หยุดแกล้งฉันซะทีเถอะค่ะ คุณหนู !

รู้สึกว่า๰่๥๹นี้นาเรียจะหลบหน้าฉันอยู่ล่ะ...

“นี่นาเรียพอดีฉันได้ขนมหายากมาน่ะ เรามากินด้วยกันไหม ?”

ฉันหยิบขนมหายากที่ฉันไปหามาเพื่อที่จะเอามาง้อนาเรียแต่นาเรียก็จ้องฉันด้วยสายตาเ๾็๲๰าก่อนที่จะส่ายหน้าปฏิเสธฉันอย่างไม่ไยดี

“ขออภัยค่ะพอดีฉันยังไม่ได้ทำความสะอาดสวนเลย ขอตัวก่อนนะคะ”

นาเรียตอบพร้อมกับเดินหนีฉันไปอย่างรวดเร็ว

ยะ-ยังหรอกน่า ! ฉันยังไม่ยอมแพ้หรอกนะ!

“นี่ๆฉันได้เนื้อชั้นดีมาล่ะ !ของโปรดเธอใช่ไหมล่ะนาเรียดังนั้นเรามาฉลองกันเถอะนะ !”

คราวนี้ล่ะก็จะต้องสำเร็จแน่...ก็นี่เป็๞เนื้อสุดอร่อยของโปรดเธอนี่นา!

ฉันจ้องไปที่เธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง แต่ทว่าความหวังของฉันกลับถูกทำลายในพริบตาเมื่อนาเรียตอบฉันกลับมาโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเนื้อที่อยู่ในมือฉันซะด้วยซ้ำ

“พอดี๰่๭๫นี้ฉันลดน้ำหนักอยู่ค่ะดังนั้นขอผ่านค่ะ”

นาเรียพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนที่เธอจะรีบหนีหายจากฉันไปอีกครั้งหนึ่งจนทำให้ฉันถึงกับทรุดลงไปนั่งลงกับพื้น

“ไม่จริงน่า...นี่เธอเกลียดเราแล้วอย่างนั้นเหรอ...”

ทำไมกันล่ะนาเรีย...เธอเกลียดฉันแล้วเหรอ...

มิเรเซียหน้าซีดเผือดพร้อมกับตัวสั่นระริกเล็กน้อยพร้อมกับน้ำตาของเธอที่ไหลรินลงมาบนใบหน้าของเธออย่างช้าๆ

“อึก...ไม่...มันอาจจะไม่ใช่อย่างนั้นก็ได้!”

เธออาจจะแค่อยากมีเวลาส่วนตัวก็ได้...ถ้าอย่างนั้นเราควรจะปล่อยให้เธออยู่คนเดียวสักพักจะดีกว่า...

“อื้อ ! เอาอย่างนั้นก็แล้วกัน!”

ที่เราต้องทำในตอนนี้ก็แค่รอให้เธอใจเย็นลง แล้วค่อยกลับไปเล่นกับเธออีกครั้งเท่านั้นเอง...

ใช่แล้วล่ะ...ก็แค่รอเท่านั้น...แต่ว่าเราไม่อยากรอแล้วนี่นา! จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย!

มิเรเซียนอนดิ้นไปมาอยู่ที่พื้น ซึ่งระหว่างที่เธอกำลังกลิ้งกลุกๆๆไปมาอยู่นั่นเอง...

“...ทำอะไรของเธออยู่กันล่ะยะนั่นน่ะ?”

“แง ! ไมเดน ! ช่วยฉันทีสิ!”

ไมเดนที่มาเยี่ยมเพราะเป็๲ห่วงต้องถึงกับงุนงงแบบสุดๆเมื่อในทันทีที่เธอมาถึงมิเรเซียก็เข้ามากอดขาเธอเอาไว้พร้อมกับร้องไห้ออกมา...แน่นอนว่าเธอเองก็รีบสั่งให้พวกเถาวัลย์มารัดร่างของมิเรเซียเอาไว้แล้วก็ดึงร่างของเธอออกไปอย่างไม่ลังเล

“...อยู่ๆมาทำอะไรของเธอกันเนี่ย ?”

“อึก...ฮือ...ก็มัน...”

“อย่าบอกนะว่าเธอไปแกล้งน้องหมาจนเธอโกรธแล้วก็งอนไปแล้วแถมพอจะง้อด้วยวิธีต่างๆ มันก็ไม่เป็๞ผลน่ะ ?”

“งือ...ก็อย่างที่เธอพูดนั่นแหละ...พอจะมีวิธีอะไรดีๆบ้างไหมอะ”

มิเรเซียเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้พร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลรินลงมาบนใบหน้างามของเธอ

ซึ่งเมื่อเห็นดังนั้นแล้ว...ไมเดนก็ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจก่อนที่จะตัดสินใจที่จะทำอะไรบางอย่าง...

“เฮ้อ...ช่วยไม่ได้สินะ...เดี๋ยวฉันทำอะไรสักอย่างเองก็แล้วกัน”

“เย้ ! จริงนะ! ช่วยได้มากเลย!”

“อื้อ...ไว้ใจได้เลย...”

ไมเดนรับกอดจากมิเรเซียเอาไว้...ก่อนที่จะเผยรอยยิ้มเลศนัยออกมาโดยที่มิเรเซียไม่ทันสังเกตเห็นมัน...