บทที่ 9 เด็กซน
จ้าวซู่อวิ๋นวิ่งไปหาหลานชายทีละสามก้าว พลางดึงเย่ปิงขึ้นมา แล้วะโเสียงดัง "หลานรักของย่า ทำไมหัวถึงแตกล่ะ?"
เสี่ยวเย่ปิงร้องไห้ด้วยความเ็ป แต่ก็ไม่ลืมที่จะฟ้องว่า "ย่าครับ แม่ผมเองครับ แม่ผลักผม ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ ผมก็คงไม่หัวแตก"
ซูหลีที่กำลังถือชามข้าวอยู่ถึงกับตกตะลึง เด็กคนนี้แค่อ้าปากก็สามารถพ่นคำพูดใส่ร้ายคนอื่นได้แล้วเหรอ?
เย่หลิงได้ยินเสียงร้องไห้จึงวิ่งเข้ามาดู เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเย่ปิงมีาแขนาดใหญ่ที่ศีรษะ ทั้งยังเืไหลไม่หยุด เธอก็ใมากเช่นกัน "เกิดอะไรขึ้น?"
จ้าวซู่อวิ๋นมีประสบการณ์มากกว่า เธอคว้าเขม่าจากก้นหม้อมากดบนศีรษะของเสี่ยวเย่ปิงเพื่อห้ามเื เสี่ยวเย่ปิงร้องไห้หนักจนหายใจแทบไม่ทัน แต่ก็ยังพยายามฟ้องต่อ "ย่า แม่ผมผลักผม แม่พยายามจะผลักผมลงไปในหม้อ!"
สิ่งนี้ทำให้เธอทั้งโกรธและหงุดหงิดมาก หันไปจ้องซูหลีด้วยความโมโห "ถึงเสี่ยวปิงจะดื้อแค่ไหน แต่เธอเป็แม่ก็ไม่ควรใจร้ายขนาดนี้ แม้แต่เสือยังไม่กินลูกตัวเองเลยนะ!"
เมื่อเสี่ยวเย่ปิงได้ยินคำพูดของย่า ก็เหมือนว่าเขาได้รับคำสั่งจากฮ่องเต้ เขาจึงด่าท่อซูหลีว่า "แม่เป็คนบ้า แม่ไม่สมควรเป็แม่ของผม!"
เสี่ยวเย่ปิงร้องไห้โฮ "ย่า แม่ยังบอกอีกว่า ถ้าผมชนตายไปเลยก็ดี ยังไงตอนนี้แม่ก็ท้องอยู่แล้ว!"
ใครจะคิดว่าเด็กตัวเล็กเท่านี้จะใจร้ายได้ขนาดนี้?
สร้างเื่โกหก และทำลายชื่อเสียงเป็เื่เดียวกัน
ถ้าไม่มีผู้ใหญ่มาสอนเื่นี้ ซูหลีก็ไม่มีทางเชื่อหรอก!
ด้วยความที่รักหลานชายมาก จ้าวซู่อวิ๋นจึงเริ่มโกรธแล้วหันไปตะคอกใส่ซูหลีทันที "เธอใจร้ายกับลูกชายตัวเองขนาดนี้เลยเหรอ? ทำไมครอบครัวเราถึงมีสะใภ้แบบเธอได้ ใจั์ใจมาร เธอจะเอาชีวิตหลานชายของฉันให้ได้เลยสินะ!"
เย่หลิงรู้สึกว่าเื่นี้มันแปลก ๆ ถึงอย่างไรเสียเย่ปิงก็เป็ลูกแท้ ๆ ของซูหลี แต่ด้วยสัญชาตญาณก็ยังคงเข้าข้างแม่ของเธออยู่ดี "ใช่แล้ว พี่สะใภ้รอง ไม่มีใครใจร้ายเท่าพี่แล้ว!"
ซูหลีโกรธจนแทบอยากตาย แม่สามีจอมเผด็จการ น้องสามีที่โง่เขลา และลูกที่ดื้อรั้น ครอบครัวนี้ช่างครบเครื่องจริง ๆ!
"เสี่ยวปิงก็เป็แค่เด็กตัวเล็ก ๆ เขาแค่กินนมผงของเธอไปสองคำ เธอก็จำฝังใจแล้วเหรอ? แถมยังจะผลักเขาลงหม้ออีก? ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้?"
ซูหลีถามกลับด้วยใบหน้าขุ่นเคือง "คุณเชื่อสิ่งที่เย่ปิงพูดด้วยเหรอ?"
จ้าวซู่อวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วจ้องเธออย่างดุดัน "พวกเราไม่เชื่อเด็ก แล้วจะให้เชื่อคุณหรือ? เด็ก ๆ มักพูดความจริง ขอให้คุณไปขอโทษเสี่ยวเย่ปิงดี ๆ เถอะ เห็นแก่ที่คุณกำลังตั้งครรภ์ เื่นี้ก็จะได้จบไป!"
ซูหลีกอดอกพลางหัวเราะเยาะ "แล้วถ้าฉันไม่ทำล่ะ?"
"เธอจะทำตัวฏรึไง!"
จ้าวซู่อวิ๋นโกรธมาก เห็นได้ชัดว่าเธอทำผิด แต่กลับไม่ยอมรับ ยังกล้าทำตัวเอาแต่ใจอีก ใครกันแน่ที่ตามใจเธอ?
"พี่สะใภ้รองพูดน้อยลงหน่อย"
เย่หลิงกลัวว่าแม่ของเธอจะโกรธมากจนทนไม่ไหว ส่วนพี่สะใภ้รอง่นี้ก็ไม่รู้เป็อะไร จู่ ๆ ก็ใจร้อนและฉุนเฉียวง่าย แบบนี้แม่ของเธอจะทนไหวได้อย่างไร?
"ฉันรู้ว่าพูดอะไรไปพวกคุณก็ไม่ฟังอยู่แล้ว จะเสียแรงพูดไปทำไมล่ะ!?"
พอซูหลีพูดจบ จ้าวซู่อวิ๋นก็พุ่งเข้ามาอย่างดุร้าย พูดอย่างโกรธเกรี้ยวว่า "ซูหลี เธอผลักเสี่ยวปิงไปชนเตา ฉันยังไม่ได้เอาเื่เธอเลยนะ แต่เธอกลับทำแสร้งทำตัวมีเหตุผลแบบนี้ ใครให้หน้าเธอใหญ่ขนาดนี้?"
506K
