Rust....ปัดราคะ! NC++

บทที่ 46 ศึกรอยแยกแห่งป่าไผ่

สายฝนยามราตรีโหมกระหน่ำพัดผ่านทิวเขาป่าไผ่เขียวขจีชานเมืองปักกิ่ง ลมพายุพัดหวีดหวิวสั่นคลอนกอไผ่ทุกต้นให้เอนลู่ปะทะแรงลมอย่างรุนแรง ใบไผ่สีเขียวทึมทึบร่วงหล่นปลิวว่อนปะปนกับหยาดน้ำฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสายจนมองเห็นรอบข้างเป็นเพียงม่านน้ำสีขาวขมุกขมัว กลิ่นอายดินอุ่นโชยชื้นแฉะผสมกับความหนาวเหน็บลึกลับ ทว่าในรอยแยกของพายุฝนครั้งนี้กลับเกิดมวลความร้อนและความเย็นปะทะกันอย่างรุนแรงเหนือธรรมชาติ 

ร่างสูงสง่าของ เว่ยคงเสวียน ทายาทผู้สืบทอดสายเลือดปราณกระบี่ตระกูลเว่ย ยืนหยัดตระหง่านขวางทางโค้งป่าไผ่ เสื้อสูทสากลสีดำสนิทเนียนเนี้ยบปลิวสะบัดช้าๆ ตามแรงพลัง ป้ายหยกตรากระบี่สีเขียวมรกตในมือขวาของเขาเปล่งออร่าปราณกระบี่เหมันต์สีฟ้าครามใสสว่างไสว จิตสังหารอันดุดันเย็นยะเยือกจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งใสเคลือบหนาไปตามพื้นหญ้าที่เขาเหยียบย่ำประชิด ดุจพญามัจจุราชน้ำแข็งที่แผ่ขยายมวลความเย็นยะเยือกออกมาควบคุมโลกหล้า

ตรงหน้าของเขาคือเงาร่างจิตมายาสีชมพูระเรื่อสวยสะกดสายตาของ เหยาซีเซียน หรือ ซีซี อดีตธิดาเทพแห่งสำนักบุปผาราคะผู้ถือครองกระบี่บุปผาเยือกแข็ง ร่างกายทิพย์กึ่งกายหยาบของเธอในชุดกระโปรงผ้าไหมสีชมพูครามโบราณพลิ้วไหวตามแรงลมฝนอย่างงดงามเย้ายวนดั่งนางอัปสรราคะร่ายรำกลางสายฝนที่สาดซัด ร่างของเธอแผ่ไอร้อนอ่อน ๆ ออกมาต่อต้านลมหนาวของคงเสวียน

เว่ยคงเสวียนจ้องมองใบหน้าหวานหยาดเยิ้มของซีซี แววตาคมกริบประดุจใบมีดโกนของเขาฉายประกายความแค้นฝังลึกจากชาติปางก่อนและเพลิงโทสะจากการถูกขโมยข้อมูลวิชากระบี่ในห้องนิรภัยของตระกูลเว่ย

"นางมารราคะ... เจ้ากล้าบุกรุกห้องเซฟลับตระกูลเว่ยของข้าและขโมยเอกสารวิชากระบี่แช่แข็งไปเพื่อไปรวมกับพลังราคะอันโสมมชั่วช้า! ชาติก่อนเจ้าใช้กลอุบายและเล่ห์เหลี่ยมล่อลวงข้าจนข้าต้องสูญเสียทุกสิ่งเพื่อปกป้องธรรมะ ชาตินี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าได้ใช้แอปบงการและล่อลวงโลกกามารมณ์นี้อีกต่อไป วันนี้กระบี่เหมันต์ของข้าจะปลิดชีพวิญญาณของเจ้าให้สูญสิ้นอย่างแท้จริง!" เว่ยคงเสวียนคำรามเสียงต่ำดังก้องสะท้านดงไผ่เกร็งกล้ามเนื้อแกร่งแผ่ลมปราณเย็นเหน็บหนาว

ซีซีแย้มยิ้มหวานด้วยเสน่ห์เย้ายวน ดึงดูดสายตา แต่อับอายไปด้วยเล่ห์กลร้ายลึกซึ้งในดวงตากลมหงส์สีชมพูทองอันเปล่งปลั่ง เธอชู "กระบี่บุปผาเยือกแข็ง" ที่ทอแสงรัศมีสีครามประกายชมพูส่องวาบวับไปทั่วป่าไผ่ ไอหนาวสลับไออุ่นเสน่หาที่เปล่งออกมาละลายน้ำแข็งบนกอไผ่รอบตัวให้กลายเป็นไอน้ำระเหยตัวหอมละมุนดั่งดอกท้อผลิบานกลางฤดูหนาว ภาพความทรงจำในอดีตชาติที่ยอดผาดอกท้ออันงดงามย้อนวาบเข้ามาในใจของคนทั้งสองอย่างรวดเร็ว ชาติก่อนพวกเขาทั้งคู่เคยรักกันลึกซึ้งจนแทบจะละทิ้งกฎสวรรค์ 

เคยร่วมดื่มสุราใต้แสงจันทร์และเล่นกู่เจิงเคียงข้างกัน ทว่าสุดท้ายคงเสวียนกลับเลือกเส้นทางแห่งคุณธรรมจอมปลอมของฝ่ายธรรมะ ใช้กระบี่เหมันต์เล่มนี้แทงทะลวงผ่านอกเสื้อปักลายดอกท้อของเธอ ดับลมหายใจเธอด้วยมือของเขาเองเพื่อพิสูจน์ความจงรักภักดีต่อสำนักกระบี่ขาว โดยที่หยาดน้ำตาของเขาเองก็แข็งตัวเป็นเกล็ดหิมะเย็นชากลบใบหน้าเธอ

"เว่ยคงเสวียน... จอมกระบี่คุณธรรมจอมปลอมผู้ไร้หัวใจ เจ้าใช้กระบี่เหมันต์โบราณแทงทะลักอกข้าในชาติปางก่อน แต่บัดนี้ข้าได้ขัดเกลาวิชาผสมผสานแอปราคะกามารมณ์จนบรรลุวิชาสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว วันนี้จะเป็นวันตายของเจ้า และกระบี่ของข้าจะชำระแค้นลบเลือนความเย็นชาของเจ้าด้วยเปลวเพลิงตัณหาของข้าเอง!" ซีซีกล่าววาจาจารึกความแค้นก่อนจะก้าวเท้าสะเอวทะยานร่างเข้าใส่โดยตรง

*เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!*

เสียงตวัดกระบี่ทั้งสองเล่มปะทะกันดังกึกก้องสะท้านเลื่อนลั่นป่าไผ่ปานอสนีบาตฟาดสายฟ้าลงมากลางดงฝน ประกายไฟสีชมพูและสีฟ้าสว่างวาบแลบปลาบสะท้อนเกล็ดฝนที่ตกลงมา คลื่นกระแทกจากปราณยุทธ์กวาดทำลายกอไผ่รอบข้างจนขาดสะบั้นล้มระเนระนาด ใบไผ่และน้ำฝนกระจายซ่านกลายเป็นฝุ่นผง 

ความเร็วและการกวัดแกว่งกระบี่ของเว่ยคงเสวียนนั้นดุดันและเย็นยะเยือกดุจพายุหิมะถล่มทลาย ตวัดดาบแช่แข็งเฉือนผ่านอากาศ หยดน้ำฝนรอบข้างตัวกลายเป็นเข็มน้ำแข็งพวยพุ่งพุ่งเฉือนใส่ร่างจิตมายาของซีซีอย่างบ้าคลั่งไร้ความปรานี

ทว่าซีซีที่เพิ่งบรรลุวิชาปราณกระบี่บุปผาเยือกแข็งสำเร็จ จากการซิงค์สัมผัสราคะของอวี่เฟยและหรู่เหมย ได้โคจรลมปราณกวัดแกว่งปัดป้องได้อย่างทันท่วงที ท่วงท่าของเธอมีความพริ้วไหวอ่อนช้อยปนความเย้ายวนอย่างลึกซึ้ง ทุกการตวัดรับและก้าวเบี่ยงสะโพกหลบหลีกจะทิ้งละอองฟีโรโมนราคะสีชมพูไว้ในอากาศ บิดปั่นประสาทจิตกระบี่อันแน่วแน่ของคงเสวียนให้แกว่งไกวสั่นสะเทือน ภาพความทรงจำวาบหวามในอดีตชาติกลับมากระตุ้นใจชายหนุ่มจนเขาหน้าอกเกร็งและหายใจติดขัดเร่าร้อนภายใน

*เคร้ง! เคร้ง! ฉับ!*

เว่ยคงเสวียนกัดฟันกรอดด้วยความโมโหเมื่อพบว่าพลังกระบี่ของซีซีในชาตินี้แข็งแกร่งเกินคาด ร่างจิตมายามีน้ำหนักและทนทานขึ้นอย่างมาก เขารวบรวมลมปราณขยับป้ายหยกปลดปล่อย "พายุหิมะคชสารแช่แข็ง" ฟาดฟันเฉือนสร้างคมปราณน้ำแข็งสีครามพุ่งกระจายทุกทิศทางกวาดผ่าร่างซีซีหวังเผด็จศึกอย่างหนักหน่วง คลื่นน้ำแข็งตัดขวางฝ่าสายฝนจนเกิดเสียงกรีดร้องของอากาศ

ทันใดนั้น หน้าจอมือถือแอปบนเตียงนอนสปาในบ้านไร่ริมสนามแข่งห่างออกไปห้ากิโลเมตรส่งเสียงสัญญาณเตือนดังยาวเหยียดถี่ยิบสั่นสะเทือนสะท้านห้องนอน:

[คำเตือนระบบ: ร่างมายาจิตกึ่งกายหยาบเข้าสู่สภาวะปะทะกำลังยุทธ์ขั้นวิกฤต อัตราการสูญเสียพลังราคะ (Lust Points) พุ่งทะยานระดับสูงสุด!]

[LP -500]

[LP -1,000]

[LP -1,500]

[แต้มสะสมคงเหลือปัจจุบัน: 23,000 LP]

[คำเตือน: หากแต้มสะสมลดต่ำกว่า 20,000 LP ร่างจิตมายาจะสลายตัวและชีพจรหลักของร่างจริงจะได้รับบาดเจ็บสาหัสทันที!]

ซีซีเบิกตากว้าง ร่างจิตของเธอโปร่งใสและกะพริบวูบวาบจนความเร็วและแรงต้านทานกระบี่ลดลงฮวบฮาบ ปลายคมดาบปราณเย็นของคงเสวียนเฉือนถากไหล่ขวาของร่างจิตจนละอองสีชมพูกระจายตัว

*อึก!* ร่างจริงของซีซีในห้องนอนบ้านไร่สะดุ้งตัวแอ่นเกร็งขึ้นจากฟูกนอน สะโพกงามบิดส่ายด้วยความทรมานพร้อมกับคราบเลือดอุ่นล้นพ่นทะลักออกมาจากมุมปากขาวซีดของเธอ ความเจ็บแปลบขั้วตันเถียนแล่นผ่านชีพจรจนเธอสั่นระริก สองมือขยำผ้าปูที่นอนจนยับย่น รูรักของเธอขมิบเกร็งสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดร้าวลึกผ่านกระแสประสาท เธอสูญเสียพลังงานราคะมากเกินไปจากการปะทะ หากร่างจิตถูกทลายลงตอนนี้ ชีพจรร่างจริงของเธอจะต้องแหลกสลายอย่างแน่นอน

"เว่ยคงเสวียน... วันนี้ข้าขอฝากชีวิตเจ้าไว้ก่อน ครั้งหน้าข้าจะมาทวงหนี้แค้นนี้คืนทวีคูณ!" ร่างจิตซีซีครางเสียงเกร็งสะโพก ก่อนจะใช้วิชาสะบัดกระบี่ปล่อยคลื่นหมอกราคะดอกท้อสีชมพูหนาทึบกระจายตัวปิดบังสายตาของคงเสวียนทั้งหมด

คงเสวียนตวัดกระบี่สลายม่านหมอกสีชมพูอย่างรวดเร็ว ทว่าเมื่อความมืดหมอกจางหายไป ร่างระหงของซีซีก็อันตรธานหายตัวไปอย่างรวดเร็วไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายเสน่หาดอกท้อที่ค่อยๆ ละลายหายไปในความชื้นของฝน คงเสวียนกัดฟันกรอดด้วยความคลั่งแค้น นัยน์ตาของเขาจ้องมองรอยแฉะชื้นกระแสปราณราคะที่ทิ้งรอยเชื่อมต่อเนื่องนำทางลึกผ่านภูเขาป่าไผ่มุ่งตรงไปยังฟาร์มป่าไผ่ชานเมืองที่อยู่ไม่ไกล

"ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าหลบหนีได้อีก... เหยาซีเซียน ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินชานเมืองปักกิ่งข้าก็จะบุกไปปลิดชีพเจ้าด้วยกระบี่ของข้า!" ชายหนุ่มสูทดำสบถเสียงดุดันและก้าวเท้าสืบตามรอยพลังไปอย่างรวดเร็วปานเงาปีศาจท่ามกลางความเย็นยะเยือก

ทางฝั่งร่างจริงของซีซีที่ลืมตาตระหนกขึ้นบนเตียงสปาในบ้านไร่หลังเล็ก ร่างกายของเธออ่อนแอสะท้านจนแทบขยับปลายนิ้วไม่ได้ หยาดเหงื่อเปียกโชกชุ่มแผ่นหลังเนียนและสองขาเรียวสวยที่เกลือกกลิ้งบิดเร่า มือเรียวอันสั่นเทารีบกุมมือถือเปิดเรดาร์ตรวจสอบพิกัดเสน่หารุนแรงเพื่อปั๊มแต้ม LP ทันที:

[ติ๊ง! ตรวจพบคลื่นปฏิกิริยาราคะเสน่หาตึงเครียดระดับสูงในระยะ 500 เมตร!]

[เป้าหมายคู่ที่ 12: หลิวหยาง (ผู้จัดการฟาร์มป่าไผ่หนุ่มล่ำดิบเถื่อนในเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตที่ปลดกระดุมโชว์แผงอกตึงแน่น) และ กวนเยว่ (คุณหนูไฮโซทายาทอสังหาฯ สาวสวยหรูหราผู้อวบอัดเย่อหยิ่งที่มาตรวจที่ดินดินแดนป่าไผ่แต่ติดฝน)]

[สถานที่: เรือนกระจกเพาะชำตากอากาศหลังคาใสปิดตาย ท่ามกลางสวนเพาะชำฟาร์ม]

[ระบบดำเนินการ: เปิดใช้งานโหมดแฮกล็อกประตูดิจิทัลปิดตาย ปิดระบบระบายอากาศ และเร่งปล่อยไอฟีโรโมนกระตุ้นราคะดึงดูดเสน่หาทันที!]

เรือนกระจกเพาะชำที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางสายฝนมีไฟดับสนิท ประตูเหล็กไฟฟ้าล็อกตายอย่างฉับพลันด้วยกลไกแอปพลิเคชัน หลิวหยางและกวนเยว่ตกใจพยายามทุบประตูแต่ไร้ผล ละอองฟีโรโมนสีชมพูอ่อนเริ่มระเหยตัวผ่านท่อระบายลมเข้าสู่ห้องกระจกแคบๆ กระตุ้นอุณหภูมิร่างกายให้ร้อนรุ่มขึ้นมาทีละน้อยอย่างบ้าคลั่ง

"หลิวหยาง... กวนเยว่... พวกเจ้าจะต้องเป็นเครื่องมือหลอมผลิตแต้ม LP ชำระล้างพลังเย็นและต่ออายุร่างมายาให้ข้าในคืนนี้ซะดีๆ... อ๊อยยย... เสียวปวดร้าวสะโพกเหลือเกิน..." ซีซีครางเสียงหวานสั่นสะท้านสะโพกบิดส่ายวนบนฟูกนอนนอนราบอย่างอัดอั้น ท้องน้อยปวดเกร็งสั่นระริกด้วยตัณหาแฝงความแค้น ขณะที่แอปทำงานประสานร้อยเปอร์เซ็นต์ กักขังคู่รักคู่กัดเข้าสู่กรงราคะกลางมหาพายุฝนฟ้าคะนองสั่นสะเทือนสะท้านใจ เตรียมพร้อมทำศึกกามารมณ์สยบกระบี่คงเสวียน

---