บทที่ 21 เจ็บที่หัวใจ
เรือนท่านเ้าเมือง
เพียงใช้เวลาไม่นานจิ้นหยางมาถึงเรือนของท่านเ้าเมืองเมื่อบ่าวรับใช้เห็นก็จำได้ว่าจิ้นหยางคือใครจึงไม่ได้ห้ามที่ไม่ให้เข้า และเสมือนคนในเรือนรับรู้ถึงการมีอยู่ของจิ้นหยางและรู้ว่าเขากับท่านเ้าเมืองมีความสัมพันธ์กันเช่นไร แต่ก็ไม่มีผู้ใดปริปากเอ่ยไปทางใดเพราะถูกหลวนเหยาข่มขู่หากผู้ใดนำเื่ของเ้านายไปพูดและนินทาจะถูกลงโทษโดยการตัดลิ้นจนกระทั่งถึงขั้นบั่นคอ หากผู้ใดไม่เกรงกลัวก็ลองฝ่าฝืนดู จึงไม่มีผู้ใดนำไปพูดสักคน
จิ้นหยางเดินไปที่ห้องของอวิ้นหลี่ว์แต่ไม่พบ หันซ้ายหันขวามองหาหลวนเหยาก็ไม่พบหรือว่าเขาไม่ได้อยู่ที่นี่จนกระทั่งเห็นสาวใช้เดินออกมาจากห้องของอวิ้นหลี่ว์หลังจากเก็บกวาดห้องเสร็จ จิ้นหยางจึงได้เข้าไปถาม
"นี่เ้าท่านเ้าเมืองไปที่ใดหรือ? "
"ท่านเ้าเมืองหรือ ? ข้าได้ยินว่าคุณหนูลี่อินเข้าพบอยู่ที่ห้องโถงเ้าค่ะ "
"ขอบใจเ้ามาก" เมื่อรู้คำตอบจิ้นหยางรีบเดินไปห้องโถงทันที สายตาเหลือบไปเห็นสตรีที่งดงามอยู่ในห้องโถงกำลังนั่งจิบน้ำชาสายตาที่อวิ้นหลี่ว์มองนางราวกับสนใจทำให้หัวใจของจิ้นหยางสั่นระรัวเจ็บแปล๊บลึกลงกลางใจ
'จะมารู้สึกอะไร อย่างไรวันหนึ่งท่านเ้าเมืองต้องออกเรือนไม่แปลกที่จะออกเรือนกับผู้หญิงฉันมันเป็แค่คนอุ่นเตียงอย่าลืมสิ เรามันก็เป็แค่ลูกหนี้ที่ต้องใช้หนี้ด้วยร่างกายเท่านั้น ไม่ได้มีความพิเศษอะไรกับท่านเ้าเมืองสักหน่อยแต่ทำไมหัวใจถึงได้หวิวหวิวแบบนี้ละ เฮ้อ ! ไม่ใช่เื่ของฉันสักหน่อยรีบเข้าไปแจ้งแล้วรีบไปซื้อยาให้ท่านแม่ดีกว่าคนที่เราต้องเป็ห่วงคือแม่ที่อยู่ที่เรือนสิ' จิ้นหยางคิดในใจยกมือลูบที่กลางอกก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก้าวเท้าไปด้านหน้าเพื่อแจ้งเื่ที่มาในครั้งนี้
เดินมาถึงหน้าห้องโถงเจอกับหลวนเหยา หลวนเหยาจ้องมองจิ้นหยางด้วยท่าทางใเพราะเขาไม่เคยปรากฏตัวที่นี่ยามกลางวันสักครั้งแถมตอนนี้ท่านเ้าเมืองอยู่กับคุณหนูลี่อินอีกด้วย
"ข้ามาขอพบท่านเ้าเมือง ข้ารู้ว่าท่านเ้าเมืองมีแขกแต่ข้ามีเื่สำคัญขอเข้าพบสักครู่ได้หรือไม่ "
หลวนเหยาไม่ทันได้เอ่ยอันใดจิ้นหยางได้เดินไปไปอยู่ด้านหน้าของทั้งสองแล้ว
"เรียนท่านเ้าเมืองข้าน้อยรู้ดีว่าเป็การเสียมารยาทแต่ทว่าข้ามีเื่ต้องแจ้งขอรับ วันนี้ข้าไม่สามารถมาทำงานให้ท่านได้เพราะท่านแม่ไม่สบาย ข้าจะขอดูแลท่านแม่จนกว่าจะหายดีจึงมาแจ้งท่านในครานี้ ข้าต้องขออภัยอีกครั้งหากทำให้แขกของท่านใ ข้าขอตัวนะขอรับ" อวิ้นหลี่ว์ร้อนรุ่มหัวใจเมื่อเห็นสายตาของจิ้้นหยางรู้ดีว่าเขาต้องเข้าใจตนเองผิดแน่ ๆ แต่ตอนนี้อยู่ต่อหน้าลี่อินยากนักที่เขาจะเดินไปคว้าแขนของจิ้นหยางเอาไว้
"ท่านแม่ของเ้าไม่สบายหรือ ? เดี๋ยวข้าจะให้ท่านหมอไปตรวจอาการและสั่งยาให้ เ้าดูแลท่านแม่ของเ้าให้หายดีค่อยมาทำงานให้ข้าต่อก็แล้วกัน"
"ขอรับท่านเ้าเมือง " ลี่อินเห็นใบหน้าของจิ้นหยางครั้งแรกนางจ้องมองดวงตาเป็ประกาย บุรุษร่างกายกำยำใบหน้าหวานจนนางไม่อยากละสายตาและดูเหมือนว่ายามนี้นางจะถูกจิ้นหยางขโมยหัวใจไปเสียแล้ว หลังจากที่จิ้นหยางเดินออกไปลี่อินรีบเอ่ยถามทันที
"เมื่อครู่เป็บ่าวรับใช้ในเรือนหรือเ้าคะ "
"มิใช่หรอกแต่เป็คนที่คอยติดตามข้าอีกคน ทำไมหรือ"
"ไม่มีอะไรเ้าค่ะ ท่านเ้าเมืองช่างเป็คนดีมีเมตตาขนาดเป็มารดาของบ่าวท่านเ้าเมืองยังเป็ห่วงขนาดนี้ข้านับถือน้ำใจท่านยิ่งนัก วันนี้ข้าหมดธุระแล้วขอตัวกลับก่อนนะเ้าคะ " ที่ลี่อินขอตัวกลับเพราะอยากจะพูดคุยทักทายถามชื่อจากจิ้นหยางและกลัวว่าจะตามไม่ทันรีบเดินออกไปทันทีเมื่อเอ่ยจบไม่ทันได้ให้อวิ้นหลี่ว์เอ่ยสักคำ ทำได้เพียงมองตามจิ้นหยางกับลี่อินที่เดินออกไปก่อนจะเรียกให้หลวนเหยาเข้ามาหา
"หลวนเหยาเข้ามาหาสักครู่"
"ท่านเ้าเมืองมีอะไรให้ข้ารับใช้หรือขอรับ"
"เมื่อครู่ข้าคิดว่าจิ้นหยางต้องเข้าใจผิดแน่นอน อีกอย่างยามนี้ท่านแม่ของจิ้นหยางไม่สบายเ้าไปตามท่านหมอพาไปตรวจร่างกายนางให้ข้าที ส่วนเื่ลี่อินข้าคงต้องไปหาจิ้นหยางหลังจากเ้ากลับจากเรือนของเขาเสียก่อน "
"ขอรับท่านเ้าเมือง" หลวนเหยาก้มโค้งลงเดินออกมาจากห้องโถงควบม้าไปตามท่านหมอที่ดีที่สุดไปตรวจอาการของเหนียงฟางตามคำสั่งผู้เป็นาย
ส่วนลี่อินนางถูกตาต้องใจบุรุษใบหน้าหวานอย่างจิ้นหยางรีบก้าวเท้าเดินกึ่งวิ่งตามหลังของจิ้นหยางเพื่อได้พูดคุยกับเขา
"นี่เ้าเดี๋ยวก่อนอย่าพึ่งไป คนอะไรเดินเร็วขนาดนี้เฮ้อ ! เหนื่อยจัง" จิ้นหยางได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังจึงหันกลับไปเห็นสตรีที่อยู่ในห้องโถงเมื่อครู่กับอวิ้นหลี่ว์เรียกตนเอาไว้ทำให้เขาแปลกใจคิ้วขมวดเข้าหากันพร้อมหยุดเดิน
"คุณหนูท่านเรียกข้าหรือ ?"
"ใช่ข้าเรียกเ้านั้นแหละ หยุดอยู่ตรงนั้นอย่าพึ่งไปที่ใด ! " จิ้นหยางทำตามที่นาง้าอยากรู้เช่นกันว่านาง้าอะไรหรือว่านางมองสายตาเขาออกว่าเขามีความสัมพันธ์เช่นไรกับท่านเ้าเมือง
"เ้าชื่อว่าอะไร เป็ใครอยู่ที่ใดบอกข้ามาให้หมด " เสียงเล็กแหลมเอ่ยถามอย่างกระตืนรือร้น
"เอ่อ..คุณหนู้ารู้ไปทำไมขอรับ "
"บอกข้ามาเถอะเร็วเข้า"
"ข้ามีนามว่าจิ้นหยางขอรับ เรือนของข้าท้ายหมู่บ้านคุณหนูมีเื่อะไรกับข้าหรือ?"
"ข้ามีชื่อว่าลี่อิน เรียกข้าว่าลี่อินมิใช่คุณหนูข้าได้ยินมาว่าท่านแม่ของเ้าไม่สบายอีกอย่างเรือนที่อยู่ท้ายหมู่บ้านเป็เรือนของชาวบ้านที่ยากจนไม่ใช่หรือ? ช่างน่าสงสารนี่เอานี่ไปถือว่าข้าช่วยค่ายาท่านแม่ของเ้า ขอให้ท่านแม่ของเ้าหายในเร็ววัน ว่าแต่หากข้า้าพบเ้าอีกจะพบได้ที่ใดหรือ?"
"เอ่อ...ถุงเงินนี่มันอะไรกันขอรับ เอากลับคืนไปเถิด"
"ไม่! ข้าลี่อินให้แล้วให้เลยไม่เอาคืน รีบบอกข้ามาหากข้า้าพบเ้าจะพบได้ที่ใด"
"ข้าเป็บ่าวรับใช้ของท่านเ้าเมืองเป็คนต่ำต้อย ทำไมคุณหนูถึงอยากพบข้าหรือขอรับ"
"เฮ้อ ! ทำไมเ้าถึงเล่นตัวอย่างนี้นะ งั้นเมื่อไหรที่ข้าจะพบเ้าข้าไปหาเ้าที่เรือนก็ได้ ตอนนี้เ้ารีบไปเถอะเ้าคงร้อนใจเป็ห่วงท่านแม่ " ลี่อินปัดมือให้จิ้นหยางเดินไป เขายิ่งไม่เข้าใจสตรีตรงหน้านางนี้เข้าไปใหญ่ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยอันใดเก็บถุงเงินที่หนักอึ้งกลับเรือนหาท่านแม่โดยเร็ว
20K
