ตอนที่ 8 ดวงใจมหาเทพเทวะ
"เรียนนายท่านที่ข้าเก็บแก่นอสูร สมุนไพร และแร่ธาตุต่าง ๆเหล่านี้ไว้ก็เพื่อถ้าข้ามีโอกาสออกไปจากอณาเขตที่กักขังข้าไว้ได้ ข้าจำเป็ต้องสร้างกองกำลังขึ้นมาใหม่ข้าจึงจำเป็ต้องใช้สิ่งของเหล่านี้กับกองกำลังของข้าขอรับนายท่าน นายท่านโปรดรับแหวนมิติเหล่านี้ไปเถิดขอรับ"
" แล้วข้าจะเชื่อใจเ้าได้อย่างไรเ้าผีไร้ศาล ด้วยนิสัยของปีศาจมารเช่นเ้าคงชั่วร้ายมีนิสัยเ้าเล่ห์เพทุบายมากมายแน่เลย ไม่อย่างนั้นท่านผู้าุโัคงไม่จับเ้ามากักขังเ้าทไว้ที่นี้เป็เวลานับแสนปีแบบนี้เป็แน่ เ้ามีอะไรพิสูจน์ว่าเ้าไม่ได้หลอกลวงข้ารึเปล่า..."
" นายท่าน ถ้าท่านไม่เชื่อข้ามีหยกควบคุมิญญานี้ใช้ควบคุมดวงจิตของข้าได้เพียงท่านหยดเืของท่านลงไปในหยกนี้ท่านก็สามารถควบคุมหรือสั่งการข้าได้ทุกอย่าง ตอนนี้ด้วยสภาพดวงจิตของข้าไกล้จะแตกดับอยู่แล้วแม้แต่พลังจะขยับดวงจิตของข้า ข้ายังไม่มีพลังจะขยับเขยื่อนไปไหนได้เลยขอรับนายท่านได้โปรดเชื่อข้าเถิดนายท่าน..."
" ก็ได้ข้าจะเชื่อเ้าถ้าเ้ากล้าเล่นตุกติกขึ้นมา เพียงแค่ข้านึกคิดขึ้นมาเท่านั้นดวงจิตของเ้าก็แตกดับสลายไปทันที เอาหยกควบคุมิญญามา มั๊บ ถ้าข้าหยดเืแล้วเ้าคิดร้ายต่อข้าเ้าคงรู้สินะว่าดวงจิตของเ้าจะเป็เช่นไร จึ๊ก เืไหลเข้าไปในหยกควบคุมิญญาแล้วต่อไปทำอย่างไรกับหยกนี้เ้าปีศาจมาร..."
" เรียนนายท่านเพียงแค่ท่านมีคำสั่งเรียกข้า เข้าหรือออกจากหยกนี้เท่านั้นดวงจิตของข้าก็จะเข้าออกจากหยกตามที่นายท่านสั่งการทันทีขอรับ..."
" อ้า แค่นี้เอง แล้วเ้ายังมีอะไรปิดบังข้าอีกรึเปล่า แล้วข้าจะเรียกว่าเ้าอะไรดี..."
" ไม่มีแล้วขอรับนายท่าน ท่านเรียกข้าปีศาจมาร ก็ได้ขอรับนายท่าน..."
" ดี ข้าจะเรียกเ้าว่าปิศาจมาร ดูเหมือนเ้ายังซ่อนและมีอะไรปิดบังข้าอยู่อีกนะ งั้นก็ต้องโดนลงโทษจะได้หลาบจำ โอม ปัญจะมาเร..."
" อ๊าก ! นายท่านหยุดก่อน นะ นี้สิ่งนี้ขอรับนายท่านสิ่งสุดท้ายแล้วข้าไม่มีอะไรอีกแล้วขอรับนายท่าน..."
" เ้าปิศาจมาร สิ่งนี้มันคืออะไรทำไมรูปร่างมันแปลกประหลาดเหมือนหัวใจมนุษย์เลยแต่ทำไมมันถึงแข็งเหมือนหยกเลย ไม่เห็นมีอักษรใดเขียนไว้เลย รึจะว่าเป็คำภีร์ยุทธหรือทักษะยุทธได ๆ ก็ไม่น่าจะใช่ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก..."
"เรียนนายท่าน สิ่งนี้ข้าก็ไม่รู้มันคืออะไรข้าพบเจอมันโดยบังเอิญที่ดวงดาวของข้านั้นก่อนที่ข้าจะพบเ้าสิ่งนี้ ข้านั้นเป็ปิศาจมารธรรมดาตนหนึ่งอยู่ขั้นมาราายุทธขั้นต้นเท่านั้น ข้านั้นพบเจอหยกชิ้นนี้ที่สุสานจอมเทพปีศาจมารแห่งหนึ่งเท่านั้น ที่แรกข้าคิดว่าหยกชิ้นนี้จะเป็หยกพลังปรานธรรมดาเท่านั้น ข้าจึงได้นำมาบ่มเพาะพลังลมปราณของข้าแต่่ที่ข้าบ่มเพาะอยู่นั้นก็มีพลังงานบางอย่างไหลเขามาในตัวข้า ส่วนตัวข้านั้นสลบไปร่วมปีพอข้าฟื้นขึ้นมาข้าก็มีขั้นเทพยุทธปีศาจมารขั้นสูงสุด อีกนิดเดียวก็จะถึงขั้นกึ่งจอมเทพปีศาจมารหรือจอมเทพปีศาจมารแล้วขอรับ พอข้าฟื้นขึ้นมาปีศาจมารทั้งดวงดาวต่างรับรู้พลังของข้าก็ได้เข้ามาสวามิภักต่อข้าทั้งหมดทั้งดวงดาวและแต่งตั้งให้ข้าเป็ผู้ดวงดาวมารและข้าได้บ่มเพาะพลังเพิ่มเติมจนข้าสามารถขึ้นเป็ขั้นจอมเทพปีศาจมารขั้นที่ 2 และได้ทั้งสุริยะดวงดาวมารทั้งหมดนับแสนล้านดวงดาว แต่ก็นั้นแหละด้วยความหลงระเริงในอำนาจทำให้ข้าเกิดความประมาทคิดว่าไม่มีใครทำอะไรข้าได้ พอต่อมาอีกหนึ่งแสนปีบุตรชายของจอมเทพมารคนก่อนที่ข้าไม่ได้ไปตามสังหารให้สิ้นซากได้ไปขอความช่ายเหลือจอมเทพแห่งสุริยะดวงดาวเทพแห่งปัญญาซึ่งพวกมันมีรูปร่างใหญ่โตทั้งผมและดวงตาเป็สีทองสีผิวขาวซีดและยังมีวงแหวนแห่งปัญญาอยู่ที่ศรีษะมันมีความฉลาดหลักแหลมเ้าเล่ห์เพทุบายมาก มันได้เข้ามาแทรกซึมและปลุกปั่นความแตกแยกในแต่ละดวงดาวในสุริยะดวงดาวมารที่ข้าปกครองอยู่และมันก็สืบทราบว่าข้านั้นหยกแปลกประหลาดชิ้นนี้อยู่ และมันยังรู้ว่าหยกชิ้นนี้สามารถบ่มเพาะลมปราณและทะลวงขั้นยุทธข้ามขั้นได้มันจึงได้วางแผนให้บุตรชายของจอมปีศาจมารคนก่อนเข้ามาแทรกซึมยังดวงดาวของข้าและเป็ความสะเพร่าของข้าไม่ได้วางกำลังป้องกันได ๆ ่เวลาที่ข้าบ่มเพาะอยู่ ข้าไม่คิดว่าเ้าบุตรชายของจอมปีศาจมารคนก่อนมันได้พาจอมเทพจากสุริยะดวงดาวเทพแห่งปัญญาเข้ามาทำร้ายข้า่บ่มเพาะทำให้ธาตุไฟข้าแตก ข้าได้ต่อสู้กับมันซึ่งเป็ขั้นจอมเทพ ขั้นที่ 2 ซึ่งเท่ากับข้าจอมเทพปีศาจมารขั้นที่ 2 เช่นกัน แต่ข้าธาตุไฟแตกทำให้ข้าไม่สามารถสู้กับมันได้ ข้าจึงต้องหลบหนี มาถึงสุริยะดวงดาวแห่งนี้และได้เข้ามาในดวงดาวแห่งนี้จนถูกเ้าเฒ่าัจับข้ามากักขังยังที่แห่งนี้ ถ้าข้านั้นไม่ได้รับาเ็ เ้าัเฒ่ามันก็ไม่สามารถจับข้าได้หลอกอย่าว่าแต่ทั้งมนุษย์อสูรและปิศาจเทพเซียนดวงดาวแห่งนี้เลยแม้แต่ทั้งสุริยะดวงดาวที่อ่อนแอแห่งนี้ ก็ไม่สามารถทำอะไรข้าได้ ถ้าข้าสามารถสร้างร่างกายและเพิ่มขั้นยุทธได้เหมือนเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน ข้าจะจับเ้าเฒ่าัมากักขังเหมือนกับมันกักขังข้า ข้าจะให้มันทรมาณนับแสนปีเหมือนกับข้าเช่นกัน ส่วนเ้าจอมเทพสุริยะดวงดาวเทพแห่งปัญญาและบุตรชายของจอมปีศาจมารคนก่อน ข้าจะตามไปฆ่ามันและจะกวาดล้างสุริยะดวงดาวเทพแห่งปัญญาของมันให้หายไปจากเอกภพจากกาแลคซี่สุริยะจักรวาลแห่งนี้ แต่ตอนนี้คงเป็ไม่ได้แล้วนายท่านแค่ข้าจะรักษาสภาพดวงจิตไว้ก็ไม่มีพลังแล้วนายท่าน..."
"อ้อ ความเป็ไปเป็มาของเ้าก็เคยเป็อดีตผู้ยิ่งใหญ่ระดับสุริยะดวงดาวเหมือนกันนี้เอง แต่ข้าก็ไม่สามารถช่วยเ้าแก้แค้นได้เพราะลำพังตัวข้านั้นขั้นยุทธใด ๆ ก็ไม่มีแถมยังเป็คนพิการไม่มีจุดตันเที่ยนใด ๆ บ่มเพาะลมปราณก็ไม่ได้จะช่วยเ้านั้นคงหมดสิทธิ แต่ก็เอาเถอะคิดไปก็เท่านั้นเ้าลองเอาหยกรูปหัวใจนั้นมาให้ข้าดูสิ "
"มั๊บ อ๊าก ! อ๊าก ! อ๊าก ! "
" ทำไมเ้าหยกรูปร่างประหลาดนี้มันไหลเข้ามาในตัวข้า อ๊าก ! เ็ปเหลือเกิน อ๊าก ! มันเข้ามากัดกินหัวใจข้าแล้ว อ๊าก !!!!! วู๊บ "
" นายท่าน นายท่านเป็อะไรไปขอรับนายท่าน นายท่านตื่นสิขอรับนายท่าน นายท่าน "
...............................................................................
" ณ. ห่วงใจกลางเอกภพ มี กาแล็คซี่ มากมาย ในแต่ละกาเเล็คซี่ยังมีสุริยะจักรวาลนับหมื่นล้านดวง และมีดวงดาวในระบบสุริยะจักรนับล้านล้านดวง อ้า.....นั้นมันโลกของเรานี้ ตรงนั้นคงเป็กาแล็คซี่ทางช้างเผือกของสุริยะจักรวาลของเรา รึ ว่าข้ากลับมายังโลกของเราแล้ว แต่ทำไมที่นี้ช่างแปลกประหลาดเสียจริง ทำไมตัวข้าเหมือนล่องลอยตัวเบายิ่งกว่าขนนกเลย รึว่าข้าตายไปแล้ว รึนี้คือ์ แต่ข้าไม่ใช่คนดีอะไรมากทำไมข้าจึงมายังสรวง์ได้..."
" ในที่สุด เ้าก็ตื่นเสียที่เ้าสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาด ข้านั้นตามหาสิ่งมีชีวิตเช่นเ้าที่ไม่มีพลังงานได ๆ ในร่างกายมานับล้านล้านปีแล้ว อ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดข้าก็พบเจอ ข้าจะได้หมดภาระหน้าที่ของข้าเสียที ฮ่า ฮ่า ฮ่า ...
" อะ เสียงใครได้ยินแต่เสียงอีกแล้วเหมือนเ้าปีศาจมารเลย เ้าเป็ใครทำไมไม่ปรากฏตัวออกมาให้ข้าเห็น ออกมาให้ข้าเห็นดีกว่าอย่ามั่วแต่หลบซ่อนเป็คนหรือปีศาจรึเป็เทพเซียนอันไดก็โปรดแสดงตัวตนของเ้าออกมา....
" ข้าก็คือเ้า เ้าก็คือข้า ตอนนี้หัวใจของเ้าก็คือหัวใจของข้าได้หลอมลวมเป็หัวใจดวงเดียวกันกับเ้าแล้วหรือเรียกว่า " ดวงใจมหาเทพเทวะ" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้าคงสับสนสินะว่าหัวใจสองดวงหลอมรวมเข้ามาเป็หัวใจดวงเดียวกันได้อย่างไร ข้าจะอธิบายให้เ้าฟัง เป็เพราะตัวของเ้าเองนั้นเเหละ เพราะเ้ามีร่างกายพิการไม่มีจุดตันเที่ยนไม่สามารถบ่มเพาะพลังลมปราณได้จึงทำให้ตัวเ้านั้นไม่มีขั้นยุทธใดๆ แต่เ้าไม่รู้หลอกว่าการที่เ้าไม่สามารถบ่มเพาะพลังลมปราณได้ก็เพราะทั่วทั้งตัวเ้านั้นทุกรูขุ่มขนเืเนื้อกระดูกทุกสิ่งทุกอย่างในร่างกายเ้าคือจุดตันเที่ยนทำให้พลังงานใด ๆ ในดวงดาวในสรุริยะจักรวาลหรือกาแล็คซี่แห่งนี้ไม่เพียงพอให้เ้าดูดพลังลมปราณมาบ่มเพาะเป็พลังยุทธได้ มีแต่เอกภพในร่างกายแห่งนี้ของเ้าที่สามารถควบคุมกาแลคซี่และระบบสุริยะดวงดาวต่าง ๆ ได้ในหัวใจที่หลอมรวมเข้ากับหัวใจของเ้ากับข้าเท่านั้นที่เหมาะสมในการบ่มเพาะพลังลมปราณ..."
" ท่านยิ่งพูดข้ายิ่ง งง ???? อะไรคือ ดวงใจมหาเทพเทวะ อะไรคือ เอกภพ อะไรคือสุริยะจักรวาล และดวงดาวที่ข้ารู้จักก็แค่ดาวโลก และดวงดาวที่ข้าอยู่แห่งนี้เท่านั้น แล้วหัวใจข้ากับหัวใจท่านหลอมหลวมกันได้ ถ้าอย่างนั้นข้าก็ตายแล้วนะสิ แล้วท่านเป็ใครกัน ???..."
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า เ้ายังไม่ตายหลอก ข้าจะเล่าจุดกำเหนิดของตัวข้าให้ฟังตัวข้านั้นเป็พลังงานที่ก่อตัวขึ้นมาจากเอกภพ เอกภพคือ สิ่งที่กว้างใหญ่มหาศาลจนไม่อาจหาที่สิ้นสุดได้ ประกอบหลายๆกลุ่มดวงดาวหรือเรียกรวมกันว่ากาแล็คซี่ โดยมีกาแล็คซี่ มากกว่าแสนล้านกาแล็คซี่ และในแต่กาแล็คซี่นั้นมีสุริยะจักรวาลนับหมื่นล้านสุริยะจักรวาล และในแต่สุริยะจักรวาลมีดางดาวนับล้านล้านดวง ส่วนดวงดาวที่เ้าจากมานั้นที่เ้าเรียกว่าดาวโลกนั้นมาจากกาแล็คซี่ทางช้างเผือกมาจากสุริยะดวงดาวไหนข้าก็จำไม่ได้แล้วแต่ที่ข้ารู้ว่ากาแล็คซี่ทางช้างเผือกเป็กาแล็คซี่ที่เกิดขึ้นมาใหม่ไม่กี่แสนล้านปีนี้เองเป็กาเล็คซีที่อ่อนแอ อ่อนด้อยที่สุดถ้าข้าจำไม่ผิดนะส่วนดวงดาวที่เ้าอยู่นะตอนนี้อยู่ในกาแลคซี่ดาราจักร และอยู่ในสุริยะดวงดาวดาราจักร 12 นักษัตร ซึ่งอยู่ห่างจากกาแล็คซี่ทางช้างเผือกอย่างมาก ข้าก็ไม่รู้ว่าเ้าเดินทางมาที่ดวงดาวแห่งนี้ได้อย่างไร แต่ต่อไปนี้เ้าไม่ต้องหวงเพราะเ้ามีดวงใจมหาเทพเทวะแล้ว เมื่อดวงใจดวงนี้ได้กลับมาทำงานอีกครั้งหนึ่งซึ่งเป็ตัวเ้านั้นเองเป็คนปลุกดวงใจดวงนี้กลับมาทำงานอีกครั้ง กาแล็คซี่และระบบสุริยะดวงดาวที่หยุดทำงานในดวงใจมหาเทพเทวะก็เริ่มกลับมาทำงานและเติบโตอีกครั้ง ตัวเ้าน้้นสามารถนำกาแล็คซี่และระบบสุริยะดวงดาวเข้าออกจากภายในหัวใจของเ้าตามปรารถนาหรือเพียงเ้านึกคิดเ้าก็สามารถเดินก้าวผ่านได้ทั้งเอกภพ แต่ตอนเ้าอย่าฝันเฟื้องไป ตอนนี้เ้าเป็เพียงมหาเทพเทวะฝึกหัดเท่านั้นอย่าคิดฝันว่าเ้าเป็เ้าเอกภพแล้วเ้าจะได้อะไรก็ได้ เ้าต้องหมั่นฝึกฝนตัวเ้าเองอีกมากทั้งทักษะและขั้นยุทธใด ๆ ในเอกภพทั้งภายในและภายนอกดวงใจของเ้า เ้าไม่จำเป็ต้องฝึกฝนเพียงเ้าบ่มเพาะพลังภายในดวงใจมหาเทพเทวะนี้ พลังงานทุกสิ่งทุกอย่างวัตถุต่าง ๆ รอบตัวเ้าสามารถนำมาเป็อาวุธและเป็ทักษะการต่อสู้ได้ทั้งหมดหวังว่าเ้าคงเข้าใจ..."
" ข้าไม่เข้าใจอยู่ดีที่ท่านพูดมาทั้งหมด แล้วทำไมท่านไม่เลือกคนอื่นอย่างจอมเทพปีศาจมารที่หัวใจมหาเทพเทวะทำไมจึงไม่ได้เป็ผู้เอกภพทำไมจึงเป็ข้า..."
" ก็อย่างที่ข้าบอกว่าร่างกายทุกส่วนของเ้านั้นมันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เ้าเป็ผู้ดูแลเอกภพ ตัวข้านั้นไม่ได้เป็ผู้กำหนดอะไรทั้งสิ้น หัวใจมหาเทพเทวะดวงนี้ถูกโดยสิ่งมีชิวิตต่าง ๆ มานับล้านล้านปีหมุนเวียนเปลี่ยนไปทุกกาแลคซี่ทุกสุริยะดวงดาวจนมาตกอยู่ในมือจอมเทพปีศาจมาร พลังของข้าแล้วแต่ใครจะดึงออกมาได้มากน้อยแตกต่างกันไป สิ่งมีชิวิตบางอย่างที่ได้พลังจากข้าไปบางที่เป็ถึงผู้กาแล็คซี่ อย่างจอมเทพปีศาจมารยังเคยเป็ผู้สุริยะดวงดาวมารมาก่อนเลย แต่ถ้าเ้าประมาทเพราะคิดว่าหัวใจของเ้าหลอมรวมเข้ากับหัวใจของข้าและตัวเ้าเป็ถึงมหาเทพเทวะฝึกหัดแล้วเ้าประมาทเเบบเ้าจอมเทพปิศาจมาร แม้แต่เมืองเล็ก ๆ เ้าก็จะไม่ได้ไม่ต้องฝันเป็มหาเทพเทวะผู้เอกภพนี้ได้เลยและเ้าไม่ต้องถามอะไรข้าอีก เ้าจะพบข้าได้อีกครั้งก็ต่อเมื่อเ้าเป็เ้าเอกภพที่แท้จริงและเป็มหาเทพเทวะของเอกภพนี้เท่านั้น จำไว้เอกภพนี้อยู่ในมือเ้าแล้ว จะดีจะเลวอย่างไรอยู่ที่เ้าตัดสินใจ ข้าคือเ้า เ้าคือข้า ถึงเวลาข้าที่ต้องพักผ่อนเสียที..."
604
