ยมทูตท่องิญญาเมื่อเห็นกลยุทธอันร้ายกาจของเหล่าหมาป่าขนเงิน โซลอนก็กระชับดาบในมืออย่างสุขุม เมื่อเขารู้รูปแบบการโจมตีแล้ว การจัดการก็ไม่ได้ยากเกินไป
โซลอนเดินเข้าหาหมาป่าขนเงินช้าๆ มือทั้งสองข้างยกดาบขึ้นตั้งฉากกับแนวระดับบริเวณอก ทันใดนั้นดาบก็ถูกวาดออก พร้อมกับร่างกายที่พุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว พริบตาต่อมาโซลอนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังหมาป่าอีกสี่ตัวที่เหลือ
กริ้ง
เสียงปะกันดาบกระทบกับฝักดาบดังกังวาน พร้อมๆกับร่างของหมาป่าขนเงินทั้งสี่กลายเป็สองท่อน
โซลอนไม่เสียเวลามองดูผลลัพธ์มากนัก ชายหนุ่มหันไปหาหมาป่าขนเงินอีกห้าตัวที่เหลือซึ่งกำลังจัดกระบวนทัพแบบทีมเมื่อครู่
ชายหนุ่มมีสีหน้าเยือกเย็น ถึงแม้กลยุทธเหล่านี้จะน่ากลัวแต่เขาก็มีความสามารถมากพอที่จะจัดการมันได้อย่างง่ายๆ ไม่รอช้าโซลอนก็ย่างสามขุมเข้าหาหมาป่าขนเงินทั้งห้าตัว ดาบคาตานะในมือของโซลอนถูกชี้ใส่หมาป่าที่อยู่ตัวหน้าสุด
ราวกับเป็การท้าทาย หมาป่าขนเงินทั้งห้าตัวต่างคำรามอย่างเดือดดาล เมื่อกลยุทธใช้ไม่ได้พวกมันก็เปลี่ยนรูปแบบการเคลื่อนที่ หมาป่าขนเงินทั้งห้าตัวเคลื่อนไหวเป็รูปดาวหกแฉกเข้าล้อมรอบตัวของโซลอน พริบตาต่อมาความเร็วของพวกมันก็พุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับปรากฏแสงสีน้ำขึ้นเคลือบบนตัวมัน
ด้วยเลเวลที่สูงกว่า ความสามารถในการมองเห็นของโซลอนจึงสามารถจับการเคลื่อนไหวของหมาป่าขนเงินได้อย่างง่ายดาย ทำให้เขาทราบว่าหมาป่าเหล่านี้กำลังใช้กลยุทธในการต่อสู้ที่เรียกว่าค่ายกล
//ค่ายกลงั้นเหรอ//
โซลอนเริ่มเคร่งเครียดเป็ครั้งแรก ในเกมออนไลน์นั้นค่ายกลถือเป็เวทย์มนต์ขนาดใหญ่ที่ต้องใช้คนจำนวนมากในการเปิดใช้งาน และมันยังจัดเป็เวทย์มนต์ระดับสูงซึ่งมีความยากมากในการร่าย ทำให้มีมอนสเตอร์ไม่กี่ตัวเท่านั้นที่สามารถใช้ได้ และในวันนี้เขาก็พบว่าโลกแฟนตาซีแห่งนี้ต่างจากโลกแห่งเกมที่อื่นอย่างสิ้นเชิง เพราะมอนเตอร์เลเวล 2 อย่างหมาป่าขนเงินกลับสามารถใช้เวทย์ค่ายกลได้
หลักการทำงานของเวทย์ค่ายกลนี้คือการแชร์พลังเวทย์ซึ่งกันและกันทำให้หมาป่าทั้งห้าตัวอยู่ในสภาวะการรวมร่างเสมือน เมื่อผู้ใช้สามารถคงสภาพร่างเสมือนนี้ไว้ได้จะทำให้เกิดการทวีคูณของพลัง ดังนั้นความแข็งแกร่งโดยรวมของหมาป่าขนเงินทั้งห้าตัวในตอนนี้จึงมีมากกว่าเดิมถึงสี่เท่า ทำให้มันเปรียบเสมือนหมาป่าขนเงินเลเวล 10 ไปเรียบร้อยแล้ว
//นี่สินะเทคนิคชั้นสูงที่เรียกว่า Resonance//
โซลอนพึมพำอย่างเหงื่อตก ตอนนี้เขารู้สึกว่าหมาป่าทั้ง 5 ตัวนี้น่ากลัวมาก
เทคนิค Resonance นั้นเป็เทคนิคระดับสูงมาก มันถูกคิดค้นขึ้นครั้งแรกเมื่อ 100 ปีก่อนโดยนักเวทย์ที่ชื่อว่าโซลคิง การจะคงสภาพเวทย์มนต์นี้ได้ไม่ใช่เื่ง่าย มันเหมือนเราต้องต่อสู้ในขณะที่ยืนบนเส้นด้ายที่แขวนไว้บนปากเหว ผู้ใช้ต้องกังวลเกี่ยวกับศัตรูไม่พอยัง ต้องระวังเื่การเคลื่อนไหวอีก หากละเลยอย่างใดอย่างหนึ่งก็จะเป็หนทางแห่งความตาย หากละเลยคู่ต่อสู้แล้วโฟกัสที่การคงสภาพการ Resonance ไม่นานคงโดนฟันหัวขาด หากละเลยการเคลื่อนไหวแล้วโฟกัสที่คู่ต่อสู้เพียงอย่างเดียว ก็จะทำให้การ Resonance ผิดพลาดและอาจทำให้ร่ายกายะเิได้
ด้วยเหตุนี้ผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากจึงไม่นิยมการใช้เทคนิคการ Resonance เพราะมันมีความเสี่ยงสูง แต่ทว่าการ Resonance ของหมาป่าขนเงินทั้งห้าตัวนี้กลับสมบูรณ์แบบมาก
//คนที่ทำแบบนี้เป็ใครกันนะ//
โซลอนคิดในใจ พลางสูดลมหายใจอันเย็นเยียบเข้าปอดเพื่อปลุกประสาทััให้ตื่นเต็มที่เพราะการต่อสู้ต่อครั้งนี้คงไม่หมูอีกต่อไป
เสี้ยววินาทีที่โซลอนกำลังคร่นคิดอยู่ หมาป่าขนเงินก็จู่โจมเข้ามา
กรงเล็บคมกริบที่เคลือบด้วยไอเวทย์สีน้ำเงินก็พุ่งใส่ศีรษะโซลอนอย่างอย่างรวดเร็ว ด้วยประสาทััที่ฉับไวและค่าสถานะที่สูงเป็ทุนเดิม โซลอนก็ยกดาบขึ้นมาป้องกันได้ทันท่วงที
เป้ง
เสียงกระทบกันของโลหะดังขึ้น แรงกระแทกจากการปะทะส่งมาที่ข้อมือและแขนของเขาอย่างหนักหน่วงจนเกิดอาการชา โซลอนปล่อยตัวตามแรงปะทะเพื่อลดความเสียหายที่ได้รับ ทำให้ร่างกายของเขากระเด็นไปอีกทางหนึ่งของวงล้อม ซึ่งก็มีกรงเล็บหมาป่าอีกคู่หนึ่งรออยู่
โซลอนััได้ถึงอันตรายร้ายแรงที่อยู่ด้านหลัง ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็เคร่งเครียด การโจมตีเมื่อครู่รุนแรงมาก หากโดนเข้าไปไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต และครั้งนี้ตัวเขาก็ลอยอยู่กลางอากาศยากต่อการหลบเลี่ยง แถมเวลายังกระชั้นชิดมากอีกด้วย
//เร็วมาก//
โซลอนใจหาบวาบ ชายหนุ่มหันปลายดาบไปด้านหลัง สองมือกำด้ามดาบแน่นแล้วอาศัยแรงกระแทกจากครั้งแรกแทงดาบสวนใส่กรงเล็บที่มาจากด้านหลัง
เปรี้ยง
แรงปะทะส่งร่างกายของโซลอนไปอีกด้านหนึ่งของค่ายกล และกรงเล็บอีกอันก็ได้รอเขาอยู่แล้ว
เปรี้ยง
โซลอนอาคัยแรงปะทะจากครั้งก่อนรับการโจมตีอีกครั้งทำให้ร่างกายของเขากระเด็นไปมา
เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง เปรี้ยง
ไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของโซลอนก็เหมือนกับลูกบอลที่ถูกตีไปมาโดยคน 5 คน ยิ่งจำนวนครั้งมากเท่าไหร่ความรุนแรงก็ยิ่งมากเท่านั้น ทำให้ตอนนี้ร่างกายของโซลอนค่อยๆเริ่มปริแตก ถึงแม้จะไม่ได้โดนโจมตีโดยตรงแต่ LP ของเขาก็ลดลงทีละ 10-20 แต้มต่อการปะทะหนึ่งครั้ง
//หากเป็แบบนี้ต่อไป ไม่เกิน 2 นาทีเราตายแน่//
ยมทูตท่องิญญา
ในจังหวะที่โซลอนโดนกระแทกโซลอนตัดสินใจใช้ท่าเท้าออกมาพร้อมกับเงื้อมดาบขึ้นเหนือศีรษะด้วยสองมือแล้วฟันลงเพื่อเปิดทาง
พรึบ
ฉัวะ
669
440
ร่างของโซลอนปรากฏขึ้นนอกค่ายกล พร้อมกับค่าความเสียหาย 440 ปรากฏขึ้นบนหัว บริเวรแขนซ้ายของเขาปรากฏรอยแผลลากยาวขนาดใหญ่ซึ่งเกิดจากกรงเล็บหมาป่า ความเ็ปอันสมจริงส่งผลให้โซลอนเผยรอยยิ้มเ็าขึ้น เขามองไปที่าแบนแขนซึ่งมีเืไหลอย่างเฉยเมย ความรู้สึกเ็ปแบบนี้เขาชิ้นชากับมันมานานแล้ว ตอนเขายังทำงานเป็สายลับเขาเคยถูกทรมานด้วยวิธีที่โหดร้ายกว่านี้มากนัก บาแผลแค่นี้มันไม่ต่างจากมดกัดสำหรับเขา
//เล่นเอา LP ลดไปครึ่งหนึ่งเลยแฮะ//
โซลอนพึมพำในใจเมื่อเห็นเกจ LP ของตัวเองเหลื่ออยู่ครึ่งหนึ่ง เขามีเืทั้งหมด 940 หน่วย โดยโดนโจมตีไป 440 ดาเมจ
โซลอนหันไปมองหมาป่าขนเงินทั้งห้าตัว เขาก็พบว่าตัวหนึ่งได้กลายเป็ศพไปแล้ว ทว่าการ Resonance ที่ควรจะถูกทำลายไปแล้วกลับไม่หายไป หมาป่าทั้งสี่ตัวกลับสามารถรักษาสภาวะนี้เอาไว้ได้ราวกับพวกมันช่ำชองเกี่ยวกับศาสตร์เวทย์เป็อย่างมาก แต่ถึงจะเป็อย่างนั้นขบวนการนี้ก็ต้องใช้เวลา่หนึ่ง
//ไม่เอาน่า//
โซลอนขำไม่ออก เขารู้สึกว่าสถานะการณ์นี้ไม่ถูกต้อง ไม่มีทางที่มอนเตอร์เลเวล 2 เหล่านี้จะใช้เวทย์มนต์ที่ซับซ้อนอย่างค่ายกลได้ เื่นี้ต้องมีเบื้องลึกเื้ัแน่นอน
ถึงแม้การ Resonance จะไม่ถูกทำลายไปแต่ด้วยจำนวนที่ขาดไปทำให้ความแข็งแกร่งโดยรวมของหมาป่าขนเงินลดลง หากเทียบกับเลเวลดั้งเดิม พวกมันแข็งแกร่งกว่าเดิมแค่ 4 เท่า นั่นแปลว่าค่าสถานะของพวกมันตอนนี้เท่ากับมอนเตอร์เลเวล 8 เท่านั้นเอง ทำให้โซลอนสู้ได้ง่ายกว่านี้
การคิดคำนวณครั้งนี้กินเวลาเพียงเสี้ยววินาที เมื่อเห็นศัตรูอยู่ใน่อ่อนแอโซลอนก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที ชายหนุ่มออกวิ่งพลางเก็บดาบเข้าฝัก มือซ้ายถือฝักดาบเอาไว้ มือขวาวางอยู่ในตำแหน่งที่สามารถชักดาบได้ในทันที ระยะห่างของเขากับเหล่าหมาป่าขนเงินไม่มากนัก ไม่นานวงดาบของโซลอนก็ครอบคลุมหมาป่าที่เหลืออีก 4 ตัวที่เหลือ เขาหยุดเท้าลงแล้ววชักดาบออกอย่างรวดเร็ว
“เพลงดาบโซลอนขบวนท่าที่ 1 คมดาบจักรพรรดิ” โซลอนพึมพำเบาๆ
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ
101 99 108 110
ดาบของโซลอนถูกฟันออกอย่างรุนแรง ปรากฏรอยบาดบนร่างกายของหมาป่าทั้งสี่ตัวในดาบเดียว ทว่าความเสียหายที่เกิดขึ้นก็ไม่สามารถสังหารพวกมันได้ เดิมทีหมาป่าเหล่านี้มี LP ประมาณ 120-150 หน่วยต่อตัว ความเสียหายเท่านี้จึงไม่สามารถสังหารมันได้
ก่อนหน้านี้เขาสามารถทำความเสียหายกับมันได้ 500 กว่าๆนั่นเป็เพราะความต่างของค่าสถานะ แต่ด้วยผลของค่ายกลทำให้มันมีค่าสถานะเพิ่มขึ้นมากความเสียหายจึงได้แค่ 100 กว่าๆเท่านั้น
เห็นแบบนั้นโซลอนก็ขมวดคิ้ว
//คมดาบจักรพรรดิยังฆ่าพวกมันไม่ได้เหรอเนี่ย//
โซลอนมองไปที่เหล่าหมาป่าขนเงินที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ตอนนี้การ Resonance ได้หายไปแล้ว ชายหนุ่มจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก หากเขาจัดการมันไม่ได้ก่อนการ Resonance เสร็จสิ้น เค้าคงเหนื่อยอีกนาน คิดแล้วโซลอนเดินเข้าไปหาหมาป่าทั้งสี่และลงดาบสุดท้ายเพื่อจบงาน
เมื่อเสียงแจ้งเตือนการตายของหมาป่าทั้งสี่ตัวดังขึ้น โซลอนก็ทรุดนั่งลงบนพื้นพลางหอบหน่อยๆ เพราะคมดาบจักรพรรดิและยมทูตท่องิญญานั้นกินค่าความอดทนอย่างมาก และตอนนี้เวทย์พื้นฟูที่ได้รับจากครูฝึกหยวนก็ได้หายไปแล้ว หากไม่ใช่ว่าเขาฝึกฝนอย่างหนักก่อนหน้านี้ค่าความอดทนเขาคงหมดไปแล้ว
โครก
//หิวแล้วสิ//
โซลอนลูบท้องที่ส่งเสียงคร่ำครวญ ั้แ่เข้าเกมมาเขายังไม่ได้กินอะไรเลย อยู่ได้ก็เพราะเวทย์ฟื้นฟู พอมันหายไปก็ต้องหิวเป็ธรรมดา
//เหมือนเราจะได้ข้าวหมูทอดมาตอนทำภารกิจฝึกฝนกับครูฝึกหยวนนี่นา//
เมื่อนึกได้โซลอนก็หยิบข้าวหมูทอดออกมาจากแหวนมิติ พลางเปิดรายระเอียดของมันดู
ข้าวหมูทอดสูตรลับ
รายละเอียด : หากผู้เล่นเลเวลไม่เกิน 10 รับประทานครบ 1 กล่องจะทำให้ไม่เหนื่อยและไม่หิวเป็เวลา 24 ชั่วโมง หากเลเวลเกิน 10 จะช่วยเพิ่มความอิ่มและความอดทนเท่านั้น
เมื่ออ่านคุณสมบัติเสร็จ โซลอนถึงกับช็อคไปสามวินาที
ไม่เหนื่อยและไม่หิว มองเผินๆอาจจะดูไม่มีอะไร แต่จริงๆแล้วมันโกงมากเพราะแปลว่าเราสามารถฟาร์มมอนเตอร์ได้ตลอดทั้งวันโดยไม่พัก ต่างจากผู้เล่นปกติที่ต้องหยุดพักเป็ระยะๆเพื่อเพิ่มความอดทนและกินข้าวเพื่อเพิ่มความอิ่ม
โซลอนรีบค้นในแหวนมิติอย่างเร่งรีบ เขาจำได้ว่าเมื่อจบภารกิจการฝึกกับครูฝึกหยวนเขาจะได้ข้าวหมูทอดตามจำนวนชั่วโมงที่ผ่านไป หากนับตามชั่วโมงที่ฝึกไปเขาควรจะได้ข้าวหมูทอดทั้งหมด 45 กล่อง และเพื่อความแน่ใจว่าทุกกล่องมีคุณสมบัติเหมือนกันโซลอนจึงเอาออกมาเปิดดูทีละอัน
//นี่มัน…//
ยิ่งดูเท่าไหร่โซลอนก็ยิ่งช็อค เขาพบว่าข้าวหมูทอดทุกกล่องนั้นมีคุณสมบัติเหมือนกัน นั่นแปลว่าเขาจะเล่นเกมได้แบบไม่หิวไม่เหนื่อยไปอีกเดือนครึ่ง เมื่อคิดได้ดังนั้นมือของโซลอนก็เริ่มสั่น
สมบัติ นี่มันสมบัติชัดๆ
//เราต้องทดลองประสิทธิภาพก่อนกล่องนึง//
โซลอนรีบเปิดกล่องข้าวออกมา เขาก็พบข้าวสวยร้อนๆที่โรยด้วยหมูทอดกระเทียม แถมส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ ภาพนี้ทำให้โซลอนถึงกลับกลืนน้ำลาย ชายหนุ่มจึงหยิบช้อนที่อยู่ในกล่องแล้วตักข้าวหมูทอดเข้าปากพลางเคี้ยวช้าๆ
อร่อย
โซลอนตาเบิกกว้าง และรีบตักคำต่อไปเข้าปากทันที ไม่ถึงนาทีข้าวหมูทอดก็หมดไป ชายหนุ่มเช็คค่าความอิ่มกับความอดทนของตัวเอง เขาก็พบว่ามันขึ้นมาเต็มหลอดแล้ว
//เยี่ยมจริงๆ//
โซลอนยิ้มออกมาอย่างพอใจ เพราะก่อนหน้านี้ค่าความอดทนเขานั้นเกือบหมดหลอดแล้ว
//เอาล่ะ ยมทูตท่องิญญา ยมทูตท่องิญญา ยมทูตท่องิญญา ยมทูตท่องิญญา ยมทูตท่องิญญา//
พรึบ พรึบ พรึบ พรึบ พรึบ
โซลอนใช้ยมทูตท่องิญญาห้าครั้งติด แล้วตรวจสอบค่าความอดทนเขาก็พบว่ามันไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย
//แล้วถ้าแบบนี้ล่ะ//
“เพลงดาบโซลอนขบวนท่าที่ 1 คมดาบจักรพรรดิ” โซลอนพึมพำเบาๆ
พรึบ
ดาบคาตานะถูกฟันใส่อากาศอย่างรุนแรง ราวกับจะแยกอากาศอันว่างเปล่าออกจากกัน
//โห ไม่ลดจริงๆด้วย//
โซลอนจ้องมองค่าความอดทนที่ยังเต็มเปี่ยมอยู่ตลอดเวลาด้วยความพอใจ ในชีวิตจริงขบวนท่าเหล่านี้สร้างภาระให้ร่างกายเป็อย่างมาก เขาจึงใช้ได้ไม่กี่ครั้งแต่เมื่ออยู่ในเกมเขาสามารถใช้ได้เรื่อยๆโดยไม่มีปัญหาตราบใดที่มีข้าวหมูทอดอยู่
//แบบนี้พวกหมาป่าขนเงินก็ไม่เป็อุปสรรค์ต่อเราอีกต่อไป หึๆ//
แต่เมื่อคิดถึงความเป็จริงจิตใจที่ลิงโลดของโซลอนก็ต้องสงบลง
คมดาบจักรพรรดิและท่าเท้ายมทูตท่องิญญาเป็เทคนิคชั้นสูงที่ยากต่อการใช้ มันไม่มีหลักการที่แน่นอน หากคนเข้าใจก็เข้าใจแต่หากไม่เข้าใจก็ไม่มีทางใช้ได้ ด้วยเหตุนี้มันจึงเป็ทักษะที่ใช้ความรู้สึกเสียส่วนใหญ่และกินพลังใจเป็อย่างมาก
//จากการทำลายขีดจำกัดตอนฝึกพื้นฐานกับครูฝึกหยวน เราน่าจะทนใช้เทคนิคชั้นสูงได้แค่ 30 ครั้งเท่านั้น//
โซลอนคิดแล้วก็ส่ายหัวอย่างผิดหวัง หากเขาทำได้แค่นี้เขาไม่มีทางเข้าไปสู่ป่าแห่งความตายได้ ขนาดปากทางเข้ายังขนาดนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงข้างใน ลำพังหมาป่าขนเงินห้าตัวที่ใช้ค่ายกลเขาก็แทบรากเืแล้ว และโซลอนก็คิดว่าจะต้องมีหมาป่าขนเงินในป่าลึกมากกว่านี้แน่ๆ ในเมื่อตัวเองยังอ่อนแออยู่เขาก็กลับไปฝึกใหม่
“แย่จริงๆ งั้นกลับดีกว่า สู้ไม่ได้เลย”
จู่ๆโซลอนก็พูดออกมาเสียงดังแล้วหันหลังเดินกลับเมือง ทว่าจังหวะที่เขาหันไปมองด้านหนึ่งของป่า รอมยิ้มแปลกๆก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเขาแม้มันจะเป็เป็เวลาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
//เข้าเกมวันแรกก็เจอยอดฝีมือเลยเหรอเนี่ย ซวยจริงๆ//
โซลอนได้แต่ยอมแพ้อย่างช่วยอะไรไม่ได้ ชายหนุ่มได้แต่ยักไหล่ เขาเป็ผู้เล่นใหม่ที่ตามหลังกิลด์ใหญ่อยู่หลายก้าวการที่อีกฝ่ายขัดขวางเขาไว้คงมีเหตุผลบางอย่าง ถึงจะเจ็บใจแต่โซลอนก็รู้ว่าความแข้งแกร่งเวลานี้ของเขาไม่สามารถทำอะไรได้ หากดันทุรังคงต้องตายเปล่า การที่หมาป่าขนเงินเลเวล 2 สามารถใช้ค่ายกลได้คงเป็ฝีมือของอีกฝ่าย และดูเหมือนมันจะเป็ทักษะที่เกี่ยวกับการเชิดหุ่นเสียด้วย
//น่าสนใจจริงๆ//
โซลอนคิดในใจพลางเดินออกไป
ทางด้านที่โซลอนมองออกไป มีนักเวทย์ในชุดสีขาวคนหนึ่งยืนอยู่ เธอมีใบหน้าสวยงาม ผมยาวถึงกลางหลัง ท่าทางขี้อาย ทว่าเธอกลับมีท่าทีเหนื่อยอ่อน
ในขณะที่เธอกำลังมองโซลอนเดินออกไป ก็มีคนติดต่อมา
“คุณเมลเบิร์น ภารกิจเป็ยังไงบ้างคะ” หญิงสาวชุดขาวกล่าวขึ้น
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ภารกิจราบรื่นดี แล้วเธอล่ะเกิดอะไรขึ้นทำไม LP กับ HP ถึงลดลงเหลือครึ่งเดียว” เสียงทรงเสน่ห์จากปรายสายดังขึ้น เธอเองก็เป็หญิงสาวคนหนึ่งเหมือนกัน
“ฉันปะทะกับยอดฝีมือมาน่ะค่ะ” หญิงสาวชุดขาวเอ่ยตอบเสี่ยงแ่ ราวกับยังไม่หายเหนื่อย
“ยอดฝีมือเหรอ คนของ Divide Sword รึเปล่า” เมื่อเมลเบิร์นได้ยินสิ่งที่หญิงสาวชุดขาวพูด น้ำเสียงของเธอก็เปลี่ยนเป็เคร่งเครียดทันที เพราะคนที่จะทำให้ซินเนเทียาเ็ได้มีไม่มากนัก
“ไม่ใช่ค่ะ” ซินเนเทียตอบ
“คนของ Black Daimon เหรอ” เมลเบิร์นถามเสียงเครียดอีกครั้ง
“ไม่ใช่ค่ะ เขาเป็ยอดฝีมือหน้าใหม่ที่เพิ่งปรากฏตัวออกมา ฉันไม่เคยเจอเขามาก่อน” ซินเนเทียกล่าว
“อ้าวเหรอ เธอฆ่าเขาไปแล้วใช่ไหม” เมลเบิร์นกล่าวขึ้น น้ำเสียงของเธอดีกว่าแต่ก่อนมาก หากไม่ใช่คนขององค์กรเ่าั้ก็ถือว่าลดปัญหาได้มาก
ได้ยินเมลเบิร์นกล่าวแบบนั้น ซินเนเทียก็ยิ้มเจื่อนๆ “ไม่ใช่ค่ะ เขาแข็งแกร่งมาก ถ้าเขาไม่ถอยไปเองฉันคงแย่”
“หือ เก่งขนาดนั้นเชียว” เมลเบิร์นถามด้วยความแปลกใจ
“ใช่ค่ะ เขาเก่งมาก” ซินเนเทียพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา “ฉันบันทึกการต่อสู้ของเขาเอาไว้ คุณเปิดดูเองน่าจะเข้าใจมากกว่า” พูดจบซินเนเทียก็ส่งคลิปการต่อสู้ของโซลอนกับเหล่าหมาป่าขนเงินให้กับเมลเบิร์น
“อ่า เขาหล่อจริงๆด้วย” เมลเบิร์นอุทานออกมาทางปลายสาย
เมื่อซินเนเทียได้ยินแบบนั้น หญิงสาวถึงกับถอนหายใจ เธอ้าให้เมลเบิร์นดูความเก่งกาจของเขาไม่ใช่ให้ดูรูปร่างหน้าตา ดูเหมือนนิสัยเต๊าะหนุ่มของหัวหน้าคงจะแก้ไม่หาย
“คุณเมลเบิร์น” ซินเนเทียลากเสียงอย่างอ่อนใจ
“รู้แล้วน่า ฮ่าๆ หมอนี่เก่งจริงๆนั่นแหละ ฉันจะให้ลูน่าตามลืมประวัติของเขาแล้วดึงเข้ากิลด์เราซะ”