เขาผวาตื่นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งด้วยความหวาดกลัว สายตาพร่ามัวเพ่งมองหลอดไฟบนเพดาน เมื่อสมองเริ่มทำงาน ััเเรกที่รับรู้คือความอบอุ่นเเละปลอดภัย ช่วยให้เขาคลายความหวาดกลัวลงได้บ้าง เเต่เเขนข้างซ้ายของเขาได้หายไปมันว้าเหว่โล่งไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกเเล้ว
เกิดอะไรขึ้นกับเเขนฉันล่ะนี่
เป็เวลานานทีเดียวกว่าเขาจะตระหนักว่าตัวเองสูญเสียเเขนไปข้างหนึ่ง
เมื่อรวบรวมสติจนเข้าที่เข้าทาง เขาจึงเริ่มสำรวจสถานที่ด้วยความสงสัย ก่อนจะพบว่าเขานอนอยู่บนเตียงที่ตั้งโดดเดี่ยวในห้องสี่เหลี่ยมสีเทาไรผู้คน เเต่กลับมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หน้าตาเเปลกประหลาดมากมายตั้งรายเรียงอยู่รอบๆบางอย่างมีดวงไฟกระพริบวูบวาบซึ่งส่วนใหญ่เป็สีเขียวซึ่งสื่อถึงสัญญาณชีวิต มีสายไฟเส้นเล็กๆโยงจากอุปกรณ์เ่าั้มาที่ตัวเขา เเต่น่าเเปลกที่สิ่งเ่าั้ไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัวเลยสักนิด ความหวาดกลัวที่เกาะกินใจเขอยู่ในขณะนี้เป็ความหวาดกลัวที่ล้ำลึกกว่านั้นมาก
สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่า นี่คงเป็สถานที่ใดสักเเห่งที่เขาไม่คุ้นเคย ไม่ใช่ในป่าร้างท้ายเขตเเดนอย่างเเน่นอนเเละสัญชาตญาณนั้นยังบอกด้วยว่า บัดนี้เขาปลอดภัยจากมหันตภัยที่คุกคามร่างกายเเละจิตใจ อย่างน้อยก็ชั่วขณะหนึ่ง
ฉันเป็ใคร มาจากไหน มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
คำถามอันน่าพิศวงพรั่งพรูเข้ามาในหัวเหมือนสายน้ำไหลบ่าเข้าท่วมท้นเขาจึงค่อยๆเรียบเรียงภาพความทรงจำอันสับสนเเละพร่ามัวไปทีละนิด ใช้เวลาไม่นานนักก็กระจ่างเเจ้ง
เขาคือพันจ่าโท คริส โรเจอร์ ทหารนาวิกโยธินประจำกองทัพสหรัฐอเมริกา เคยได้รับเหรียญกล้าหาญเเละรางวัลมากมายเเต่งงานมีลูกสาวหนึ่งคนเเละหย่าเรียบร้อยเเล้ว ปัจจุบันจึงโสด
เหตุการณ์เลวร้ายเริ่มต้นขึ้นเมื่อสามเดือนก่อน เขาได้รับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาหน่วยปฎิบัติการพิเศษฝีมือฉกาจที่สุดของกองทัพออกปฎิบัติการลับบางอย่าง ภารกิจที่ได้รับมอบหมายคือการกวาดล้างเเหล่งผลิตยาเสพติดในป่าร้างท้ายเขตเเดนซึ่งเป็เเหล่งผลิตยาเสพติดขนาดใหญ่อันดับต้นๆของโลก เเล้วเขาก็เผชิญหน้ากับนาง
นางปีศาจที่เปลี่ยนภารกิจไปสู่ความตาย
นางโผล่มาจากไหนไม่มีใครรู้ เเต่นางเชี่ยวชาญในการสังหารดุจเครื่องจักรที่ทรงพลังอำนาจ เพียงไม่กี่อึดใจนางก็เปลี่ยนนิยามใหม่ให้กับคำว่าสังหารโหดหมู่ เเล้วฉีกทุกคนด้วยความไม่ปรานีราวกับฝีมือมัจจุราชผู้ไม่เคบบกพร่องต่อการฆ่า ซ้ำร้ายนางยังพรากเเขนข้างซ้ายของเขาไป
คริสรู้สึกว่าตัวเขาสั่นด้วยความหวาดผวา ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลง ภาพความโหดร้ายที่ประสาทของเขาไม่อาจทนรับรู้ฝังลึกในจิตใติสำนึกเเละย้อนกลับมาเล่นงานใหม่เหมือนทุกครั้งที่ลืมตาตื่น
ที่นี่คือป่าร้างท้ายเขตเเดน ผืนป่าหวาดล้อมไปด้วยความน่ากลัวสรรพสิ่งภายใต้ป่าเเห่งนี้คล้ายหยุดนิ่งไร้ความเคลื่อนไหวด้วยอำนาจสะกดลึกลับบางอย่าง เเม้เเต่นกหรือเเมลงไพรที่ส่งเสียงร้องเซ็งเเซ่มาทั้งวันก็พากันซุกตัวเงียบอยู่ตามต้นไม้
คริส โรเจอร์ เเละเหล่าลูกทีมจากหน่วยปฎิบัติการพิเศษเเฝงกายซ่อนเร้นตนอย่างกลมกลืนกับผืนป่า ชุดพรางเเละลวดลายที่เขียนไว้บนใบหน้าช่วยให้พวกเขากลายเป็ส่วนหนึ่งของพุ่มไม้ เเม้รอบกายในยามนี้เงียบสงบ เเต่เป็ความสงบที่ไม่น่าไว้วางใจ ประสานััของเขาจับความผิดปกติบางอย่างได้
ปีศาจที่อัตรายที่สุดเท่าที่โลกเคยรู้จักกำลังเคลื่อนไหวอยู่ในความเงียบ
คริสตัวสั่นเมื่อนึกถึงภาพการสังหารที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไม่กี่อึดใจ มันโเี้ไร้ความปรานีเกินกว่าจะรับได้ เขายิ่งสั่นหนักกว่าเดิมเมื่อรู้เเน่ชัดว่านั่นคงไม่ใช่รายสุดท้าย
ท่ามกลางความเงียบวังเวงดุจป่าช้าสีดำ เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงหอบหายใจเเฮกๆที่เเทรกอยู่ในอณูอากาศ มันดังอุโฆษกลบความเงียบของผืนป่า เ้าของเสียงคือเ้าหน้าที่หน่วยปฎิบัติการพิเศษที่ทอดร่างลงนั่งพิงโคนต้นไม่สูงใหญ่อย่างไรเรี่ยวเเรง ดวงตาฉายเเววหวาดกลัวเเละสิ้นหวัง ตรงปลายเท้าเขามีซากไหม้เกรียมของสิ่งที่เคยเป็มนุษย์นอนตายอยู่ในสภาพน่าสยดสยอง
นั่นคือหยื่อรายเเรกซึ่งถูกสังหารด้วยวิธีการที่ไม่มีใครคาดถึง เเละต้องเป็มารหรือปีศาจซาตานเท่านั้นถึงจะทำเื่เเบบนี้ได้
เเล้วปืนพกที่กำเเน่นอยู่ในมือสั่นเทิ้มของเ้าหน้าที่ผู้ยอมจำนนต่อชะตากรรมก็ค่อยๆเบนลำกล้องเข้าไปในปาก ก่อนจะตัดสินใจเหนี่ยวไกปลิดชีพตัวเองเพื่อหลบหนีจากสิ่งที่น่ากลัวกว่าความตาย
พร้อมกับเสียงลั่นเปรี้ยงที่เเผดก้องขึ้นมา ลูกปืนก็พุ่งทะลุท้ายทอยเขาเข้าไปฝังในต้นไม้ คล้ายปีศาจฉุดกระชากิญญาเขาเข้าไปจองจำไว้ในนั้นขณะที่ร่างไร้ล้มหายใจล้มลงฟุบลงไปอีกด้านหนึ่งเหล่านกกาที่เเอบซุ่มอยู่ตามยอดไม้พากันเเตกตื่นใบินหนีกระจัดกระจายไปคนละทาง
ห่างออกไปยี่สิบเมตร ตรงเเคมป์พักเเรมที่พรางตัวอยู่ในพุ่มไม้ เ้าหน้าที่สื่อสารกำลังใช้วิทยุขอความช่วยเหลือจากหน่วยเหนือด้วยเสียงร้อนรน เเต่กลับมีเหตุร้ายอุบัติขึ้นอย่างไม่คาดฝัน จู่ๆร่างของเขาก็ลุกพึ่บเป็ไปสีเเดงโดยไม่ทราบสาเหตุ มันเกิดขึ้นรวดเร็วมากราวกับวัตถุไวไฟปะทุ ทั้งที่บริเวณนั้นไม่มีสิ่งใดที่จะก่อให้เกิดประกายไฟได้เลย เ้าหน้าที่ผู้นั้นกรีดร้องด้วยความเ็ปขณะที่มีเสียงละล่ำละลักออกมาจากวิทยุซ้ำๆว่า
"เกิดอะไรขึ้น"
ฉับพลันความสงบของผืนป่าก็ถูกทำลายด้วยเสียงปืนเอ็ม 4 คาร์ไบน์ที่เเผดก้องขึ้นรอบทิศทาง เมื่อการยิงปะทะครั้งใหญ่เปิดฉากขึ้น คริสเเละเหล่าลูกทีมพรวดออกจากที่ซ่อนตัวพร้อมกับวาดปากกระบอกปืนกราดยิงไปรอบๆ พวกเขาเหมือนถูกล้อมรอบด้วยอะไรบางอย่างที่ยังมองไม่เห็น
"ให้ตายเถอะ" ลูกทีมคนนึงสบถ "มันหลุดมาจากนรกขุมไหนกันเเน่"
ไม่ว่ามันจะเป็อะไรหรือหลุดมาจากนรกขุมไหน ก็ดูเหมือนว่าปืนเอ็ม 4 คาร์ไบน์ทั้งเเปดกระบอกของพวกเขาไม่สามารถทำอันตรายมันได้เลยการเคลื่อนไหวในลักษณะของการทำาประสาทจึงยังไม่ยอมยุติลง เเต่คริสกลับเกิดความรู้สึกอีกเเบบหนึ่ง เป็ความคิดที่น่าหวั่นวิตกยิ่งกว่า รูปเเบบการคุกคามที่กำลังเผชิญอยู่ช่างดูคล้ายเกมหลอกล่อเพื่อรอจังหวะสวนกลับขั้นเด็ดขาด
คริสรู้สึกเหน็บหนาวจนตัวสั่น ภาวนาขอให้สัญชาตญาณนักรบที่ไม่เคยผิดพลาดของตนทำงานล้มเหลว
ยี่สิบนาทีกว่าหลังการกระหน่ำยิงเเบบไม่ลืมหูลืมตา เสียงปืนก็ค่อยๆสงบลงเมื่อไม่สามารถจับความเคลื่อนไหวของการบุกรุกได้ เเต่ทุกคนย่มตระหนักดีว่าภัยคุกคามครั้งนี้ไม่มีทางยุติลงเพียงเเค่นี้เเน่ มันเเค่รอเวลาเท่านั้น อาวุธในมือพวกเขาจึงต้องพร้อมใช้งานตลอดเวลา ไม่มีใครคาดเดาได้ว่ามันจะโผลออกมาเมื่อไหร่เเละจากตรงไหน เพราะเเม้เเต่การปรากฎตัวในรูปเเบบเเปลกประหลาดพิสดารที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน มันก็ทำมาเเล้ว
"มันหายไปไหน" ใครคนหนึ่งะโถามขณะกวาดตามองหาเป้าหมายไปรอบๆเเคมป์ ส่วนคนอื่นๆรีบเปลี่ยนเเมกกาซีนใหม่เพื่อให้มีะุปืนไว้เพียงพอรองรับสถานการณ์เลวร้าย
"มันยังไม่ไปไหนหรอก มันหลบอยู่ใกล้ๆเรานี่เเหละ" คริสโบกมือเป็สัญญาณให้ลูกทีมเตรียมพร้อมรับการโจมตีที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกวินาที "คอยระวังกันไว้ให้ดีเดี๋ยวมันต้องโผล่ออกมาอีกเเน่"
จู่ๆเสียงปืนก็ดังขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล ลูกทีมคนหนึ่งวิ่งพรวดพราดออกไปทางชายป่าพร้อมกับกระหน่ำยิงอย่างบ้าคลั่ง ปากก็ร้องสาปเเช่งเเข่งกับเสียงปืน
"กลับมาทหาร อย่าออกไป" คริสพยายามร้องห้าม ถลาตามออกไปเพื่อดึงตัวลูกทีมกลับมา เเต่ไม่ทันกาล สิ่งสุดท้ายที่เขาได้เห็นคือสีหน้าเเละเเววตาของคนที่หวาดกลัวสุดขีด ก่อนที่ทุกอย่างจะหายวับไปต่อหน้าต่อตา
ร่างเ้าหน้าที่ผู้นั้นถูกสิ่งลึกลับกระชากหายเข้าไปในชายป่า ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอย่างเ็ป
คริสมองไม่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาเข้าไปถึงที่เกิดเหตุหลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที เเต่ก็ยังช้าเกินไป สิ่งที่เขาพบมีเพียงรอยเืเเละชิ้นเนื้อสีเเดงสดกระจัดกระจายอยู่ตามใบใม้ต้นหญ้า
"ถอยก่อน" คริสโบกมือเป็สัญญาณพลางก้าวถอยหลังช้าๆอย่างระเเวดระวัง "มันยังหลบอยู่เเถวนี้ อย่าไปไหนคนเดียวเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นใครก็ช่วยอะไรคุณไม่ได้"
เพียงไม่กี่ก้าวที่พวกเขาสืบเท้าถอยหลังออกมาจากชายป่า เสียงลั่นเเกรกกรากก็ดังมาจากยอดไม้ใกล้ๆปากกระบอกปืนเอ็ม 4 คาร์ไบน์ทั้งเจ็ดกระบอกที่เหลืออยู่จึงตวัดวูบขึ้นไปด้วยสัญชาตญาณอันฉับไวของนักรบผู้เจนสมรภูมิ เเต่ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นกลับสยดสยองเกินคาด
หัวของเ้าหน้าที่ที่โดนเล่นงานตรงชายป่าหล่นตุ้บลงมากองอยู่ตรงหน้าพวกเขา
"นี่เรากำลังเผชิญหน้ากับอะไรกันเเน่" ใครคนหนึ่งครางออกมาด้วยความตกตะลึง
"พยายามรวมกลุ่มกันไว้ อย่าปล่อยให้มันเเอบย่องเข้ามาเล่นงานใครได้"คริสะโสั่งพรางกวาดสายตาขึ้นไปบนต้นไม้ซึ่งหัวลูกทีมถูกทิ้งลงมาหลังโดนเล่นงานไม่กี่วินาที ซึ่งก็เช่นเคยไม่พบร่องรอยอะไรเลย เ้าสิ่งลึกลับนั้นช่างสังหารอย่างรวดเร็วเเละทรงพลังราวกับอสูรร้ายผุดขึ้นมาจากโลกันตร์
เเม้จะเคยผ่านสนามรบมาอย่างโชกโชน เเต่ครั้งนี้เป็ครั้งเเรกที่เขามองไม่เห็นชัยชนะ ศัตรูของเขาไม่ใช่คนเดินดินอย่างที่เคยเจอมาก่อน อาวุธที่มีก็เเทบไม่มีผลกับมันเลย คริสได้ลิ้มรสชาติความหวาดกลัวครั้งเเรก
เเล้วฝันร้ายที่ไม่คาดคิดก็อุบัติขึ้นอย่างฉับพลัน เเสงสีเเดงเปล่งขึ้นจากพื้นก่อนจะยุบพลวดลงไปอย่างรวดเร็มซ้ำยังดูดร่างเ้าหน้าที่คนหนึ่งลงไปด้วย เพียงพริบตาเดียวก็กลืนร่างเขาลงไปครึ่งตัว เเต่คริสมั่นใจว่านั่นไม่ใช่อุบัติภัยธรรมชาติ
"ช่วยด้วย ช่วยผมด้วย.." เ้าหน้าที่ผู้นั้นพยายามร้องขอความช่วยเหลือสองมือตะเกียกตะกายไขว่คว้าหาสิ่งยึดเหนี่ยว เเต่สิ่งที่เขาคว้าได้กลับกลายเป็เพียงเศษใบไม้เน่าเปื่อยเเละต้นหญ้าที่ไม่สามารถใช้เป็ที่พึ่งพาได้ ขณะที่ร่างยังคงจมลงไปทุกวินาที
คริสตัดสินใจในฉับพลัน เขาเหวี่ยงอาวุธคู่กายทิ้งอย่างไม่ไยดี รีบกระโจนเข้าไปคว้ามือที่กำลังจะจมหายลงไปใต้ดิน "ยึดไว้ทหาร ปืนขึ้นมาให้ได้"
"ขาผมมันติด" เ้าหน้าที่ผู้โชคร้ายได้เเต่ละล่ำละลัก ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความเ็ปเเละหวาดกลัว
"อดทนไว้ทหาร" คริสพยายามหาทางช่วยทั้งที่ตัวเองก็เเทบจะเอาตัวเองไม่รอด
"สิ่งที่เรากำลังเผชิญมันคืออะไรกันเเน่" เ้าหน้าที่คนหนึ่งสบถออกมาจากระยะห้าเมตรทางซ้ายมือเเบะจะเข้ามาช่วยเหลือ เเต่พอเขาขยับขาได้เพียงก้าวเดียวความตายอย่างไม่คาดฝันก็มาเยือน
ลูกไฟสีเเดงพุ่งลงมาจากอากาศอย่างรวดเร็วลุกท่วมร่างเขาอย่างฉับพลัน เขากรีดร้องเเละล้มลงดิ้นทุรนทุรายด้วยความเ็ป ก่อนจะเเน่นิ่งไปในที่สุด กลายสภาพจากมนุษย์เป็เชื้อไฟส่งกลิ่นไหม้เหม็นคลุ้งไปทั่วอาณาบริเวณ
คริสะโบอกลูกทีมที่เหลือ ย้ำเตือนตัวเองไปด้วย
"ไม่ว่ามันจะคืออะไร มันอยู่รอบตัวเราพยายามซ่อนตัวไว้"
พอสิ้นเสียงของเขา เสียงปืนที่อยู่ในมือของเเต่ละคนก็เเผดกัมปนาทขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ลูกปืนพุ่งออกจากกระบอกอย่างไร้ทิศทาง มันเป็การลั่นะุออกมาเพื่อระบายความหวาดกลัวมากกว่าจะยิงหวังผล เมื่อเ้าของปืนคลุ้มคลั่งจนควบคุมสติไม่อยู่
"สงบสติกันไว้ทหาร ไม่อย่างนั้นคุณจะกลายเป็เหยื่อของมัน"
คริสะโลั่น เเต่เสียงเขาถูกกลบด้วยเสียงปืนที่เเผดก้องอยู่โดยรอบ เหมือนตกอยู่กลางสมรภูมิที่การมีการปะทะขั้นเด็ดขาดได้เปิดฉากขึ้น
เเล้วจุดจบก็เป็อย่างที่คริสหวั่นเกรงมาตลอด เพียงไม่กี่อึดใจต่อมาเสียงปืนก็ถูกเเทนที่ด้วยเสียงร้องโหยหวนดังระงมเหล่าทหารพากันวิ่งพล่านไปทั่วเเคมป์ มีเปลวไฟสีเเดงท่วมร่าง บางคนกระเสือกกระสนเข้าไปชนข้าวของในเต็นท์ล้มระเนระนาด ก่อนจะล้มลงชักดิ้นทุรนทุราย เเล้วเสียงเเห่งความเ็ปก็ค่อยๆเเผ่วจางลงไป เหลือไว้เพียงความเงียบสงัดดุจป่าช้า
คริสไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรเป็ต้นเหตุ เเต่ผลลัพธ์ของมันคือการตายที่น่าสยดสยองซึ่งสิ่งที่ทำเเบบนี้ได้ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้
"ผมไม่ไหวเเล้วจ่า" ลูกทีมคนสุดท้ายเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบากดวงตาส่อเเววท้อถอย เืสีเเดงไหลซึมออกจากซอกฟัน มือที่ยึดเหนี่ยวกันไว้เริ่มอ่อนเเรงลงทุกขณะ
"เข้มเเข็งไว้ทหาร" คริสกระตุ้น "เข้มเเข็งเอาไว้"
ด้วยความกวังที่จะปกป้องชีวิตลูกทีมไว้ให้ได้สักคนคริสเเกร็งเเขนดึงสุดกำลัง เเต่เรี่ยวเเรงของคนธรรมดาอย่างเราจะไปสู้เเรงดึงของสิ่งนั้นได้อย่างไร พอปลายนิ้วเลื่อนหลุดออกจากกันความหวังก็สูญสลาย ชีวิตสุดท้ายที่เขาพยายามจะปกป้องถูกดึงหายลงไปใต้ดิน
"ทหาร!" คริสะโร้องอย่างบ้าคลั่งเมื่อไม่สามารถรักษาชีวิตใครไว้ได้สักคน ใบหน้าของลูกทีมคนสุดท้ายที่ตายต่อหน้าต่อตาจะตราตรึงอยู่ในความทรงจำเขาไปตลอดกาล
คริสรู้สึกเหมือนถูกพายุชัดกระหน่ำเข้าใส่จนกำเเพงความเเข็งเเกร่งพังทลาย เขาคร่ำครวญด้วยความโกรธเเค้น เสียใจ เเละหวาดกลัว ดวงตาเเดงก่ำของผู้เเพ้จับจ้องสิ่งที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้า ความวิปริตผิดเพี้ยนของมันเป็เครื่องยืนยันชัดเจนว่าสิ่งนี้ไม่ได้เกิดจากอุบัติภัยธรรมชาติ เเต่ถูกสร้างขึ้นโดนน้ำมือของปีศาจร้าย
ตรงหน้าเขาคือ เงาสีดำเเปลกประหลาดที่คล้ายร่างมนุษย์มันค่อยๆขยับเข้ามาหาตัวเขาอย่างช้าๆคริสรู้สึกหวาดกลัวพยายามจะลุกวิ่งหนีเเต่ขาของเขาอ่อนเเรงจนขยับไม่ได้ด้วยความหวาดกลัวเเละสิ้นหวัง ไม่นานนักลูกไฟสีเเดงก็พุ่งตรงมาที่เขา คริสยกเเขนข้างซ้ายขึ้นมาเป็เกาะกำบังลูกไฟสีเเดง มันเเผดเผาเเขนเขาอย่างรวดเร็วอย่างเ็ป
เมื่อความเ็ปรวดร้าวเเล่นไปทั่วเเขนเเละเรี่ยวเเรงเริ่มเสื่อมถอยลงทุกขณะคริสก็ตระหนักถึงพิษร้ายเเรงที่จะกลืนกินชีวิตเขาจนสูญสิ้นภายในเวลาไม่นานนักเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อยื้อชีวิตเขาไว้
คริสลงมือทันที เขาล้วงมือไร้เรี่ยวเเรงอีกข้างเข้าไปในอกเสื้อ หยิบเข็มฉีดยาที่ซ่อนไว้ข้างในออกมา นึกดีใจที่มันไม่โดนไปเผาทำลาย เขาดึงปลอกพลาสติกหุ้มปลายเข็มออก น้ำยาสีส้มที่บรรจุอยู่ในหลอดเเก้วใสพุ่งตามออกมาเล็กน้อย เขาจ้องมองเเละภาวนาให้มันได้ผลก่อนจะกลั้นใจเเทงปลายเข็มเข้าไปที่อกซ้าย กรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป ปฎิกริยาที่ร่างกายปรับสภาพรับยาที่ฉีดเข้าไปส่งผลให้กล้ามเนื้อเกร็งกระตุกสี่ห้าครั้งเเล้วผ่อนคลาย
คริสโยนเข็มฉีดยาทิ้งไป หลับตาลงอย่างสิ้นเรี่ยวเเรง พลางใคร่ครวญถึงความหฤโหดที่นำมาซึ่งความสูญเสียครั้งใหญ่ของหน่อยปฎิบัติการพิเศษที่เชี่ยวชาญการประชิดตัว เเต่กลับถูกสังหารโหดหมู่ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ
นี่ฉันเจอกับอะไรกันเเน่
คำตอบที่สะท้อนกลับมาในห้วงความคิดช่างเหลือเชื่อเเต่น่าพรั่นพรึง เมื่อตระหนักว่าเขาได้เผชิญหน้ากับตำนานมีชีวิตผู้สร้างเเละเนรมิตสรรพสิ่ง
ท่ามกลางเสียงสายน้ำไหลกระทบฝั่งที่ดังอยู่ไม่ไกลนัก เเละเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทุกขณะทำให้คริสตัดสินใจลืมตาขึ้นมองอีกครั้ง ที่นี้คริสได้รู้เเล้วว่าปีศาจที่เล่นงานเขาเเละทีมนั้นไม่ใช่อสูรร้ายหรือปีศาจเเต่เป็หญิงสาวปริศนาที่มีพลังอำนาจวิเศษหรือเครื่องมืออะไรสักอย่างในการปล่อยลูกไฟพวกนั่น
นางค่อยๆยกมือมาที่คริสลูกไปสีเเดงค่อยๆออกมาจากฝ่ามือของนางจากสีเเดงอ่อนไปถึงเข้ม นางคิดจะสังหารคริสให้สิ้นเื่เเต่ทันใดนั้นสร้อยที่เเขวนอยู่บนคอคริสก็ล่วงลงมาวางกับพื้นนางมองดูสร้อยของคริสด้วยความสงสัยก่อนจะหายตัวไปละไว้ชีวิตของเขา
ก่อนที่สติของเขาจะดับลงด้วยฤทธิ์ยาที่ฉีดเข้าไป หรือไม่ก็ด้วยพิษร้ายที่เเฝงมากับลูกไฟสีเเดง คริสกล้าสาบานว่าเขาไม่ได้ยินเสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์หมุนตัดอากาศเเว่วเข้ามาในโสตประสาท
โปรดติดตามตอนต่อไป
serpent king
1K
![ไม่มีใครน่ารักไปกว่าผม [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1650943475_54560456.webp)
