ไท่เฟิง พลางหัวเราะขำ ก๊าก! ออกมาจนตัวโยกคลอน ขณะสลัดฝ่ามือ เผยกรงเล็บพยัคฆ์ ออก “ฮ่าๆ ฮ่าๆ เ้ายังเก็บขวดหยก กากๆ ติดตัวไว้อีกหรือ?”
ทันใดว่ายเปียวกระดก ของบางอย่างในขวดหยก กลืนลงท้องเป็แสงพลัง อัดแน่น มันจะขำไม่ออกแล้ว “อะไรกัน?”
วูม! เมื่อพลังในร่างว่ายเปียวะเิออกมาอย่างรุนแรง ประหนึ่งภายในร่างว่ายเปียว เต็มไปด้วยกระแสคลื่นลมคลั่งวิ่งในร่าง
ชนิดมันพุ่งผ่านเส้นชีพจรโปร่งพอง ว่ายเปียว จนขาดสะบั้น เสียงดัง ผึง! ผึง! ผึง! ไม่ขาดจากคลื่นลมใบมีดเฉียบคมนับไม่ถ้วน ก่อเกิดกระแสระลอกคลื่น เฉียบคมปลิวว่อน
อัก! อัก! ร่างว่ายเปียว อัดแน่นไปด้วยปราณพายุ ลมพัด โลหิตเขาเจิ่งนอง เป็พายุเืรอบตัว ที่บาดเฉือนร่าง
“ฮ่าๆ เ้า รนหาที่ตายเองนะ เ้าหนู” ทว่าไท่เฟิง ก็ต้องประหลาดใจ ว่ายเปียวกินยาลูกกลอนชนิดใดไปกันแน่
เมื่อเริ่มหดหรี่ดวงตาคู่คม เล็กแคบ มองอีกฝ่าย หืม! ทอสีหน้า ‘เริ่มมีบางอย่างไม่ถูกต้อง’
ก่อนไท่เฟิง จะคำรามออกมา ด้วยความไม่อยากเชื่อ “ไม่! ไม่! มันไม่น่าจะเป็ไปได้ ซิ อ๊าก!”
ทันใด จู่ๆ ว่ายเปียวจะส่งสัญญาณ ทะลวงขั้นพลังขึ้นมา พร้อมพายุโอบล้อมรอบตัว บาดเฉือนิัว่ายเปียว ยิ่งปะทุขึ้นมาหนักกว่าเก่า
จนไท่เฟิง ต้องป้องฝ่ามือ เมื่อร่างคล้ายถูกกดดันพัดร่างให้ถอย
ที่ระลอกคลื่น ก่อกำเนิดขั้นที่3 ที่ปะทุออกมาจากตัวว่ายเปียว ซึ่งมันไม่ใช่ขั้นพลังก่อกำเนิด ขั้นที่1 ซึ่งกำลังชะล้าง จัดเรียงเส้นเอ็นใหม่ ทั้งหมดทั่วร่างของว่ายเปียวขึ้นมาเป็สาย
“ไม่ได้การแล้ว ไอ้บ้าว่ายเปียวมันกำลัง เข้าสู่่ ขัดเกลาเส้นเอ็นในร่าง ่ฝึกฝนที่ยากที่สุดของขั้นกายเนื้อ”
ไท่เฟิง ปะทุพลังกล้าแกร่ง เผยอัตลักษณ์สายเืพยัคฆ์ดุร้าย ะเิอายแสงเพลิงแก่นแท้ในร่างขั้น 5 ก่อกำเนิด ออกมา อย่างไม่เก็บออมพลัง
ที่ยกกรงเล็บ แหลมคมเล็งไปที่หัวว่ายเปียว ไม่ซ่อนอายสังหาร โเี้ไว้อีกต่อไป
“เ้าตาย!” วูม! ร่างพุ่งออกไปราวพยัคฆ์ตะครุบเหยื่อ เด็ดหัวว่ายเปียว ให้หลุดออกจากบ่า
เวลาเดียวกันนั้น ดวงตาว่ายเปียวแดงก่ำราวโลหิตชะโลมเื กัดฟันแน่น จะวาดมือออกไปเหมือนตี แซ่ “เคล็ดวิชาแซ่ฟาดั”
ตึง! คลื่นลมพายุทั้งหมดถูกเหนี่ยวนำ ดึงกลับเข้าร่างว่ายเปียวอย่างรวดเร็ว ที่ป่าไผ่ม่วง จู่ ๆ ระลอกคลื่นลม ก็หายไปเสีย ดื้อๆ
ฉับพลันนั้น ว่ายเปียว จะฟาดปลดปล่อยกระแส คลื่นลมเฉียบคม น่าหวาดกลัว สีเขียวสว่างออกไปเส้นสายหนึ่ง
ฟิ้ว! วูม! ดุจพายุ์ ที่มันสว่างเข้มข้นมาก
ผ่าร่างไท่เฟิง ขาดออกเป็สองท่อนทันใด วูม! ที่คลื่นเฉียบคม สาดกระจาย เป็ทางยาว
แม้แต่ตัวไท่เฟิงที่ตายตก เืกระฉูดยังแทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเองเสียด้วยซ้ำ ก่อนดวงตาเบิกโพลงกว้าง จะลดแสงทอประกายในดวงตาลงไป ที่ตายตก
ว่ายเปียว ที่ล้มลงกับพื้น ตึง! เขารอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด “เกือบแล้วไหมล่ะ!” เมื่อลอบสูดลมหายใจเข้าไปลึก ยังรับรู้วิชาที่เขาฝึกฝน เป็แค่เศษเสี้ยววิชา ไม่สมบูรณ์เพิ่งลองใช้ออกมาครั้งแรกเท่านั้น
แถมยังได้รู้ความลับ ขวดหยกวิเศษของเขาอีก ที่ทะลวงขั้นพลังมาได้ ไม่ใช่จากเม็ดยาอัดอากาศโดยตรง
แต่เป็การจัดเรียงเส้นชีพจรใหม่ โดยบังเอิญ จากการะเิเม็ดยาอัดอากาศ ที่ทำให้เขาทะลวงขั้น แบบน่าเหลือเชื่อ
ซึ่งหากเป็คนปกติทั่วไป เขาน่าจะตายตก ร่างถูกผ่าเป็ส่วนๆ จากผลเม็ดยาอัดอากาศไปแล้วแน่
กระนั้น ไท่เฟิง รอคอยโอกาสอีกนิด ให้ผลเม็ดยาอัดอากาศหายไป เกรงว่า จะเป็เขามากกว่า ที่ต้องเป็ฝ่ายที่ตายตกไปเอง
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลา ว่ายเปียว มาคิดเื่อื่นแล้ว เมื่อพยายามจะลุกขึ้น ยันกายขึ้นมาให้ได้อีกครั้ง “เวร! เ้า กำลังรอโอกาสนี้ อยู่เลยซินะ!”
เมื่อเห็นร่างสัตว์อสูรหลามพิษม่วง ด้านหลัง มันแผ่ เสียงคำราม ขู่ ซ่า ดังไม่ขาดเข้าร่วม ‘ฆ่า’ ว่ายเปียวด้วย ที่ค่อยๆ เผยร่างน่าคร้ามเกรงออกมาจากมุมมืดของป่า
มองว่ายเปียว เป็เหยื่ออันโอชะ ของมัน…แล้ว
ซู่!
ว่ายเปียว เร่งรีบลากสังขาร เดินกะเผลกเหมือนสุนัขขาหัก ไปพร้อมคำก่นด่า
ซึ่งตอนนี้ ว่ายเปียวเอาไปได้แค่ตะกร้า ใส่ของเท่านั้น
“นี่มันดวงซวย ชัดๆ อุตส่าห์ จะรอดอยู่แล้วเชียว!”
ครั้นถึงจุดวิกฤติพ่นวาจา ว่าร้ายสัตว์อสูร เกือบจะยอมพ่ายแพ้ อสรพิษม่วงอยู่แล้ว จู่ ๆ ว่ายเปียว จะทำหน้าโง่งมขึ้นมา พร้อมความดีใจ
เมื่อเห็นหมาป่าเพลิงดำ พุ่งเข้ามาจู่โจม อสรพิษม่วง แย่งเหยื่อ อย่างตัวของเขา ทำให้เกิดการต่อสู้ ดุเดือด
ปัง! วูม!
ชนิดพลังของพวกมันทั้งสอง เกินขอบเขตพลังของว่ายเปียวไปมาก สาดกระจายเข้าใส่กันอย่างดุเดือด
หากว่ายเปียวอยู่ใต้คมเขี้ยวแหลมคม ของสัตว์อสูรตัวใดตัวหนึ่ง มั่นใจได้เลยว่า เขาคงเป็เศษกระดูก ติดฟันของมัน แน่ๆ
“ชิ! ข้าอร่อย น่ากินขนาดนั้น เชียวหรือ?” ว่ายเปียว รีบลากสังขาร เดินกะเผลก ตามพื้นที่หินเปียกชื้น ข้างหน้ามีน้ำตกไปอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นโอกาส
ซึ่งมันจะเป็วิธีเดียวเขาจะรอดไปพร้อมกระแสน้ำ
ตู้ม! แม้แต่สัตว์อสูรสองตัวที่สู้กัน ยังพุ่งตามว่ายเปียว ลงไปในกระแสน้ำเชี่ยว ไหลแรง
ก่อนสถานการณ์วุ่นวาย หนึ่ง คนสองสัตว์ เกิดเสียง ตู้ม! ดังก้อง อื้ออึงในแก้วหู เมื่อตกจากที่สูง กระแสน้ำเชี่ยวใต้น้ำตก ซัด ปั่นป่วน ให้เสียงกระดูกทั่วร่างว่ายเปียวลั่น ปัด! เ็ปทั่วร่าง
หากไม่ได้เลื่อนขั้นพลังมาอยู่ขอบเขตระดับ3 เป็ไปได้ที่ร่างเขาอาจแหลกเหลว อัก! พ้นเืสด ออกปาก เกาะกิ่งไม้ “เจ็บ ฉิบหายเลย!”
ทว่าว่ายเปียว ลอยคอขึ้นมาพ่นน้ำในปากออก เขากลับต้องแปลกใจ “หืม! เหตุใด มันถึงไม่เข้ามาโจมตีเล่า?”
เมื่อหมาป่าเพลิงดำโก่งคอ คำรามกู่ร้อง อย่างทรงพลัง วนอยู่ใต้น้ำตก รอบๆ ตัวว่ายเปียว ไม่ไปไหนที่จ้องแววตาดุร้าย ออก หาคนด้านใน
ซึ่งไม่ต่างจากอสรพิษม่วง มันชูแผงคอสูง ส่งเสียง ขู่ ซู่! ซู่! แลบลิ้นอย่างน่าขนลุกขนพอง
ทว่าก็เห็นได้ชัดว่า แววตาพวกมันมีความหวาดกลัว เจือไว้เล็กๆ “ที่นี่มี ค่ายอาคม หรือค่ายป้องกัน อะไรบางอย่างอยู่หรือไง ถึงทำให้มันหวาดกลัว เช่นนี้?”
ใบหน้าว่ายเปียว ทอประกายเปลี่ยนสีหน้า เป็ฉีกยิ้มทันที เมื่อรู้ตนเองรอดแล้ว ยิ่งฉีกยิ้มกว้างแบบผู้ชนะ “โด่ ที่ไหนได้ ก็แค่หมา ฟันไม่คม กัดใครไม่เข้า นี่เอง”
เมื่อเห็นหมาป่าเพลิงดำ มันหันหลังบิดตูดใหญ่เตรียมเดินจากไป ก่อนจะแยกเขี้ยวคำราม พ่นไฟออกจมูกน้อยๆ คล้ายได้ยินคำพูดดูถูก ดูแคลน ว่ายเปียว
แล้วหอน โหยหวน ดังขึ้น มันก็จากไป…ครั้นถอดใจจัดการมนุษย์คนนี้แล้ว
ส่วนอสรพิษม่วง วนหาว่ายเปียวด้วยความกระวนกระวายใจ ไปอยู่ครึ่งชั่วยาม มันเองก็ถอดใจยอมแพ้ จากไปเช่นกัน
ว่ายเปียวสำรวจ หลังม่านน้ำตกมีถ้ำ ให้เขาหลบซ่อนตัว ซึ่งไม่คิดมาก่อนว่า จะมีสถานที่ ปิดขั้นพลังในถ้ำดีขนาดนี้ซ่อนอยู่
ชนิดอายปราณที่นี่หนาแน่นกว่าที่ ไหนๆ ของศิษย์สายนอก จะมีได้ด้วยซ้ำ
กลางเนินดินมีแสงจันทราเล็ดลอดเข้ามา พร้อมต้นสมุนไพร ดอกสีขาวนวล ที่เขาไม่ทราบชนิด…มัน
ว่ายเปียวนั่งลงมองไป รอบๆ แน่ใจว่าที่นี่ปลอดภัย ก่อนจะหลี่ดวงตาเล็กๆ ที่เห็นจิ้งเหลนสีทอง ขนาดเท่านิ้วชี้ ปีนป่ายอยู่ตามผนังถ้ำ
เขาจะเลิกสนใจมัน “คงเป็จิ้งเหลนกลายพันธุ์กระมัง?” เมื่อนั่งขัดสมาธิ ปิดขั้นพลัง รักษาอาการาเ็ตนเองไปพลาง
แม้จะเคยได้ยิน วิธีการรักษาขับเคลื่อนปราณพลังโคจร จุดตันเถียนในร่าง…มาเพียงน้อยนิด
ทว่าว่ายเปียว ก็ทำมันได้อย่างรวดเร็ว ดูเป็ธรรมชาติ เมื่อมองเห็นแสงปราณพลัง ในร่างกายตนเองอย่างแจ่มชัด
ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการบังคับกระแสน้ำให้หมุนไปในทิศทางเดียวกัน มันจะเกิดการหมุน สูบกลืนปราณพลังรอบตัวเข้าไป
…เมื่อว่ายเปียวคงสภาวะ หมุนโคจรปราณพลัง คล่องดูเป็ธรรมชาติ เหมือนการหายใจ แม้แต่เขาเองยังรู้สึกว่า อยู่ในสภาวะนี้ เขาอาจไม่ต้องกินอาหารเลยครึ่งเดือนก็ยังได้
ทว่าความหิวแบบมนุษย์นั้น กลับไม่เคยถูกเติมเต็ม ความกระหายนั้น ของขอทานอย่างเขา มาก่อนจริงๆ เมื่อหวนนึกถึงตรอกผิงเหยา
ก่อน จู่ๆ ว่ายเปียว จะฉุกคิดขึ้นมาอย่างจริงจัง ่ที่เขารอดตายจากไท่เฟิงมาได้ ไม่มีโอกาส กลบฝั่งร่างอีกฝ่าย
เขารู้ได้เลยว่า ขวดหยก กากๆ ห้อยติดตัวตอนนี้ มีศักยภาพ ช่วยเพิ่มพูนความสามารถ เม็ดยาลูกกลอนขึ้นมาหลายเท่า
ไม่แปลกใจอีกต่อไป ทำไมขวดหยกนี้ ถึงได้ผลัดเปลี่ยนหมุนเวียน คนใช้งานมาตลอด…
“ไม่แน่ บางทีหากข้าไม่มีร่างกายผิดแปลกทนทานเกินธรรมชาติ เกรงว่าคงได้ไปคุยเล่นกับยมบาลแล้ว”
เมื่อตั้งใจมอง ขวดหยกในมือ ซึ่งมันสร้างความคาดหวังให้ว่ายเปียว ขึ้นมา ขอทานที่จะอยู่เหนือจอมยุทธ ให้อกแตกตาย…
*** ขอบคุณครับสำหรับผู้อ่าน อ่านมาถึงตอนนี้ อย่างไรช่วยรีวิว นิยายให้หน่อยจะถือว่าขอบพระคุณมากครับ หรือจะพิมพ์พูดคุยนิยายเองก็ได้เหมือนกัน หวังว่าผู้อ่านจะอมยิ้มได้บ้างนะครับนั้นคือเป้าหมายหลักของนิยาย
272
![[ข้าเนี่ยแหละราชาของเกมส์นี้]AC Online เอซีออนไลน์ ss1+ss2](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/storyNotfoundSmall.webp)
