[นิยายแปล] Naughty Queen! ยัยตัวแสบขอเกิดใหม่ มัดใจคุณพ่อซุปตาร์ ★

ฮั่วเหยียนฟางยกยิ้มมุมปากอย่างจนใจกับความขี้อ้อนของยัยตัวแสบ เขายกมือขึ้นขยี้หัวเธอเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

"ไปเถอะ"

"รับทราบค่า!"

ไป๋ลู่กอดขันไม้แน่น วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าห้องน้ำหญิง รอจนแน่ใจว่าพวกผู้ชายแยกย้ายกันเข้าห้องน้ำชายหมดแล้ว ถึงได้ย่องเบาแบบนินจา ตรงดิ่งไปที่เรือนพักส่วนตัวของพ่อเธอ

"คุณพ่อคะ เปิด..."

ครืด...

ยังพูดไม่ทันจบประโยค ประตูบานเลื่อนก็ถูกเปิดออก

ราชาจอเงินลู่ยืนกอดอกอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย ก่อนจะยื่นนิ้วยาวๆ มาจิ้ม 'จุกซาลาเปา' บนหัวเธอทีหนึ่ง

จิ้ม

ไป๋ลู่: "?????"

ลู่อี้ถิงพยักหน้ากับตัวเองด้วยสีหน้าจริงจัง 

"อืม... ก็จิ้มเพลินดีจริงๆ อย่างที่เขาว่า"

ไป๋ลู่: "............"

พูดไม่ออกเลยจ้า!

สรุปแล้วไอ้จุกบนหัวฉันมันมีแรงดึงดูดอะไรนักหนาเนี่ย! พ่อลูกคู่นี้มันยังไงกัน!

ไป๋ลู่รีบแทรกตัววิ่งเข้าไปอาบน้ำในห้องพักของพ่ออย่างรวดเร็ว พออาบเสร็จก็หมดสภาพ เหนื่อยจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง เธอทิ้งตัวลงนอนกางแขนกางขาเป็นตัวหนังสือต้า (大) บนเสื่อทาทามิอย่างหมดมาด

"ลุกขึ้นมานั่งดีๆ พ่อมีเรื่องจะคุยกับแก" เสียงทรงอำนาจสั่งการ

"คุณพ่อคะ... หนูนอนคุยก็ไม่เป็นไรหรอกมั้งคะ แบตหนูหมดแล้ว~" ไป๋ลู่ส่งเสียงงอแงอ้อนวอน 

"คุณพ่อขา... หนูหิวอีกแล้วด้วย"

"แกเป็นหมูหรือไงกินจุขนาดนี้!" ลู่อี้ถิงด่าอย่างหมั่นไส้ 

แต่ปลาหมอตายเพราะปาก มือไวกว่าความคิด เขาหยิบมือถือขึ้นมากดสั่งให้ผู้จัดการส่วนตัวเอาเมนูมื้อดึกมาส่งให้ทันที

ไม่นานนัก 'ชุดซาชิมิรวมมิตรพรีเมียม' ก็มาเสิร์ฟถึงหน้าห้อง

ลู่อี้ถิงหวงความเป็นส่วนตัว ไม่ยอมให้ผู้จัดการเข้ามาในห้อง เขาเดินออกไปรับของเอง แล้วเดินกลับมาวางกระแทกลงข้างหัวลูกสาวเสียงดัง

โครม!

"กินซะ!"

ไป๋ลู่นอนนิ่งไม่ขยับ ส่งยิ้มหวานเจี๊ยบจนตาหยี 

"มือหนูไม่มีแรงเลย... อยากให้คุณพ่อป้อนจัง~"

ลู่อี้ถิงคาบบุหรี่ไว้ในปาก แสยะยิ้ม "จะกินซาชิมิ... หรือจะกินเข็มขัดพ่อแทน?"

ไป๋ลู่: "............"

โหดร้าย! พ่อของเธอน่าจะไปเรียนคอร์ส 'ผู้ดีตีนแดง' จากคุณอามาบ้างนะ!

ไป๋ลู่จำใจลุกขึ้นมานั่งตัวตรง พอหยิบตะเกียบขึ้นมา ยังไม่ทันจะได้คีบปลาเข้าปาก ก็ได้ยินพ่อพูดลอยๆ ขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า

"พ่อไม่เห็นด้วยที่จะให้แกคบกับฮั่วเหยียนซุย"

พรวด!!!

ไป๋ลู่พ่นซาชิมิที่เพิ่งเข้าปาก ใส่หน้าพ่อเต็มๆ!

เส้นเลือดตรงขมับของลู่อี้ถิงปูดโปนขึ้นมาทันที 

"ลู่เสี่ยวลู่! แกอยากกินเข็มขัดพ่อจริงๆ ใช่ไหมห๊ะ!"

"แค่กๆๆๆ..." ไป๋ลู่สำลักหน้าหน้าดำแดง ไอค่อกแค่กอยู่นาน กว่าจะยืดคอถามกลับไปได้ว่า 

"คุณพ่อคะ! ที่เรียกหนูมาเนี่ย... ก็เพื่อจะพูดเรื่องนี้เหรอคะ?"

ลู่อี้ถิงหยิบทิชชู่มาเช็ดหน้าอย่างหงุดหงิด "แล้วจะเรื่องอะไรอีกล่ะ?"

ไป๋ลู่ถึงกับกุมขมับ

เธอคลานเข่ากลับมานั่งตัวตรงที่ฝั่งตรงข้ามพ่อ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังระดับแถลงการณ์

"คุณพ่อฟังหนูนะคะ... หนูแค่หลงใหลใน 'รูปโฉม' ของอาซุยเฉยๆ หนูเป็นพวก 'ทาสรักคนหล่อ' พ่อก็รู้! หนูบอกพ่อไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ ว่าหนูแค่อยากปั้นอาซุยให้เดบิวต์เพื่อหาเงินเข้ากระเป๋า! ทำไมพ่อถึงไม่เชื่อใจลูกสาวตัวเองเลยล่ะคะ? หนูยังเด็ก ไม่คิดเรื่องความรักหรอกค่ะ สมองหนูตอนนี้มีแต่เรื่องงานกับเรื่องเงิน!"

"เรื่องหาเงินน่ะพ่อเชื่อแก" ลู่อี้ถิงเปลี่ยนท่านั่งเป็นเอกเขนก เท้าคางมองลูกสาว 

"แต่ฮั่วเหยียนซุยล่ะ?"

ไป๋ลู่ทำหน้าเอ๋อ "อาซุยทำไมเหรอคะ?"

"ไอ้กู้เพียนหรานบอกว่าแกฉลาด... ฉลาดกะผีน่ะสิ!" ลู่อี้ถิงด่ากราด 

"ฮั่วเหยียนซุยชอบแกขนาดนี้ สายตาที่มันมองแกแทบจะกลืนกินเข้าไปทั้งตัวแล้ว แกยังดูไม่ออกอีก!"

ไป๋ลู่เกาหัวแกรกๆ อย่างจนใจ "คุณพ่อคะ พ่อเข้าใจผิดแล้วจริงๆ ค่ะ อาซุยไม่ได้ชอบหนูหรอก ที่เขาดีกับหนู เพราะหนูเคยช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งหนึ่ง ซึ่งทางอ้อมก็ถือว่าช่วยชีวิตท่านประธานฮั่วไว้ด้วย"

ลู่อี้ถิงเลิกคิ้วสูง "ฮั่วเหยียนฟาง? แกเคยเจอตัวจริงของฮั่วเหยียนฟางด้วย?"

ไป๋ลู่ไม่ได้ปิดบัง เธอเล่าเหตุการณ์ระทึกขวัญในเรือนกระจกเพาะชำให้พ่อฟังอย่างละเอียด

"เย่จิ่งเหยียนบอกหนูว่า เวลาท่านประธานฮั่วอาการกำเริบ ไม่มีใครเอาเขาอยู่ วันนั้นโชคดีที่มีแค่อาซุยคนเดียวที่อยู่ข้างๆ เขา แล้วหนูก็ดันบังเอิญเข้าไปขัดจังหวะพอดี ท่านประธานฮั่วถึงได้สงบลงค่ะ ไม่งั้นคงเละกันหมด"

ลู่อี้ถิงฟังแล้วก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง "แค่นั้น?"

"แค่นั้นจริงๆ ค่ะ!" ไป๋ลู่ชูสามนิ้วสาบานด้วยเกียรติเนตรนารี 

"คุณพ่อคะ พ่อจะไม่เชื่อใจลูกสาวตัวเองได้ยังไงคะ? หนูบริสุทธิ์ใจจริงๆ!"

ลู่อี้ถิงเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ สีหน้าเคร่งเครียด 

"เรื่องนี้พ่อพอจะได้ยินมาบ้าง สภาพจิตใจของฮั่วเหยียนฟางไม่ปกติอย่างรุนแรง เวลาอาการกำเริบก็ไม่ต่างอะไรกับหมาบ้าคลุ้มคลั่ง ไม่ใช่แค่ทำร้ายคนรอบข้าง แต่เวลาของขึ้นมา เขาทำร้ายแม้กระทั่งตัวเอง"

ไป๋ลู่เคี้ยวปลาดิบตุ้ยๆ แก้มป่อง "ก็เป็นแบบนั้นแหละค่า น่ากลัวสุดๆ"

ทันใดนั้น ลู่อี้ถิงเห็นสภาพลูกสาวกินมูมมามเหมือนคนอดอยากปากแห้ง ความโกรธก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมา

"ตระกูลเสิ่นไม่ให้ข้าวแกกินหรือไง? ทำไมกินเหมือนพวกเปรตขอส่วนบุญแบบนี้!"

ไป๋ลู่ชะงักกึก ค่อยๆ วางตะเกียบลง แล้วส่งเสียง 'อืม' ในลำคอเบาๆ

เส้นผมยาวสลวยตกลงมาบดบังใบหน้าเล็กๆ ของเธอซ่อนแววตาเจ็บปวด

ลู่อี้ถิงรู้สึกจุกในอกเหมือนโดนทุบด้วยค้อนปอนด์ เขาตบโต๊ะดัง ปัง! ด้วยความเดือดดาล

"พ่อมึงเอ๊ย——!"

"ตอนเด็กๆ... พวกเขากลัวหนูโตไวเกินไป จะใส่เสื้อผ้าไซส์เด็กที่เตรียมไว้ไม่ได้ ก็เลยให้หนูกินไม่อิ่มค่ะ" ไป๋ลู่เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ส่งยิ้มสดใสราวกับดวงตะวันให้พ่อ 

"แต่นั่นมันเรื่องสมัยเด็กๆ แล้วค่ะ พ่อไม่ต้องคิดมากนะ พอหนูโตแล้ว พวกเขาก็ให้หนูกินข้าวปกติแล้วนะ"

ลู่อี้ถิงมองรอยยิ้มเจิดจ้าที่พยายามกลบเกลื่อนความเจ็บปวดของลูกสาว พลันนึกถึงข่าวลือเรื่องการทารุณกรรมในวงการที่เคยได้ยินมา ไฟโทสะก็ลุกโชนจนอยากจะล้มโต๊ะทิ้ง แต่เขากัดฟันกรอด ข่มอารมณ์ไว้อย่างสุดความสามารถ

"กินซะ!" ลู่อี้ถิงคีบซาชิมิชิ้นโตป้อนใส่ปากเธอด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย 

"ต่อจากนี้แกมีพ่อแล้ว... ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะมารังแกลูกสาวของฉันได้อีก! พ่อจะจัดการมันเอง!"

ไป๋ลู่เคี้ยวปลาเต็มปาก รู้สึกแสบจมูก น้ำตารื้นขึ้นมาดื้อๆ 

"ปลาดิบอร่อยจังเลยค่ะ... ให้คุณพ่อป้อน อร่อยกว่าเดิมร้อยเท่าเลย"

ความรู้สึกของเด็กที่มีพ่อคอยปกป้อง... มันมีความสุขแบบนี้นี่เอง

ลู่อี้ถิงกดเสียงต่ำลอดไรฟัน 

"ลู่เสี่ยวลู่ ฟังพ่อให้ดีนะ แกเป็นลูกสาวของฉัน ลู่อี้ถิง! มีแค้นต้องชำระ! ฆ่าเองฝังเอง! แกอยากลงมือเองก็ได้ แต่แกต้องเอาพวกแซ่เสิ่นให้ตาย! ถ้าพวกมันไม่ตายคาที่ อย่าหาว่าพ่อลงโทษแกนะ!"

ไป๋ลู่เคี้ยวแก้มตุ่ย แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบ 

"คุณพ่อคะ ที่หนูยอมลดตัวเซ็นสัญญากับอวี่ซิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ ไม่ใช่แค่เพื่อจะเอาพวกมันให้ตายง่ายๆ หรอกนะคะ"

เธอกลืนอาหารลงคอ ก่อนจะแสยะยิ้มเย็นชา

"ให้ตระกูลเสิ่นตายน่ะมันง่ายไป... สบายพวกมันเกินไปค่ะ ตระกูลเสิ่นปรารถนาสิ่งใดมากที่สุด หนูจะแย่งสิ่งนั้นมา แล้วหนูจะค่อยๆ พรากมันไปทีละอย่าง ค่อยๆ ตัดความหวังของพวกมัน ให้พวกมันทนทุกข์ทรมานแสนสาหัส อยู่มิสู้ตาย... มันโหดร้ายกว่าความตายเยอะเลยค่ะ"

ลู่อี้ถิงแค่นหัวเราะชอบใจ ป้อนมื้อดึกให้เธอต่อ 

"ฮึ... แบบนี้ค่อยยังชั่ว สมกับเป็นลูกสาวของลู่อี้ถิง! มีอะไรต้องใช้ก็บอก ไม่ต้องแบกรับคนเดียว แกมีพ่อแล้ว จำไว้"

"คุณพ่ออย่าดูถูกกันสิคะ" ไป๋ลู่ทำเสียงฮึดฮัด "ถ้าแค่ความสามารถแค่นี้หนูยังไม่มี หนูก็ไม่คู่ควรจะเป็นลูกสาวพ่อหรอกค่ะ"

ลู่อี้ถิงพอใจมาก ตบเข่าฉาด "ดี! งั้นแกก็ลุยให้เต็มที่! ก่อเรื่องวุ่นวายแค่ไหนก็ไม่เป็นไร พ่อคนนี้จะคอยหนุนหลังแกเอง!"

"โอเคค่า!" ไป๋ลู่ยิ้มร่าอย่างลำพองใจ

ลู่อี้ถิงไม่เพียงไม่ห้ามปราม แต่ยังเสี้ยมสอนเธออีกว่า 

"แกเป็นลูกสาวของลู่อี้ถิง ก็สมควรจะเย่อหยิ่งจองหอง สมควรจะอวดดี! ต่อให้แกจะทำตัว 'สุนัขจิ้งจอกแอบอ้างบารมีเสือ' (กร่างเพราะมีคนหนุนหลัง) ก็ไม่ถือว่าเกินไปหรอก!"

ไป๋ลู่: "............"

เดี๋ยวนะ... นี่พ่อกำลังหลอกด่าว่าหนูเป็นหมาหรือเปล่าคะ?

"ลู่เสี่ยวลู่ ขอเตือนไว้เรื่องสุดท้าย" ลู่อี้ถิงเคาะโต๊ะเรียกสติ 

"อยู่ให้ห่างจากคนแซ่ฮั่ว อากู้เพียนหรานของแกสืบมาได้แล้ว ว่า ฮั่วเหยียนซุย เป็นพี่น้องร่วมสายเลือดของฮั่วเหยียนฟาง"

ไป๋ลู่หัวไวอยู่แล้ว ชะงักไปนิดหนึ่งก็สวนกลับ "ลูกนอกสมรสเหรอคะ?"

ลู่อี้ถิงยกยิ้มมุมปาก

นี่แหละลูกสาวเขา... ใจเด็ด ใจดำ และฉลาดเฉลียวทันคน

"รู้ไหมว่าฮั่วเหยียนฟางกลายเป็นคนพิการได้ยังไง?" ลู่อี้ถิงหรี่ตาลง แววตาฉายแววอำมหิตราวกับเห็นภาพเหตุการณ์นั้นอยู่ตรงหน้า

"ถูกลุงป้าน้าอาแท้ๆ ของตัวเองรุมฆ่าทิ้งยังไงล่ะ... ระเบิดตูมเดียว ตายเรียบ พ่อแม่ไม่เหลือ รอดมาแค่ฮั่วเหยียนฟางคนเดียวที่เก็บชีวิตรอดมาได้ครึ่งชีวิต จนกลายเป็นสภาพคนไม่เหมือนคนผีไม่เหมือนผีแบบนี้ และที่น่าเศร้าที่สุดคือ... วันนั้นเป็นวันเกิดของฮั่วเหยียนฟางพอดี"

ไป๋ลู่หลุบตาลงซ่อนความรู้สึก 

"คุณพ่อคะ... หนูรู้อยู่แล้วค่ะ"

นี่คงเป็นเหตุผลที่พ่อของเธอยอมทิ้งธุรกิจพันล้านเข้าวงการบันเทิง และถอยห่างจากสมรภูมิตระกูลลู่

การแย่งชิงอำนาจในตระกูลมหาเศรษฐี... มันโหดร้ายกว่าในละครหลังข่าว เลือดเย็นกว่า และ... ผิดมนุษย์มนามากกว่าเยอะ

"รู้แล้วก็อยู่ให้ห่างจากคนแซ่ฮั่วซะ ญาติพี่น้อง ลุงป้าน้าอาของฮั่วเหยียนฟาง ถูกฮั่วเหยียนฟางตามเช็คบิลฆ่าทิ้งหมดแล้ว เหลือรอดแค่ฮั่วเหยียนซูคนเดียว เพราะหนีตามผู้ชายจนๆ ไปตั้งแต่สาวๆ ไม่ได้เข้าร่วมการแย่งชิงอำนาจ แถมตอนนี้ก็อยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว ถึงได้รอดเงื้อมมือมารมาได้"

ลู่อี้ถิงยื่นคำขาดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"ความคิดที่จะปั้นฮั่วเหยียนซุยเดบิวต์ ก็รีบๆ ล้มเลิกซะ! อย่าหาเรื่องใส่ตัว!"