ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่116 ภูตอสูรสุนัขเขามังกร

แต่ทุกอย่างหลังจากนั้นเงียบสงบไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบสนอง ชายหนุ่มนั่งมองพิจารณาอย่างสงสัย

"อ้าวเฮ้ย? ..ทำไม? เงียบอย่างนี้ เจ้าไม่เห็นให้ข้อมูลอะไรข้าเลย..ไอ้มุกกรูเกิล..บังอาจ..อมดอร์ข้าเหรอ"

กริชเพชรบ่นอย่างหงุดหงิดเริ่มหัวร้อนขึ้นมากับการเมินเฉย ของเจ้ามุกกรูเกิลมันไม่ให้ความรู้อะไรสักอย่าง คล้ายอินเทอร์เน็ตที่เชื่องช้าเหมือนเต่า สมัยเขาเรียนชั้นประถมที่ต้องซื้อเน็ตใช้เป็นเม็กๆ เน็ต3Gและ4G ยังไม่ระบาดยุค WiFi ยังไม่เกลื่อนกลาด

"นี่เหรอของดีท่านปู่ทวดถามอะไรรู้หมด กินเงินดอร์ข้าไปตั้งหมื่นแล้วยังไม่มีวี่แววส่งข่าวสารอะไรสักเล็กน้อย แนะนำตัวก็ยังดี..เฮ่ยเอาไงดีวะเนี่ย.."

กริชเพชรบ่นอย่างหงุดหงิดก่อนจะตัดสินใจพลิกข้อมือเรียกแท่งผลึกเนตรมรกตออกมาแสนดอร์อย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

"เฮ้ย..ไอ้มุกกรูเกิลถึงแม้ว่าข้าจะมีเงินเยอะแต่ก็ไม่ได้หมายความว่า จะมาให้เจ้าล้างผลาญเล่นนะเว้ย..กินไปแสนเหรียญแล้วยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้าจะจับเจ้าโยนลงไปในถุงนิมิตขังลืมซะเลยนี่.."

ชายหนุ่มเดือดดาลถึงความเงียบของเจ้ามุกกรูเกิล ของดีจากจอมจักรพรรดิ์อสูรวารี

" อีกไม่ถึงชั่วโมงสภาวะอมตะของข้าก็จะเสร็จสิ้น..เมื่อเวลานั้นมาถึงข้าก็ไม่ต้องง้อเจ้าอีกต่อไป นี่ถ้าข้าไม่ใช่ใจร้อนอยากรู้ข้อมูล ข้าโยนเจ้าทิ้งไปแล้วรู้หรือเปล่าเจ้ามุกกรูเกิลบ้า.."

กริชเพชรเริ่มหงุดหงิดพูดข่มขู่มุกแสนรู้เม็ดนั้นเหมือนจะไม่ง้อมันถ้าขืนยึกยัก ไม่ตอบสนองให้ความกระจ่างแก่เขา

ชายหนุ่มคำรามอย่างเดือดดาลใส่มุกกระจกแก้วกรูเกิลอย่างหงุดหงิด เขาเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ ละลายแท่งผนึกเนตรมรกตจนเป็นควันสีน้ำเงินปกคลุมมุขกรูเกิลตัวแสบ

วาบๆ ๆ!! วูบๆ ๆ!!

ละอองควันถูกมันดูดซึมซับอีกครั้งมุขแสนรู้ส่งประกายรอบตัวเป็นสีน้ำเงิน ก่อนที่จะมีตาและจมูกพร้อมกับปากเกิดขึ้น มามองกริชเพชรด้วยสายตาใสแจ๋ว

"คริคริ..นายท่านอยากรู้อะไรถามข้าได้..ข้าสามารถตอบได้ทุกอย่าง ไม่มีอะไรที่ข้าไม่รู้ตราบที่สายน้ำถึงที่ไหน ความรู้ทุกอย่างข้าก็ถึงที่นั่น..ข้าเก็บความรู้ตามสายน้ำที่กระจายไปทั่วโลก ขอแก้ข่าวอีกนิดข้าไม่ได้อมดอร์ท่านปริมาณการปลุกชีวิตของข้า ที่ท่านทำเมื่อครู่ก่อนหน้านี้ มันแค่สตาร์ทเครื่องในระบบของข้าก่อน

ส่วนที่ท่านให้ข้ากินครั้งที่สอง..เป็นข้าดำเนินการ ท่านสามารถถามทุกอย่างในคลังความรู้ของข้าได้สามวัน..เมื่อสิ้นสุดระบบของข้าก็จะปิดตัวลงประกายน้ำเงินก็จะดับไป..นายท่านโปรดเข้าใจตามนี้ อย่ามาใส่ร้ายว่าข้าอมดอร์ท่านอีก..จงเข้าใจตามนี้นะเจ้าคะนายท่าน..เฮ่อๆ ..คนไม่เข้าใจระบบทำเป็นหัวร้อน"

ชายหนุ่มตะลึงนี่มันระบบค่าเน็ตรายวันชัดๆ และที่สำคัญเจ้าลูกแก้วกรูเกิล มันเป็นผู้หญิงอีกต่างหาก

"อัมมม! ..เจ้าเป็นผู้หญิงเหรอ.."

กริชเพชรอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้..เพราะเธอพูดเจ้าค่ะเจ้าขาดังนั้นต้องเป็นเพศหญิงแน่นอน

"ถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ..ข้ามีธาตุเป็นเพศหญิงมุกอย่างข้าจึงเก็บเกี่ยวความรู้ หากมุกเพศชายจะสะสมเวทย์คาถาต่อสู้..ท่านไม่รู้เรื่องนี้เหรอ.."

เจ้ามุกกรูเกิลถามแบบกวนๆ เธอก็ช่างต่อล้อต่อเถียงเหมือนกัน นางเจื้อยแจ้วไม่หยุดสมกับเป็นเพศหญิง

"โอเค..เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า..ข้าอยากรู้ว่าบอลดวงจิตอมนุษย์ที่อยู่ในมือข้านี่มันคือบอลดวงจิตที่ซ่อนอาวุธไว้จริงเหรอ.."

กริชเพชรเรียกบอลเศษเสี้ยวดวงจิตอมนุษย์ออกมาจากถุงนิมิต ยื่นส่งไปตรงมุกกรูเกิลมันส่งประกายสีน้ำเงิน ออกควบคุมบอลเศษเสี้ยวดวงจิตอมนุษย์ ไม่ถึงอึดใจก็ลดแสงลง ตัวหนังสือก็ขึ้นบนหน้าจอมุกกรูเกิล

"นายท่านมันคือเศษเสี้ยวบอลอมนุษย์จริงๆ และมันถือกำเนิด มาจากเผ่าพันธุ์อมนุษย์เชื้อสายวารี เรียกว่าพวกเงือกหรือคนครึ่งปลา ที่อยู่ในนครลึกลับใต้บาดาล เกาะแห่งนี้เป็นทางเข้าตรงบึงหน้าน้ำตกศักดิ์สิทธิ์ ระหว่างเขตปกครองด้านใต้ของเกาะที่ติดกับทะเล

เจ้าของดวงจิตเศษเสี้ยวอมนุษย์ตนนี้เป็นราชินีคนครึ่งปลา ผู้ครองบาดาลคนสุดท้าย สัญลักษณ์อักษรบ่งบอกคาถา ที่ใช้เปิดทางเข้าสู่นครที่หายสาบสูญ และบอลเศษเสี้ยวดวงจิตของอมนุษย์ตนนี้ ใช้สำหรับเปิดคลังอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ที่สร้างมาตั้งแต่พงศ์พันธุ์ของพวกเขา ปกครองอาณาจักร

โลกแห่งนี้ในยุคแรก มันเป็นอาวุธเหนือโลกของอมนุษย์คนครึ่งปลา วิธีใช้อาวุธก็คือนำลูกแก้วไปฝังลงบนอาวุธ ผูกสัญญาด้วยเลือดแค่นี้ก็สำเร็จ

อาวุธเหนือโลกชิ้นนี้ก็จะทำตามคำสั่งของเจ้านายที่ผูกสัญญาเลือดกับมัน และนี่คือแผนที่ในการลงไปนครบาดาลของพวกเขา ข้อมูลทั้งหมดจบเพียงแค่นี้แหละเจ้าค่ะ ยินดีให้บริการในครั้งต่อไปเหลือเวลาอีกสองวันห้าชั่วโมงครึ่ง..คิๆ .."

กริชเพชรอ่านตัวหนังสือเหล่านั้นจนจบเขาพยายามนึกมองแผนที่ลึกลับที่ฉายขึ้นมาบนมุกกรูเกิล แล้วประทับลงไปในส่วนความคิดของชายหนุ่ม

'ทิศใต้ของเกาะนครอสูรวารีน้ำจืดก็ต้องอยู่ในเขตแดนการปกครอง ของสํานักหลงแล้วล่ะสิ..งานนี้ต้องพึ่งพาพวกเขา นำไปค้นหาทางเข้า บนแผนที่กรูเกิล ยังไงเราก็ต้องครอบครองอาวุธเหนือโลกชิ้นนี้เป็นของตัวเอง เพื่อเป็นเครื่องการันตีว่าเราจะไม่ต้องร่ายเวทย์ประสานกายอสูรระดับพรีเมี่ยมอีก ถ้ามันไม่จำเป็นจริงๆ งานนี้ต้องไปขอความช่วยเหลือ จากเจ้าสำนักหลงแล้วล่ะ..คงไม่มีปัญหาอะไร.. '

กริชเพชรเก็บบอลเศษเสี้ยวอมนุษย์ และมุก กรูเกิลเข้าไปในถุงนิมิตอย่างเก่า แล้วกลายร่างเป็นหนอนชิเมโจได๋ระดับสี่ วาร์ปไปปรากฏตัวที่ห้องรับรองของตระกูลหลง

ชายหนุ่มตรงดิ่งไปที่พักของเจ้าสำนักหลงขอเข้าพบ ทุกคนต่างให้ความเคารพองค์ชายสิบสี่ ไม่รู้ว่าอยู่ดีๆ เขาปรากฏขึ้นในสำนักหลงได้ยังไง

องครักษ์ประจำสำนักนำตัวเขาเข้าพบเจ้าสำนักที่ตอนนี้นั่งอยู่ ข้างหลังด้านซ้ายนั่งด้วยหญิงสาวหน้าน้ำแข็ง แม้แต่สายตาก็ไม่เหลือบมองเขา นางเชิดหน้าส่งแววตาไร้ความรู้สึกทอดยาวออกไปนอกหน้าต่าง เหมือนไม่ใส่ใจผู้คนที่มาพบเจ้าสำนัก แม้แต่องค์ชายสิบสี่ก็ไม่เว้น

'เฮ้อๆ .แม่คุณ..เก๊กคักแท้น้อ'

กริชเพชรชำเลืองตามองนึกหมั่นไส้เล็กๆ ในใจ

"คารวะท่านเจ้าสำนักหลงและแม่นางหลงไป๋.."

ชายหนุ่มกล่าวทักทายขณะเดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่รับรองแขกของเจ้าสำนักหลง เขาลุกขึ้นยกสองมือคาราวะกริชเพชรอย่างนอบน้อม

"คารวะองค์ชายสิบสี่ มีเรื่องอันไดให้ผู้เฒ่าอย่างข้าได้รับใช้หรือจึงปรากฏกายมาหาข้าเร่งด่วนอย่างนี้ อะแฮ่ม.. "

เจ้าสำนักหลงกล่าวทักทายชายหนุ่มอย่างเบิกบาน เขาคาดหวังบุรุษผู้อยู่ตรงหน้านี้ที่จะสานสัมพันธ์ที่แนบแน่นกับราชวงศ์ โดยยกลูกสาวให้เป็นพระชายาขององค์ชายสิบสี่ ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่น้อยก็ตาม แต่มันก็มีค่าสำหรับความมั่นคงของตระกูลในอนาคตข้างหน้า บุรุษหนุ่มผู้นี้ต้องสามารถส่งเสริมตระกูลหลงให้ยิ่งใหญ่เกรียงไกรแน่ๆ

เพราะระดับฝีมือการรบพลังที่ยิ่งใหญ่ของชายหนุ่ม มันประจักษ์แก่ตาของเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลทั้งสิ้นทุกคน ต่างสนับสนุนเป็นเสียงเดียวกัน แต่คนที่ยังนิ่งเฉยอยู่คือหลงไป๋ธิดาคนเดียวของเจ้าสำนักหลง

จนพ่อของนางต้องกระแอมเตือนหญิงสาวให้คารวะองค์ชายสิบสี่ ผู้มีอำนาจเหลือล้นในราชสำนักอสูรวารีน้ำจืด ตั้งแต่เขาต้านกองทัพอสูรวารีหิมะแตกพ่ายไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

"คารวะองค์ชายสิบสี่.."

นางชำเลืองตามองชายหนุ่มแบบไม่ยินดียินร้ายยกมือคารวะเป็นพิธีนิดหน่อย แล้วก็หันหน้าไปทางอื่น กริชเพชรไม่สามารถรู้ถึงความในใจของหญิงสาวได้ว่านางกำลังคิดอะไร อยู่แต่เขาก็หาสนใจผู้หญิงที่เย็นชาแข็งกระด้างผู้นี้ไม่ รีบเข้าเรื่องทันทีเขาพลิกมือขึ้น กดเหรียญดอร์สำหรับใช้สื่อสารฉายวาบขึ้นบนกำแพง ด้วยพลังบอลดวงจิตแก่นแท้

"นี่มันคืออะไรเหรอองค์ชายสิบสี่.."

เจ้าสำนักหลงถามด้วยความแปลกใจเพราะเขามีความรู้สึกว่า แผนที่ซึ่งฉายอยู่บนผนังของห้องโถงสำนักหลง มันคลับคล้ายคลับคลาว่า จะอยู่ในดินแดนหนึ่งซึ่งเป็นเขตหวงห้ามของสำนัก

"อ๋อนี่..คือแผนที่ที่ข้าได้มาจากลูกแก้วอมนุษย์ ข้าสืบเสาะมาแล้วว่า มันเป็นที่ซ่อนอาวุธระดับเหนือโลกของดินแดนเราอยู่หนึ่งชิ้น หลังจากที่ข้า ได้สำรวจวิเคราะห์แล้วพบว่ามันอยู่ในเขตของสำนักหลง ข้าจึงมาขออนุเคราะห์ให้ท่านเจ้าสำนักช่วยเหลือในการค้นหาสมบัติชิ้นนี้ เพื่อเป็นอาวุธปกป้องดินแดนอสูรทะเลน้ำจืดของเราต่อไป.."

กริชเพชรอธิบายแบบเนียนๆ คลุมเครือไปไม่อยากบอกเจ้าสำนักหลงว่า เขาต้องการอาวุธชิ้นนี้มาใช้แทน เวทย์ประสานกายอสูรระดับพรีเมี่ยมที่โหดร้ายบทนั้น

"ที่นั่นมีสัตว์อสูรระดับเทพคุ้มครองอยู่แม้แต่สี่จตุรเทพและข้า เคยผนึกกำลังกันเข้าไปหมายจะค้นหาสมบัติแต่ก็ต้องจนปัญญา เพราะภูตวิญญาณเขากวางอสูร คอยปกป้องทางเข้าเขตหวงห้าม บอลดวงจิตของมันระดับจอมราชันย์ขั้นที่หนึ่ง พลังคาถากลืนกินวิญญาณของมันร้ายกาจสุดๆ แม้แต่สี่จตุรเทพของสำนักหลง ยังต้องเผ่นหนีกันป่าราบเมื่อเจอมัน

และเจ้าสำนักคนก่อนเคยเล่าว่า..ขณะนั้นเขามีกายอสูรครึ่งเทพระดับสิบ และได้ไปในเขตที่เจ้าภูตวิญญาณเขากวางอสูรอยู่ และมันยังไม่ใช่มีตัวเดียวด้วย ยังมีผู้ปกป้องดินแดนที่ร้ายกาจอีกตนหนึ่ง คือภูตอสูรสุนัขเขามังกรท่านต่อสู้กับมันสามวันสามคืน ปรมาจารย์เจ้าสำนัก ต้องพาร่างที่บอบช้ำ รอดตายกลับมาอย่างหวุดหวิด ใช้เวลารักษาตัวเกือบครึ่งปี กว่าจะฟื้นคืนชีวิตกลับมาได้ เพราะอย่างนั้นพวกเราจึงไม่เข้าสู่เขตบึงมรณะเป็นเวลาหลายร้อยปี.."

เจ้าสำนักกล่าวด้วยความหนักใจ

"ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาสำนักหลงเราจึงคิดค้นอาวุธที่จะปราบสุนัขเขามังกรตัวนี้ โดยให้หลงไป๋เรียนวิชาสยบมัน เป็นคาถาที่ปรมาจารย์ผู้นั้นได้คิดค้นไว้ ถ้าองค์ชายสิบสี่จะไปที่นั่นต้องนำหลงไป๋ไปด้วย องค์ชายจะสะดวกหรือไม่.."

เจ้าสำนักกล่าวจบ กริชเพชรยกยิ้มพร้อมกับพยักหน้า

"ไม่มีปัญหา..นางจะไปข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร ยิ่งนางสามารถสยบอสูรร้ายระดับนั้นได้ ข้าก็ยินดียิ่งนัก"

ชายหนุ่มยกยิ้มกล่าวอย่างยินดี เขาไม่ได้ต้องการทรัพย์สมบัติอะไรมากมายในที่นั้น กริชเพชรเพียงต้องการอาวุธระดับเหนือโลก ของเศษเสี้ยววิญญาณอมนุษย์พงศ์พันธุ์อสูรวารีเท่านั้น หลงไป๋หันไปมองหน้าบิดาขมวดคิ้วแต่นางก็ไม่ได้กล่าวอะไร

"ถ้าอย่างนั้นก็เดินทางกันในเวลานี้เลยเดี๋ยวข้าจะไปส่งองค์ชายสิบสี่ ที่ปากทางเข้าหุบเขา อาณาจักรที่หายสาบสูญของเขตแดนอสูรวารีน้ำจืด.."

เจ้าสำนักหลงกล่าวด้วยความยินดีเขาพยักหน้ายืนขึ้น

"เราจะตั้งค่ายกล ปิดทางเข้าออกไว้ถ้าองค์ชายสิบสี่ไม่สามารถต้านทานอสูร ทั้งสองตัวนี้ได้ให้รีบกลับออกมา เข้าสู่ค่ายกลจตุรเทพก็ถือว่าไม่มีเรื่องราวอันได ข้าคิดว่าพลังรบระดับองค์ชายสิบสี่คงจะไม่มีปัญหา พวกเราก็แค่ป้องกันไว้ก่อน..."

เจ้าสำนักหลงกล่าวพร้อมกับนำกริชเพชรและให้หลงไป๋ ไปจุดทางเข้าเชื่อมต่อกับแผนที่ขององค์ชายสิบสี่

"องค์ชายพวกเราส่งท่านที่นี่นะเราจะตั้งค่ายกลจตุรเทพป้องกันทางเข้าออกไว้เผื่อมีเหตุผันแปร"

กริชเพชรพยักหน้ายกมือคารวะขอบคุณเจ้าสำนักผู้ใจดี ดำเนินการทุกสิ่งให้เขาอย่างรอบคอบ

"ขอบคุณท่านเจ้าสำนักยิ่ง..ที่ให้ความช่วยเหลือข้ามีสิ่งใดดีๆ ข้าจะนำมามอบให้ท่าน ข้าเพียงต้องการอาวุธแค่ชิ้นสองชิ้นเท่านั้น นอกนั้นข้าจะยกให้ท่านทั้งหมด.."

กริชเพชรกล่าวขอบคุณเจ้าสำนักหลงอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรหรอกองค์ชายสิบสี่..ท่านเพียงแต่ดูแลไป๋เอ๋อ..ให้พ้นเภทภัยข้าก็ยินดีแล้ว

สำหรับเรื่องข้าวของสมบัติ..เป็นเรื่องเล็กสำหรับพวกเรา ขอให้องค์ชายสิบสี่ดูแลตระกูลหลงให้อยู่ในบารมีของท่าน พวกเราก็มีความยินดียิ่งนัก.."

หลงไป๋เดินนำหน้ากริชเพชรเข้าไปในทางซอกเขา ที่เรียกว่านครที่หายสาบสูญ นางเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตมุ่งตรงไปแบบชิวๆ มิได้มีวี่แววของการระแวดระวังอันใด

กริชเพชรขมวดคิ้วสงสัยเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ประมาท ชายหนุ่มเร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ขึ้นสร้างเกราะป้องกันตัว แล้วตามหลังนางไปติดๆ

หลังจากการเดินทางประมาณสองก้านธูปไหม้กริชเพชรก็พ้นสถานะอมตะ สามารถใช้พลังจิตและเวทย์ได้ตามปกติ ดังนั้นเขาจึงส่งกระแสพลังจิตออกไปควบคุมบริเวณเกือบหนึ่งพันฟุตเพื่อป้องกันเหตุร้าย จับความเคลื่อนไหวของอสูรต่างๆ สุดท้ายเขาก็ชะงักเท้าลง

"แม่นางหลงไป๋พวกเราเจอภูตอสูรระดับสูงแล้ว.."

หญิงสาวหาได้สนใจคำพูดของกริชเพชรไม่ นางเดินตรงไปด้านหน้า ชายหนุ่มมองออกไประหว่างหุบเขามีบึงขนาดใหญ่ ส่งกลิ่นอายพลังความคร่ำครึโบราณ กระจายพลังของวารีน้ำจืดออกมาจนเขาสามารถสัมผัสได้

มันเป็นพลังธรรมชาติที่หาได้ยากยิ่งในแถบอสูรวารี ที่นี่ถือว่าเป็นทรัพยากรธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ของตระกูลหลง ที่ถูกประทานให้จากจอมจักรพรรดิอสูรวารี เพราะบรรพบุรุษของพวกเขาเป็นนักรบที่เข้มแข็งของจักรพรรดิ

กริชเพชรเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้มากยิ่งขึ้น เพราะรู้สึกว่าพลังภูตอสูรตนนี้อาจจะถึงระดับราชันย์ขั้นต้นเลยทีเดียว แม้ว่าจะก้าวขึ้นเป็นอสูรราชันขั้นต้นก็ถือว่ามีพลังรบที่แข็งแกร่ง กายอสูรระดับหลงไป๋หรือกริชเพชรก็ไม่อาจเทียบชั้นกับมันได้ ถ้าเขาไม่ใช้เวทย์ประสานกายระดับพรีเมี่ยม อย่าฝันเลยว่าจะต่อกรกับมันแม้แต่กระบวนท่าเดียว

"แม่นางหลงไป๋เจ้าจะไปไหน กลางบึงน้ำจืด ข้าจับคลื่นภูตอสูรระดับราชันย์ได้ หยุดก่อนแม่นาง มันอันตรายเกินไป.."

สิ้นเสียงของกริชเพชร น้ำก็แตกกระจายออกร่างสุนัข ตัวมหึมาสีขาวล้วนโผล่ขึ้นมาจากบึงน้ำใส เขาของมันงอโง้งยาวเหมือนเขามังกร แต่ตลอดทั้งหัวและลำตัวเป็นสุนัขสีขาวขนปุยตัวหนึ่ง

ตูม!! ซ่า!!

"หวีดดดดดดดด"

...............................................................................................................................................................