คุณเล็กสวมแว่นตาดำดักรอเนริสาตอนเลิกจากโรงเรียน ขับรถตามรถวินมอเตอร์ไชค์ไปช้าๆ
นาริสานั่งเหม่อลอย เนริสากลับจากโรงเรียนเดินตรงมาสวัสดี
"พี่ริสา เนเจอคนบ้า"นาริสายิ้ม
"ใครกันนะ ทำน้องสาวพี่หัวเสียได้ขนาดนี้" พูดยังไม่ทันขาดคำ
คุณเล็กขาเดินตามเข้ามาทันที
"นาย ตามฉันมาทำไม"
"ตามมาหาริสาไม่ได้มาหาเธอ"นาริสายิ้ม
"คุณเล็กไปแหย่ยังเนระวังะเิลง"มองหน้านาริสายิ้มๆ
"ถอดฉนวนะเิก่อนดีไหม"คุณเล็กยังไม่เลิก เนริสาแลบลิ้นแผ็บก่อนจะวิ่งจากไป
"คุณเล็กกับยายเนนี่พอกันเลย"
"คิดถึงริสาจัง"น้ำเสียงจริงจัง
"แค่สามวันเอง และอีกอย่างริสาไม่มีค่าพอให้คุณเล็กคิดถึง"
"เล็กยังยืนยันคำเดิมว่ายังรู้สึกดีดีไม่เปลี่ยนแปลง"กุมมือนาริสาไว้
นาริสาชักมือออก
"ริสาสัญญากับคุณใหญ่ขาว่าอย่างไรก็ต้องกลับไป อาจเป็พรุ่งนี้"คุณเล็กยิ้ม
"จริงนะริสา"ยิ้มแก้มปริ
นาริสาพยักหน้ามันไม่สำเร็จหรอกเื่อะไรทั้งหลายแหล่ที่นาริสาคิดไว้ในเมื่อมัวแต่เกรงอกเกรงใจพวกเขาอยู่อย่างนั้น คงต้องยกเลิกทุกอย่างเป็เพราะตัวนาริสาเองที่อ่อนแอใจอ่อน กลับไปคราวนี้สิ่งที่ต้องทำเป็อันดับแรกคือการลาออกจากที่นั่นแล้วกับมาแบบนาริสาคนเดิมพอกันทีสำหรับความคิดที่จะเอาคืน วีรพัฒน์ ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ แล้วยิ่งทำให้หลายอย่างยุ่งไปกันใหญ่ ออกมาสู่โลกความเป็จริงได้แล้วว่านาริวาแพ้อย่างราบคาบ แพ้เพราะความอ่อนแอ
"เล็กจะคอยริสา พรุ่งนี้เจอกัน"อยากจะพูดถึงวีรพัฒน์แต่อีกใจบอกอย่าพูดดีกว่า
"คุณคิดว่าอย่างไรเกี่ยวกับเด็กนั่น"
"ฉันไม่ฝืนใจลูกรู้ดีว่าตากลางไม่มีทางจะรักชอบเด็กคนนั้น"
"แต่ผมกับรู้สึกว่า มีเพียงเด็กคนนั้นเท่านั้นที่หวังดีกับตากลางอย่างจริงใจ แม่เราจะแกล้งลองใจไม่ให้เขาเปิดเผยเื่ทั้งหมดหากเป็ผู้หญิงคนอื่นคงออกสื่อไปแล้ว
"แต่ไม่มีหลักฐานอะไรนี่คะถ้าออกสื่อจริงตากลางก็ชนะอยู่ดี"
"คุณเคยคิดถึงมนุษยธรรมบ้างไหม"
"เราสองคนพยายามปกป้องตากลาง แต่เด็กคนนั้นก็เห็นแก่เราไม่ยอมออกมาร้องแรกแหกกะเฌอคุณยังคิดว่าคนดีดีแบบนี้ยังมีอยู่อีกหรือ"คุณนายขา ยอมจำนนต่อคำพูดของคุณท่าน บางเื่คุณนายขามักจะไม่ยอมคุณท่านขา มีเพียงบางเื่เท่านั้นที่คุณท่านขามักจะยกเหตุผลที่เถียงไม่ออกมาแสดง
นาริสาเกินหิ้วกระเป๋าเข้าบ้านด้วยท่าทีเศร้าสร้อย ต่อไปทุกอย่างจากนี้ จะไม่ต้องปิดบังอีกต่อไปนาริสาตั้งใจจะบอกลาทุกคนเพีนฝยวเท่านั้นหากอยู่นานไปจะทำให้เกิดความผูกพันยากที่จะถอนตัว เสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดาที่ตั้งใจใส่มาไม่ได้ตั้งใจปลอมตัวอีกต่อไป มองไปคลายกับเด็กสาวที่ทำตัวห้าวๆ คนหนึ่งเท่านั้น สิ้ดสุดกันทีสำหรับความคิดจะสั่งสอนวีรพัฒน์
พี่ผวนนั่งสัปหงกอยู่ที่หน้าห้องพักของนาริสา
"พี่ผวน"นาริสาวางถุงขนมไว้ข้างๆ คนถูกเรียกยังสะดุ้งตื่นใเหมือนเดิม
"กลับมาแล้วหรือ"เดินวนรอบนาริสามองั้แ่หัวจรดเท้า
"อย่างไงของแก เ้าลักษ์จะเป็ผู้ชายหรือผู้หญิง"นาริสาเดินหนีไม่สบตา
"ผู้หญิงค่ะพี่"พี่ผวนยกมือปิดปากตะลึงอยู่ตรงนั้น นาริสาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทั้งงงทั้งสงสัย
นาริสานั่งพับเพียบอยู่ข้างล่างโซฟาหลุยส์ ข้างบนนั่นคุณท่านขาและคุณนายขานั่งอยู่ข้างบนคุณใหญ่ยืนกอดอกอยู่ห่างออกไปมองมาที่นาริสาสายตาว่างเปล่า
"ขึ้นมานั่งข้างบนสิหนู"คุณท่านเอ่ยปากแต่นาริสากับยังคงนั่งอยู่อย่างนั้น
"หนูนั่งตรงนี้ก็ได้ค่ะ"
"ทำไมมีอะไรรึวันนี้"
"หนูตั้งใจมาลา หนูสอบบรรจุเป็ครูที่แม่กำปอง เชียงใหม่คลาดว่าต้องเดินทางเร็วๆ นี้"คุณท่านขมวดคิ้ว
"แล้วอย่างไร"คุณนายขาถาม
"ก็ทุกอย่างที่คุณท่านกับคุณนายขากังวลเกี่ยวกับหนู ตามที่สัญญากันค่ะหนูก็จะไม่แพร่งพรายหากจะได้ยินจากใครรับรองว่าไม่ใช่หนู"คุณท่านพยักหน้าช้าๆ
"ฉันมีเื่จะคุยกับหนูเหมือนกัน"
"คุณท่านกับฉันเราตกลงกันว่าเราสองคนจะจัดการเื่ของหนูอย่างเป็ธรรมที่สุด"
"ไม่จำเป็"
"จำเป็อย่างมาก หากเป็คนอื่นคงยินดีที่จะจ่ายหรือไม่ก็ดีใจที่หนูไม่ได้เรียกร้องอะไรแต่เราสองคนยังมีความเป็คนมองเห็นหนูเป็คนเหมือนกับเราเพราะฉนั้น ต่อไปมันคือเื่ของหนูกับตากลางซึ่งเราไม่ได้บังคับใครแค่เพียง้าแสดงความรับผิดชอบและเราไม่อยากจะให้ใครมองตากลางในแง่ร้าย ลูกผู้ชายทำอะไรก็ต้องรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองกระทำ"
"หนูเคยบอกคุณท่านกับคุณนายแล้วหนูไม่ได้้าเรียกร้องอะไร ถ้าจะรับผิดชอบคุณกลางก็คงต้องรับผิดชอบผู้หญิงเป็ร้อยที่คุณกลางไปนอนด้วยเหมือนที่คุณนายขาเคยบอก"กลืนก้อนแข็งลงคอยากเย็น
"หากมีใครที่ถูกกระทำเหมือนหนูเราก็ยินดีรับพวกเธอไว้แต่นี่ทุกคนล้วนหนีห่างจากตากลาง ไม่แม้จะใส่ใจด้วยซ้ำหรือบางคนอาจลืมเื่ราวทุกอย่างไป"คุณท่านพยายามหาคำพูดมาโน้มน้าวนาริสา
"ลองดูก่อนไหมเราสองคนพร้อมที่ตะเปิดใจรับหนูแต่หนูเล่าจะไม่ยอมเปิดใจรับตากลางของเราบ้างหรือ"คุณนายขาช่วยพูดอีกคน นาริสามองคนนู้นทีคนนี้ทีชักเริ่มเขว่
"เอาเถอะลักษ์ พี่ว่าไม่เสียหายอะไรอยากให้เราลองเปิดใจให้พวกเราโดยเฉพาะตากลางได้แก้ตัว พี่ไม่รู้หรอกว่าระหว่างลักษ์กับตากลางมีเื่ขัดเคืองกันเื่อะไรแต่ โดยรวมแล้วพี่อยากให้ลักษ์มาเป็ส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา"นาริสาถอนหายใจ ล้มเหลวอีกแล้วสำหรับความใจแข็งที่สั่งสมมาจากบ้าน
"เอาเป็ว่าเดี๋ยว พ่อจะแจ้งต้นสังกัดให้ยืดเวลาการบรรจุไปอีกสักพักหากว่าไม่พอใจที่นี่หรือไม่ไหวกับตากลางจริงๆ หนูก็ค่อยเปลี่ยนใจก็ยังไม่สาย"
"ขอบคุณค่ะคุณท่าน"
"คุณพ่อ...และอีกอย่างเลิกแปลงร่างเป็หนุ่มหล่อได้แล้วแต่งตัวสวยๆ เชิดใส่ตากลางเสียบ้างแม่จะคอยดูว่าตากลางที่ปากแข็งตะทำหน้าอย่างไร"คุณใหญ่ยิ้มๆ
"คุณแม่เคยเห็นแล้วครับ ก็ริสาอย่างไรละครับ"คุณนายขาตาโต
"ถึงว่าแม่ถึงรู้สึกว่าแฟนตาเล็กหน้าตาคุ้นๆ แม่กับพ่อไม่ได้บังคับอะไรหนูใช่ไหมหนูกับตาเล็ก มีอะไรเป็พิเศษไหม"
"จากที่ดู ตาเล็กของคุณแม่สงสัยจะอกหักเสียแล้ว"คุณใหญ่พูดยิ้มๆ
"โถ่ ตาเล็กของแม่"นาริสาอดขำไม่ได้
"เป็อันตกลงนะ หนูริสาจัดการตากลางให้เราเสียที"คุณท่านตัดบทรวบรัดทันทีเหมือนกลัวนาริสาจะเปลี่ยนใจ
นาริสายกมือไหว้ รู้สึกซายซึ้งใจในความเมตาของคนทั้งหมด นับจากนี้นาริสาจะเจอกับอะไรบ้างก็ช่างมันเถิด ถือเสียว่าบุญทำกรรมแต่งมาขนาดนี้ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจของผู้ใหญ่ที่ปราณีอย่างเหลือเกิน
1K
