหนกใ
องค์ฮ่องเต้เองก็รู้สึกพิโรธเป็อย่างมากที่บุตรชายของตนเองนั้นโดนลอบสังหาร
แม้ว่าหวงิจะเป็คนที่ใกล้ความสามารถและเป็คนที่ไม่มีวรยุทธ์แถมยังใช้เวลาชีวิตในการเสเพลไปวันๆแต่องค์ฮ่องเต้ก็รักบุตรชายอย่างองค์รัชทายาทเป็อย่างมาก
เพราะแบบนั้นในครั้งนี้มีผู้คนลอบสังหารองค์รัชทายาทองค์ฮ่องเต้พิโรธเป็อย่างมากสั่งพวกทหารตามล่าเกี่ยวกับเื่นี้อย่างรวดเร็ว
แต่เื่ที่น่าประหลาดที่ทำให้ทุกคนภายในงานพิธีล่าสัตว์รู้สึกประหลาดใจ
นั่นก็คือการลอบสังหารในครั้งนี้องค์รัชทายาทสามารถเอาตัวรอดได้คนเดียวโดยการสังหารพวกมือสังหารพวกนั้นทั้งหมด
ไม่ว่าผู้ใดก็ประหลาดใจเกี่ยวกับเื่นี้รัชทายาทหวงิเป็คนที่ไม่มีวรยุทธ์ถ้าสามารถเอาชนะพวกมือสังหารได้อย่างไร
แต่พวกทหารองครักษ์ที่ไปเห็นเหตุการณ์ก็ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าพวกมือสังหารพวกนั้นโดนสังหารตายทั้งหมด
..
ตำหนักบูรพา
หลังจากที่เดินทางกลับมาที่สถานที่แห่งนี้เขาะโไปมาอยู่ภายในห้อง“ วันนี้รู้สึกดีจริงๆเลย ”
“ หลังจากที่ไม่ได้ต่อสู้มาเป็เวลานานภายในเกมนี้ความรู้สึกตื่นเต้นยังคงเป็เหมือนเดิม”
“ คิดว่าจะไม่มีความรู้สึกแบบนี้แล้วเสียอีกไม่สิตอนนี้ตัวของเรามามีชีวิตอยู่ภายในเกมนี้ทุกอย่างมันดูสมจริงมากขึ้นมันยิ่งสนุกมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ ”
จุดเด่นของเกมออนไลน์เกมนี้มันคือการต่อสู้และการพลิกแพลงหลายอย่าง
ปฏิเสธไม่ได้ว่า่เวลาของการต่อสู้ขาดหายไปเป็เวลานานหวงิรู้สึกว่าตนเองนั้นขาดหายบางอย่างไปสักพัก
แต่วันนี้หลังจากที่ได้กลับมาต่อสู้อีกครั้งแม้ว่าจะเป็การต่อสู้ง่ายๆมันก็ทำให้เืภายในกายเดือดพล่านขึ้นมา
ทำให้นึกย้อนถึงวันเก่าๆที่ตนเองนั้นยังคงเล่นเกมนี้อยู่ในฐานะผู้เล่น
หวงินั่งลงตรงเก้าอี้ตำแหน่งประธานด้วยท่าทางสบายๆ “เอาล่ะต่อจากนี้จะเอาอย่างไร ”
“ ทรัพยากรก็มีพร้อมส่วนขั้นตอนต่อไปในการพัฒนาระดับร่างกายก็ต้องเป็นั้นสินะ ”
“ แต่ในตอนนี้คงจำเป็จะต้องจัดการเกี่ยวกับการเตรียมการนั้นก่อนสินะ”
ในขณะที่กำลังนั่งคิดอยู่ภายในห้องเกี่ยวกับพัฒนาความสามารถของตนเองอีกครั้ง
อยู่เสียงบริเวณด้านนอกระดังเข้ามา “ องค์รัชทายาท!!! ”
หวงิมองตรงไปด้านหน้าในตอนนี้พบเห็นคนผู้หนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ผู้ที่วิ่งเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้คือทหารผู้รักษาการอยู่บริเวณด้านหน้าตำหนักบูรพา
มันทำการวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วคุกเข่าลงบริเวณด้านหน้าของหวงิ
มันยกมือทั้งสองข้างประสานกันแล้วก็พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “องค์รัชทายาทพะย่ะค่ะมีคำสั่งเชิญตัวจากองค์ฮ่องเต้ให้พระองค์เข้าไปเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้ ”
หวงิดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นร่างกายของเขายึดตัวตรงเล็กน้อย“ คำสั่งเชิญเข้าเฝ้า ”
[ ชื่อเควสคำเชิญจากผู้เป็บิดา ระดับ ทั่วไป ]
[ เงื่อนไขสารเชิญจากผู้เป็บิดาเชิญบุตรชายไปเข้าเฝ้าตอบรับคำเชิญและเดินทางไปเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้ ]
[ ของรางวัลความแข็งแกร่งร่างกายเพิ่มขึ้นหนึ่งหน่วย ]
[ สามารถปฏิเสธได้]
ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าในตอนนี้
จบบท บทที่ 17
กระเป๋ามิติ
สิ่งที่อยู่ภายในมือคือไอเทมชนิดหนึ่งไอเท็มนี้เป็ไอเท็มของตัวเกมที่มันไม่มีระดับเหมือนกับไอเท็มชิ้นอื่นๆแต่ละตัวละคนจะได้รับเพียงคนละหนึ่งชิ้น
โดยความสามารถของมันมันคือกระเป๋ามิติ
โดยภายในโลกใบนี้จะถูกเรียกว่าแหวนมิติเรียกง่ายๆก็คือช่องเก็บของจากระบบที่ทางระบบนั้นจะมอบให้กับเหล่าผู้เล่นที่เข้ามาเล่นภายในเกม
โดยทั่วไปแล้วตัวละครภายในเกมนี้ถ้าเป็ตัวละครที่ถูกสร้างขึ้นมาจากระบบมันจะไม่มีสิทธิ์ที่ได้รับเ้าของสิ่งนี้
โดยทางด้านของหวงิตอนที่เข้ามาอยู่ภายในร่างนี้เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาก็รู้สึกสงสัยว่าตนเองจะหาของแบบนี้จากที่ไหน
แต่ดูเหมือนว่าภายในระบบจะทำการส่งมาให้กับ
กระเป๋ามิติถือว่าเป็ของที่มีประโยชน์เป็อย่างมากช่องเก็บของจากระบบสามารถใส่ของได้หลากหลาย
โดยช่องเก็บของของระบบเป็เหมือนกับที่เก็บของสารพัดเนื้อคิดสามารถนำเอาของอะไรออกมาจากภายในนั้นก็ได้
แถมการใส่ของพวกนั้นเข้าไปภายในช่องเก็บของยังสามารถทำได้โดยที่ไม่จำเป็จะต้องคำนึงถึงเื่พวกน้ำหนักหรือว่าขนาดด้วย
มันถือว่าเป็ไอเท็มอย่างหนึ่งที่เป็ข้อดีที่ทางตัวเกม
หวงิยกยิ้มขึ้นอย่างดีใจการสังหารมือสังหารพวกนี้ทำให้เขาได้ไอเทมที่ตนเอง้า
ดวงตามองไปบริเวณรอบๆร่างกายของตนเอง “เอาล่ะแล้วจะทำอย่างไงกับพวกศพของพวกมือสังหารพวกนี้ดี”
“ มองดูแล้วพวกมือสังหารพวกนี้คงจะถูกใครส่งมาสินะ”
ในขณะที่กำลังยืนงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
เสียงรถมาขบวนใหญ่วิ่งตรงมาแต่ทางไกลหวงิที่ยืนอยู่หันไปมองอย่างรวดเร็วพบเห็นว่ามีกลุ่มทหารกลุ่มใหญ่กำลังเคลื่อนที่มาทางนี้
กลุ่มทหารที่เคลื่อนที่มาเป็กลุ่มทหารองครักษ์สวมใส่ชุดเกราะควบอาชามุ่งตรงเข้ามาหาหวงิ
พวกมันรีบหยุดลงบริเวณด้านหน้าขององค์รัชทายาทของพวกมัน
ร่างกายของพวกมันรีบะโลงมาจากบริเวณ้าอย่างรวดเร็ว
พวกทหารรีบะโลงมาจากมาที่ตนเองกำลังนั่งอยู่พวกมันคุกเข่าลงละก็ถวายบังคมองค์รัชทายาทที่อยู่ด้านหน้า
“ ขออภัยที่มาช้าพะย่ะค่ะองค์รัชทายาท!!! ”หัวหน้าองครักษ์ที่อยู่บริเวณด้านหน้ากล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกรงกลัว
แน่นอนว่าการที่ปล่อยให้เื่เช่นนี้เกิดขึ้นถือว่าเป็ความผิดของพวกมันโดยตรง
หวงิส่ายใบหน้าไปมาแล้วก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทางสบายๆ “ช่างเถอะ!!! ”
พวกองครักษ์ที่อยู่บริเวณนั้นได้ยินแบบนั้นพวกมันจะแดงใบน่าประหลาดใจ
โดยทั่วไปแล้วถ้าพวกมันทำอะไรผิดเพียงแค่เล็กน้อยหวงิไม่เคยให้อภัยเลยแม้แต่นิดเดียว
ยิ่งเป็การคุ้มกันที่รวมไปถึงชีวิตเช่นนี้โทษทัณฑ์ของพวกมันคงจะไม่แพ้การโดนตัดหัวอย่างแน่นอน
แต่ในครั้งนี้องค์รัชทายาทหวงหลินกลับแสดงท่าทางสบายๆราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและพวกมันไม่มีความผิด
นี่เป็สิ่งที่พวกองครักษ์รู้สึกประหลาดใจเมื่อพวกมันหันไปมองร่างของพวกมือสังหารพวกนั้นโดนสังหารตายทั้งหมด
พวกมันโดนสังหารตายอย่างโเี้โดนดาบสังหารตายภายในดาบเดียว
เมื่อพวกมันมองไปบริเวณรอบๆบริเวณรอบๆเองก็ไม่มีผู้ใดอยู่เลยแม้แต่น้อยมีเพียงแค่องค์รัชทายาทที่ยืนอยู่
เมื่อมองเห็นภาพเหตุการณ์เช่นนี้พวกมันก็เต็มไปด้วยคำถามมากมายที่มันเกิดขึ้นพวกมันสงสัยว่าเหตุการณ์ในตอนนี้มันคืออะไรกันแน่
พวกมือสังหารพวกนี้โดนสังหารตายด้วยฝีมือของผู้ใดองค์รัชทายาทอย่างงั้นหรอ
แต่ว่าพวกมันเองก็รู้ดีว่าองค์รัชทายาทเป็คนที่ไม่มีวรยุทธ์เขาไม่มีวรยุทธ์แถมยังไม่ได้เป็ผู้ฝึกฝนวรยุทธ์แล้วจะทำการสังหารคนพวกนี้ได้อย่างไร
คำถามมากมายปรากฏขึ้นจนพวกมันนั้นไม่ได้คำตอบ
หัวหน้าองครักษ์รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและพูดขึ้นมาอย่างทันที“ องค์รัชทายาทพะยะค่ะเชิญเสด็จกลับวัง ”
“ ในตอนนี้มีเหตุการณ์ลอบสังหารเกิดขึ้นท่านไม่จำเป็จะต้องไปเข้าร่วมงานพิธีล่าสัตว์อีก”
เมื่อมีเหตุการณ์ลอบสังหารเช่นนี้เกิดขึ้นแน่นอนว่าพวกมันคงไม่ปล่อยให้หวงิเดินทางกลับไปที่พิธีล่าสัตว์อย่างแน่นอน
การลอบสังหารองค์รัชทายาทถือว่าเป็เื่ราวใหญ่โตถ้าจะให้เดินทางไปที่พิธีล่าสัตว์และทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมันคงจะเป็ไปไม่ได้
หวงิพยักหน้าเขาค่อยๆเดินขึ้นไปบนรถม้าที่พวกมันจัดเตรียมมาแล้วก็รีบเดินทางกลับ
ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วเหล่าทหารองครักษ์ไปแจ้งข่าวเื่นี้กับผู้คนภายในงานพิธีล่าสัตว์
องค์รัชทายาทโดนลอบปลงพระชนม์อีกแล้วหลังจากที่หายดีแน่นอนเื่นี้กลายเป็เื่ใหญ่ที่ผู้คนมากมายต่างพากันตื่นตระหนกใ
องค์ฮ่องเต้เองก็รู้สึกพิโรธเป็อย่างมากที่บุตรชายของตนเองนั้นโดนลอบสังหาร
แม้ว่าหวงิจะเป็คนที่ใกล้ความสามารถและเป็คนที่ไม่มีวรยุทธ์แถมยังใช้เวลาชีวิตในการเสเพลไปวันๆแต่องค์ฮ่องเต้ก็รักบุตรชายอย่างองค์รัชทายาทเป็อย่างมาก
เพราะแบบนั้นในครั้งนี้มีผู้คนลอบสังหารองค์รัชทายาทองค์ฮ่องเต้พิโรธเป็อย่างมากสั่งพวกทหารตามล่าเกี่ยวกับเื่นี้อย่างรวดเร็ว
แต่เื่ที่น่าประหลาดที่ทำให้ทุกคนภายในงานพิธีล่าสัตว์รู้สึกประหลาดใจ
นั่นก็คือการลอบสังหารในครั้งนี้องค์รัชทายาทสามารถเอาตัวรอดได้คนเดียวโดยการสังหารพวกมือสังหารพวกนั้นทั้งหมด
ไม่ว่าผู้ใดก็ประหลาดใจเกี่ยวกับเื่นี้รัชทายาทหวงิเป็คนที่ไม่มีวรยุทธ์ถ้าสามารถเอาชนะพวกมือสังหารได้อย่างไร
แต่พวกทหารองครักษ์ที่ไปเห็นเหตุการณ์ก็ยืนยันอย่างหนักแน่นว่าพวกมือสังหารพวกนั้นโดนสังหารตายทั้งหมด
..
ตำหนักบูรพา
หลังจากที่เดินทางกลับมาที่สถานที่แห่งนี้เขาะโไปมาอยู่ภายในห้อง“ วันนี้รู้สึกดีจริงๆเลย ”
“ หลังจากที่ไม่ได้ต่อสู้มาเป็เวลานานภายในเกมนี้ความรู้สึกตื่นเต้นยังคงเป็เหมือนเดิม”
“ คิดว่าจะไม่มีความรู้สึกแบบนี้แล้วเสียอีกไม่สิตอนนี้ตัวของเรามามีชีวิตอยู่ภายในเกมนี้ทุกอย่างมันดูสมจริงมากขึ้นมันยิ่งสนุกมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ ”
จุดเด่นของเกมออนไลน์เกมนี้มันคือการต่อสู้และการพลิกแพลงหลายอย่าง
ปฏิเสธไม่ได้ว่า่เวลาของการต่อสู้ขาดหายไปเป็เวลานานหวงิรู้สึกว่าตนเองนั้นขาดหายบางอย่างไปสักพัก
แต่วันนี้หลังจากที่ได้กลับมาต่อสู้อีกครั้งแม้ว่าจะเป็การต่อสู้ง่ายๆมันก็ทำให้เืภายในกายเดือดพล่านขึ้นมา
ทำให้นึกย้อนถึงวันเก่าๆที่ตนเองนั้นยังคงเล่นเกมนี้อยู่ในฐานะผู้เล่น
หวงินั่งลงตรงเก้าอี้ตำแหน่งประธานด้วยท่าทางสบายๆ “เอาล่ะต่อจากนี้จะเอาอย่างไร ”
“ ทรัพยากรก็มีพร้อมส่วนขั้นตอนต่อไปในการพัฒนาระดับร่างกายก็ต้องเป็นั้นสินะ ”
“ แต่ในตอนนี้คงจำเป็จะต้องจัดการเกี่ยวกับการเตรียมการนั้นก่อนสินะ”
ในขณะที่กำลังนั่งคิดอยู่ภายในห้องเกี่ยวกับพัฒนาความสามารถของตนเองอีกครั้ง
อยู่เสียงบริเวณด้านนอกระดังเข้ามา “ องค์รัชทายาท!!! ”
หวงิมองตรงไปด้านหน้าในตอนนี้พบเห็นคนผู้หนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ผู้ที่วิ่งเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้คือทหารผู้รักษาการอยู่บริเวณด้านหน้าตำหนักบูรพา
มันทำการวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วคุกเข่าลงบริเวณด้านหน้าของหวงิ
มันยกมือทั้งสองข้างประสานกันแล้วก็พูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “องค์รัชทายาทพะย่ะค่ะมีคำสั่งเชิญตัวจากองค์ฮ่องเต้ให้พระองค์เข้าไปเข้าเฝ้าเดี๋ยวนี้ ”
หวงิดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นร่างกายของเขายึดตัวตรงเล็กน้อย“ คำสั่งเชิญเข้าเฝ้า ”
[ ชื่อเควสคำเชิญจากผู้เป็บิดา ระดับ ทั่วไป ]
[ เงื่อนไขสารเชิญจากผู้เป็บิดาเชิญบุตรชายไปเข้าเฝ้าตอบรับคำเชิญและเดินทางไปเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้ ]
[ ของรางวัลความแข็งแกร่งร่างกายเพิ่มขึ้นหนึ่งหน่วย ]
[ สามารถปฏิเสธได้]
ข้อความจากระบบปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าในตอนนี้
จบบท
2K
![[จบ] รีเซตชีวิตมาเป็นพนักงานใหม่สุดแข็งแกร่ง [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754939376_11085817.webp)
