“ถือถ้วยยังไม่ถูกเลยนะคะแบบนี้ค่ะ”
เสียงของ มุก ดังเบา ๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์กาแฟใน Kawaii Cafe
คานะ ยืนเกร็งเล็กน้อยมือทั้งสองประคองถ้วยเซรามิกอย่างประณีต ราวกับถือของมีค่าเธอพยายามเลียนแบบท่าของมุก—นิ้วโป้งยันก้นถ้วย นิ้วกลางพยุงด้านข้างนิ้วนางประคองอีกฝั่ง
“แบบนี้...ใช่ไหมคะ?”
คานะถามช้า ๆด้วยน้ำเสียงหวานใส มีสำเนียงต่างชาติแ่ ๆ
“ดีค่ะใกล้เคียงแล้ว” มุกยิ้ม “แต่ยังดูเหมือนถือถ้วยชาในวังมากกว่ากาแฟในร้านนะคะ”
คานะหน้าแดงเล็กน้อยดวงตาคล้ายยิ้มอย่างอ่อนโยน
“ขอโทษค่ะ...ฉันเคยชินแบบนั้นนิดหน่อย”
ยามสายในร้าน
วันนี้คานะเปลี่ยนจากลูกค้ามาในฐานะ “ผู้ช่วยฝึกงาน” จริงจังวันแรก
เจ๊พลอยนั่งอยู่หลังร้านคอยเช็กบัญชีส่วนมุกเป็พี่เลี้ยงคอยสอนคานะเื่พื้นฐานทั้งหมด ั้แ่การเช็ดโต๊ะ ไปจนถึง“ศัพท์คาเฟ่” แบบไทย ๆ
“คำนี้นะคะ‘หวานน้อย’ เวลาลูกค้าพูด แปลว่า ให้ใส่น้ำตาลน้อยค่ะ”
“แล้วก็‘เย็นจัด’ คือใส่น้ำแข็งเต็มแก้วเลย ไม่ต้องกลัวละลายเร็ว”
“หวานน้อย...เย็นจัด...”
คานะออกเสียงช้าๆ พร้อมพยักหน้าเบา ๆ
“เก่งมากค่ะ”มุกชม “เราเริ่มจากคำง่าย ๆ ไปก่อนนะคะ เดี๋ยวพอคล่อง ค่อยลองรับออเดอร์จริง ๆดูก็ได้”
หน้าร้าน
ธีร์มาถึงพร้อมมอเตอร์ไซค์คู่ใจเขาเดินเข้าร้านเหมือนเคยแต่วันนี้ต้องชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวในผ้ากันเปื้อนสีขาวลูกไม้ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์กับมุก
“อ้าว...คุณ”
เขาทักด้วยน้ำเสียงประหลาดใจแต่ไม่หยาบคาย
คานะเงยหน้ามาก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าว
“สวัสดีค่ะ...ฉัน...มาช่วยฝึกงาน”
“จริงเหรอครับ?” ธีร์ยิ้มกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“ดีเลยร้านนี้้าคนอัธยาศัยดีแบบคุณ”
คานะยิ้มเขิน ๆแต่ยังรักษาท่าทางสงบและเรียบร้อยอย่างเคย เธอหลบตาเล็กน้อยพลางหันไปหยิบแก้วใส่น้ำแข็งอย่างเงียบ ๆ
เื้ับาร์กาแฟ
เสียงเครื่องบดกาแฟเริ่มดังขึ้นอีกครั้งมุกสอนคานะดูเมล็ดกาแฟคั่วกลางจากบราซิล สีเข้มน้ำตาลมันวาว
“วันนี้เราใช้เมล็ดBrazil Natural คั่วกลางนะคะจะหอมออกช็อกโกแลตนิด ๆ”
“ลองดมดูค่ะ...แบบนี้”
คานะโน้มตัวลงดมกลิ่นช้าๆ แล้วพยักหน้าอย่างประหลาดใจ
“กลิ่นเหมือน...ของหวานที่อบอุ่นดีค่ะ”
“ดีมากเลยค่ะ!รู้ไหมคะ...คำว่า ‘หอม’ ในภาษาไทย ใช้พูดถึงกลิ่นดี ๆ แบบนี้”
“หอม...ค่ะ”
คานะพูดตามอีกครั้ง
บ่ายวันนั้น
เมื่อร้านเริ่มซาคานะนั่งจดคำศัพท์ใหม่ ๆ ในสมุดเล่มเล็ก
เธอเขียนด้วยลายมือสวยงาม
- หวานน้อย
- เย็นจัด
- หอม
เธอหยุดมองมันชั่วครู่แล้วยิ้มกับตัวเอง —
เป็รอยยิ้มเล็กๆ ที่ไม่ได้เกิดจากราชประเพณี หรือมารยาทของชนชั้นสูง
แต่มาจากความสุขแบบธรรมดา...ในร้านกาแฟเล็กๆ แห่งนี้
เย็นวันนั้น
ธีร์ขี่จักรยานยนตร์มาจอดหน้าร้านกาแฟคานะที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้านหลังเลิกงาน เปิดประตูออกมากเห็นก็ทักเขา
“อ้าวยังมีออเดอร์อีกหรือคะ ร้านปิดแล้วนะ”
“เปล่าครับผมจะมารับคุณคานะไปส่งบ้าน”
“แหมเกรงใจจังเลยค่ะ คานะเดินไปเองก็ได้นะคะ แค่สามย่านนี่เอง”
“คุณเหนื่อยมาทั้งวันแล้วผมขี่รถไปส่งแป๊บเดียวเอง ไปเถอะนะครับ”
เ้าหญิงเห็นความจริงใจของธีร์จึงใจอ่อนยอมให้ไรเดอร์หนุ่มไปส่ง
หล่อนก้าวขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ออกไปกับธีร์
แต่นั่นไม่พ้นสายตาของมุกที่มองทะลุกระจกใสหน้าร้านมาเห็น
จบตอนที่ 3
10K
