ตอนที่ 1: เด็กฝาก
แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟระย้าคริสตัลทอดเงาอ่อนละมุนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวภายในโซนวีไอพีของ 'วิลล่า คาเฟ่ & บาร์' สถานบันเทิงกึ่งร้านอาหารระดับหรูใจกลางเมืองหลวง เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ ที่เปิดคลอช่วยสร้างบรรยากาศรอบตัวให้ดูอบอุ่นและเงียบสงบ เหมาะสำหรับนักธุรกิจหรือกลุ่มเพื่อนสนิทที่้าความเป็ส่วนตัวหลีกหนีความวุ่นวายจากโลกภายนอก
"ชนหน่อยวะแม็กซ์ ไม่เจอกันเกือบเดือน มัวแต่ยุ่งกับการขยายเฟสใหม่ของโครงการแถวสุขุมวิทล่ะสิมึง"
ภัทร หรือ 'พชร วงศ์เมฆา' ทายาทคนโตของตระกูลวงศ์เมฆา เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงร่าเริงตามประสาก่อนจะยื่นแก้วทัมเบลอร์บรรจุน้ำสีอำพันและน้ำแข็งก้อนกลมเข้าไปหาเพื่อนสนิท
แม็กซ์ หรือ 'แม็กซิมิเลียน ฟอน ริกเตอร์' CEO หนุ่มหล่อลูกครึ่งเยอรมันผู้ครองตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดของ Richter Group ยิ้มบางที่มุมปากเพียงเล็กน้อยตามนิสัยขรึมๆ ของเขา ชายหนุ่มยกแก้วของตนขึ้นแตะเบาๆ กับแก้วของเพื่อนสนิทเกิดเสียงกริ๊งกังวานแ่เบา ก่อนจะยกขึ้นจิบเครื่องดื่มรสเข้มลงคออย่างเชื่องช้า
แม็กซ์ในวัยสามสิบปีเต็มจัดว่าเป็บุรุษที่สมบูรณ์แบบจนเป็ขวัญใจและเป็ที่ใฝ่ฝันของใครหลายคนทั่วประเทศ รูปร่างที่สูงใหญ่กว่าร้อยแปดสิบแปดเิเตามสายเืฝั่งบิดาแผ่นอกกว้างและไหล่หนาแกร่งภายใต้เสื้อสูทสั่งตัดพิเศษสีเทาเข้ม ยิ่งขับเน้นมาดนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล โครงหน้าคมสันสะดุดตาด้วยแนวกรามเด่นชัด ั์ตาคมกริบสีเทาหม่นดุจหินคริสตัลที่พร้อมจะมองทะลุหัวใจของคู่สนทนาได้ทุกเมื่อ ผิวเนื้อขาวตามสายเืคนยุโรปแต่ทว่ามีความกร้านแดดจากการลงพื้นที่ตรวจงานก่อสร้างด้วยตัวเองบ่อยครั้ง
"่นี้โครงการบุกเบิกตลาดอพาร์ตเมนต์ระดับลักชัวรีกำลังเข้าสู่่สำคัญน่ะ เลยมีประชุมกับบอร์ดบริหารไม่เว้นแต่ละวัน" แม็กซ์ตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนิ่งสงบ
"เออ รู้ว่าเก่ง แต่ก็เพลาๆ ลงบ้างเถอะวะ งานน่ะทำเท่าไหร่ก็ไม่หมดหรอก" ภัทรหัวเราะพลางส่ายหน้า "เออจริงด้วย วันนี้ที่กูนัดมึงออกมานอกรอบ นอกจากจะมาดื่มคลายเครียดกันแล้ว กูก็มีเื่สำคัญจะฝากฝังมึงด้วยนะ"
แม็กซ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ั์ตาสีเทาหม่นจ้องมองเพื่อนสนิทอย่างรอฟังคำตอบ "เื่อะไร? ปกติมึงไม่เคยทำท่าทางจริงจังขนาดนี้มาก่อน"
"ก็เื่เ้าเนเน่น้องชายกูน่ะสิ มันเพิ่งเรียนจบด้านการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศมาจากอังกฤษเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เอง กลับมาปุ๊บก็โดนกูจับตัวส่งไปฝึกงานปั๊บ แต่คุณพ่อคุณแม่บอกว่าอยากให้มันไปหาประสบการณ์จากบริษัทข้างนอกก่อนที่จะกลับมาช่วยงานที่บ้าน และบริษัทแรกที่พวกเราคิดถึงก็คือ Richter Group ของมึงยังไงล่ะ" ภัทรพูดอธิบายพลางยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจในตัวน้องชายคนเดียว
"เนเน่กลับมาแล้วงั้นเหรอวะ?" แม็กซ์ถามเสียงเรียบ ทว่าพยายามซ่อนความปั่นป่วนบางอย่างที่เกิดขึ้นในอก
"ใช่ เพิ่งกลับมาสดๆ ร้อนๆ เลย และนั่นไง...พูดถึงก็มาพอดีเลยยัยตัวแสบ" ภัทรหันไปมองทางประตูทางเข้าโซนวีไอพีพลางโบกมือเรียก
แม็กซ์หันสายตาคมกริบไปตามทิศทางมือของเพื่อนสนิท และในวินาทีนั้นเอง ลมหายใจของ CEO หนุ่มก็สะดุดกึกราวกับกาลเวลาถูกหยุดไว้ชั่วขณะ
ร่างโปร่งบางของหนุ่มน้อยคนหนึ่งกำลังก้าวเดินเข้ามาหาโต๊ะของพวกเขาอย่างเชื่องช้า แสงไฟสีส้มสลัวระยิบระยับของร้านอาหารหรูตกกระทบลงบนผิวเนื้อขาวผุดผ่องจนดูราวกับภาพวาด เนเน่ในวัยยี่สิบสองปีเต็มไม่มีร่องรอยของเด็กน้อยแก่นเซี้ยวคนเดิมในวันวานเหลืออยู่เลย ชายหนุ่มตรงหน้าเติบโตขึ้นเป็หนุ่มน้อยสุดเซ็กซี่ชวนมอง รูปร่างเพรียวบางเอวคอดกิ่วรับกับสะโพกมนสวยภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวผ้าเนื้อดีที่จงใจปลดกระดุมสามเม็ดบน เผยให้เห็นแผงอกขาวนวลเนียนและไหปลาร้าสวยระหงชวนมอง กางเกงสแล็กสีดำทรงเข้ารูปเน้น่ขายาวเรียว กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายผลพีชผสมกลิ่นวานิลลาโชยพัดมาตามสายลมยามที่เ้าตัวก้าวขยับกายเข้ามาใกล้โต๊ะ
ดวงตากลมโตคู่นั้นยังคงทอประกายสดใสซุกซนและเย้ายวนโดยธรรมชาติ ล้อมกรอบด้วยแพขนตางอนหนา ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อเหมือนกลีบกุหลาบแย้มยิ้มหวานเชื่อมยามสบตาคมของแม็กซ์ที่กำลังมองจ้องมาอย่างตกตะลึง
"พี่ภัทร...ปล่อยให้เน่หาตั้งนานแน่ะ โซนวีไอพีของที่นี่ซับซ้อนจังเลยครับ"
น้ำเสียงหวานใสน่ารักที่เจือความออดอ้อนเอ่ยขึ้น เนเน่ก้าวเข้าไปสวมกอดแขนของภัทรพลางซบหน้าลงกับไหล่ของพี่ชายอย่างประจบประแจง ก่อนจะช้อนสายตากลมโตขึ้นมองตรงมายังร่างสูงใหญ่ของแม็กซ์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"สวัสดีครับพี่แม็กซ์ ไม่เจอกันตั้งนานเลยนะครับ...เน่คิดถึงพี่จัง"
เนเน่เอ่ยทักทายพลางส่งรอยยิ้มที่หวานที่สุดหยดลงกลางใจของคนฟัง ปลายนิ้วเรียวสวยไล้แ่เบาไปตามขอบแก้วเครื่องดื่มบนโต๊ะอย่างจงใจ แววตาซุกซนแลดูมีเล่ห์เหลี่ยมบางอย่างสะท้อนประกายไฟสลัว
"ส...สวัสดีเน่ โตขึ้นเยอะเลยนะ" แม็กซ์ตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่พยายามควบคุมให้ออกมานิ่งสงบและเ็าที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขารีบดึงสายตากลับมาจากอกเสื้อเชิ้ตที่เปิดกว้างจนเห็นผิวขาวเนียนของคนตรงหน้า
"บอกแล้วไงว่ามันโตขึ้นเยอะจนแทบจำไม่ได้ ยิ่งแต่งตัวแบบนี้นะ กูละปวดหัวชะมัด บ่นเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง" ภัทรพูดบ่นพลางเอามือลูบหัวน้องชายด้วยความรักและห่วงใย "นั่งลงสิเน่ พี่กำลังคุยเื่ฝึกงานของมึงกับไอ้แม็กซ์อยู่พอดี"
เนเน่ขยับกายนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมข้างตัวพี่ชาย ซึ่งอยู่ในตำแหน่งตรงข้ามกับแม็กซ์พอดี ทุกอากัปกิริยาของเนเน่ตกอยู่ในสายตาคมสีเทาของแม็กซ์ตลอดเวลา ชายหนุ่มรู้สึกว่าตนเองกำลังเสียสมาธิอย่างรุนแรง กลิ่นหอมหวานของพีชและวานิลลาลอยอวลอยู่รอบตัวจนแม็กซ์รู้สึกอุ่นร้อนที่ลำคอ
"ภัทรบอกว่านายเรียนจบแล้ว และอยากมาฝึกงานที่ Richter Group ของฉันงั้นเหรอ?" แม็กซ์เอ่ยขึ้นพลางประสานมือไว้บนตัก น้ำเสียงและสีหน้ากลับมาขรึมและเ็าตามแบบฉบับผู้บริหารระดับสูงเพื่อปกป้องความปั่นป่วนในใจ
"ครับ เน่อยากทำงานที่ Richter Group มากที่สุดเลย ยิ่งรู้ว่าพี่แม็กซ์เป็คนคุมงานและบริหารที่นั่น เน่ยิ่งอยากเรียนรู้งานจากพี่แม็กซ์ใกล้ๆ ครับ" เนเน่ตอบเสียงหวานพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขอบโต๊ะเล็กน้อย ดวงตากลมสบประสานนิ่งกับั์ตาสีเทาอย่างท้าทาย
"ถ้าจะเข้ามาทำงานที่บริษัทของฉัน นายต้องเข้าใจกฎข้อหนึ่งนะ" แม็กซ์พูดเสียงเข้ม "ที่นั่นไม่มีระบบเส้นสาย ถึงนายจะเป็น้องชายของภัทรเพื่อนสนิทของฉัน แต่ถ้าเข้ามาในฐานะเด็กฝึกงาน นายก็คือพนักงานคนหนึ่งที่ต้องปฏิบัติตามกฎ ทำงานหนัก และไม่มีสิทธิพิเศษใดๆ ทั้งสิ้น ถ้านายรับไม่ได้หรือคิดจะมาเล่นๆ ฉันแนะนำให้ไปทำที่อื่น"
คำพูดที่ดูห่างเหินและจริงจังของแม็กซ์ทำให้ภัทรยิ้มแห้งๆ พลางหันไปมองน้องชาย ทว่าเนเน่กลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านหรือโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย หนุ่มน้อยหน้าหวานกลับเผยยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก แววตาทอประกายพึงใจยามเห็นท่าทางขรึมจัดของคนตรงหน้า
"เน่ทราบดีครับพี่แม็กซ์...เน่ไม่ได้มาเล่นๆ แน่นอน เน่พร้อมที่จะทำงานหนัก และพร้อมที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของพี่แม็กซ์ทุกอย่างเลยครับ...ไม่ว่าพี่แม็กซ์จะสั่งให้เน่ทำอะไร หรือ้าให้เน่ทำแบบไหน"
คำพูดที่ดูแฝงนัยบางอย่างและน้ำเสียงที่เน้นคำว่า 'ทุกอย่าง' พร้อมกับการทอดสายตามองริมฝีปากหยักของแม็กซ์อย่างมีความหมาย ทำเอาหัวใจของแม็กซ์กระตุกอีกครั้ง ความรู้สึกร้อนริ้วแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ชายหนุ่มลูกครึ่งสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นแรงขับทางธรรมชาติยามได้ยินประโยคที่ชวนคิดลึกจากหนุ่มน้อยตรงหน้า
"เออ ดีมากไอ้น้องชาย พูดจาให้มันน่าฟังแบบนี้สิวะ" ภัทรเอ่ยขึ้นขัดบรรยากาศตึงเครียดที่อบอวลโดยไม่รู้ตัว "แม็กซ์ กูฝากดูแลมันด้วยนะ แผนก BD ของมึงน่ะขึ้นชื่อเื่งานโหด คุมเข้มมันเต็มที่เลย ถ้ามันงอแงหรืออู้งานมึงบอกกูได้ทันที กูจะจัดการมันเอง"
"ไม่ต้องห่วงหรอกมึง กูมีมาตรฐานการประเมินผลที่เข้มงวดอยู่แล้ว ถ้าเนเน่ทำไม่ได้ก็แค่ประเมินไม่ผ่าน" แม็กซ์ตอบนิ่งๆ
"ขอบคุณครับพี่แม็กซ์ที่ให้โอกาสเน่ เน่สัญญาว่าจะตั้งใจเรียนรู้งานและไม่ดื้อกับพี่แม็กซ์แน่นอนครับ" เนเน่พูดอ้อนพลางขยิบตาแ่เบาให้แม็กซ์โดยที่ภัทรไม่ทันสังเกตเห็น
"เออ คุยเื่งานเสร็จละ ค่อยโล่งอกหน่อย งั้นเดี๋ยวกูไปสั่งค็อกเทลตัวพิเศษของร้านนี้มาให้เน่ฉลองต้อนรับกลับบ้านดีกว่า... มึงแก้วเดิมไหมแม็กซ์?" ภัทรลุกขึ้นยืนพลางถามเพื่อนสนิท
"อืม แก้วเดิม" แม็กซ์พยักหน้ารับเบาๆ
"รอแป๊บนะ เดี๋ยวพี่มา สั่งตรงบาร์แป๊บเดียว คุยกันไปก่อนนะ" ภัทรตบไหล่น้องชายเบาๆ ก่อนจะก้าวเดินเลี้ยวออกไปทางเคาน์เตอร์บาร์ด้านนอก ปล่อยให้ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่และหนุ่มน้อยร่างเพรียวบางอยู่ด้วยกันสองต่อสองที่โต๊ะวีไอพี
ความเงียบสงบพลันเข้าปกคลุมโต๊ะไม้โอ๊กตัวยาวในทันที บรรยากาศอบอุ่นจากแสงไฟสีส้มกลับกลายเป็ความตึงเครียดอันแสนอบอวลและเร่าร้อนอย่างรวดเร็ว แม็กซ์นั่งนิ่งดวงตาสีเทาคมกริบจ้องมองนิ่งไปยังเครื่องดื่มตรงหน้า พยายามรักษาระยะห่างและทำเป็ไม่สนใจร่างบางตรงข้าม
ทว่าเนเน่กลับไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองนี้หลุดลอยไป หนุ่มน้อยช้อนสายตามองใบหน้าหล่อเหลามาดเข้มของพี่แม็กซ์ในดวงใจ ก่อนจะขยับกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตนเองแล้วเดินก้าวเข้ามาหาแม็กซ์ช้าๆ เสียงรองเท้ากระทบพื้นแ่เบาทำให้แม็กซ์ต้องเหลือบสายตาขึ้นมองตาม
เนเน่เดินมาหยุดอยู่ที่ข้างเก้าอี้ของแม็กซ์ ร่างเพรียวบางจงใจขยับเข้าใกล้จนหัวเข่ามนเบียดชิดกับท่อนขาแกร่งของแม็กซ์ที่อยู่ใต้กางเกงสูท กลิ่นหอมหวานปนเซ็กซี่ของผลพีชและวานิลลาที่โชยเตะจมูกในระยะประชิดทำให้ความอดทนอันน้อยนิดของแม็กซ์เกือบสลายลง ชายหนุ่มเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อย ั์ตาสีเทาจ้องมองเนเน่เขม็งด้วยกระแสอารมณ์ที่เริ่มคุโชน
"นลิน...กลับไปนั่งที่ของนายซะ" แม็กซ์สั่งเสียงต่ำและขรึมจัดเพื่อสะกดอารมณ์ดิบ
แทนที่จะปฏิบัติตามคำสั่ง เนเน่กลับเผยยิ้มหวานเชื่อมที่ริมฝีปากอิ่ม หนุ่มน้อยแสนซนโน้มตัวลงมาหาแม็กซ์จนใบหน้าหวานอยู่ห่างจากใบหน้าหล่อคมเพียงไม่กี่เิเ ลำคอขาวระหงและแผงอกขาวเนียนลอยเด่นอยู่ตรงหน้าแม็กซ์จนเกือบชิด ปลายนิ้วเรียวสวยของเนเน่ยกขึ้นแตะแ่เบาที่ปกเสื้อสูทของแม็กซ์พลางไล้ลงมาตามแนวกระดุมช้าๆ
เนเน่เอียงใบหน้าเล็กน้อยจนเรียวปากอิ่มเกือบแตะชิดกับใบหูของแม็กซ์ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดผิวแก้มของชายหนุ่มสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ ก่อนที่น้ำเสียงหวานจะกระซิบแ่เบาหวิวทว่าสั่นะเืในโสตประสาทของแม็กซ์อย่างหนักหน่วง
"พรุ่งนี้เจอกันที่ทำงานนะครับพี่แม็กซ์...คุมเน่ให้อยู่หมัดนะครับ..."
ถ้อยคำสั้นๆ ที่เจือความยั่วยวนและความหมายอันเร่าร้อนลึกซึ้งทำเอาสติของแม็กซ์ขาดผึง ั์ตาสีเทาหม่นวาวโรจน์ด้วยไฟปรารถนาอันรุนแรงที่ปะทุขึ้นในชั่วพริบตา ชายหนุ่มยกข้อมือขึ้นเตรียมจะคว้าจับเอวคอดกิ่วของเนเน่เข้ามาบดเบียดเพื่อสั่งสอนเด็กยั่วสวาทตรงหน้า ทว่าในวินาทีเดียวกันนั้น เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของภัทรที่กำลังก้าวเดินกลับเข้ามาใกล้โต๊ะก็ดังขึ้นขัดจังหวะ!
"มาแล้วๆ ค็อกเทลสูตรพิเศษของเนเน่ และวิสกี้ของแกไอ้แม็กซ์..."
สายตาคมกริบของแม็กซ์จ้องมองนิ่งตรงไปยังเรียวปากอิ่มของเนเน่ที่อยู่ห่างไปเพียงนิดเดียวด้วยกระแสอารมณ์ที่ยังตกค้างและคุกรุ่นอย่างหนักหน่วง ขณะที่เนเน่ขยับกายถอยห่างออกไปยืนยิ้มหวานอย่างผู้ชนะในเกมยั่วยวนรอบแรกนี้อย่างมีความสุข ก่อนที่พี่ชายจะก้าวเข้ามาเห็นเหตุการณ์!
5K
